I SA/Lu 283/20 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3077712

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 17 września 2020 r. I SA/Lu 283/20

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Wałejko (spr.).

Sędziowie WSA: Wiesława Achrymowicz Monika Kazubińska-Kręcisz.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2020 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) nr (...) w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku od nieruchomości za 2013 r.

I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta K. z dnia (...) nr (...);

II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz A. M. (...) zł ((...)) z tytułu zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną do sądu decyzją z (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze (organ II instancji, Kolegium), po rozpatrzeniu odwołania A. M. (skarżący, podatnik) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza (...) (organ I instancji) z (...) stwierdzającą istnienie przesłanki do wznowienia postępowania wymienionej w art. 240 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej i odmawiającą uchylenia dwóch decyzji ostatecznych Burmistrza (...) z (...) oznaczonych numerami (...) w przedmiocie podatku od nieruchomości za nieruchomości położone przy ulicy (...) w (...), gdyż wydanie nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy nie może nastąpić z uwagi na upływ terminu przedawnienia.

Z akt sprawy wynika, że dwoma decyzjami z (...). oznaczonymi numerami (...), doręczonymi podatnikowi 15 lutego 2013 r., organ I instancji ustalił podatnikowi wymiar zobowiązania w podatku od nieruchomości położonych przy ulicy (...) w (...) odpowiednio: w kwocie (...) zł i (...) zł za działki gruntu oznaczone numerami (...) i (...) oraz numer (...) a także za usytuowane na nich budynki i budowle. Decyzje nie były zaskarżone i stały się ostateczne oraz prawomocne.

Pismem z 29 grudnia 2017 r. (data doręczenia organowi I instancji 2 stycznia 2018 r.) skarżący złożył korekty informacji w sprawie podatku od nieruchomości za poszczególne lata od 2012 do 2017 dotyczące nieruchomości gruntowych zabudowanych, położonych w (...) przy ulicy (...) opisanych jako działki gruntu oznaczone numerami (...), (...) i (...). Jednocześnie skarżący złożył informację w sprawie podatku rolnego za nieruchomości za poszczególne okresy podatkowe.

Skarżący wyjaśnił, że podstawą złożenia korekt są decyzje wydane przez Starostę (...) z (...)., będące w posiadaniu Burmistrza (...), gdyż były dołączane do wcześniejszych pism i wniosków skarżącego dotyczących przedmiotowych nieruchomości. Wniósł o obciążenie go podatkiem od nieruchomości i podatkiem rolnym, w tym również za rok 2013, zgodnie ze złożonymi korektami i informacjami. Pismo nadane zostało w placówce pocztowej w dniu 30 grudnia 2017 r. a doręczone do Urzędu Miasta (...) w dniu 2 stycznia 2018 r.

Rozpatrując wyżej wskazany wniosek podatnika organ I instancji, powołując się na przepis art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, postanowieniem z 15 lutego 2018 r. wznowił postępowanie podatkowe w sprawie zakończonej decyzjami ostatecznymi z 7 lutego 2013 r., oznaczonymi numerami 76.258 oraz 76.277, ustalającymi wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2013 rok za nieruchomości położone w (...) przy ulicy (...).

Następnie decyzją z (...) organ I instancji na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 w związku z art. 240 § 1 i art. 207 Ordynacji podatkowej odmówił uchylenia obydwu decyzji ostatecznych z 7 lutego 2013 r. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydal decyzję. Pod pojęciem nowych okoliczności należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowoodkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Okoliczności faktyczne lub dowody dla sprawy istotne to te, które dotyczą przedmiotu sprawy i mają znaczenie prawne, a więc mają w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji. W związku z powyższym organ I instancji w trakcie postępowania postanowieniem z 19 kwietnia 2018 r. dopuścił jako dowody materiały zebrane w postępowaniu podatkowym zakończonym decyzją z (...) ponieważ, zdaniem organu, dowody te dotyczą bezpośrednio przedmiotu postępowania i mają istotne znaczenie dla jego rozstrzygnięcia. Na podstawie zgromadzonego materiału organ ustalił, że na dzień 1 stycznia 2013 r. z zapisów ewidencji gruntów i budynków Starostwa Powiatowego w (...) wynikało, że podatnik był właścicielem położonych przy ulicy (...) w (...) działek nr (...) o powierzchni 10 282 m2 i nr (...) o powierzchni 1 575 m2 (sklasyfikowanych jako tereny przemysłowe - symbol Ba) wraz z usytuowanymi na nich budynkami oraz budowlami a także użytkownikiem wieczystym gruntu działki nr (...) o powierzchni 6 029 m2 (sklasyfikowanej jako tereny przemysłowe - symbol Ba), jak też właścicielem znajdującego się na niej budynku. Zgodnie z art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią m.in. podstawę wymiaru podatków i świadczeń. Organy podatkowe nie są uprawnione do ustalania innej podstawy wymiaru podatku, gdyż dane wskazane w ewidencji oraz zapisy wynikające z ewidencji gruntów i budynków są dla organów podatkowych wiążące. Skoro zatem wyżej opisane dane, wynikające z ewidencji gruntów i budynków, nie były zmienione, to w takim stanie stanowiły podstawę ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości i nie spełniają warunku nowych okoliczności nieznanych organowi w dniu wydania decyzji z (...).

Decyzje Starosty (...) z (...) na które powołał się podatnik, wprawdzie dotyczą zmiany klasyfikacji gruntów i funkcji budynków, lecz zostały wydane (...) a więc po wydaniu decyzji ostatecznych z (...) ustalających wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za nieruchomości położone przy ulicy (...) za 2013 rok. Zawiadomienia Starosty o zmianach danych ewidencji gruntów i budynków, na które powoływał się podatnik, organ podatkowy otrzymał 13 czerwca i 4 lipca 2017 r. Zmiany te obowiązują od dnia ich dokonania, czyli w przypadku zmiany funkcji budynków od 8 czerwca 2017 r., natomiast w stosunku do przeklasyfikowania gruntów od 29 czerwca 2017 r. Organ stwierdził, że żadna z działek ze względu na sklasyfikowanie w ewidencji gruntów i budynków na dzień 1 czerwca 2013 r. jako tereny przemysłowe - symbol "Ba", nie może zostać opodatkowana podatkiem rolnym.

Decyzja Burmistrza (...) z (...) była doręczona podatnikowi 28 czerwca 2018 r. i nie została zaskarżona.

Pismem z 7 sierpnia 2019 r. podatnik zwrócił się do Burmistrza (...) o wszczęcie postępowania mającego na celu zwrócenie nienależnie przez organ podatkowy pobranego podatku za rok 2013 wraz z ustawowymi odsetkami, zastosowanie przez organ podatkowy odpowiedniego trybu postępowania oraz naliczenie zobowiązania podatkowego zgodnie za złożoną w roku 2017 korektą. Podatnik powołał się na wyrok WSA w Lublinie z 28 sierpnia 2018 r., sygn. akt I SA/Lu (...) wydany w sprawie podatku od nieruchomości za rok 2017 oraz na dwie decyzje Burmistrza (...) z (...) w sprawie ustalenia zobowiązań w podatku od nieruchomości oraz w podatku rolnym za 217 r. wydane z uwzględnieniem wyżej wskazanego wyroku. Podatnik wnosił o wykonanie wskazanego tego wyroku w stosunku do zobowiązania podatkowego za 2013 r.

Postanowieniem z (...) organ I instancji, wskazując na wyżej opisany wniosek podatnika z 7 sierpnia 2019 r., na podstawie art. 243 § 1 i art. 244 w związku z art. 240 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej, wznowił postępowanie podatkowe w sprawie zakończonej decyzjami ostatecznymi Burmistrza (...) z (...) oznaczonymi numerami 76.258 oraz 76.277.

Następnie decyzją z (...). wydaną na podstawie art. 245 § 1 pkt 3 lit. b i § 2 w związku z art. 244 § 1 Ordynacji podatkowej organ I instancji stwierdził istnienie przesłanki do wznowienia postępowania, wymienionej w art. 240 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej i odmówił uchylenia decyzji ostatecznych z (...). oznaczonych numerami 76.258 oraz 76.277, ustalających wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2013 rok, gdyż wydanie nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy nie może nastąpić z uwagi na upływ terminu przedawnienia. Według organu I instancji w sprawie zaistniała przesłanka do wznowienia postępowania określona w art. 240 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej. Z treści prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 28 sierpnia 2018 r. sygn. akt I SA/Lu (...), który zapadł w sprawie zobowiązania w podatku od nieruchomości za nieruchomość położoną przy ul. (...) w (...) za 2017 rok, wynika, że sąd nie kwestionując podstawowej zasady związania organów podatkowych danymi z ewidencji gruntów i budynków, ze względu na szczególne okoliczności rozpatrywanej sprawy stwierdził, że należy inaczej ocenić skutki zmian wprowadzonych przez Starostę (...) niż uczyniły to organy podatkowe. Starosta przeprowadził z urzędu postępowanie w sprawie doprowadzenia danych ujawnionych w operacie ewidencyjnym do zgodności ze stanem faktycznym nieruchomości przy ul (...) w (...) w ten sposób, że dwoma decyzjami z (...) dokonał zmiany funkcji budynków na budynki służące do produkcji rolnej. Następnie w związku ze zmianą funkcji budynków, dwoma decyzjami z (...) dokonał ustalenia właściwego użytku oraz klas bonitacyjnych działek nr (...), nr (...) i nr (...). W uzasadnieniach tych decyzji Starosta ustalił, że zgodnie z zapisami rejestru z założenia ewidencji gruntów działka nr (...) została sklasyfikowana jako grunt rolny. Następnie w roku 1983 dokonano zmiany zakwalifikowania nieruchomości z gruntów rolnych na tereny przemysłowe. Podstawą zmiany w operacie ewidencyjnym było pisma Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywieniowej z 21 kwietnia 1978 r. w sprawie klasyfikacji gruntów w miastach. Do zmiany w ewidencji gruntów nie dołączono żadnych dokumentów, które potwierdzają zasadność jej wykonania. W ocenie organu ewidencyjnego, zmiana została przeprowadzona bez podstawy prawnej i jako taka nie może się ostać. Decyzje Starosty, które były podstawą zawiadomienia o zmianach danych ewidencji gruntów i budynków organ podatkowy otrzymał w dniach (...) Organ I instancji wskazał, że w ocenie sądu przedstawionej w wyroku w sprawie I SA/Lu (...), nie można uznać, że wadliwe zapisy w ewidencji mogły stanowić podstawę wymiaru podatku od nieruchomości od 1 stycznia 2017 r. do czasu wprowadzenia zmiany w ewidencji (1 lipca 2017 r.). W związku z tym Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu 28 maja 2019 r., mając na uwadze treść wyroku sądu, wydało decyzję kasacyjną w sprawie podatku od nieruchomości za 2017 r. Z decyzji tej wynika, że organ I instancji ponownie rozpatrując sprawę ma uwzględnić, że wadliwe zapisy w ewidencji gruntów i budynków nie mogły stanowić podstawy wymiaru podatku od nieruchomości.

Jednak organ I instancji, rozpatrując wniosek o wznowienie postępowania w sprawie podatku od nieruchomości za 2013 r. i dokonując oceny prawnych możliwości uchylenia decyzji z 7 lutego 2013 r., stwierdził, że w sprawie nastąpiło przedawnienie zobowiązania podatkowego, gdyż wniosek podatnika wpłynął do organu I instancji w dniu 7 sierpnia 2019 r. Zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W związku z powyższym bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za 2013 rok rozpoczął się z dniem 1 stycznia 2014 r. i upłynął w dniu 31 grudnia 2018 r. W okresie tym nie wystąpiły okoliczności powodujące przerwanie lub zawieszenie biegu terminu przedawnienia. W związku z powyższym, według organu I instancji, wydanie nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy, pomimo stwierdzenia istnienia przesłanek, nie może nastąpić z uwagi na upływ terminu przedawnienia. Z tej przyczyny organ zgodnie z art. 245 § 1 pkt 3 lit. b Ordynacji podatkowej odmówił uchylenia ostatecznych decyzji.

W odwołaniu od decyzji organu I instancji podatnik opisał przebieg postępowania i wniósł uchylenie decyzji oraz naliczenie zobowiązań podatkowych zgodnie ze złożoną w 2017 r. korektą na podatek od nieruchomości i podatek rolny za rok 2013, powołując się na wyżej wskazany wyrok WSA w Lublinie i decyzje wydawane w sprawie zobowiązań podatkowych za 2017 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze uzasadniając decyzję utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji, wskazało, że przepis art. 240 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej wskazany jako podstawa prawna wydanej decyzji stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które następnie zostały uchylone, zmienione, wygaszone lub stwierdzono ich nieważność w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji.

Organ II instancji stwierdził, że organ I instancji prawidłowo potraktował wniosek skarżącego jako wniosek o wznowienie postępowania podatkowego, ponieważ podatnika nie mógł stanowić żądania stwierdzenia nadpłaty w rozumieniu art. 75 § 1 Ordynacji podatkowej, jako że podatek od nieruchomości ustalony został decyzją konstytutywną na podstawie art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, natomiast żądanie stwierdzenia nadpłaty jest możliwe tylko w przypadku tych podatków, w których zobowiązania powstają z mocy prawa.

Według Kolegium organ I instancji stwierdził istnienie przesłanki wznowienia postępowania przewidzianej w art. 240 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej, wskazując na prawomocny wyrok WSA w Lublinie z 28 sierpnia 2018 r. sygn. akt I SA/Lu (...) dotyczący przedmiotowej nieruchomości oraz decyzje Starosty (...) dokonujące zmiany w klasyfikacji gruntów. W ocenie Kolegium organ I instancji prawidłowo ustalił po wznowieniu postępowania uznał, że w sprawie nastąpiło przedawnienie zobowiązania podatkowego. W związku z tym brak było podstaw do uchylenia decyzji.

W skardze do sądu podatnik wnosił o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji z powodu naruszeń prawa materialnego i procesowego, które miały wpływ na wynik postępowania, przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia i naliczenia podatku rolnego i podatku od nieruchomości z uwzględnieniem decyzji Starosty (...) z (...)., zgodnie jego wnioskiem i korektą złożoną 30 grudnia 2017 r.

Skarżący zarzucił, że organ odwoławczy błędnie ocenił znaczenie i skutki prawne jakie wywierają dla prowadzonego postępowania podatkowego za 2013 rok decyzje Starosty (...) z (...) wniosek i korekta dotycząca podatku od nieruchomości i podatku rolnego oraz wyrok WSA w Lublinie z 28 sierpnia 2018 r. sygn. akt I SA/Lu (...).

Według podatnika z decyzji Starosty (...) z (...) wynika, że powstała nadpłata w podatku od nieruchomości. Takiej oceny dokonał WSA w Lublinie w sprawie sygn. akt I SA/Lu (...). Podkreślił, że w grudniu 2017 r. złożył wniosek wraz z korektą informacji, co spowodowało przerwanie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. W związku z tym także wniosek z 7 sierpnia 2019 r. był złożony przed upływem terminu przedawnienia i spełniła wszystkie przesłanki do procedowania go w trybie zwykłym lub w trybach nadzwyczajnych, do czego zobowiązany był organ podatkowy. Powołując się na wyrok NSA z 10 kwietnia 2018 r. w sprawie II FSK 998/16 i wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 31 stycznia 2018 r. w sprawie I SA/Wr 1117/17 podatnik wskazał, że decyzje starosty stanowiły formalną przesłankę powstania nadpłaty w podatku i jednocześnie - licząc od daty ich uprawomocnienia - przerwały bieg przedawnienia zobowiązań podatkowych. Z orzeczeń tych wynika, że po upływie terminu, o którym mowa w art. 68 Ordynacji podatkowej można wydać decyzję obniżająca wysokość podatku ukształtowanego decyzją konstytutywną w postępowaniu zwyczajnym. Dzieje się tak, ponieważ decyzja obniżająca nie kreuje nowego zobowiązania, lecz jedynie koryguje wysokość zobowiązania już istniejącego. Ma to eksponować gwarancyjną funkcję przedawnienia. Organ podatkowy nie może czerpać korzyści z faktu, że w terminie przedawnienia nie wydał ostatecznej decyzji określającej zobowiązanie podatkowe. Przedawnienie prawa do wymiaru podatku stoi zatem na przeszkodzie wydaniu w trybie wznowienia postępowania wyłącznie decyzji zwiększającej wysokość zobowiązania. NSA wyraził pogląd, że podatnik podatku od nieruchomości będący osobą fizyczną, mimo braku możliwości domagania się stwierdzenia nadpłaty w trybie art. 75 Ordynacji podatkowej może jej dochodzić na drodze zakwestionowania decyzji ustalającej w trybie zwykłym lub trybach nadzwyczajnych.

W tym przypadku nie ma więc - zdaniem strony - przeszkód formalnych do wydania decyzji zmniejszającej podatek. Skarżący podniósł, że skutecznie przerwał bieg terminu przedawnienia, składając wniosek i korektę, czego nie uwzględnił organ.

Odnosząc się do kwestii trybu prowadzonego postępowania stwierdził, że nie można jemu przypisywać wyboru trybu prowadzonego postępowania, gdyż ten tryb został narzucony przez organ podatkowy. Skarżący wnioskował o zastosowanie odpowiedniego trybu do jego wniosku. Podatnik składając wniosek do organu podatkowego określa w nim swoje żądanie i nie ma obowiązku określania trybu postępowania. Natomiast organ podatkowy stosuje odpowiedni tryb postępowania zgodny z wnioskiem. Według skarżącego organ II instancji nie zweryfikował zastosowanego trybu postępowania, mimo takiego obowiązku. Skarżący zarzucił organowi II instancji błędną ocenę jego wniosku o zwrot nienależnie pobranego podatku, w konsekwencji czego organ podatkowy wszczął nowe postępowanie podatkowe. Intencją tego wniosku było wzruszenie i kontynuacja postępowania prowadzonego na podstawie wniosku i korekty z 30 grudnia 2017 r., w którym organ podatkowy wydał bezpodstawną decyzję, w której nie zastosował się do wyroku WSA w Lublinie i decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Zakończone postępowanie podatkowe za 2017 oparte o wyrok WSA formalnie otwierało drogę do wzruszenia postępowań za lata poprzednie. W jego ocenie organ podatkowy po zakończonym postępowaniu za 2017 rok powinien sam bez jego wniosku, z urzędu wszcząć postępowanie i wyeliminować swoje wadliwe i wydane bezpodstawnie decyzje.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm. - dalej p.p.s.a.) sąd, kontrolując zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, nie jest związany wnioskami i zarzutami sformułowanym w skardze. Ponadto, zgodnie z art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Z tej przyczyny w niniejszej sprawie sąd był nie tylko uprawniony, ale i zobowiązany do skontrolowania, czy i jakie postępowania dotyczące zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2013 r. były prowadzone przed wszczęciem postępowania na podstawie wniosku podatnika z dnia 7 sierpnia 2019 r. Następstwem tej kontroli jest stwierdzenie, że zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji dotyczą sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną w przedmiocie wznowienia postępowania na podstawie tej samej przesłanki wznowienia, co powoduje, że istnieje przyczyna stwierdzenia ich nieważności na podstawie art. 247 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej.

Z uzasadnienia decyzji organu I instancji z (...) wynika, że w pierwszym postępowaniu wznowieniowym podstawą wznowienia postępowania podatkowego był przepis art. 245 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, według którego wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Organ ustalił, że decyzje ostateczne z (...) oznaczone numerami (...) ustalające wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2013 rok oparte były na ustaleniu, że na dzień 1 stycznia 2013 r. z zapisów ewidencji gruntów i budynków wynikało, że podatnik był właścicielem położonych w (...) działek nr (...) i nr (...) (sklasyfikowanych jako tereny przemysłowe - symbol Ba) wraz z usytuowanymi na nich budynkami oraz budowlami a także użytkownikiem wieczystym gruntu działki nr (...) (sklasyfikowanej jako tereny przemysłowe - symbol Ba), jak też właścicielem znajdującego się na niej budynku.

N. okoliczności wyszły na jaw na podstawie ustaleń przedstawionych w później wydanych decyzjach Starosty (...) z (...) oraz z (...) które dotyczyły zmiany klasyfikacji gruntów i funkcji budynków. W uzasadnieniach decyzji z (...) r. Starosta ustalił, że zgodnie z zapisami rejestru z założenia ewidencji gruntów działka nr (...) została sklasyfikowana jako grunt rolny. Następnie w roku 1983 dokonano zmiany zakwalifikowania nieruchomości z gruntów rolnych na tereny przemysłowe. Podstawą zmiany w operacie ewidencyjnym było pismo Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywieniowej z 21 kwietnia 1978 r. w sprawie klasyfikacji gruntów w miastach. Do zmiany w ewidencji gruntów nie dołączono żadnych dokumentów, które potwierdzają zasadność jej wykonania. W ocenie organu ewidencyjnego, zmiana została przeprowadzona bez podstawy prawnej i jako taka nie może się ostać. Takie ustalenie oznaczało, że nie tylko w dacie wydania decyzji przez organ ewidencyjny, ale także wcześniej, w tym w roku 2013, była podstawa faktyczna do sklasyfikowania gruntów i budynków w taki sposób jak uczynił to Starosta (...) w decyzjach z (...) Jednak organ podatkowy I instancji uznał, że ujawnienie tej nowej okoliczności faktycznej nie może być podstawą do uchylenia decyzji ostatecznych ustalających wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2013 r. Wskazał, że zgodnie z art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią m.in. podstawę wymiaru podatków i świadczeń. Organy podatkowe nie są uprawnione do ustalania innej podstawy wymiaru podatku, gdyż dane wskazane w ewidencji oraz zapisy wynikające z ewidencji gruntów i budynków są dla organów podatkowych wiążące. Skoro zatem wyżej opisane dane, wynikające z ewidencji gruntów i budynków, nie były zmienione, to, według organu podatkowego, w takim stanie stanowiły podstawę ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości i nie spełniają warunku nowych okoliczności nieznanych organowi w dniu wydania decyzji z 7 lutego 2013 r. Zawiadomienia Starosty o zmianach danych ewidencji gruntów i budynków, na które powoływał się podatnik, organ podatkowy otrzymał 13 czerwca i 4 lipca 2017 r. Organ podatkowy podkreślił, że zmiany te obowiązują od dnia ich dokonania, czyli w przypadku zmiany funkcji budynków od 8 czerwca 2017 r., natomiast w stosunku do przeklasyfikowania gruntów od 29 czerwca 2017 r. Organ stwierdził, że żadna z działek ze względu na sklasyfikowanie w ewidencji gruntów i budynków na dzień 1 stycznia 2013 r. jako tereny przemysłowe - symbol "Ba", nie może zostać opodatkowana podatkiem rolnym.

W postępowaniu wznowieniowym prowadzonym po raz drugi na podstawie wniosku skarżącego z 7 sierpnia 2019 r. podstawą wznowienia postępowania były w istocie rzeczy dokładnie te same nowe okoliczności faktyczne, które organ I instancji rozpatrywał w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją z (...) o odmowie uchylenia ostatecznych decyzji z (...). Jak wyżej wyjaśniono te nowe okoliczności faktyczne przedstawione zostały w ustaleniach Starosty (...) w decyzjach z (...) r., dotyczących zmiany klasyfikacji gruntów i funkcji budynków. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz decyzji Burmistrza (...) z (...). wynika, że tym razem, oceniając znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ujawnionych okoliczności faktycznych, organy wzięły pod uwagę treść wyroku WSA w Lublinie z 28 sierpnia 2018 r., sygn. akt I SA/Lu (...) wydanego w sprawie podatku od nieruchomości za rok 2017, w którym sąd przedstawił odmienną niż organ I instancji w uzasadnieniu swojej decyzji z (...) wydanej w postępowaniu wznowieniowym, ocenę znaczenia dla istnienia obowiązku podatkowego zmiany wprowadzonej w ewidencji gruntów i budynków i możliwości jej uwzględnienia w okresach wcześniejszych.

W takiej sytuacji jednak całkowicie błędne jest powołanie się przez organ na przepis art. 240 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej jako na podstawę wznowienia postępowania. Według tego przepisu postępowanie wznawia się, jeżeli decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które następnie zostały uchylone, zmienione, wygaszone lub stwierdzono ich nieważność w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji. Inna decyzja lub orzeczenie sądu, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej, to taki akt administracyjny lub orzeczenie sądowe, które stanowią szeroko rozumianą podstawę prawną, a nie faktyczną wydania decyzji podatkowej. Oznacza to, że bez tej "innej decyzji lub orzeczenia sądu" nie byłoby podstaw do wydania decyzji podatkowej. Chodzi więc o rozstrzygnięcie jakiejś sprawy lub pojedynczej kwestii, zawartej w decyzji administracyjnej lub orzeczeniu sądowym, wydanej w odrębnej i samodzielnej sprawie podatkowej, w sytuacji, gdy albo w ogóle nie mogłaby być wydana decyzja podatkowa, albo nie mogłaby być wydana decyzja określonej treści, bez stanu prawnego lub faktycznego ukształtowanego lub stwierdzonego wcześniejszym rozstrzygnięciem administracyjnym lub sądowym innej, odrębnej sprawy. W rozpoznawanej sprawie przepis art. 240 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej miałby zastosowanie, gdyby okazało się, że decyzje ostateczne z 7 lutego 2013 r. ustalające wysokość zobowiązania podatkowego od nieruchomości za 2013 r. wydane były na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu w wyżej przedstawionym rozumieniu, które następnie zostały uchylone, zmienione, wygaszone lub stwierdzono ich nieważność. Oczywiste jest, że takiej decyzji lub orzeczenia sądu nie było, a co więcej nie było jakiejkolwiek decyzji lub orzeczenia sądu, które mogłyby być rozważane jako podstawa wydania decyzji ostatecznych z 7 lutego 2013 r.

Wprawdzie skarżący w swoim piśmie z dnia 7 sierpnia 2019 r. powołał się na wyrok WSA w Lublinie z 28 sierpnia 2018 r., sygn. akt I SA/Lu (...) wydany w sprawie podatku od nieruchomości za rok 2017 oraz na dwie decyzje Burmistrza (...) z (...). w sprawie ustalenia zobowiązań w podatku od nieruchomości oraz w podatku rolnym za 217 r., wydane z uwzględnieniem wyżej wskazanego wyroku, jednakże nie oznacza to, że takie powołanie się zobowiązywało organ do poszukiwania w treści art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej takiej podstawy prawnej wniosku, która dotyczy innych decyzji lub orzeczeń. Istotne są okoliczności przedstawione w całym wniosku, a te wskazywały na ponowne oparcie się na nowych okolicznościach faktycznych wynikających z ustaleń organu prowadzącego ewidencję gruntów i budynków.

Okoliczność, że organy po raz drugi orzekając w przedmiocie wznowienia postępowania podatkowego bezpodstawnie powołały się na przepis art. 240 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej, a więc na inną podstawę prawną niż w pierwszym postępowaniu (art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej) nie usuwa w przedstawionym wyżej stanie faktycznym i prawnym stanu tożsamości obydwu spraw. Skutkiem tego jest przeszkoda w merytorycznym rozstrzygnięciu sprawy ze względu na powagę rzeczy rozstrzygniętej, której występowanie prowadzi do stwierdzenia nieważności decyzji wydanej w nowym postępowaniu (art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej). Powaga rzeczy rozstrzygniętej ma taki skutek, że organ administracji publicznej nie może ponownie merytorycznie orzekać w tej samej sprawie. Ponowne rozstrzygnięcie sprawy załatwionej wcześniej decyzją ostateczną jest możliwe tylko po uchyleniu pierwotnej decyzji w ustalonym przez prawo trybie. W przeciwnym wypadku decyzja rozstrzygająca ponownie sprawę wcześniej rozstrzygniętą inną decyzją ostateczną, a nie zawierająca równocześnie rozstrzygnięcia o uchyleniu tej pierwotnej decyzji na podstawie odpowiednich przepisów Ordynacji podatkowej jest dotknięta wadą nieważności określoną w art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Tożsamość sprawy zachodzi w takim przypadku, gdy w prowadzonym postępowaniu występują te same podmioty, ten sam przedmiot i ten sam stan prawny w niezmienionym stanie faktycznym, w stosunku do postępowania już zakończonego decyzją ostateczną. Przy czym tożsamość przedmiotową należy rozumieć szerzej niż tylko jako przedmiot sprawy. Chodzi w tym wypadku zarówno o identyczny przedmiot nowej sprawy w stosunku do sprawy uprzednio ostatecznie rozstrzygniętej, jak i o tożsamość stanu prawnego tej sprawy przy niezmienionych jej okolicznościach faktycznych. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Bez znaczenia dla ustalenie tożsamości obydwu spraw jest okoliczność wydania przez WSA w Lublinie wyroku w sprawie podatkowej dotyczącej zobowiązania podatkowego od tych samych nieruchomości za inny okres, z przedstawieniem innej oceny prawnej istotnych w sprawie okoliczności faktycznych.

Biorąc pod uwagę omówione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 oraz art. 135 p.p.s.a., stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. O kosztach postępowania (opłaconym przez skarżącego wpisie od skargi) Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.