Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2464075

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi
z dnia 22 marca 2018 r.
I SA/Łd 78/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Porczyńska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy D. na informację Wojewody Ł. z dnia (...) roku nr (...) w przedmiocie wniosku o dofinansowanie zadania postanawia: przywrócić termin do wniesienia skargi.

Uzasadnienie faktyczne

Strona skarżąca złożyła w dniu 15 września 2017 r. wniosek nr 102/2017 o dofinansowanie w ramach Programu rozwoju gminnej i powiatowej infrastruktury drogowej na lata 2016-2019 zadania pn. "Rozbudowa drogi gminnej nr 23 kld (dg.32 104003E) w m. K. w gminie D. (powiat Ł. województwo ł.) i przebudowa skrzyżowania dk 91 z drogą gminną nr 23 kld (dg 32-104003E) w m. K. w gminie D. (pow. Ł.), województwo ł.".

Pismem z dnia 23 października 2017 r. (...) Urząd Wojewódzki w Ł. poinformował stronę o powodach odrzucenia wniosku nr 102/2017. Organ pouczył stronę o prawie do wniesienia zastrzeżeń do listy wniosków odrzuconych na etapie oceny formalnej w terminie do dnia 3 listopada 2017 r.

Strona wniosła zastrzeżenia w piśmie z dnia 30 października 2017 r.

W odpowiedzi na nie Organ pismem z dnia 15 listopada 2017 r. nr FE-III.3146.453.2017 poinformował stronę, że nie stwierdzono okoliczności mogących mieć wpływ na zmianę decyzji dotyczącej negatywnej oceny wniosku.

Powyższe pismo zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 16 listopada 2017 r. Nie zawierało ono żadnego pouczenia o środkach zaskarżenia.

Od tego aktu strona wniosła pismo z dnia 22 listopada 2017 r., określone jako zażalenie.

(...) Urząd Wojewódzki w Ł. pismem z dnia 28 listopada 2017 r. poinformował stronę, że rozstrzygnięcie Komisji do spraw oceny wniosków o oddaleniu zastrzeżenia ma charakter ostateczny, albowiem Program nie przewiduje dalszych środków zaskarżenia.

Pismem z dnia 29 grudnia 2017 r. Gmina D. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na "czynność Komisji przy (...) Urzędzie Wojewódzkim w Ł. do spraw oceny wniosków o dofinansowanie projektów inwestycyjnych w ramach programu wieloletniego pn. "Program rozwoju gminnej i powiatowej infrastruktury drogowej na lata 2016-2019" z dnia 23 października 2017 r. i 15 listopada 2017 r." wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia.

W uzasadnieniu wniosku wskazano, że w piśmie organu z dnia 15 listopada 2017 r. nie było obligatoryjnego pouczenia strony o prawie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. O możliwości wniesienia skargi strona dowiedziała się z pisma Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 19 grudnia 2017 r., które zostało jej doręczone 27 grudnia 2017 r.

Ponadto podkreślono, że skarżąca spełniła wszystkie przesłanki warunkujące przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. - Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W myśl art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.

Analizując przedmiotową sprawę w zakresie powyższych przesłanek ustawowych Sąd stwierdził, że wniosek Gminy D. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi jest uzasadniony.

Na wstępie rozważań zauważyć należy, że na temat dopuszczalności procedury odwoławczej w sytuacji jej pominięcia w treści "Instrukcji regulującej procedurę oceny wniosków o dofinansowanie projektu zgłaszanego w ramach programu rozwoju" wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 21 września 2016 r. sygn. akt II GSK 4033/16. W rozstrzygnięciu tym wskazano, że zgodnie z załącznikiem do uchwały Rady Ministrów z dnia 8 września 2015 r., nr 154/2015, w sprawie ustanowienia programu wieloletniego pod nazwą "Program rozwoju gminnej i powiatowej infrastruktury drogowej na lata 2016-2019" program ten jest programem rozwoju, do którego zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1643) dalej u.z.p.r. W myśl zaś art. 30c ust. 1 tej ustawy możliwość wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wymaga wyczerpania postępowania odwoławczego przed właściwą instytucją. Stosownie do art. 30b ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, środek odwoławczy - w postaci protestu - przysługuje w przypadku negatywnej oceny projektu. Dalej Sąd wskazał, że w pełni uzasadniony pozostaje pogląd, wyrażony w postanowieniu NSA z dnia 5 lipca 2016 r., sygn. akt II GSK 1542/16 (i powołanych tam orzeczeniach), że z negatywną oceną projektu mamy do czynienia w każdej sytuacji, gdy projekt nie otrzyma dofinansowania. W każdej z tych sytuacji zatem - wobec ustawowej regulacji zawartej w przytoczonym art. 30b ust. 1 - przysługiwać winien protest. W konsekwencji za dopuszczalną należy uznać także ochronę sądową - w postaci prawa do skargi - nie tylko w przypadkach, gdy organ odmawia przyznania pomocy na podstawie negatywnej merytorycznej oceny projektu, ale także gdy negatywnej oceny dokonano ze względów proceduralnych. Za powyższym przemawia konstytucyjne prawo do sądu. W myśl bowiem art. 45 ust. 1 Konstytucji każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny i niezawisły sąd (art. 45 ust. 1 Konstytucji). W pełni trafny jest przy tym pogląd, że na jednakowych zasadach należy traktować pozbawienie możliwości uzyskania konkretnego prawa (w rozpatrywanej sprawie prawa do dofinansowania) z przyczyn merytorycznych, jak i z przyczyn formalnych (proceduralnych). W jednym i drugim przypadku bowiem skutek - w postaci braku dofinansowanie wobec negatywnej oceny wniosku - jest taki sam. W obu tych przypadkach mamy ponadto do czynienia ze "sprawą" w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji, czyli z sytuacją, w której chodzi o czyjeś prawa lub obowiązki wynikające z przepisów prawa.

Wobec powyższego w opinii Sądu nie powinno budzić wątpliwości, że informacja zawarta w piśmie organu z dnia 23 października 2017 r., stanowi negatywną ocenę projektu, o której mowa w treści art. 30b ust. 1 u.z.p.r. Przyjęcie przeciwnej wykładni pozbawiałoby skarżącą możliwości kwestionowania prawidłowości dokonanych w tej sprawie ocen.

Postępując zgodnie z pouczeniem zawartym w piśmie z dnia 23 października 2017 r., stanowiącym, jak już wyżej zostało to wykazane, negatywną ocenę projektu, Skarżąca złożyła zastrzeżenia, które zostały następnie rozpatrzone przez organ, czemu dano wyraz w piśmie z dnia 15 listopada 2017 r. podtrzymującym dotychczas prezentowane stanowisko.

Negatywna ocena projektu wyrażona w piśmie z dnia 15 listopada 2017 r. nie zawierała obligatoryjnego pouczenia o możliwości i terminie wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na zasadach określonych w art. 30c u.z.p.r. Należy jednak zauważyć, że na prawo wnioskodawcy do wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie wpływa negatywnie błędne pouczenie lub brak pouczenia o możliwości wniesienia takiego środka zaskarżenia - art. 30d ust. 3 u.z.p.r.

Skarżąca nie wniosła zatem skargi do tutejszego Sądu w przepisanym terminie, gdyż nie została pouczona przez organ o takiej możliwości.

Z tego względu należało uznać, że w sprawie zaistniały przesłanki z art. 86 § 1 p.p.s.a., albowiem strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy.

Okoliczności wskazujące na brak winy Strony w uchybieniu terminu zostały uprawdopodobnione. Wniosek o przywrócenie terminu został zawarty w skardze i wniesiony do Sądu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.

Ake.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.