Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 60490

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Lublinie
z dnia 6 grudnia 1999 r.
I SA/Lu 1272/98

UZASADNIENIE

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie, po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 1999 r. sprawy ze skargi Heleny P. na decyzję Izby Skarbowej w Radomiu z dnia 28 sierpnia 1998 r., nr PPO-824/D/1/R/9/47/98, w przedmiocie ryczałtu podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1995 rok:

oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją Izba Skarbowa w Radomiu, na podstawie art. 23 § 1 pkt 2a oraz art. 21 § 1 pkt 1 i 2 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.), art. 14 ust. 2 pkt 1 i art. 30 ust. 7 ustawy z dnia 26 czerwca 1992 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416 ze zm.) oraz § 4 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 grudnia 1994 r. w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych oraz od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 140, poz. 786 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Pierwszego Urzędu Skarbowego w Radomiu z dnia 20 maja 1998 r., nr 02150/DF/63/98, określającej za 1995 r. zryczałtowany podatek dochodowy od przychodów zaewidencjonowanych w kwocie 3651 zł oraz ustalającej zryczałtowany podatek dochodowy od przychodów nie zaewidencjonowanych w kwocie 4991,60 zł, uchyliła tę decyzję w całości i określiła zryczałtowany podatek dochodowy od przychodów zaewidencjonowanych w kwocie 3806,00 zł i wysokość zaległości podatkowej w kwocie 155,80 zł oraz ustaliła zryczałtowany podatek dochodowy od przychodów nie zaewidencjonowanych w kwocie 4424,80 zł.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że prowadząca działalność gospodarczą, polegającą na świadczeniu usług transportowych taborem ciężarowym na terenie kraju, Helena P. nie zaewidencjonowała - jak wynika z kontroli działalności - przychodu w wysokości netto 24 959 zł, uzyskanego ze sprzedaży w dniu 28 października 1995 r. samochodu marki Liaz. Samochód ten był związany z prowadzoną działalnością w zakresie świadczenia usług transportowych i spełniał warunki uznania go za środek trwały, pomimo że podatniczka nie prowadziła ewidencji środków trwałych, naruszając § 7 ust. 1 rozporządzenia w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przychód ze sprzedaży całości lub części składników majątku związanego z wykonywaną działalnością jest przychodem z działalności gospodarczej i na podstawie § 4 ust. 1 pkt 4 cyt. rozporządzenia powinien podlegać opodatkowaniu.

W odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej skarżąca zarzuca Urzędowi Skarbowemu naruszenie art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej przez nieustalenie, czy przedmiotowy samochód był wykorzystany do działalności gospodarczej. Wyjaśnia, iż od umowy sprzedaży uiszczona została opłata skarbowa.

Izba Skarbowa nie podzieliła zarzutu odwołania, wyjaśniając, iż w aktach sprawy znajdują się kserokopie pism bezskutecznie wzywających podatniczkę i jej pełnomocników do przedstawienia stosownych dokumentów i złożenia wyjaśnień, zaś w protokole z przesłuchana strony z dnia 8 października 1997 r. podatniczka wyjaśniła, iż samochód marki Liaz wykorzystywany był do prowadzonej działalności. Uznała, że bez znaczenia jest fakt, czy samochody wykorzystywane były także do innych celów, jak też uiszczenie od transakcji sprzedaży opłaty skarbowej.

Stwierdzając zasadność uznania prowadzonej przez podatniczkę ewidencji za nierzetelną i dokonania wymiaru podatku od nie zaewidencjonowanego przychodu wg stawki 20% Izba stwierdziła, że organ pierwszoinstancyjny błędnie odliczył darowizny w kwocie 11 710 zł, tj. wyłącznie od przychodu opodatkowanego wg stawki 5,5%, bowiem zgodnie z § 7 ust. 6 cyt. rozporządzenia w przypadku występowania przychodów opodatkowanych różnymi stawkami wszelkie odliczenia powinny być dokonywane proporcjonalnie od przychodów wg poszczególnych stawek, co wymagało uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej i orzeczenia jak w sentencji.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego pełnomocnik skarżącej wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając jej naruszenie art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przez uznanie, że sprzedany samochód stanowił środek trwały. Samochód nie figurował w ewidencji środków trwałych, służył przeważnie prywatnym celom podatniczki, a ponadto od jego sprzedaży wymierzono opłatę skarbową, zaś dodatkowy przychód został opodatkowany podatkiem VAT i już doszło do podwójnego opodatkowania.

W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wnosi o jej uchylenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Ponadto wyjaśnia, że kwestia wymiaru opłaty skarbowej nie była przedmiotem postępowania odwoławczego i kwestionowanie słuszności wymiaru opłaty na obecnym etapie postępowania nie może skutkować uchylenie lub zmianę decyzji w tym przedmiocie. Ponadto uiszczenie opłaty skarbowej nie zwalnia podatnika z innych zobowiązań podatkowych powstałych zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego ani zasad postępowania podatkowego. Przede wszystkim nie jest trafny zarzut skarżącej, że sprzedany samochód marki Liaz nie był środkiem trwałym.

Jak wynika z materiału dowodowego, skarżąca opodatkowana była w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą w zakresie sprzedaży usług transportowych na terenie w latach 1994-1997 zryczałtowanym podatkiem dochodowym i, jak sama wyjaśniła (protokół przesłuchania strony k.40), do prowadzenia tej działalności służyły jej dwa samochody ciężarowe marki Liaz.

Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 stycznia 1995 r. (Dz. U. Nr 7, poz. 34) w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, a także aktualizacji wyceny środków trwałych za środki trwałe uznaje się stanowiące własność podatnika (…) środki transportu oraz inne przedmioty kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania, o przewidywalnym okresie używania dłuższym niż rok, przeznaczone na potrzeby podatnika związane z prowadzona przez niego działalnością gospodarczą (…). Warunkom tym odpowiadał, stanowiąc własność podatniczki, samochód marki Liaz nr rej. RDA 3210.

W świetle ustaleń faktycznych i wyżej cytowanego przepisu bez znaczenia dla rozpatrywanej sprawy jest fakt, czy podatniczka wykorzystywała przedmiotowy samochód także do celów prywatnych, toteż podniesiony w odwołaniu zarzut naruszenia art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej przez niewyjaśnienie tych okoliczności nie jest trafny.

Przepisy ww. rozporządzenia stosuje się, zgodnie z § 1 pkt 2, do podatników podatku dochodowego od osób fizycznych, bez względu na formę opodatkowania, prowadzących działalność określoną w art. 10 ust. 1 pkt 3-6, jeżeli zgodnie z odrębnymi przepisami środki trwałe oraz wartości niematerialne zostały wprowadzone do ewidencji tych środków lub zostały objęte wykazem tych środków.

Odrębnymi przepisami w tym przypadku jest rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 23 grudnia 1994 r. w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów osób fizycznych (Dz. U. Nr 140, poz. 786 z późn. zm.) uchylone przez rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 14 grudnia 1995 r. w sprawie zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych oraz od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 148, poz. 722). Według z § 28 rozporządzenia z 1995 r. jego przepisy mają zastosowanie przy kontroli ewidencji prowadzonych przez podatnika w latach poprzedzających wejście w życie rozporządzenia.

Zgodnie z § 7 rozporządzenia (poprzednio § 6 pkt 1) podatnicy opodatkowani w formie ryczałtu są obowiązani prowadzić ewidencję przychodów oraz wykaz środków trwałych i wartości niematerialnych.

Fakt, iż skarżąca uchybiła temu obowiązkowi, nie może skutkować - jak prawidłowo przyjęły organy podatkowe - nieuznanie przedmiotowych samochodów za środki trwałe.

Skoro, zgodnie z art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przychody ze sprzedaży całości lub części składników majątku związanego z wykonywaną działalnością (…) stanowią przychód z działalności gospodarczej, zasadnie organy podatkowe przyjęły, iż przychód uzyskany ze sprzedaży w dniu 28 października 1995 r. samochodu marki Liaz winien być zaewidencjonowany i opodatkowany zryczałtowanym podatkiem dochodowym, niezależnie od uiszczonej wcześniej opłaty skarbowej od umowy kupna-sprzedaży samochodu, której zasadność winna być rozpatrzona w odrębnym postępowaniu.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.