Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1782974

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie
z dnia 22 października 2014 r.
I SA/Lu 168/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Chitrosz-Roicka (sprawozdawca).

Sędziowie WSA: Wiesława Achrymowicz, Krystyna Czajecka-Szpringer.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 października 2014 r. sprawy ze skargi G. T., K. B., M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) nr (...) w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r.

I.

uchyla zaskarżoną decyzję;

II.

orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości;

III.

zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz G. T., K. B., M. B. solidarnie kwotę (...) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z dnia (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. po rozpatrzeniu odwołania G. T., M. B. i K. B. od decyzji wydanej z upoważnienia Wójta Gminy J. z dnia (...) znak: (...) w sprawie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości na 2009 rok w wysokości 139.538 zł - utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Organ I instancji w toku przeprowadzonego postępowania stwierdził, że:

1)

istnieją rozbieżności w zakresie powierzchni budynków pomiędzy stanem wynikającym z umowy zawartej przez skarżących w dniu 14 września 2005 r. na podstawie aktu notarialnego numer (...) a złożoną Informacją w sprawie podatku od nieruchomości na rok 2009;

2)

nie wykazano przesłanki zaistnienia względów technicznych;

3)

brak możliwości skorzystania ze zwolnienia, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, (Dz. U. z 2014 r. poz. 849, zwanej dalej: "u.p.o.l."), w sytuacji, w której budynki postawione na działkach nie leżą na użytkach rolnych, natomiast posadowione są na gruntach sklasyfikowanych jako inne tereny zabudowane. Ten rodzaj użytków zgodnie z § 68 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454, zwanego dalej: "rozporządzeniem") zaliczony jest do grupy gruntów zabudowanych i zurbanizowanych. Ponadto, na sposób opodatkowania budynków miał wpływ fakt, że w tym czasie budynki były w posiadaniu przedsiębiorcy.

Do opodatkowania podatkiem od nieruchomości organ I instancji przyjął:

- grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 34.395 m2,

- budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o łącznej powierzchni użytkowej 5.759 m2. Łączna kwota podatku wyniosła 139.538,09 zł.

W odwołaniu pełnomocnik zarzucił naruszenie art. 122, 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej oraz art. 1a ust. 1 pkt 3 i art. 7 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l.

Nie zgadzając się z wymiarem podatku, zarzucił organowi I instancji, że ten był w posiadaniu informacji udzielonej w toku oględzin, że wskazane w kartotece obiekty budowlane nie istniały od 2007 r., zatem stan tej kartoteki nie odpowiada stanowi rzeczywistemu. Stan budynków istniejący na dzień 1 stycznia 2007 r., a tym samym i w latach kolejnych opisany został szczegółowo w protokole oględzin, a stan obiektów niezadeklarowanych do opodatkowania był na tyle zły, że zwykłe prace remontowe lub adaptacyjne nie umożliwiłyby jego wykorzystania. Należałoby podjąć się ich przebudowy czy rozbudowy, ale w wyniku robót budowlanych powstałby nowy obiekt w myśl prawa budowlanego. Stan obiektów, które nie były wykorzystywane i nie były możliwe do wykorzystania uzasadniał dokonywanie stopniowo na przestrzeni lat 2005-2007 częściowych rozbiórek obiektów, część uległa dewastacji wskutek działań osób trzecich, na które to działania nie mieli wpływu współużytkownicy. Organ I instancji nie wyjaśnił, czy przedmiot opodatkowania był wykorzystywany i czy w ogóle może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych, a decyzja została oparta na fakcie, iż obiekty były w posiadaniu przedsiębiorcy.

Pełnomocnik nie zgodził się również ze stanowiskiem organu I instancji, że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę wynikający z umowy użyczenia z dnia 14 września 2006 r. oznacza uprawnienie do zakwalifikowania gruntów i posadowionych na nich budynków do tych, które są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, bowiem sama umowa nie określa, w jakim celu doszło do ustanowienia nieodpłatnego użytkowania działek gruntu oraz znajdujących się na nich budynków. Umowa zatem nie odwołuje się do stanu, jaki istnieje w kartotece budynków prowadzonej przez Starostwo Powiatowe, a do stanu rzeczywistego. Intencją stron - osób fizycznych, które nabyły nieruchomości do majątku osobistego było wykorzystanie tych obiektów w ramach prowadzonej w formie spółki jawnej działalności jedynie w odniesieniu do kilku obiektów.

Nadmienił, że jakkolwiek strona jest przekonana co do tego, iż składała zawiadomienia o dokonanych rozbiórkach do Starostwa Powiatowego w 2007 r., to niestety nie odnalazła w swoich archiwach kopii tych dokumentów.

W jego ocenie, w toku postępowania, organ I instancji przeprowadził bardzo ograniczone postępowanie dowodowe, którego wyniki nie uprawniały do postawienia tezy o istnieniu obiektów i ich dobrym stanie pozwalającym na prowadzenie z ich wykorzystaniem działalności gospodarczej, a nadto nie ocenił zebranego materiału dowodowego w treści uzasadnienia decyzji. Zadeklarowanie przez podatnika, że nieruchomości ze względów technicznych nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej, powinno być zweryfikowane przez organ podatkowy, w szczególności poprzez przeprowadzenie oględzin lub powołanie biegłego. Organ powinien przeprowadzić postępowanie dowodowe w celu ustalenia, czy wspomniane względy techniczne faktycznie występują, ma bowiem do dyspozycji wiele środków dowodowych (przesłuchanie stron, zeznania świadków, opinie biegłych, dokumenty). Mając na uwadze powyższe, pełnomocnik wniósł o przesłuchanie w charakterze strony G. T. na okoliczność istniejącego stanu budynków od dnia 1 stycznia 2007 r., a także faktu wykorzystania części zabudowań gospodarskich do działalności rolniczej oraz o przesłuchanie w charakterze świadka I. P. na okoliczność ustalenia, jakie obiekty były przekazane do użytkowania i, w jaki sposób to użytkowanie było wykonywane.

Pełnomocnik uznał nadto za nieuzasadnione stanowisko organu I instancji co do braku zwolnienia przedmiotowego dla budynków położonych w gospodarstwie rolnym należącym do G. T. 

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L., w rozpoznaniu powyższych zarzutów, podkreśliło na wstępie, że zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 pkt 1-3 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (art. 2 ust. 2 u.p.o.l.). W myśl art. 3 ust. 1 pkt 1-4 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące:

1)

właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3;

2)

posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych;

3)

użytkownikami wieczystymi gruntów;

4)

posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie:

a)

wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa (od 16 lipca 2013 r.: Agencją Nieruchomości Rolnych) lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości,

b)

jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2.

Stwierdziło następnie, że zgodnie z powołanymi przepisami, użytkownik wieczysty jest podatnikiem podatku od nieruchomości od tego gruntu na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., a od budynków i budowli - jako ich właściciel - na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., dodając, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia ze współużytkowaniem wieczystym nieruchomości gruntowych oraz współwłasnością budynków przez G. T., K. B. i M. B.

Organ II instancji podał, że zgodnie z treścią art. 3 ust. 4 u.p.o.l., jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, z zastrzeżeniem ust. 5, stwierdzając, że zobowiązanie podatkowe będące przedmiotem niniejszej sprawy, stosownie do brzmienia art. 3 ust. 4 u.p.o.l. ma charakter solidarny w stosunku do współużytkowników wieczystych nieruchomości.

Argumentował, że jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, G. T. oraz małżonkowie K. B. i M. B. nabyli prawo użytkowania wieczystego nieruchomości położonych w S., tj. działki nr: (...), (...),(...),(...),(...),(...),(...) i (...) oraz prawo własności budynków posadowionych na tych działkach na podstawie aktu notarialnego z dnia 14 września 2005 r. (Repertorium A nr (...)- w aktach sprawy):

a)

brojlerni I o pow. użytkowej 1203,10 m2 - na działce nr (...);

b)

brojlerni II o powierzchni użytkowej 1399,30 m2 nr - na działce nr (...);

c)

centralnej paszarni o powierzchni użytkowej 590,70 m2 - na działce nr (...);

d)

obory o powierzchni użytkowej 724,40 m2 - na działce nr (...);

e)

cielętnika o powierzchni użytkowej 214,20 m2 - na działce nr (...);

f)

bukaciarni o powierzchni użytkowej 958 m2 - na działce nr (...);

g)

garażu o powierzchni użytkowej 163,80 m2 - na działce nr (...);

h)

stolarni ze stelmacharnią o powierzchni użytkowej 108,50 m2 - na działce nr (...);

i)

szopogarażu o powierzchni użytkowej 213,80 m2 - na działce nr (...);

j)

stacji paliw o powierzchni użytkowej 22,70 m2 nr - na działce nr (...);

k)

wychowalni loszek o powierzchni użytkowej 160,50 nr - na działce nr (...).

Łączna powierzchnia użytkowa budynków wynosiła 5.759 m2, przy czym silos przejazdowy o powierzchni użytkowej 648 m2 znajdujący się na działce nr (...) nie stanowił budynku w rozumieniu ustawy Prawo budowlane.

Zgodnie z danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków (wypis z rejestru gruntów wraz z kartoteką budynków z dnia 2 października 2012 r. - w aktach sprawy), podatnicy posiadali ww. nieruchomości (rodzaj użytku "inne tereny zabudowane) o łącznej powierzchni 3.4395 m2:

a)

działka nr (...) o pow. 6746 m2;

b)

działka nr (...) o pow. 4261 m2;

c)

działka nr (...) o pow. 7489 m2;

d)

działka nr (...) o pow. 2594 m2;

e)

działka nr (...) o pow. 1240 m2;

f)

działka nr (...) o pow. 2674 m2;

g)

działka nr (...) o pow. 4919 m2;

h)

działka nr (...) o pow. 4472 m2.

Prawo użytkowania wieczystego ww. nieruchomości potwierdzają także wpisy w księdze wieczystej (KW nr (...) - w aktach sprawy).

Na podstawie umowy z dnia 14 marca 2006 r. zawartej w formie aktu notarialnego, skarżący - użytkownicy wieczyści ustanowili na rzecz spółki jawnej A z siedzibą w L. (zwanej dalej: "Spółką (...)") nieodpłatne użytkowanie działek gruntu o nr (...)(...)(...)(...)(...)(...)(...) o łącznej powierzchni 3,4395 ha, a także nieodpłatne użytkowanie znajdujących się na nich budynków.

Na podstawie wypisu z KRS-u ustalono, że Spółka a zajmuje się budownictwem, obsługą nieruchomości oraz wynajmem i usługami związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej, a jej wspólnikami są użytkownicy wieczyści ww. nieruchomości. W związku z tym, nieruchomości (grunty i budynki), które od 14 marca 2006 r. są w użytkowaniu wieczystym podatników, a oddane zostały w użyczenie przedsiębiorcy, tj. Spółce a, w roku 2009 były związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W dniu 26 września 2012 r. G. T. złożył w organie podatkowym Informację w sprawie podatku od nieruchomości na 2009 r., w której wykazał:

- grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków - 12.408 m2;

- pozostałe grunty, w tym zajęte na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego - 21.987 m2;

- budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - 1.927,50 m2;

- budynki zwolnione na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. - 1.260 m2.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołując się na przepis art. 4 ust. 1 pkt 1-2 u.p.o.l., stwierdziło, że w trakcie postępowania podatkowego przeprowadzonego przez organ I instancji ustalono, że łączna powierzchnia użytkowa budynków wynosiła 5.759 m2, a dane te zostały ustalone w oparciu o treść umowy sprzedaży prawa wieczystego nieruchomości wraz z posadowionymi na nich budynkami (pkt II.7 aktu notarialnego z dnia 14 września 2005 r.), dodając nadto, że z ww. umowy nie wynikał zły stan techniczny budynków, który uniemożliwiałby ich wykorzystanie. Wielkość powierzchni gruntu (34.395 m2) została ustalona w oparciu o ewidencję gruntów i budynków, księgę wieczystą prowadzoną dla nieruchomości oraz ww. umowę z dnia 14 września 2005 r.

Podkreśliło dalej, że stosownie do art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 z późn. zm.:, zwanej dalej: "p.g.k"), podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, a w orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje pogląd, iż ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych (w tym podatkowych) oraz że dane zamieszczone w ewidencji gruntów są dla organu podatkowego wiążące.

Wobec faktu kwestionowania przez pełnomocnika stanu budynków oraz możliwości wykorzystania nieruchomości objętych zaskarżoną decyzją do prowadzenia działalności gospodarczej - zdaniem organu II instancji - kluczowe znaczenie w niniejszej sprawie miało ustalenie okoliczności występowania tzw. względów technicznych wykluczających możliwość opodatkowania przedmiotowych nieruchomości podatkiem od nieruchomości. 

W tej kwestii, Samorządowe Kolegium Odwoławcze argumentowało, że zgodnie z treścią art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych, a także, że w myśl art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.; zwanej dalej: "u.p.b.") przez pojęcie budynku należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach.

Zwracając uwagę na to, że stan nieruchomości wraz ze znajdującymi się na nich budynkami był przedmiotem badania przez organ podatkowy, a wydając decyzję wymierzającą podatek od nieruchomości, uwzględniono zły stan niektórych budynków, przy jednoczesnym założeniu, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdzał, że wymienione w akcie notarialnym z dnia 14 września 2005 r. budynki nabyte przez podatników istniały w 2007 r. (a tym samym w roku 2009), a ich stan techniczny umożliwiał ich opodatkowanie, organ II instancji podkreślił, że w wyniku przeprowadzonych oględzin nieruchomości w dniu 31 października 2012 r. popartych dokumentacją fotograficzną (protokół z oględzin wraz z załącznikami - w aktach sprawy), ustalono, że na nieruchomościach będących w użytkowaniu wieczystym podatników znajdują się budynki, których stan techniczny został szczegółowo opisany w protokole i przedstawiony w stosownej tabeli. W 2009 r. spełniały one definicję budynku w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. To, że podatnik przed dniem 2 marca 2012 r. nie występował o ich rozbiórkę, jak i nie zawiadamiał właściwego organu nadzoru budowlanego o dokonanych rozbiórkach, nie wykluczało możliwości ich wykorzystania do celów gospodarczych, w tym także po przeprowadzeniu prac adaptacyjnych, o czym świadczy fakt udzielenia pozwolenia na budowę węzła betonowni z myjnią oraz rozbudowy i przebudowy budynku gospodarczego do funkcji biurowo - magazynowego na działkach nr (...)(...)(...)(...)(...)(...)(...)(...), co jednocześnie wykluczało możliwość trwałego ich wykorzystywania (wynajmowania) w przyszłości oraz faktyczny cel oddania w bezpłatne użytkowania przez współwłaścicieli prawa wieczystego użytkowania nieruchomości Spółce A, jak i prowadzenie przez tych właścicieli działalności gospodarczej polegającej na wynajmie nieruchomości własnych. W jego ocenie, organ I instancji zasadnie uznał za wystarczające przesłanki do opodatkowania budynków będących przedmiotem decyzji na podstawie stawek wynikających z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l.

Okoliczność istnienia nieruchomości (budynków) objętych zaskarżoną decyzją w 2008 r. oraz ich stan techniczny umożliwiający ich wykorzystanie w działalności gospodarczej została ustalona m.in. w oparciu o niżej wymienione dowody:

- umowę sprzedaży z dnia 14 września 2005 r., Repertorium A nr (...);

- pismo Starostwa Powiatowego w L. z dnia 5 grudnia 2012 r., znak: (...);

- wypis z kartoteki budynków; 

- umowę spółki jawnej z dnia 17 sierpnia 2005 r. ustalającą podział zysków z prowadzonej działalności w zakresie obsługi i wynajmu nieruchomości produkcyjno-usługowej;

- dane (wypis) z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, z których wynika, że G. T. (od 5 lutego 2002 r.) i K. B. (od 22 maja 2007 r.) mają zarejestrowaną działalność gospodarczą, a zakres działalności K. B. obejmuje m.in. roboty budowlane związane ze wznoszeniem budynków mieszkalnych i niemieszkalnych, wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi i pośrednictwo w obrocie nieruchomościami, natomiast działalność gospodarcza G. T. obejmuje pozostałe doradztwo w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzania, wynajem i zarządzania nieruchomościami własnymi i dzierżawionym oraz pośrednictwo w obrocie nieruchomościami (w aktach sprawy dotyczących odwołania od decyzji ustalającej podatek od nieruchomości za 2010 r., nr sprawy: (...));

- zdjęcia map satelitarnych obiektów na działkach nr (...)(...)(...)(...). sporządzone w latach 2009 i 2012 z portalu Geoporal, http://maps.geoportal.gov.pl; w protokole z oględzin sporządzonym w dniu 31 października 2012 r., budynki na ww. działkach widnieją jako te, które zostały częściowo uszkodzone poprzez wyburzenie lub częściowe rozebranie (w aktach sprawy dotyczących odwołania od decyzji ustalającej podatek od nieruchomości za 2010 r., nr sprawy: (...)).

Dalej organ odwoławczy podał, że postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2013 r., na podstawie art. 229 Ordynacji podatkowej zlecił Wójtowi Gminy J. przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego na okoliczność stanu budynków w 2008 r. posadowionych na nieruchomościach będących przedmiotem opodatkowania zaskarżoną decyzją oraz wykazania, czy budynki te mogły być ze względów technicznych wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej. Następnie, miał na uwadze:

- pismo Starostwa Powiatowego w L. z dnia 19 lipca 2013 r., z którego wynika, że poza wydanym w dniu 2 marca 2012 r. potwierdzeniem przyjęcia zgłoszenia robót budowlanych, tj. rozbiórki dwóch budynków zlokalizowanych na działkach o nr ew. (...)(...) w miejscowości S. gmina J., nie zostało wydane pozwolenie na rozbiórkę budynków położonych na działce nr ew. 68/6;

- dołączoną pismem Starostwa Powiatowego w L. z dnia 4 grudnia 2013 r., znak: (...), mapę sytuacyjno - wysokościową ukazującą zgodność treści mapy ze stanem faktycznym w terenie oraz dokument z operatu nr (...), tj. mapę wywiadu terenowego z daty sporządzenia operatu szacunkowego (2010 r.).

W jego ocenie, ww. dokumenty potwierdzają, że na nieruchomościach objętych zaskarżoną decyzją znajdowały się budynki, w tym m.in. budynek brojlerni II na działce nr (...) o pow. użytkowej 1399,30 m2, budynek bukaciarni na działce nr (...) o pow. użytkowej 958 m2. Nieruchomości te, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, zostały na mapie ponumerowane i odpowiednio nazwane, co oznacza, że według prawa budowlanego stanowiły one budynki. Budynki, które w dacie sporządzenia operatu nie istniały, zostały na mapie wykreślone.

Treść znajdującego się w aktach sprawy protokołu zdawczo - odbiorczego z dnia 14 września 2005 r. wraz z załącznikami potwierdza, że ww. budynki istniały w 2007 r., a ich stan techniczny umożliwiał ich gospodarcze wykorzystanie, gdyż wynikało z niego, że "Kupujący zapoznali się z całym kupowanym majątkiem i nie zgłaszają roszczeń pod adresem Sprzedającego".

Przesłuchany w charakterze świadka rzeczoznawca majątkowy M. R. zeznał, że "o ile pamięta były to budynki murowane, nie drewniane, a gorszy stan techniczny oznacza, że nie były to nowe budynki, dopiero co wybudowane. Widoczny był upływ czasu od ich wybudowania, wpływ warunków atmosferycznych, wpływ wieloletniego nieużytkowania, objawiający się niższą jakością materiałów zastosowanych podczas wznoszenia budynków. Poza tym budynki charakteryzowały się niską jakością wykończenia nawiązującą do funkcji tych budynków".

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, zauważyło, że wyłączenie z zakresu opodatkowania przedmiotów związanych z prowadzeniem działalności ze względu na stan techniczny dotyczyć może sytuacji, gdy przedmiot ten nie jest i jednocześnie nie może być wykorzystywany w działalności trwale i to niezależnie od woli podatnika, przy czym chodzi tu o takie wady fizyczne budynków i budowli, które w sposób stały, a nie przejściowy uniemożliwiają korzystanie z nich przez przedsiębiorcę. Podkreślając, że ocena co do wystąpienia przesłanki względów technicznych należy do organu podatkowego, stwierdziło jednak, że to na przedsiębiorcy powołującym się na tego rodzaju przyczyny ciąży obowiązek wykazania w postępowaniu podatkowym, że dany przedmiot opodatkowania nie jest i nie może ze względów technicznych być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. Za względy techniczne - w jego ocenie - nie może być uznana taka sytuacja, w której przedmiot opodatkowania nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej z przyczyn leżących po stronie przedsiębiorcy, nie mogą być uznane także inne przemijające przeszkody w prowadzeniu działalności gospodarczej (brak środków finansowych, konieczność remontu lub modernizacji obiektu). W tym kontekście wyraziło pogląd, że tak w postępowaniu prowadzonym przed organem I instancji, jak i przed organem odwoławczym, podatnicy nie wykazali, że należące do nich nieruchomości nie mogły być wykorzystywane do prowadzenia działalności ze względów technicznych.

Nieodpowiedni stan techniczny spornych budynków, nabytych przez współużytkowników wieczystych w dniu 14 września 2005 r. i przez nich nieużytkowanych - w jego ocenie - siłą rzeczy oznaczał ich stopniową i stałą degradację, co jednak nie dyskwalifikowało przedmiotowych nieruchomości pod względem prowadzenia w nich działalności gospodarczej. Do nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej zaliczone winny być również te grunty lub budynki, które przejściowo nie były wykorzystywane przez Spółkę A w prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Do uznania, że nieruchomości są związane z prowadzoną działalnością gospodarczą nie jest konieczne stwierdzenie, iż działalność gospodarcza jest faktycznie na nich prowadzona. Co więcej przejściowe niewykorzystanie nieruchomości do prowadzonej działalności gospodarczej z innych powodów aniżeli względy techniczne nie powoduje, że w niniejszej sprawie nie będą istniały budynki związane z powadzeniem działalności gospodarczej. W związku z tym budynki winny być objęte podatkiem od nieruchomości według stawek przewidzianych dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Okoliczność, że w drodze umowy użyczenia z dnia 14 marca 2006 r. użytkownicy wieczyści ustanowili na rzecz Spółki A nieodpłatne użytkowanie działek o łącznej powierzchni 3.4395 m2 jest bezsporna, natomiast okoliczność, że budynki jak i grunty związane z tymi budynkami nie są mieszkalne i nie zachodzi przesłanka tzw. względów technicznych została natomiast udowodniona w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy uwzględniło zeznania G. T. złożone do protokołu w dniu 9 sierpnia 2013 r., jednak mając na względzie pozostały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie (w tym dowody z dokumentów), okazały się one nieprzydatne dla ustalenia okoliczności faktycznych przedmiotowej sprawy.

W związku z nie przedłożeniem przez podatników do akt sprawy ksiąg podatkowych za lata 2007-2011 (pismo podatnika z dnia 12 sierpnia 2013 r.), przyjęto za wiarygodne zeznania I. P. oraz oświadczenia: G. T., K. B. oraz M. B. złożone w dniu 12 sierpnia 2013 r., których treść wskazuje, że podatnicy nie dokonywali odpisów amortyzacyjnych dotyczących nieruchomości budynkowych położonych w S. na działkach (...)(...)(...)(...)(...)(...) oraz nie ujmowali w kosztach wydatków związanych z tymi nieruchomościami. Mając jednak na względzie zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, uznano, że okoliczności, czy: budynek jest aktualnie wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, jest wprowadzony do ewidencji środków trwałych, dokonywane są odpisy amortyzacyjne, pozostają bez znaczenia dla zakwalifikowania budynku jako związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej. Okoliczność, że Spółka A jako przedsiębiorca prowadziła w 2007 r. działalność gospodarczą jest bowiem bezsporna. Grunty i budynki, w których ta działalność była prowadzona (umowa użyczenia z dnia 14 marca 2006 r.), a które niewątpliwie znajdowały się w użytkowaniu wieczystym podatników były, w przypadku gruntów - zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, natomiast w przypadku budynków - związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W kwestii zwolnienia przedmiotowego, w oparciu o art. 7 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l., Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że zgodnie z nim, zwalnia się od podatku od nieruchomości budynki gospodarcze lub ich części: a) służące działalności leśnej lub rybackiej, b) położone na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłącznie działalności rolniczej, c) zajęte na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej. W jego ocenie, budynki te muszą być położone na gruntach gospodarstwa rolnego. Tymczasem, jak wynika z treści ewidencji gruntów i budynków, podatnicy posiadają ww. nieruchomości gruntowe o łącznej powierzchni 3.4395 m2, które to grunty sklasyfikowane są w ewidencji gruntów jako "inne tereny zabudowane". W konsekwencji, jako nie stanowiące użytków rolnych nie podlegają zwolnieniu w oparciu o ww. przepis.

Za chybiony uznany został zarzut co do braku umocowania A. P. do podpisywania decyzji podatkowych, co zarzucił pełnomocnik w piśmie z dnia 30 kwietnia 2013 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze argumentowało, że jak wynika z treści upoważnienia Wójta Gminy J. z dnia (...), nr (...), A. P. jest osobą upoważnioną do podpisywania decyzji w sprawie podatku od nieruchomości. Nadto jak wynika z § 17 pkt 11 Regulaminu Organizacyjnego Gminy J. wprowadzonego Zarządzeniem nr (...) Wójta Gminy J. z dnia (...) do zakresu zadań Wójta należy upoważnianie swojego Zastępcy lub innych pracowników Urzędu do wydawania w jego imieniu decyzji administracyjnych w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej. Natomiast Wójt podpisuje decyzje w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej, do których wydawania w jego imieniu nie upoważnił pracowników Urzędu (§ 35 pkt 5 Regulaminu). Także przepis art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594, z późn. zm., zwanej dalej: "u.s.g.") stanowi, że decyzje w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej wydaje wójt lub burmistrz, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Wójt lub burmistrz może upoważnić swoich Zastępców lub innych pracowników Urzędu gminy do wydawania decyzji administracyjnych, o których mowa w ust. 1, w imieniu wójta lub burmistrza (art. 39 ust. 2 u.s.g.).

W jego ocenie, wbrew zarzutom odwołania, ustalenia organu I instancji zostały sformułowane w sposób jasny i precyzyjny, oraz poparte orzecznictwem sądowoadministracyjnym. Organ ten dostatecznie wyjaśnił okoliczności niniejszej sprawy, jego ustalenia znalazły podstawę w zgromadzonym materiale dowodowym, a wnioski z niego wyprowadzone nie wykraczają poza swobodną ocenę dowodów, zaś uzasadnienie wydanego rozstrzygnięcia nie narusza dyspozycji art. 210 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej.

Końcowo organ odwoławczy wskazał na błąd rachunkowy w wysokości stawki w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (zamiast stawki 0,74 zł/m2wskazano stawkę w wysokości 0,71 zł/m2 dla opodatkowania gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz zamiast stawki 19,81 zł/m2 wskazano stawkę 18,60 zł/m2 dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej), co jednak nie wpłynęło na rozstrzygnięcie, gdyż ustalona w zaskarżonej decyzji wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 r. w kwocie 139.538 zł jest prawidłowa.

Od tej decyzji pełnomocnik K. B., M. B. i G. T. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.

Zarzucając naruszenie art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej wobec braku uzasadnienia faktycznego i prawnego, a także naruszenie art. 210 § 1 pkt 8 tej ustawy wobec braku podpisu osoby upoważnionej na decyzji organu I instancji oraz naruszenie przepisów postępowania tj. art. 122, 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej poprzez pominięcie w procesie orzekania faktów wynikających z zebranego materiału dowodowego a także braku właściwej ich oceny, a w konsekwencji naruszenie prawa materialnego, tj. art. 1a) ust. 2 pkt 1, 1 a) ust. 1 pkt 3 i 1 a) ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. domagał się uchylenia decyzji organów obu instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych.

W pierwszej kolejności pełnomocnik przytoczył wyrok NSA z dnia 18 lipca 2013 r., sygn. II FSK 2470/12 (CBOSA), w którym został wyrażony pogląd, że "przy ustalaniu, czy zachodzi wyjątek określony w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., a dotyczący niemożności wykorzystywania przedmiotów opodatkowania w działalności gospodarczej ze "względów technicznych" należy w każdej konkretnej sprawie dokonać ustaleń faktycznych dotyczących: rodzaju prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej, obiektywnego (niezależnego od woli podatnika) oraz trwałego charakteru przeszkód uniemożliwiających prowadzenie tej działalności na danej nieruchomości, a także ustaleń obejmujących istnienie tych przeszkód w roku podatkowym, którego dotyczy postępowanie. (...)".

W jego ocenie, w niniejszej sprawie, zabrakło takich ustaleń oraz rozważań, co spowodowało błędne zastosowanie stawek wynikających z uchwały Rady Gminy J. dotyczących gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W kontekście przepisu art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, pełnomocnik zarzucił, że doszło do braku ustosunkowania się do wszystkich zgromadzonych dowodów. Chodzi w szczególności o treść aktu notarialnego z 2005 r. oraz przesłuchanie strony i świadka M. R. Podkreślił, że w piśmie wypowiadającym się przed wydaniem decyzji strona podniosła: "(...) W zakresie budynków położonych na działkach (...) i (...), pragnę zauważyć, iż obiekty te były obiektami stricte związanymi z działalnością rolniczą, a nie budynkami znajdującymi jakiekolwiek wykorzystanie w działalności gospodarczej. Obiekty nie były nigdy wykorzystywane ze względu na swoją specyfikę i stan w działalności gospodarczej tak u poprzedniego użytkownika wieczystego jak i użytkowników będących stroną tego postępowania. Były to budynki dawnej fermy zwierząt gospodarskich m.in. budynek brojlerni, bukaciarni, wychowalni loszek i aby z ich wykorzystaniem prowadzić działalność gospodarczą (która w myśl ustawy nie obejmuje działalności rolniczej) należałoby dokonać ich przebudowy, wykorzystując jedynie istniejące fundamenty. W ramach takich prac budowlanych musiały by jednak powstać nowe obiekty budowlane. W akcie notarialnym Skarb Państwa złożył oświadczenie, iż budynki i grunty stanowią część gospodarstwa rolnego (vide: wskazany wyżej akt notarialny)".

Pełnomocnik argumentował, że sporne budynki były obiektami, w których prowadzona była produkcja zwierzęca, co oznacza, że związane były one z działalnością rolniczą a nie gospodarczą. Trudno zgodzić się ze stanowiskiem, że te obiekty stały się automatycznie budynkami związanymi z działalnością gospodarczą bo zostały nabyte przez osoby fizyczne - przedsiębiorców. Takiego związku organy absolutnie nie wykazywały ani w dacie nabycia w 2005 r., ani też w okresie objętym decyzją. Tylko część z tych obiektów po nieodpłatnym użytkowaniu ustanowionym na rzecz Spółki A wykazała związek z jej działalnością gospodarczą. Te okoliczności potwierdzają umowy najmu zawarte przez Spółkę A. Sporne obiekty od momentu ich nabycia były budynkami wykorzystywanymi dawniej do produkcji zwierzęcej, a ich stan techniczny nie pozwalał na jakiekolwiek ich gospodarcze wykorzystanie. Zatem w tej sprawie względy techniczne istniejące od momentu nabycia wyłączające ich opodatkowanie wg stawki dla budynków związanych z działalnością gospodarczą jest bezsprzeczne.

Za pozbawione podstaw prawnych, pełnomocnik uznał pominięcie w procesie orzekania treści aktu notarialnego w części dotyczącej opisu obiektów. Organ faktu, iż obiekty nabyte w 2005 r. miały określoną specyfikę tj. były dawną fermą zwierząt gospodarskich nie ocenił w pespektywie możliwości wykorzystania tych obiektów dla prowadzenia działalności gospodarczej, a nie do działalności rolniczej. Organ stracił z pola widzenia tę specyfikę nabytych obiektów, które nieużywane przez wiele lat tak przez poprzedniego użytkownika jak i współużytkowników wieczystych oraz Spółkę A, ulegały dewastacji i degradacji. Nadawały się jedynie do rozbiórki, co potwierdzał tak G. Turski w toku przesłuchania jak i świadek M. R. Podobnie pominięte zostało pismo z 2 stycznia 2014 r., w którym przedstawiono kwestie rozbiórek części obiektów, co wynikało z całkowitego braku ich przydatności z uwagi na stan techniczny. Prace rozbiórkowe były procesem, który trwał, a z racji braku obowiązku prawnego dotyczącego zgłoszenia i prowadzenia prac rozbiórkowych i nie był dokumentowany. Oględziny przeprowadzone przez organ I instancji w październiku 2012 r. potwierdziły okoliczność wyburzenia niektórych obiektów w całości lub w części. Pozbawienie budynków wskutek rozbiórki przegród budowlanych, czy dachu spowodowało ustanie obowiązku podatkowego już w dacie tych zdarzeń, nawet przed zakończeniem całego procesu rozbiórki, w tym stosownego potwierdzenia zgłoszenia robót rozbiórkowych przez uprawniony organ.

Pełnomocnik podkreślił, że nie było obowiązku prawnego w zakresie uzyskiwania pozwoleń na dokonywanie tych rozbiórek ze względu na wysokość obiektów. Nadto fakt zgłaszania bądź braku zgłoszeń nie ma żadnego znaczenia dla kwestii istnienia przedmiotu opodatkowania. Dla opodatkowania liczy się tylko istnienie faktycznego obiektu, który musi spełniać określone w ustawie parametry by był budynkiem. Zwrócił uwagę, że część obiektów zlokalizowanych na działkach w S. w okresie objętym postępowaniem nie wypełniała definicji budynków, zatem nie podlegała opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Orzecznictwo sądów administracyjnych potwierdza, że budynek pozbawiony jednej z konstrukcyjnych cech traci przymiot obiektu budowlanego podlegającego opodatkowaniu.

Pełnomocnik zauważył, że stan faktyczny, w tym istnienie zabudowań w latach objętych postępowaniem wynika z protokołu oględzin, a także z przesłuchania G. T. Twierdzenia organu o tym, iż w latach 2007-2012 budynki istniały nie wynika z żadnego dowodu. Nawet jeśli uznać za organem I instancji, że budynki istniały w latach 2007-2011 na działkach (...),(...) I (...) to nie ma absolutnie dowodu, w jakiej części i o jakiej powierzchni użytkowej - organ powinien to ustalać w danym roku podatkowym, a nie po 5-8 latach.

Argumentował, że stwierdzenie, "iż z umowy z 2005 r. nie wynika zły stan techniczny" jest domniemaniem nie znajdującym oparcia w zebranym materiale dowodowym.

Wskazany przez organ odwoławczy protokół zdawczo-odbiorczy z 2005 r., w którym stwierdzono że "Kupujący zapoznali się z całym kupowanym majątkiem i nie zgłaszają roszczeń pod adresem Sprzedającego" nie pozwala - w ocenie pełnomocnika - na wyciągnięcie na tej podstawie wniosku "że stan budynków umożliwiał ich gospodarcze wykorzystanie".

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 1a) ust. 1 pkt 5 u.o.p.l wobec błędnie ustalonej podstawy opodatkowania w zakresie powierzchni użytkowej budynków, pełnomocnik zarzucił, że fizycznego obmiaru nie dokonano, a organy przyjęły dane z aktu notarialnego z dnia 14 września 2005 r. (akt nabycia nieruchomości). Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie wyjaśniło istotnej w świetle wyżej powołanych regulacji prawnej kwestii, czy ustalenie powierzchni użytkowej dokonane w oparciu o ten akt, z którego nie wynika jak była ustalana powierzchnia użytkowa, dokonane zostało w sposób czyniący zadość wymogom z art. 4 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l., a tylko wtedy można by przyjąć jako uprawnione posłużenie się aktem dla ustalenia powierzchni użytkowej jako podstawy opodatkowania budynków zgodnie z przepisami prawa właściwymi na gruncie podatku od nieruchomości. Okoliczności tych nie sposób również wywieść z samej treści aktu. Niezależnie od powyższego stwierdził, iż ta powierzchnia może oczywiście być wielkością stałą, ale, jak wynika z okoliczności tej sprawy wielkością tą nie była, a to wobec sukcesywnej rozbiórki obiektów. Z protokołu oględzin dokonanych przez pracowników organu I instancji wynika, że w czasie oględzin nie dokonywano pomiaru obiektów.

Podsumowując, pełnomocnik stwierdził, że organ bezrefleksyjnie przyjął, że akt notarialny z 2005 r. może być podstawą ustalenia powierzchni użytkowej budynków w roku 2009. Nie wskazał, z jakich powodów uznał, że wielkości te są poprawne (stanowiące powierzchnię liczoną po wewnętrznej długości ścian i wg reguł art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. oraz że zachowały aktualność także do 2009, skoro obiekty podlegały stopniowej rozbiórce.

Jego zdaniem na uwzględnienie zasługuje także zarzut naruszenia art. 210 § 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej poprzez brak podpisu osoby upoważnionej do wydania decyzji.

Argumentował, że przywołane przez organ pismo z 9 czerwca 2010 r. nie mogło być umocowaniem pracownika A. P. do wydawania decyzji w sprawie podatku od nieruchomości, a to wobec wprowadzonego w 2012 r. Regulaminu. W wyroku z 11 października 1996 r., sygn. akt III RN 8/96 (OSN 1997, Nr 9, poz. 144) Sąd Najwyższy stwierdził, że przy badaniu ważności decyzji, należy nie tylko uwzględniać upoważnienie imienne pracownika lecz również regulamin i podział czynności w urzędzie. Z Regulaminu Organizacyjnego Gminy J. wprowadzonego Zarządzeniem Nr (...) Wójta Giny J. z dnia (...) wynika, iż do podpisywania decyzji administracyjnych upoważniony jest Wójt Gminy a także Kierownicy Referatów (vide § 35 1.5, III.2 Regulaminu). Upoważnienie pracowników do podpisania określonych pism nie obejmuje decyzji administracyjnych, co wynika z treści wskazanego Regulaminu. W zakresie decyzji administracyjnych pracownicy umocowani są do ich przygotowania i parafowania (vide: § 35 V Regulaminu). Stanowiska tego nie podważają wskazane normy ustawy o samorządzie gminnym. Nie ma w tej sprawie sporu dotyczącego istnienia podstaw prawnych do upoważnienia pracowników do wydawania decyzji. Spór sprowadza się do tego, czy wydana decyzja administracyjna podpisana została przez osobę upoważnioną. W ocenie pełnomocnika, umocowanie imienne dla A. P. z 2010 r. wobec zasad podpisywania decyzji wynikających z Regulaminu Organizacyjnego wprowadzonego w 2012 r. nie mogło uzasadniać wydania w dniu 20 grudnia 2012 r. decyzji w imieniu Wójta przez A. P.

W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, chociaż nie wszystkie jej zarzuty zostały podzielone.

Poza sporem pozostaje, że sprawa niniejsza dotyczy roku podatkowego 2009, chociaż nie sposób nie zaznaczyć, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy myli lata, za które wymierzono podatek, wielokrotnie odwołując się do roku 2008 czy nawet 2007. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest niejasne i nieprzejrzyste, co uchybia przepisowi art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej. W szczególności zaś nie wynika z niego jakie budynki zostały objęte opodatkowaniem stawką podwyższoną w roku 2009 i dlaczego. Zdaniem Sądu dokonane ustalenia są na tyle ogólne, że w ogóle uniemożliwiają ich ocenę.

W pierwszej kolejności Sąd uznaje za stosowne odniesienie się do ostatniego zarzutu skargi zmierzającego do podważenia zaskarżonej decyzji z powodu jej nieważności spowodowanej utrzymaniem w mocy decyzji organu I instancji wydanej przez osobę nieupoważnioną (art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej).

Zgodnie z art. 210 § 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej (w brzmieniu obowiązującym w 2012 r.), decyzja powinna zawierać podpis osoby upoważnionej, z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego. Podpis jest niewątpliwie elementem konstytutywnym decyzji, gdyż do momentu podpisania przez osobę reprezentującą organ administracji mamy do czynienia z projektem decyzji. Podpis służy również do zidentyfikowania osoby, która działa w imieniu organu, przez co umożliwia weryfikację uprawnień danej osoby do wydawania decyzji.

Ordynacja podatkowa nie zawiera definicji legalnej pojęcia organu podatkowego. W doktrynie przyjmuje się, że jest nim podmiot reprezentujący związek publicznoprawny, w którego zakresie kompetencji leży wykonywanie czynności związanych z wymiarem i poborem podatków (vide B. Brzeziński, Prawo podatkowe, Toruń 1999, s. 60.). Ustawodawca ogranicza się do wyliczenia organów podatkowych w art. 13 Ordynacji podatkowej. Stosownie do § 1 pkt 1 tej regulacji, organem podatkowym, stosownie do swojej właściwości, jest: naczelnik urzędu skarbowego, naczelnik urzędu celnego, wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta albo marszałek województwa - jako organ pierwszej instancji.

W związku z powyższym zasadnicze znaczenie w sprawie ma ustalenie, czy inspektor ds. wymiaru podatków A. P., mogła podejmować decyzje w jurysdykcyjnym postępowaniu administracyjnym, czyli akty w formie określonej przepisami procedury podatkowej załatwiające indywidualne sprawy z zakresu administracji publicznej.

W dacie podejmowania przez nią decyzji, podstawę dla delegowania swych uprawnień orzeczniczych przez Wójta Gminy J. stanowił przepis art. 39 ust. 2 w związku z ust. 1 u.s.g. Stosownie do jego ówczesnego brzmienia (do 22 maja 2013 r.) wójt lub burmistrz mógł upoważnić swoich zastępców lub innych pracowników urzędu gminy do wydawania decyzji administracyjnych w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej, w imieniu wójta lub burmistrza.

Z treści tego przepisu ponad wszelką wątpliwość wynika, że dokonanie upoważnienia w warunkach art. 39 ust. 2 u.s.g. jest wyłącznym uprawnieniem wójta. Dla jego skutecznego zrealizowania warunkiem koniecznym jest zachowanie formy pisemnej, skierowanie do konkretnej osoby i w sposób możliwe precyzyjny pozytywne wskazanie jego zakresu.

Tak też było i w niniejszej sprawie.

Jak wynika z upoważnienia Wójta Gminy J. z dnia (...) (k-4 akt podatkowych) pracownik Urzędu Gminy A. P. została upoważniona do "załatwiania i podpisywania spraw z zakresu podatków i prowadzenia postępowania podatkowego od osób fizycznych, tj.: podatku od nieruchomości, podatku rolnego, podatku leśnego, w szczególności do wydawania decyzji, postanowień, zaświadczeń i upomnień (z wyłączeniem decyzji w sprawach umorzenia, rozłożenia płatności na raty oraz odraczania terminu płatności)". Upoważnienie to posiadało zatem formę pisemną, jak również określało (ustalało) jego zakres i było bezterminowe.

Wobec przytoczonej treści upoważnienia, zarzut podpisania decyzji przez A. P. jako osobę nieupoważnioną należy uznać za całkowicie bezzasadny.

Wykładnia przepisu art. 39 ust. 2 u.s.g. prowadzi bowiem do wniosku, że jakkolwiek decyzje w indywidualnych sprawach podatkowych należą do wyłącznej kompetencji wójta, burmistrza (prezydenta miasta), będących organem podatkowym, to jednak wydanie decyzji w imieniu tego organu przez zastępcę lub innych pracowników może nastąpić na podstawie pisemnego upoważnienia wójta, burmistrza/prezydenta miasta/ (art. 39 ust. 1 i ust. 2 u.s.g. w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 1 i art. 143 § 1 Ordynacji podatkowej) ustalającego jego zakres.

Kwestia Regulaminu Organizacyjnego Urzędu Gminy J. (a nie Gminy J., jak to podniesiono w skardze) wprowadzonego Zarządzeniem Nr (...) Wójta Gminy J. z dnia (...) dla oceny ww. upoważnienia udzielonego dla A. P. przez Wójta Gminy J. z dnia 9 czerwca 2010 r. pozostaje bez jakiegokolwiek znaczenia prawnego, z punktu widzenia jego wejścia w życie w odniesieniu do daty udzielonego upoważnienia.

Jak stwierdził NSA w wyroku z dnia 10 maja 2007 r., w sprawie II FSK 621/06 (CBOSA), "zgodnie z ustaleniami nauki prawa administracyjnego określenie "urząd" dotyczy zespołu pracowników wyposażonych w odpowiednie środki materialne, powołanych do zapewnienia obsługi technicznej i merytorycznej organu administracji, w tym wypadku burmistrza (w sprawie niniejszej: wójta). Stosownie do treści art. 33 ust. 2 u.s.g., regulamin organizacyjny określa organizację i zasady funkcjonowania tego urzędu. Natomiast wydanie decyzji z mocy art. 39 ust. 1 tej ustawy jest zastrzeżone do właściwości wójta lub burmistrza, a cesja tego uprawnienia może zgodnie z treścią ust. 2 tego przepisu, nastąpić na rzecz jego zastępcy lub innych pracowników w drodze stosownego upoważnienia wydanego przez wójta (...)".

W uzasadnieniu tego wyroku, NSA przedstawił także wywód, dlaczego dla wykładni przepisu art. 39 ust. 2 u.s.g. za nieprzydatny należało uznać pogląd wyrażony w powołanym przez pełnomocnika skarżących wyroku Sądu Najwyższego z dnia 11 października 1996 r. III RN 8/96 (OSNP 1997 nr 9 poz. 144).

Przechodząc do meritum sporu, wskazać na wstępie należy, że z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej wynikają dla organu podatkowego dwie istotne powinności, po pierwsze zebranie materiału dowodowego niezbędnego dla podjęcia rozstrzygnięcia, po drugie jego wnikliwe rozpatrzenie. Dokonując tych czynności organy podatkowe muszą kierować się regułami zapisanymi w art. 191 Ordynacji podatkowej. By w ramach przewidzianej w jego ramach swobody nie zostały przekroczone granice dowolności, organ podatkowy winien m.in. kierować się prawidłami logiki; zgodnością oceny z prawami nauki i doświadczenia życiowego; traktowania zebranych dowodów jako zjawisk obiektywnych; oceniania dowodów wyłącznie z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla toczącej się sprawy; wszechstronności oceny. W przypadku zatem, gdy w postępowaniu podatkowym nie zostaną właściwie zgromadzone dowody, niewłaściwa będzie także swobodna ocena dowodów.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1-3 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (art. 2 ust. 2 u.p.o.l.). W myśl art. 3 ust. 1 pkt 1-4 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące:

1)

właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3;

2)

posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych;

3)

użytkownikami wieczystymi gruntów;

4)

posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie:

a)

wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa (od 16 lipca 2013 r.: Agencją Nieruchomości Rolnych) lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości,

b)

jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2.

Stosownie do tych regulacji, użytkownik wieczysty jest podatnikiem podatku od nieruchomości od tego gruntu na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 3 u.o.p.o.l., a od budynków i budowli - jako ich właściciel - na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.o.p.o.l Trzeba również zaznaczyć, że zgodnie z treścią art. 3 ust. 4 u.o.p.l., jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a podatek od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, z zastrzeżeniem ust. 5, który stanowi z kolei, że jeżeli wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz części budynku stanowiących współwłasność ciąży na właścicielach lokali w zakresie odpowiadającym częściom ułamkowym wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku.

Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżący: G. T. oraz małżonkowie K. B. i M. B. w dniu 14 września 2005 r., za aktem notarialnym Repertorium A nr (...) nabyli prawo użytkowania wieczystego nieruchomości położonych w S., tj. działki nr: (...)(...)(...)(...)(...)(...)(...)(...) oraz prawo własności budynków posadowionych na tych działkach:

a)

brojlerni I o pow. użytkowej 1203,10 m2 - na działce nr (...);

b)

brojlerni II o powierzchni użytkowej 1399,30 m2 - na działce nr (...);

c)

centralnej paszarni o powierzchni użytkowej 590,70 m2 - na działce nr (...);

d)

obory o powierzchni użytkowej 724,40 m2 - na działce nr (...);

e)

cielętnika o powierzchni użytkowej 214,20 m2 - na działce nr (...);

f)

bukaciarni o powierzchni użytkowej 958 m2 - na działce nr (...);

g)

garażu o powierzchni użytkowej 163,80 m2- na działce nr (...);

h)

stolarnia ze stelmacharnią o powierzchni użytkowej 108,50 m2 - na działce nr (...);

i)

szopogarażu o powierzchni użytkowej 213,80 m2 - na działce nr (...);

j)

stacji paliw o powierzchni użytkowej 22,70 m2 - na działce nr (...);

k)

wychowalni loszek o powierzchni użytkowej 160,50 m2 - na działce nr (...).

Łączna powierzchnia użytkowa budynków wynosiła 5.759 m2.

Zgodnie z danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków (wypis z rejestru gruntów wraz z kartoteką budynków z dnia 2 października 2012 r.), podatnicy posiadają ww. nieruchomości (rodzaj użytku "inne tereny zabudowane) o łącznej powierzchni 3.4395 m2:

a)

działka nr (...) o pow. 6746 m2;

b)

działka nr (...) o pow. 4261 m2;

c)

działka nr (...) o pow. 7489 m2;

d)

działka nr (...) o pow. 2594 m2;

e)

działka nr (...) o pow. 1240 m2 r;

f)

działka nr (...) o pow. 2674 m2;

g)

działka nr (...) o pow. 4919 m2;

h)

działka nr (...) o pow. 4472 m2.

Prawo użytkowania wieczystego ww. nieruchomości potwierdzają także wpisy w księdze wieczystej (KW nr (...)).

Na mocy umowy z dnia 14 marca 2006 r. zawartej pomiędzy skarżącymi, a Spółką A, użytkownicy wieczyści (skarżący) ustanowili na jej rzecz nieodpłatne użytkowanie działek gruntu o nr (...)(...)(...)(...)(...)(...)(...)(...) o łącznej powierzchni 3.4395 ha, a także nieodpłatne użytkowanie znajdujących się na nich budynków (§ 2 umowy). Jak wynika z wypisu KRS nr (...), Spółka a zajmuje się m.in. budownictwem, obsługą nieruchomości oraz wynajmem i usługami związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Mając na uwadze powyższe, nieruchomości (grunty i budynki), które od 14 marca 2006 r. były w użytkowaniu wieczystym skarżących, a oddane zostały w nieodpłatne użytkowanie przedsiębiorcy, tj. Spółce A, jak zasadnie wywiodły organy podatkowe były związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, albowiem z punktu widzenia przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się: grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy kluczowa jest wykładnia art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l, w którym ustawodawca konstruując definicję legalną "gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej" wprowadził zakres pozytywny definicji, wskazując szeroko te sytuacje, które spełniają jej obszar, a także zakres negatywny wskazując na określone wyłączenia, wśród których najistotniejsze znaczenie dla przedmiotowej sprawy ma kwestia tzw. "względów technicznych". Ustawodawca w tym przepisie użył nieostrego określenia, wskazując na "względy techniczne", które powodują taki skutek, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystany do działalności gospodarczej. Brak tego uściślenia, powoduje zdaniem Sądu, konieczność jego doprecyzowania, z uwagi na skutki podatkowe jakie niesie prawidłowe ustalenie zakresu tego pojęcia. Pomocne w tym zakresie jest bogate orzecznictwo wypracowane na jego kanwie.

Wyłączenie przedmiotu opodatkowania z kategorii związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej, a tym samym opodatkowanie według preferencyjnych zasad następuje w sytuacji, gdy przedmiot ten, ze względów technicznych, nie jest i nie może być wykorzystany do prowadzenia tej działalności. Okoliczność ta musi zostać indywidualnie zbadana i wykazana w postępowaniu podatkowym przy uwzględnieniu stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy (por. wyrok NSA z dnia 1 czerwca 2011 r., sygn. akt II FSK 151/10). Wyłączenie konkretnej nieruchomości z zakresu opodatkowania jako związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej wiąże się z korzystniejszą dla podatnika stawką opodatkowania, a zatem ciężar dowodu wykazania, że w sprawie występują względy techniczne uniemożliwiające teraz i w przyszłości wykorzystanie nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej spoczywa na podatniku, gdyż wywodzi on z tej okoliczności określone skutki prawne. Nie zwalnia to jednak organu podatkowego z obowiązku ustalenia stanu faktycznego.

Okoliczność wyłączenia ze względów technicznych może być dowodzona wszelkimi środkami dowodowymi. W postępowaniu ma zastosowanie zasada wyrażona w art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, w myśl której jako dowód należy dopuścić wszystko, co może się przyczynić do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (por. wyrok NSA z dnia 7 stycznia 2010 r., sygn. akt. II FSK 1228/08; z dnia 9 stycznia 2009 r., sygn. akt. II FSK 1354/07). Oznacza to, że do wykazania zaistnienia w rozważanej sprawie względów technicznych nie jest wymagane istnienie rozstrzygnięcia w tej materii przez organy nadzoru budowlanego w formie aktu administracyjnego.

Jak stwierdził NSA w wyroku z dnia 18 lipca 2013 r., sygn. II FSK 2470/12 (CBOSA), wystąpienie powyżej wskazanego wyjątku uzależnione jest od łącznego spełnienia dwóch przesłanek. Pierwsza z nich dotyczy faktycznego niewykorzystywania przedmiotu opodatkowania w działalności gospodarczej, druga odwołuje się natomiast do braku obiektywnej możliwości korzystania z gruntu lub budynków, w celach gospodarczych ze względów technicznych. Obie te przesłanki mają charakter przedmiotowy, dotyczą bowiem przedmiotu opodatkowania. Okoliczności natomiast związane z osobą przedsiębiorcy nie mają tutaj znaczenia. Ponadto należy także zaakcentować, że określenie "względy techniczne" funkcjonuje w ramach definicji legalnej "gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą", a zatem nie można ustalać jego zakresu bez odniesienia się do pojęcia działalności gospodarczej, a przede wszystkim jego elementów. Należy zatem w konkretnym przypadku uwzględnić przedmiotowy rodzaj działalności gospodarczej, wykonywanej w sposób zorganizowany i ciągły. Wymaga to zatem konkretnej analizy różnych zachowań danego przedsiębiorcy".

Tymczasem, jak wynika z akt sprawy, organy podatkowe uznały, że "zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdzał, że wymienione w akcie notarialnym z dnia 14 września 2005 r. budynki nabyte przez podatników istniały w 2007 r. (a tym samym w roku 2009), a ich stan techniczny umożliwiał ich opodatkowanie". Pomijając już nawet nielogiczność stwierdzenia zmierzającego do wykazania, że skoro budynki istniały w roku 2007, to musiały istnieć w roku 2009, należy zauważyć, że pogląd ten nie ma oparcia w materiale dowodowym sprawy.

W wyniku przeprowadzonych oględzin nieruchomości w dniu 31 października 2012 r. popartych dokumentacją fotograficzną (protokół z oględzin wraz z załącznikami - w aktach sprawy), ustalono, że na nieruchomościach będących w użytkowaniu wieczystym podatników znajdują się budynki, których stan techniczny został szczegółowo opisany w protokole i przedstawiony w stosownej tabeli. W ocenie organów, w 2009 r. spełniały one definicję budynku w rozumieniu art. 1a) ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.

Z takim stwierdzeniem nie sposób się zgodzić.

Przesłanka negatywna określona w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.o.p.l., dotycząca niemożliwości wykorzystywania gruntu, budynku i budowli do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych, winna podlegać badaniu przez organy podatkowe w stosunku do danego przedsiębiorcy, a ponadto winno ono dotyczyć roku, za który organ ustala podatek od nieruchomości (por. ww. wyrok NSA z dnia 18 lipca 2013 r., II FSK 2470/12, CBOSA).

Sąd w niniejszej sprawie pogląd ten w pełni podziela.

Nie ma podstaw do opodatkowania powierzchni budynków w roku 2009 według danych zawartych w akcie z dnia 14 września 2005 r., Repertorium A nr (...), czyli jak wskazał organ odwoławczy - o łącznej powierzchni użytkowej 5.759 m2.

Nie ma też uzasadnionych podstaw do uznania, że stan budynków stwierdzony protokołem oględzin z dnia 31 października 2012 r. może być adekwatny do roku 2009, zwłaszcza, że, jak z niego wynika:

- stolarnia ze stelmacharnią - pozostałości po budynku (poz. 2 - działka (...));

- obora - pozostałości po budynku (poz. 7- działka (...));

- bukaciarnia - część budynku została wyburzona, od strony wyburzonej brak przegrody budowlanej, pozostała część budynku posiada część ścian i zadaszenie, uszkodzona konstrukcja nośna, brak jednej ściany zewnętrznej, brak mediów (poz. 8 - działka (...));

- brojlernia II - część budynku została wyburzona, od strony wyburzonej brak przegrody budowlanej, pozostała część budynku posiada część ścian i zadaszenie, uszkodzona konstrukcja nośna, brak jednej ściany zewnętrznej, brak mediów (poz. 8 - działka (...)).

Skoro podatek od nieruchomości jest podatkiem obejmującym rzeczy, a więc przedmioty materialne, realne, rzeczywiście istniejące w danym miejscu i czasie, o określonych powierzchniach (wymiarach) i właściwościach, to nie może dotyczyć czegoś co nie istnieje, nie zaistniało lub przestało istnieć.

Z punktu widzenia ww. przepisów podatkowego prawa materialnego obojętna jest okoliczność, że skarżący nie zgłaszali rozbiórki niektórych budynków właściwym organom.

Rację trzeba przyznać pełnomocnikowi skarżących, że organ odwoławczy w ogóle nie odniósł się do pism wypowiadających się przed wydaniem zaskarżonej decyzji (z dnia 25 lutego 2013 r. i 2 stycznia 2014 r.), w szczególności zaś do kwestii związanej z tym, że budynki położone na działkach (...) i (...) były obiektami stricte związanymi z działalnością rolniczą jako budynki dawnej fermy zwierząt gospodarskich m.in. budynek brojlerni, bukaciarni, wychowalni loszek (vide: akt notarialny Rep. A (...) z dnia 14 września 2005 r.).

Jakkolwiek organ odwoławczy zasadnie zwrócił uwagę, że przejściowe niewykorzystywanie obiektów dla działalności nie stanowi względów technicznych wyłączających je z opodatkowania wg stawki najwyższej, to jednak żadną miarą nie ocenił wyjaśnień skarżących, że stan niewykorzystywania niektórych budynków nie był przejściowy, bowiem od początku ich istnienia nie wykorzystywano ich do działalności gospodarczej ze względu na ich zły stan techniczny.

Wbrew wywodom wynikającym z uzasadnienia zaskarżonej decyzji z umowy z 2005 r. nie wynika żaden stan techniczny budynków, ani dobry, ani zły. W konsekwencji nie ma podstaw, aby go domniemywać, zwłaszcza w kontekście tego, że był dobry.

Zasadnie również argumentuje pełnomocnik skarżących, że wskazany w treści decyzji protokół zdawczo-odbiorczy z 2005 r., w którym stwierdzono że "Kupujący zapoznali się z całym kupowanym majątkiem i nie zgłaszają roszczeń pod adresem Sprzedającego" nie pozwala na wyciągnięcie na tej podstawie wniosku "że stan budynków umożliwiał ich gospodarcze wykorzystanie". Ponadto całkowicie nieuprawnione jest stwierdzenie organu odwoławczego, że "treść znajdującego się w aktach sprawy protokołu zdawczo - odbiorczego z dnia 14 września 2005 r. wraz z załącznikami potwierdza, że ww. budynki istniały w 2007 r. (...)", nawet w kontekście zestawienia dat.

Zeznania M. R., który dokonywał wyceny spornych nieruchomości także nie pozwalają na wyciągnięcie wniosku, że stan budynków był dobry. Z jego zeznań wynika bowiem, że w momencie, gdy dokonywał operatu szacunkowego miał do czynienia z obiektami, które przez wiele lat nie były użytkowane, były w stanie złym, co wynikało z funkcji do jakich zostały wzniesione (czyli do produkcji zwierzęcej).

Zgodzić się należy również z zarzutem wadliwego wyliczenia podstawy opodatkowania w zakresie powierzchni użytkowej budynków.

Stosownie do przepisu art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., podstawę opodatkowania dla budynków lub ich części stanowi powierzchnia użytkowa. Powierzchnię pomieszczeń lub ich części oraz część kondygnacji o wysokości w świetle od 1,40 m do 2,20 m zalicza się do powierzchni użytkowej budynku w 50%, a jeżeli wysokość jest mniejsza niż 1,40 m, powierzchnię tę pomija się (ust. 2).

W myśl art. 1a) ust. 1 pkt 5 u.o.p.l., powierzchnia użytkowa budynku lub jego części, to powierzchnia mierzona po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych; za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe.

Tymczasem jak wynika z akt podatkowych, do opodatkowania przyjęto budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o łącznej powierzchni użytkowej 5.759 m2, bez dokonania jakichkolwiek pomiarów.

W trakcie postępowania podatkowego prowadzonego przez organ I instancji ustalono bowiem, że łączna powierzchnia użytkowa budynków wynosi 5.759 m2, a dane te zostały ustalone w oparciu o treść umowy sprzedaży prawa wieczystego użytkowania nieruchomości wraz z posadowionymi na nich budynkami (pkt II.7 aktu notarialnego z dnia 14 września 2005 r.).

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 1a) ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. wobec błędnie ustalonej podstawy opodatkowania w zakresie powierzchni użytkowej budynków, pełnomocnik skarżących trafnie zatem zarzucił, że fizycznego obmiaru nie dokonano, albowiem organ przyjął dane z aktu notarialnego z dnia 14 września 2005 r., nie wyjaśniając przy tym, czy ustalenie powierzchni użytkowej dokonane w oparciu o ten akt, z którego nie wynika, jak była ustalana powierzchnia użytkowa dokonane zostało w sposób czyniący zadość wymogom z art. 4 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 1a) ust. 1 pkt 5 u.p.o.l., a tylko wtedy można by przyjąć jako uprawnione posłużenie się aktem dla ustalenia powierzchni użytkowej jako podstawy opodatkowania budynku zgodnie z przepisami prawa właściwymi na gruncie podatku od nieruchomości.

W kwestii zwolnienia przedmiotowego, w oparciu o art. 7 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l., Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło natomiast zasadnie, że skoro zgodnie z tym przepisem, zwalnia się od podatku od nieruchomości budynki gospodarcze lub ich części: a) służące działalności leśnej lub rybackiej, b) położone na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłącznie działalności rolniczej, c) zajęte na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, to budynki te muszą być położone na gruntach gospodarstwa rolnego. Tymczasem, jak wynika z treści ewidencji gruntów i budynków, podatnicy posiadają ww. nieruchomości gruntowe o łącznej powierzchni 3.4395 m2, które to grunty sklasyfikowane są w ewidencji gruntów jako "inne tereny zabudowane". W konsekwencji, jako nie stanowiące użytków rolnych nie podlegają zwolnieniu w oparciu o art. 7 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l.

Reasumując Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, w szczególności art. 122, 187 § 1, 191 i 210 § 4 i § 6 Ordynacji podatkowej.

Z tych względów, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej: "p.p.s.a.").

Rozpoznając sprawę ponownie, organ odwoławczy dokona rzetelnej i pogłębionej analizy zebranych w sprawie dowodów, a w przypadku, gdy uzna to za konieczne, przeprowadzi inne dowody istotne w sprawie (np. z dokumentów dotyczących przedmiotowych budynków, czy przesłuchania określonych osób mających wiedzę co do ich stanu technicznego lub wykorzystywania w roku, którego dotyczy decyzja), przy uwzględnieniu poczynionych wyżej ocen prawnych. Przede wszystkim zaś powinien ustalić przedmiot opodatkowania stawką podwyższoną. Powinien też dogłębnie ocenić zeznania G. T. oraz wyjaśnienia pozostałych skarżących składane w toku postępowania w formie pism procesowych, nie poprzestając na lakonicznym stwierdzeniu, że w świetle innych dowodów "były one nieprzydatne".

Rozstrzygnięcie zawarte w pkt II wyroku ma swoje uzasadnienie w przepisie art. 152 p.p.s.a.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i § 4 p.p.s.a. oraz w zw. z § 3 ust. 1 pkt f) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. z 2011 r. Nr 31, poz. 153).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.