I SA/Łd 296/21 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3205374

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 21 lipca 2021 r. I SA/Łd 296/21

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski.

Sędziowie: NSA Paweł Janicki, WSA Bożena Kasprzak (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi V. V. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia (...) 2021 r. nr (...) w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania

1) uchyla zaskarżone postanowienie;

2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł.

na rzecz strony skarżącej kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Postanowieniem z dnia (...) lutego 2021 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. na podstawie przepisu art. 216, art. 218, art. 228 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 z późn. zm.) dalej jako: O.p., stwierdził uchybienie terminu do wniesienia przez V. V. odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia (...) sierpnia 2020 r.

W uzasadnieniu postanowienia organ II instancji wyjaśnił, iż decyzją z dnia (...) sierpnia 2020 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. orzekł o solidarnej ze Spółką z o.o. A. odpowiedzialności podatkowej V. V., za zaległość tej Spółki w zryczałtowanym podatku dochodowym za listopad 2017 r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego.

Przedmiotowa decyzja została wysłana za pośrednictwem operatora pocztowego, przesyłka była dwukrotnie awizowana w urzędzie pocztowym w dniach 31 sierpnia 2020 r. oraz 8 września 2020 r. i wobec jej nieodebrania została zwrócona w dniu 18 września 2020 r. nadawcy. Decyzję z dnia (...) sierpnia 2020 r. uznano za doręczoną w dniu 18 września 2020 r. w trybie art. 150 O.p. w zw. z art. 11 ust. 1 o zmianie ustawy o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług oraz niektórych innych ustaw.

Następnie Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. upomnieniami z dnia 6 października 2020 r. wezwał stronę do uregulowania należności z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego oraz kosztów postępowania egzekucyjnego, tj. należności objętych decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia (...) sierpnia 2020 r. Upomnienia zostały doręczone podatnikowi w dniu 13 października 2020 r.

Strona pismem nadanym w placówce pocztowej w dniu 22 października 2020 r. zwróciła się do organu o wyjaśnienie należności wykazanych w ww. upomnieniach. Nadto wystąpiła o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji stwierdzającej obowiązek zapłaty wskazanych w upomnieniach należności.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. pismem z dnia 17 listopada 2020 r. wezwał stronę do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania poprzez jego podpisanie oraz złożenie odwołania od ww. decyzji. Przesyłka była dwukrotnie awizowana w urzędzie pocztowym i uznana za doręczoną w dniu 7 grudnia 2020 r. w trybie art. 150 O.p.

Pismem z dnia 22 grudnia 2020 r. organ ponowił wezwanie, kierując je do pełnomocnika. W dniu 4 stycznia 2021 r. pełnomocnik uzupełnił braki wniosku.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. stwierdził uchybienie terminu do złożenia odwołania i wskazując na zapisy art. 12 § 6 pkt 2, art. 150, art. 223 § 2 pkt 1 O.p. podkreślił, iż w związku z zaistniałą w kraju sytuacją epidemiologiczną, wprowadzone zostały szczególne przepisy regulujące kwestię doręczania przesyłek pocztowych. Na mocy art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 r. o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r. poz. 695 z późn. zm.) nieodebranych pism podlegających doręczeniu za potwierdzeniem odbioru przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe, których termin odbioru określony w zawiadomieniu o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru przypadał w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, nie można uznać za doręczone w czasie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii oraz przed upływem 14 dni od dnia zniesienia tych stanów. W dniu 20 sierpnia 2020 r. została ogłoszona ustawa z dnia 24 lipca 2020 r. (Dz. U. z 2020 r. poz. 1423) o zmianie ustawy o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług oraz niektórych innych ustaw. Przepisem art. 5 ww. ustawy wprowadzono zmianę art. 98 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 r. poprzez dodanie litery "d" (art. 98 ust. 2 pkt 4 lit. d stanowi, że przepisu art. 98 ust. 1 powołanej wyżej ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 r. nie stosuje się do przesyłek wysyłanych do ani wysyłanych przez organ administracji publicznej). Zgodnie z art. 11 ust. 1 powołanej ustawy z dnia 24 lipca 2020 r., przesyłki, o których mowa w art. 98 ust. 2 pkt 4 lit. d ustawy zmienianej w art. 5, niedoręczone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, uznaje się za doręczone po upływie 14 dni od dnia jej wejścia w życie. Natomiast z art. 13 wynika, że ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, co miało miejsce 20 sierpnia 2020 r. - ustawa weszła zatem w życie w dniu 4 września 2020 r.

Organ wskazał, iż jak wynika z akt sprawy, wobec przywołanych norm prawnych skutek doręczenia przedmiotowej przesyłki nastąpił z dniem 18 września 2020 r. Wobec powyższego stwierdzić należy, iż 14 - dniowy termin do wniesienia odwołania upłynął z dniem 2 października 2020 r. Odwołanie od tej decyzji zostało zredagowane w dniu 4 stycznia 2021 r. i przesłane za pośrednictwem ePUAP. Do Izby Administracji Skarbowej w Ł. wpłynęło w tym samym dniu. Organ odwoławczy podkreślił, iż niezachowanie terminu do wniesienia odwołania jest okolicznością obiektywną i zgodnie z przepisem art. 228 § 1 pkt 2 O.p. obliguje organ do stwierdzenia w formie postanowienia uchybienia terminu do wniesienia odwołania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik strony zarzucił naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.:

a) art. 121 § 1 i 2 O.p. poprzez prowadzenie postępowania w zakresie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w taki sposób, iż rozstrzygano wszelkie wątpliwości, w tym również dotyczące przyjęcia daty, od której należy liczyć termin ustania przyczyny uchybienia terminowi;

b) art. 120, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. poprzez przyjęcie za podstawę orzeczenia błędnego stanu faktycznego, który organ podatkowy ustalił uprzednio niezgodnie z rzeczywistością, bez wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, jak również bez dokonania jego właściwej oceny;

c) art. 120, art. 121 § 1 i § 2, art. 122 i art. 187 O.p. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania w sposób umożliwiający wyjaśnienie wszelkich istotnych okoliczności niezbędnych dla rzeczowej i prawidłowej oceny stanu faktycznego mającego wpływ na wynik postępowania, w szczególności poprzez pominięcie okoliczności dotyczących wystawienia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. upomnienia, które nie spełnia wymogów przewidzianych w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 30 grudnia 2015 r. w sprawie postępowania wierzycieli należności pieniężnych uniemożliwiając tym samym skarżącemu stwierdzenie jakich zobowiązań podatkowych dotyczy upomnienie;

d) art. 162 § 1 O.p. poprzez odmowę przywrócenia terminu do wniesienia odwołania pomimo złożenia stosownego wniosku w terminie, tj. w dniu 4 stycznia 2021 r.

Mając na uwadze powyższe pełnomocnik strony wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i rozpoznanie odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia (...) sierpnia 2020 r., ewentualnie zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji, zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.

Pełnomocnik skarżącego akcentował w uzasadnieniu podniesionych zarzutów, iż doręczone podatnikowi upomnienie w żaden sposób nie wskazywało, że doszło do wydania jakiejkolwiek decyzji, od której skarżący mógłby się odwołać. Percepcja i założenia organu podatkowego w tej materii doprowadziły do błędnego ustalenia stanu faktycznego w przedmiotowym postępowaniu, który sprowadza się do ustalenia, że przesłanka uchybienia terminu do wniesienia odwołania ustała w dacie doręczenia skarżącemu upomnienia.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy, kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) - dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonego aktu, a jedynie uwzględniając skargę może go uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1, skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu.

W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skarga dotyczy postanowienia. Stosownie zaś do przepisu art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 p.p.s.a. sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd dopatrzył się tego rodzaju uchybień, które musiałyby skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego kwestionowanego rozstrzygnięcia.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy zasadnie, w świetle ustalonego stanu faktycznego sprawy, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. stwierdził, iż strona skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-W. z dnia (...) sierpnia 2020 r.

Rację należy przyznać organowi, iż stosownie do art. 228 § 1 pkt 2 O.p. organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Uchybienie takie jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie może przystąpić do merytorycznego rozpatrzenia środka odwoławczego. Oznacza to jednocześnie, iż w pierwszej kolejności organ obowiązany jest ustalić, czy rozpoczął bieg termin, którego uchybienie stwierdza, co za tym, czy doszło do skutecznego doręczenia decyzji organu I instancji. Zgodnie bowiem z art. 223 § 2 pkt 1 O.p., odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie.

Zdaniem Sądu, w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy organ odwoławczy błędnie stwierdził, iż decyzja organu I instancji została prawidłowo uznana za doręczoną stronie - w trybie art. 150 O.p. w związku z art. 11 ust. 1 o zmianie ustawy o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług oraz niektórych innych ustaw - w dniu 18 września 2020 r.

Jak wynika z akt sprawy, wspomnianą decyzję z dnia (...) sierpnia 2020 r. organ I instancji wysłał na adres strony za pośrednictwem operatora pocztowego. Przedmiotowa przesyłka, jak wskazują stemple pocztowe, była dwukrotnie awizowana w urzędzie pocztowym w dniach 31 sierpnia 2020 r. oraz 8 września 2020 r. i wobec jej nieodebrania została zwrócona nadawcy w dniu 15 września 2020 r. (data stempla pocztowego), gdzie wpłynęła w dniu 18 września 2020 r., co potwierdza z kolei stempel Urzędu Skarbowego w S.

Stosownie do art. 150 § 1 pkt 1 O.p. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149 O.p., operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego. Stosownie zaś do treści art. 150 § 2 O.p. zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1, wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, lub miejsca wskazanego jako adres do doręczeń w kraju, na drzwiach jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej (art. 150 § 3 O.p.). W przypadku niepodjęcia pisma, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 150 § 4 O.p.).

Nie sposób jednakże pominąć, na co zwrócił już uwagę tutejszy Sąd w uzasadnieniu wyroku z dnia 21 kwietnia 2021 r., sygn. akt I SA/Łd 592/20 (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl), iż w dniu 20 sierpnia 2020 r. została ogłoszona ustawa z dnia 24 lipca 2020 r. o zmianie ustawy o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 1423). Artykułem 5 tej ustawy ustawodawca dokonał zmiany art. 98 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 r. o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 695, 875,976 i 1086) w ten sposób, że po literze c) dodał literę d) w brzmieniu "organ administracji publicznej". Zmiana ta weszła w życie z dniem 20 sierpnia 2020 r., co wynika z art. 13 pkt 5 ustawy nowelizującej. Zmiana polega zatem na tym, że pomniejszony został katalog ograniczeń możliwości uznania za doręczone pism nieodebranych w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii. Innymi słowy, od chwili wejścia w życie tej zmiany do przesyłek wysłanych do lub przez organ administracji publicznej nie stosuje się ograniczeń wynikających ze wspomnianego art. 98 ust. 1, czyli przesyłki wysłane przez organ podatkowy mogą być uznane za doręczone, mimo że adresat ich nie odbierze. Jednakże dla takiej możliwości konieczne jest spełnienie przesłanek przewidzianych przepisami prawa, a więc w zakresie przesyłek doręczanych w toku postępowania podatkowego, przesłanek przewidzianych w art. 150 O.p. Warunkiem wynikającym z tego przepisu jest m.in. pozostawienie przesyłki na okres 14 dni w placówce pocztowej i dwukrotne powiadomienie adresata o tym fakcie. Okres 14 dni jest przeznaczony na odebranie przesyłki przez adresata. Oznacza to, że dla uznania skutku doręczenia przesyłki, zgodnie z art. 150 ust. 4 O.p., konieczne jest, aby przesyłka oczekiwała na adresata w placówce pocztowej przez okres 14 dni i żeby miał on w tym czasie realną możliwość odebrania przesyłki. Nadto, zgodnie z art. 11 ust. 1 wspomnianej ustawy nowelizującej z dnia 24 lipca 2020 r. o zmianie ustawy o delegowaniu pracowników w ramach świadczenia usług oraz niektórych innych ustaw, przesyłki, o których mowa w art. 98 ust. 2 pkt 4 lit. d ustawy zmienianej w art. 5, niedoręczone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, uznaje się za doręczone po upływie 14 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Wspomniana ustawa nowelizująca weszła w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, co wynika z art. 13 tej ustawy, a zatem weszła w życie z dniem 4 września 2020 r., skoro została ogłoszona w Dzienniku Ustaw z dnia 20 sierpnia 2020 r. Nie ma przy tym znaczenia fakt, że niektóre poszczególne przepisy tej ustawy weszły w życie w innych terminach, co wynika z poszczególnych punktów art. 13 ustawy, bowiem jej art. 11 wyraźnie wskazał na obowiązek liczenia 14 dniowego terminu od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, a nie od dnia wejścia w życie niektórych poszczególnych jej przepisów.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela przedstawioną wykładnię wspomnianych przepisów prawa, z których wywieść należy, iż od dnia 20 sierpnia 2020 r. istnieje możliwość uznania przesyłki wysłanej przez organ podatkowy do podatnika za doręczoną, ale po spełnieniu warunków wynikających z art. 150 O.p. i przy założeniu, że w czasie 14 dniowego terminu, o którym mowa w przepisie art. 11 ust. 1 wspomnianej ustawy nowelizującej z dnia 24 lipca 2020 r., przesyłka oczekiwała na adresata w placówce pocztowej, o czym był on powiadomiony.

Z powyższych względów, nie budzi wątpliwości Sądu, iż w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy organ odwoławczy nie miał podstaw do stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji. Przesyłka zawierająca decyzję organu I instancji nie mogła bowiem zostać uznana za skutecznie doręczoną w dniu 18 września 2020 r., albowiem jak wynika z przywołanych wcześniej przepisów przedmiotowa przesyłka nie oczekiwała na adresata w placówce pocztowej przez okres 14 dni. Skarżący nie miał zatem realnej możliwości odbioru przesyłki, co mógł uczynić również ostatniego dnia terminu. Nie sposób pominąć, co potwierdza stempel poczty, iż przesyłka nie została doręczona skarżącemu przed dniem wejścia w życie ww. ustawy nowelizującej z dnia 24 lipca 2020 r. Oznacza to, podzielając przedstawioną wykładnię ww. przepisów, iż datę doręczenia decyzji organu I instancji należy liczyć zgodnie z art. 11 ustawy z dnia 24 lipca 2020 r., a jeżeli tak, to przesyłkę można uznać za doręczoną po upływie 14 dni od daty wejścia w życie ustawy nowelizującej. Warunkiem uznania za skutecznie doręczone jest jednak i to, aby przez okres tych 14 dni, czyli od dnia 4 września do dnia 18 września 2020 r. adresat miał realną możliwość odebrania przesyłki z placówki pocztowej. Tymczasem, jak potwierdzają stemple na kopercie zawierającej m.in. decyzję organu I instancji, przedmiotowa przesyłka była dwukrotnie awizowana w urzędzie pocztowym w dniach 31 sierpnia 2020 r. i 8 września 2020 r. I zwrócona została do nadawcy w dniu 15 września 2020 r., co bezsprzecznie oznacza, iż organ odwoławczy nie miał podstaw, aby uznać przesyłkę za skutecznie doręczoną w dniu 18 września 2020 r. Wskazując na przepis art. 150 O.p. organowi umknęło, iż warunkiem uznania doręczenia za skuteczne w tym trybie jest spełnienie ustawowych warunków jasno tam opisanych, dopiero wypełnienie wszystkich określonych w nim warunków formalnych pozwala na przyjęcie fikcji prawnej doręczenia. W niniejszej sprawie z uwagi na przedwczesne zwrócenie przesyłki nadawcy, skarżący nie miał możliwości odebrania przesyłki w terminie 14 dni, kiedy to przesyłka do ostatniego dnia tego terminu winna oczekiwać na adresata. W konsekwencji powyższego, organ odwoławczy nie miał podstaw faktycznych i prawnych do stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, o czym rozstrzygnął zaskarżonym postanowieniem.

Mając na uwadze powyższe rozważania, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. należało wyeliminować z obrotu prawnego zaskarżone postanowienie.

O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 2 p.p.s.a. Na koszty składał się wpis od skargi w wysokości 100 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 480 zł, obliczone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800).

AKE.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.