Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2720409

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi
z dnia 17 lipca 2019 r.
I SA/Łd 370/19
Opodatkowanie gruntów poddanych procesowi rekultywacji.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda (spr.).

Sędziowie: NSA Teresa Porczyńska, WSA Joanna Tarno.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lipca 2019 r. sprawy ze skargi M. Ł. i W. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za okres od maja do grudnia 2016 r. oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., decyzją z dnia (...) 2017 r., po rozpoznaniu odwołania W. Ł. i M. Ł., na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201 z późn. zm. - dalej: O.p.) utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy W. z dnia (...) 2017 r. w sprawie ustalenia W. Ł. i M. Ł. łącznego zobowiązania pieniężnego na 2016 rok.

Z ustalonego stanu faktycznego sprawy wynika, że opisaną decyzją z dnia (...) 2017 r. organ podatkowy I instancji ustalił podatnikom łączne zobowiązanie pieniężne na 2016 rok w kwocie 25.130 zł. Organ objął:

- podatkiem rolnym (w okresie styczeń-czerwiec), grunty gospodarstwa rolnego o pow. 2,3500 ha fiz., podstawa opodatkowania 0 ha, podatek 0 zł;

- podatkiem rolnym (w okresie lipiec-grudzień), grunty gospodarstwa rolnego o pow. 8,6200 ha fiz., podstawa opodatkowania 0 ha, podatek 0 zł;

- podatkiem od nieruchomości (w okresie styczeń-czerwiec), grunty pod działalność gospodarczą o pow. 67.000 m2, stawka 0,75 zł, podatek 25.125 zł;

- nieużytek o pow. 4.300 m2, zwolniony z podatku;

- podatkiem leśnym (w okresie styczeń-grudzień), lasy o pow. 0,1100 ha, stawka 42,1890 zł, podatek 4,64 zł.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał m.in., iż podatnicy są właścicielami działki nr 55 położonej w miejscowości P., na terenie której prowadzona była działalność gospodarcza. Łączna powierzchnia działki wynosi 9,16 ha, z czego użytki rolne (łąki trwałe V, grunty orne V, grunty orne VI) stanowią 8,62 ha, las 0,11 ha, a nieużytki 0,43 ha. Podatnicy prowadzili działalność gospodarczą w zakresie wydobycia kopaliny na podstawie decyzji Marszałka Województwa Ł. w sprawie udzielenia koncesji na wydobywanie kopaliny ze złoża z dnia 3 listopada 2009 r., zmienionej decyzjami z dnia 16 grudnia 2011 r. i z dnia 11 stycznia 2012 r. Działka nr 55 posiada plan miejscowy, w którym przeznaczona jest pod powierzchniową eksploatację kruszywa naturalnego. Zgodnie z planem po zakończeniu eksploatacji dla tych terenów rekultywację wyrobisk należy prowadzić w kierunku rolniczym.

Organ I instancji wskazał, iż w piśmie z dnia 8 października 2015 r. M. Ł. oraz W. Ł. poinformowali organ podatkowy, iż przedmiotowa działka nie jest wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej, a grunt częściowo został zrekultywowany. Właściciele nie przedłożyli ostatecznej decyzji właściwego organu administracyjnego o zakończeniu rekultywacji.

Dodatkowo zwrócił uwagę, że decyzją z dnia (...) 2015 r. Starosta Powiatu P. określił rolny kierunek rekultywacji gruntów po eksploatacji kopaliny ze złoża kruszywa naturalnego (piasku i piasku ze żwirem) "P." położonego na działce nr 55 w miejscowości P., w terminie do 5 lat od zaprzestania działalności przemysłowej. Natomiast decyzją z dnia (...) 2016 r. (decyzja stała się ostateczna i podlega wykonaniu od dnia 29 czerwca 2016 r.) Starosta Powiatu P. uznał rekultywację gruntów za zakończoną, przeprowadzoną na powierzchni 6,7 ha na opisanej działce.

W konsekwencji organ podatkowy I instancji nie podzielił stanowiska podatników, iż rekultywacja gruntów została zakończona na etapie składania wniosku o uznaniu rekultywacji za zakończoną, uznając tym samym, iż grunty objęte rekultywacją winny podlegać opodatkowaniu wg najwyższych stawek (związanych z działalnością gospodarczą) do momentu wydania ostatecznej decyzji Starosty Powiatu P. (do dnia (...) 2016 r.).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymując w mocy decyzję organu I instancji podkreśliło, iż zarówno koncesje na wydobycie kruszywa z obszaru 6,80 ha działki nr 55, jak i decyzje o rekultywacji i jej zakończeniu dla obszaru 6,70 ha działki nr 55, wydane były na M. Ł. i W. Ł. wspólników spółki cywilnej A. Poza tym z danych zawartych w CEIDG odnoszących się do M. Ł. wynika, że pod adresem "P. X, (...)-(...) P." zarejestrowano dodatkowe miejsce wykonywania działalności gospodarczej skarżącego. Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, iż o zakończeniu rekultywacji przesądza ostateczna decyzja właściwego organu, wówczas bowiem rekultywowane grunty przestają mieć związek z działalnością gospodarczą i być opodatkowane wg najwyższych stawek. W przedmiotowej sprawie ostateczna decyzja Starosty Powiatu P. została podjęta w dniu (...) 2016 r., a zatem dopiero od lipca 2016 r. rekultywowane grunty mogły być opodatkowane na podstawie ustawy o podatku rolnym (w tym konkretnym przypadku zwolnione z opodatkowania na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.r. - grunty klasy V i VI). Zakończenie rekultywacji gruntów działki nr 55 nastąpiło bowiem z chwilą wydania decyzji Starosty Powiatu P. ((...) 2016 r.) potwierdzającej zakończenie rekultywacji gruntów. Do tej daty tj. w okresie styczeń - czerwiec 2016 r., grunty części działki nr 55 (o pow. 6,7 ha - powierzchnia wynikająca z decyzji o zakończeniu rekultywacji) winny podlegać opodatkowaniu wg najwyższych stawek.

W. Ł. i M. Ł. zaskarżyli opisaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia (...) 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Skarżący zarzucili naruszenie:

- art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 716 z późn. zm. - dalej u.p.o.l.), poprzez jego niewłaściwą wykładnię, co skutkowało przyjęciem, że w stosunku do gruntów, na których zakończono rekultywację w dalszym ciągu należy stosować najwyższą stawkę opodatkowania-jako gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej oraz nieuwzględnienie faktu, iż z dokumentacji geologicznej, w szczególności z dodatku nr 1 do dokumentacji geologicznej złoża kruszywa naturalnego - piasku i piasku ze żwirem "P. I" w kategorii C1 wynika, że część działki nr 55 obręb (...) o powierzchni 19 416 m2 - w ogóle nie była eksploatowana ani zajęta w jakikolwiek sposób na prowadzenie działalności gospodarczej;

- art. 2 ust. 2 u.p.o.l. w związku z art. 217 Konstytucji RP, poprzez niewłaściwe zastosowanie, tj. brak zastosowania art. 217 Konstytucji RP w następstwie naruszenia art. 2 ust. 2 u.p.o.l. poprzez niewłaściwą wykładnię tego przepisu, a w wyniku tego jego niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji tych naruszeń, opodatkowanie podatkiem od nieruchomości gruntów, które zgodnie z przepisami ustawy podatkowi temu nie podlegały;

- art. 4 pkt 18 oraz art. 20 ust. 1 i 4 w związku z art. 22 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1161), poprzez ich niewłaściwą wykładnię, co skutkowało uznaniem, iż wyłącznie data wydania decyzji o uznaniu rekultywacji za zakończoną, a nie jej treść - determinuje datę, od której grunty zmieniają swój status z "zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej" na "rolne";

- art. 120 O.p., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie skutkowało błędną wykładnią powołanych wyżej przepisów prawa materialnego;

- art. 122 O.p., przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na nierozpatrzeniu całości materiału dowodowego i nie podjęciu wszelkich kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia sprawy - w szczególności ustalenia kiedy w wyniku odpowiednich działań na gruncie nadano mu lub przywrócono wartości użytkowe;

- art. 124 O.p., przez jego niewłaściwe zastosowanie co skutkowało brakiem wskazania w uzasadnieniu podstaw do odmowy uznania, iż rekultywacja została zakończona przed dniem złożenia wniosku o uznanie rekultywacji za zakończoną,

- art. 187 O.p., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i niewyczerpujące rozważenie całokształtu zebranego materiału dowodowego co skutkowało w szczególności brakiem ustalenia kiedy w wyniku odpowiednich działań na gruncie nadano mu lub przywrócono wartości użytkowe;

- art. 191 O.p., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie co spowodowało uznanie, iż rekultywacja została zakończona dopiero w dacie wydania decyzji o uznaniu rekultywacji za zakończoną.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie, argumentując jak dotychczas.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, po rozpoznaniu sprawy na rozprawie w dniu 2 lutego 2018 r., oddalił skargę.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 26 lutego 2019 r., sygn. akt II FSK 2265/18, ocenił, iż postępowanie przed WSA w Łodzi jest nieważne ze względu na pozbawienie skarżących możności obrony ich praw (art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a.), przeto zaskarżony wyrok podlega uchyleniu w całości na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. a sprawa zostaje przekazana temu Sądowi do ponownego rozpoznania bez oceny zasadności pozostałych zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

NSA wskazał, iż z akt sprawy w sposób niewątpliwy wynika, że zawiadomienie dla pełnomocnika skarżących, radcy prawnego F. K., o rozprawie, wyznaczonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na dzień 2 lutego 2018 r., doręczono J. K., Komornikowi przy Sądzie Rejonowym dla Ł.-Ś. Tymczasem o posiedzeniach jawnych zawiadamia się strony na piśmie (art. 91 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a.), przy czym jeżeli ustanowiono pełnomocnika, zawiadomienie należy doręczyć temu pełnomocnikowi (art. 67 § 5 p.p.s.a.). Nieprawidłowość zawiadomienia strony o rozprawie stanowi przesłankę odroczenia rozprawy (art. 109 p.p.s.a.). Przeprowadzając rozprawę w dniu 2 lutego 2018 r. pod nieobecność pełnomocnika skarżących i pomimo braku jego prawidłowego zawiadomienia WSA naruszył więc wymienione przepisy, a w konsekwencji pozbawił skarżących możności obrony ich praw. Oznacza to, że wystąpiła nieważność postępowania powodująca konieczność uchylenia zapadłego w tym postępowaniu wyroku bez badania zasadności podjętego w nim rozstrzygnięcia.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi rozpoznając ponownie sprawę zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 190 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Powołany wyżej przepis w sposób jednoznaczny wyznacza kierunek postępowania sądu I instancji, który obowiązany jest uwzględnić wskazania do dalszego postępowania, zawarte w wyroku sądu wyższej instancji.

W wyniku kontroli zaskarżonej w sprawie decyzji, z uwzględnieniem wskazań procesowych Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawionych w uzasadnieniu wyroku z dnia 26 lutego 2019 r. oraz z punktu widzenia zgodności tego rozstrzygnięcia z przepisami powszechnie obowiązującego prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdził, że skarga nie jest zasadna.

W zakresie oceny stanu faktycznego ustalonego przez organy, należy dodać, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (wyrok NSA z 6 lutego 2008 r. sygn. akt: II FSK 1665/06 - http://cbosa.nsa.gov.pl). Zatem oceniając stan faktyczny ustalony przez organy, sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej (organy podatkowe), albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej.

Z akt sprawy wynika, że organy podatkowe uwzględniając wynikający z art. 122 O.p. obowiązek podejmowania niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy zgodnie z zasadą prawdy materialnej wyrażoną w art. 122 O.p., zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły zebrany w sprawie materiał dowodowy, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i oceny wyprowadzone na jego podstawie w sposób należyty wypełniają obowiązki płynące z zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w dyspozycji art. 122, art. 187 § 1 O.p., jak też z zasady swobodnej oceny dowodów unormowanej w art. 191 O.p. W następstwie tak prowadzonych czynności, ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny, obszernie przywołany dla potrzeb niniejszego uzasadnienia w formie argumentów organu odwoławczego, stał się zatem stanem faktycznym przyjętym i uznanym przez sąd za wystarczający do podjęcia przedmiotowego rozstrzygnięcia.

Mając na uwadze powołane przez organy jako podstawa prawna decyzji, przepisy prawa krajowego, jak również zebrany w sprawie materiał dowodowy, Sąd przypomniał, iż kluczową kwestią jest zagadnienie kiedy (w jakiej dacie) doszło do zakończenia rekultywacji gruntów wykorzystywanych (zajętych) przez skarżących do prowadzonej przez nich działalności gospodarczej w ramach spółki cywilnej A w W. Czy w okresie od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia 30 czerwca 2016 r. grunty części działki nr 55 w obrębie (...) o pow. 6,70 ha winny podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości wg stawek jak dla działalności gospodarczej - jak wywodzi organ, czy też, jak twierdzą skarżący, winny podlegać opodatkowaniu podatkiem rolnym.

Sąd przypomniał, iż ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1161 z późn. zm., dalej: u.o.g.r.l.) nakłada na osobę powodującą utratę albo ograniczenie wartości użytkowej gruntów obowiązek dokonania ich rekultywacji na własny koszt (art. 20 ust. 1 u.o.g.r.l.). Rekultywację i zagospodarowanie gruntów planuje się, projektuje i realizuje na wszystkich etapach działalności przemysłowej (art. 20 ust. 3 u.o.g.r.l.), a więc działalności nierolniczej i nieleśnej, powodującej utratę albo ograniczenie wartości użytkowej gruntów (art. 4 pkt 26 u.o.g.r.l.). Rekultywację gruntów prowadzi się w miarę jak grunty te stają się zbędne całkowicie, częściowo lub na określony czas do prowadzenia działalności przemysłowej oraz kończy w terminie 5 lat, od zaprzestania tej działalności (art. 20 ust. 4 u.o.g.r.l.). Przez rekultywację gruntów ustawa ta rozumie natomiast nadanie lub przywrócenie zdegradowanym lub zdewastowanym gruntom rolnym i leśnym wartości użytkowych lub przyrodniczych przez właściwe ukształtowanie rzeźby terenu, poprawienie właściwości fizycznych i chemicznych, uregulowanie stosunków wodnych, odtworzenie gleb, umocnienie skarp oraz odbudowanie lub zbudowanie niezbędnych dróg (art. 4 pkt 18 u.o.g.r.l.). W sprawie rekultywacji i zagospodarowania gruntów rolnych i leśnych rozstrzyga starosta w drodze decyzji, która określa stopień ograniczenia lub utraty wartości użytkowej tych gruntów, osobę obowiązaną do ich rekultywacji, kierunek i termin wykonania tej rekultywacji oraz uznanie rekultywacji za zakończoną (art. 22 ust. 1 u.o.g.r.l.).

Z ostatniej regulacji wynika, że o zakończeniu rekultywacji i zagospodarowania gruntów rolnych i leśnych można mówić jedynie w przypadku wydania przez właściwy organ (starostę) i we właściwym trybie (po uzyskaniu opinii wskazanych podmiotów) decyzji uznającej, że rekultywacja została zakończona.

Z wypracowanego na tle podobnych stanów faktycznych i prawnych orzecznictwo sądów administracyjnych stanowiska w sposób nie budzący wątpliwości wynika, iż ostateczna decyzja starosty, o której mowa w art. 22 ust. 1 pkt 4 u.o.g.r.l. ma fundamentalne znaczenie jako obiektywne i formalne potwierdzenie zakończenia rekultywacji gruntów. Rekultywacja gruntów poeksploatacyjnych jest procesem wieloetapowym, który przygotowuje się, planuje i wykonuje na każdym etapie prowadzonej działalności gospodarczej. Czynności rekultywacyjne stają się częścią składową działalności gospodarczej w zakresie wydobywania kopalin, od chwili uzyskania koncesji. Do czasu zakończenia rekultywacji stwierdzonej ostateczną decyzją właściwego organu administracyjnego grunty te są nie tylko związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, ale także faktycznie zajęte na jej prowadzenie, co w świetle przepisów: art. 2 ust. 1 i 2 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 3 i 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. powoduje, iż podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawek najwyższych (zob. wyroki NSA: z dnia 4 kwietnia 2019 r., sygn. akt II FSK 1021/17; z dnia 26 lutego 2019 r., sygn. akt II FSK 667/17; z 9 września 2015 r., sygn. akt II FSK 3223/13; z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt II FSK 1159/09 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://cbosa.nsa.gov.pl).

Sąd, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, w pełni podziela pogląd powszechnie wyrażony w judykaturze prawa podatkowego, że zakończenie rekultywacji ostateczną decyzją uprawionego organu przesądza o tym, że grunty te tracą charakter bezpośrednio zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

W orzeczeniach NSA dotyczących rekultywacji gruntów poeksploatacyjnych po działalności wydobywczej, czytamy, iż rekultywacja gruntów po eksploatacji złoża jest przejawem zajmowania gruntu na prowadzenie działalności gospodarczej, a więc do czasu formalnego potwierdzenia zakończenia tej rekultywacji ostateczną decyzją starosty, wydaną na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 4 w zw. z ust. 2 u.o.g.r.l., istnieje obowiązek podatkowy, wynikający z art. 2 ust. 2 u.p.o.l. Proces rekultywacji gruntów stanowi końcową fazę wykorzystywania gruntów do celów prowadzenia działalności gospodarczej i dopiero po jej zakończeniu, potwierdzonym w ostatecznej decyzji starosty, możliwe jest wyłączenie gruntów jako przedmiotu opodatkowania. Co więcej, grunty pozostające we władaniu przedsiębiorstwa wydobywającego kopaliny uznawane są za grunty "związane" z prowadzeniem działalności gospodarczej i podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawek przewidzianych od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób ich zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków (por. np. wyroki NSA: z dnia 4 kwietnia 2019 r., sygn. akt II FSK 1021/17; z dnia 19 stycznia 2007 r., sygn. akt II FSK 75/06; z dnia 6 kwietnia 2007 r., sygn. akt II FSK 492/06; z dnia 11 sierpnia 2011 r., sygn. akt II FSK 58/11).

W uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 27 października 1994 r., sygn. akt III AZP 5/94 (OSN 1995/15/154) Sąd Najwyższy uznał, że: "Podmioty wydobywające kopaliny prowadzą działalność gospodarczą zarówno wówczas, gdy grunty eksploatują, jak i wówczas, gdy na gruntach tych realizują obowiązkowe zadania poeksploatacyjne. Dopiero zakończenie rekultywacji przesądza o tym, że grunty tracą charakter bezpośrednio zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. O tym, że rekultywacja jest zakończona, a tym samym, o utracie przez nie związku z prowadzoną działalnością gospodarczą decyduje moment, w którym decyzja o zakończeniu rekultywacji staje się ostateczna, a nie faktyczne zakończenie prac rekultywacyjnych".

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy przypomnieć trzeba, iż zakończenie rekultywacji gruntów działki nr. 55 w obrębie (...) nastąpiło z dniem (...) 2016 r. tj. z dniem wydania ostatecznej decyzji Starosty Powiatu P. (znak: (...)), potwierdzającej zakończenie rekultywacji gruntów. W konsekwencji do tej daty grunty części działki nr 55 (o pow. 6,7 ha - powierzchnia wynikająca z decyzji o zakończeniu rekultywacji) powinny podlegać opodatkowaniu wg najwyższych stawek, tj. związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (w okresie styczeń-czerwiec 2016 r.).

W ocenie Sądu, nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem strony skarżącej sprowadzającej się do stwierdzenia, iż rekultywację należy uznać za zakończoną z chwilą złożenia wniosku o wydanie decyzji o uznaniu rekultywacji za zakończoną, nie zaś z chwilą wydania decyzji administracyjnej przez starostę. Przyjęcie takiego stanowiska stawia pod znakiem zapytania sens istnienia regulacji proceduralnych zawartych w ustawie Prawo geologiczne i górnicze oraz podważa pozycję ustrojową organów administracji publicznej w zakresie właściwości rzeczowej odnośnie stwierdzania zakończenia procesu rekultywacji zgodnie z art. 22 ust. 1 i 2 Prawa geologicznego i górniczego.

Reasumując powyższe rozważania, nie budzi wątpliwości, iż dopiero wydanie stosownej decyzji starosty o zakończeniu rekultywacji ma istotne znaczenie dla obowiązku podatkowego skarżących. Co za tym, zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego nie mogły odnieść oczekiwanego przez stronę skutku.

Także bezpodstawny jest zarzut dotyczący przyjęcia do opodatkowania wg najwyższych stawek (związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej) nieprawidłowej powierzchni gruntów działki nr ewid. 55, Zdaniem skarżących część działki nr 55 o powierzchni 19 416 m2 w ogóle nie była eksploatowana ani zajęta w jakikolwiek sposób na prowadzenie działalności gospodarczej. Jednak przyjęta do opodatkowania w 2016 r. (miesiące styczeń-czerwiec powierzchnia gruntów zajętych na działalność gospodarczą (6,70 ha), wynika z dokumentacji przesłanej do organu podatkowego przez Starostwo Powiatowe w Piotrkowie T. Potwierdza ją również ostateczna decyzja Starosty Powiatu P. z dnia (...) 2016 r. o zakończeniu rekultywacji. Wyjaśnić należy, iż podatkiem od nieruchomości nie zostały opodatkowane grunty całej działki nr 55 sklasyfikowane w ewidencji gruntów jako użytki rolne (o pow. 8,62 ha), tylko wskazane przez podatników do rekultywacji. Pozostałe użytki rolne (o pow. 2,3500 ha fiz.) nie zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, jak wynika z zaskarżonej decyzji, korzystały ze zwolnienia z podatku rolnego na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym (grunty rolne lasy V i VI).

Podobnie nie zasługują na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. W ocenie Sądu, organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i w konsekwencji zebrany przez nie materiał dowodowy był wystarczający. Co za tym Sąd nie uwzględnił wniosku dowodowego strony. Pamiętać bowiem trzeba, iż przed sądem administracyjnym zasadniczo nie jest prowadzone postępowanie dowodowe. Stosownie do art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może przeprowadzić wyłącznie dowody uzupełniające z dokumentów i tylko wówczas, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Tego rodzaju wyjątkowe okoliczności, uzasadniające przeprowadzenie dowodu z dokumentów przez sąd administracyjny, nie zachodziły w niniejszej sprawie. Ostateczna decyzja Starosty Powiatu P. z dnia (...) 2016 r. o zakończeniu rekultywacji jest dowodem kluczowym w rozpoznawanej sprawie. Tym samym faktyczne zakończenie rekultywacji z chwilą złożenia wniosku o uznanie jej za zakończoną, stąd też m.in. dokumentacja geologiczna złoża, zdjęciowa, opinie techniczne, z których strona wnosiła o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego nie mają żadnego znaczenia dla kwestii opodatkowania spornych gruntów, skoro istotny jest, jak to wskazano wyżej, wyłącznie fakt wydania ostatecznej decyzji.

Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, na podstawie art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.

a.j.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.