Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi
z dnia 23 listopada 2005 r.
I SA/Łd 985/05

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA P. Janicki.

Sędziowie: NSA B. Klimowicz (spr.), WSA P. Kowalski.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2005 r. sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia (..) Nr (..) w przedmiocie podatku od towarów i usług

1)

stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji w części określającej zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiące wrzesień i październik 1999 r.;

2)

uchyla zaskarżoną decyzję w części określającej nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za miesiące listopad i grudzień 1999 r.;

3)

oddala skargę w pozostałej części;

4)

zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz strony skarżącej kwotę 5.600 (pięć tysięcy sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego;

5)

określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z dnia (..) Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-W. uchylił w całości swoją decyzję z dnia (...) określającą A Spółce z o.o. w Ł. określającą zaległość w podatku od towarów i usług za miesiąc lipiec 1999 r. oraz ustalającą dodatkowe zobowiązanie podatkowe i określił spółce z o.o. A podatek naliczony nad należnym do przeniesienia za miesiące kwiecień, maj, czerwiec, listopad i grudzień 1999 r., zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiące lipiec, sierpień, wrzesień i październik 1999 r. oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości 50.040,60 zł.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że spółka uwzględniła do odliczenia podatek naliczony wynikający z faktur z dnia 31 marca i 18 listopada 1999 r., których oryginału bądź duplikatu nie posiada.

Wcześniejszą decyzją z dnia (...) Urząd Skarbowy Ł.-W. określił A Spółce z o.o. w Ł. zaległość w podatku VAT za miesiąc lipiec 1999 r. w kwocie 13.253 zł i ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe w kwocie 3.976 zł. Postanowieniem z dnia (...) zostało wznowione postępowanie w sprawie podatku od towarów i usług za miesiące czerwiec i lipiec 1999 r. Biorąc pod uwagę nowe okoliczności (zmniejszenie kwoty do przeniesienia za miesiące od maja do lipca 1999 r.) Naczelnik Urzędu Skarbowego uchylił wcześniejszą decyzję z dnia (...)

W 1999 r. Spółka A. wystawiła dla B. S.A. w W. 6 faktur o numerach 1/04/99, 1/05/99, 3/05/99, 4/07/99, 7/08/99, 8/09/99 z tytułu robót budowlanych na łączną kwotę podatku VAT 483.287,23 zł. Dwie z tych faktur (4/07/99 z dnia 2 lipca 1999 r. i 8/09/99 z dnia 7 września 1999 r.) zostały skorygowane fakturami korygującymi nr 1/04/07/99 z dnia 27 lipca 1999 r. oraz nr 2/8/09/1999 z dnia 30 września 1999 r. Faktury korygujące zostały wystawione z powodu korekty systemu rozliczeń, mimo wykonania prac budowlanych, z uwagi na kwestionowanie ich wykonania przez odbiorcę. Strona nie posiada żadnych dokumentów, które pozwalałyby na obniżenie ceny czy uzasadniających przyjęcie, że wystąpiła okoliczność, o której mowa w § 43 ust. 1 i § 44 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 156, poz. 1024 ze zm.). Spółka nie była więc uprawniona do wystawienia faktur korygujących.

Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. po rozpatrzeniu odwołania strony decyzja z dnia (...) uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej uchylenia decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-W. z dnia (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc lipiec 1999 r. i ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego oraz w części dotyczącej określenia podatku naliczonego za miesiące marzec i grudzień 1999 r., określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia za miesiąc czerwiec 1999 r., zobowiązania w podatku VAT za miesiąc lipiec 1999 r. i ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w wysokości 50.040,60 zł oraz umorzył postępowanie w tym zakresie utrzymując decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-W. w mocy w pozostałej części.

Organ drugiej instancji podzielił pogląd, że Spółka "A" nie była uprawniona do wystawienia faktur korygujących dla B. W szczególności nie wystąpił błąd co do ceny, gdyż trudno mówić o pomyłce w cenie rzędu kilkuset tysięcy złotych. Podatnik nie ukrywał, że inwestor pod byle pretekstem kwestionował zakres wykonanych robót ale roboty te zostały faktycznie wykonane. Kwestionowanie przez inwestora wykonanych robót i uchylanie się z tego powodu od zapłaty nie niweczy faktu dokonania obrotu pomiędzy stronami danej transakcji. Wyjaśnienia strony wskazują, że wystawione faktury VAT dokumentowały te usługi remontowo-budowlane, które już zostały wykonane.

Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wskazał natomiast, że prawo do ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego za miesiące lipiec-listopad 1999 r. przedawniło się z końcem 2002 r. stosownie do art. 68 ust. 1 ustawy Ordynacja podatkowa tj. przed wydaniem decyzji przez organ I instancji. Niedopuszczalne też było połączenie w jednym rozstrzygnięciu (jednej decyzji administracyjnej) dwóch postępowań toczących się w różnych trybach: zwyczajnym i nadzwyczajnym (wznowieniowym). W postępowaniu w sprawie wznowienia postępowania dopuszczalne jest wyłącznie rozstrzygnięcie sprawy podatkowej tożsamej pod względem podmiotowym, przedmiotowym i podstawy prawnej ze sprawą rozstrzygniętą już decyzją ostateczną. Organ I instancji nie miał również podstawy prawnej do określenia jedynie kwoty podatku naliczonego za miesiące marze i grudzień 1999 r. gdyż jest to tylko jeden z elementów wpływających na określenie zobowiązania podatkowego lub kwoty zwrotu różnicy podatku.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższą decyzję A Spółka z o.o. w Ł. wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji organów obu instancji podnosząc zarzut naruszenie prawa polegający na wydaniu decyzji dotyczącej sprawy już poprzednio rozstrzygniętej innymi decyzjami ostatecznymi. Strona skarżąca podnosi, że w obrocie prawnym funkcjonują decyzje ostateczne z dnia (...) oraz z dnia (..) określające wysokość zaległości podatkowej za miesiąc wrzesień i październik 1999 r. Wydanie decyzji w sprawie rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną skutkuje jej nieważnością z mocy art. 247 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej. Zdaniem strony skarżącej rażąco narusza prawo brak rozstrzygnięcia w zakresie określenia podatku VAT za miesiące marzec i grudzień 1999 r. Decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-W. z dnia (..) określający kwoty podatku naliczonego za miesiące marzec i grudzień 1999 r. została uchylona a postępowanie w sprawie umorzono. Tymczasem z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że za powyższe miesiące organ II instancji dokonując rozliczenia podatku przyjął inne kwoty podatku naliczonego niż podatnik w złożonych deklaracjach.

Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zarzutom skargi nie można w części odmówić słuszności.

Wydając zaskarżona decyzję Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w części określającej nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za miesiące kwiecień, maj, listopad i grudzień 1999 r. oraz zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiące sierpień, wrzesień i październik 1999 r.

Tymczasem decyzjami ostatecznymi z dnia (...) nr (....) oraz dnia (...) Nr (...) Urząd Skarbowy Ł.-W. określił Spółce z o.o. "A" w Ł. wysokość zaległości w podatku od towarów i usług za miesiące październik i wrzesień 1999 r. (t. I k.72 i 112). Jako podstawę prawną powyższych decyzji wskazano m.in. przepisów art. 10 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.). Zgodnie z art. 247 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) organ podatkowy stwierdzi nieważność decyzji ostatecznej, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. W doktrynie i orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że tożsamość sprawy ma miejsce wtedy, gdy występują te same podmioty, sprawa dotyczy tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego przy niezmienionym stanie faktycznym. Zaskarżona decyzja jak i decyzje z dnia (....) i (...) dotyczą tych samych podmiotów, przedmiotu (podatku VAT za miesiące wrzesień i październik 1999 r.) przy niezmienionym stanie prawnym. Ujawnienie się nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów może stanowić jedynie podstawę do wznowienia postępowania. Podstawa stwierdzenia nieważności zachodzi także wówczas, gdy organ wyda nowe rozstrzygnięcie w celu usunięcia wad pierwotnej decyzji, która stała się ostateczna, bez uprzedniego wyeliminowania orzeczenia wadliwego w nadzwyczajnym trybie przewidzianym w przepisach prawa. Z tych przyczyn, na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (|Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało stwierdzić nieważność decyzji organu II instancji w części określającej zobowiązanie w podatku VAT za miesiące wrzesień i październik 1999 r. Stwierdzenie nieważności rozstrzygnięcia za miesiąc wrzesień i październik 1999 r. mogło mieć wpływ na rozliczenie kolejnych miesięcy 1999 r. Stąd też zachodziła konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji w części określającej nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za miesiące listopad i grudzień 1999 r. (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c cyt. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Chybiony jest natomiast podnoszony przez stronę skarżącą zarzut naruszenia prawa poprzez brak rozstrzygnięcia w zakresie określenia podatku VAT za miesiące marzec i grudzień 1999 r. (przy przyjęciu innej kwoty podatku naliczonego w tych miesiącach wobec zakwestionowania prawa do odliczenia podatku z faktur, których oryginału lub duplikatu strona nie posiada). Dyrektor Izby Skarbowej trafnie wskazał na brak podstawy prawnej do określenia jedynie innej wysokości podatku naliczonego. Przepis art. 10 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (w brzmieniu obowiązującym w 1999 r.) stanowił podstawę do określenia wysokości zobowiązania podatkowego lub kwoty zwrotu różnicy podatku przez organy podatkowe jedynie wówczas, gdy kwoty te były inne niż wynikające z deklaracji złożonej przez podatnika. Zgodne z przepisami prawa jest również stanowisko organów podatkowych, że strona nie wykazała przesłanek uzasadniających wystawienie faktur korygujących z dnia 27 lipca i 30 września 1999 r. Faktury korygujące zostały wystawione do wysokości kwot, które nie były kwestionowane przez inwestora. Bezpodstawna odmowa zapłaty przez inwestora przy niekwestionowanym przez stronę skarżącą zakresie wykonanych prac nie mogła stanowić podstawy do wystawienia faktur korygujących, które nie odzwierciedlały rzeczywistego obrotu.

Mając powyższe okoliczności na uwadze skargę w pozostałej części należało oddalić (art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 powołanej wyżej ustawy. Zgodnie z art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało określić, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku