Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2205179

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi
z dnia 20 grudnia 2016 r.
I SA/Łd 272/16

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz (spr.).

Sędziowie: NSA Paweł Janicki, WSA Joanna Tarno.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi Ł. G. i M.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia (...) nr (...) (...) w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 rok oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją z (...) r. Prezydent Miasta Ł. ustalił Ł.G. i M.G. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r. w kwocie 2.290 zł płatnego w terminie 14 dni od doręczenia decyzji.

W uzasadnieniu decyzji wskazano w szczególności, że podatnicy w dniu 1 maja 2007 r. zawarli z Miastem Ł. reprezentowanym przez Administrację Nieruchomościami Ł.-Ś. "A" umowę najmu lokalu użytkowego położonego w Ł., przy ul. A 128 o łącznej powierzchni 130,81 m2. Ł. G. i M. G. jako posiadacze na podstawie umowy części nieruchomości (lokalu użytkowego) stanowiącego własność jednostki samorządu terytorialnego stali się od 1 czerwca 2007 r. podatnikami podatku od nieruchomości, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a oraz art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 849 z późn. zm.), dalej "u.p.o.l."

Podatnicy nie złożyli w terminie informacji o nieruchomościach i obiektach budowalnych zgodnie z art. 6 ust. 6 u.p.o.l. Takie informacje zostały złożone przez podatników dopiero w lipcu 2013 r. (za 2013 r.) na wezwanie organu podatkowego. W tej sytuacji ma zastosowanie art. 68 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 613 z późn. zm.), dalej "O.p.", zgodnie z którym, jeżeli podatnik nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w § 1, nie powstaje, pod warunkiem że decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy.

Wynajęty lokal użytkowy jest w całości zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej związanej z produkcją i sprzedażą świeżych wyrobów ciastkarskich i ciastek. Zgodnie z wpisem w księdze wieczystej nr (...) właścicielem budynku nr 1 na działce przy ul. A 128 jest Gmina Ł., która pozostaje też właścicielem wynajętego lokalu. Zajmowany przez podatników lokal oznaczony nr (...) nie został wyodrębniony i zbyty przez Gminę Ł. - właściciela nieruchomości.

Z informacji w sprawie podatku od nieruchomości złożonej przez podatników wynika, że na prowadzenie działalności gospodarczej zajęto powierzchnię 119,11 m2 i od takiej powierzchni podatnicy powinni opłacać podatek od nieruchomości według stawki dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz części budynków mieszkalnych zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

W odwołaniu od powyższej decyzji podatnicy podnieśli zarzut rażącego naruszenia przepisów postępowania poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz błędy formalne. Podatnicy podnieśli, że nie przedstawiono im aktu własności nieruchomości a ich zdaniem Gmina Ł. nie jest właścicielem nieruchomości, która znajduje się w jej posiadaniu. W tej sytuacji nie ma zastosowania art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, wątpliwe jest też zastosowanie art. 68 § 2 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa, wadliwe jest również wyliczenie wysokości opodatkowania, gdyż w różnych latach były zajmowane różne powierzchnie lokali na prowadzenie działalności gospodarczej.

Zaskarżoną decyzją z (...) r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, podzielając jego stanowisko. Organ odwoławczy wskazał dodatkowo, że podatnicy przez cały czas trwania umowy najmu wynajmowali tę samą powierzchnię, która liczona zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 5 i art. 4 ust. 2 u.p.o.l. wynosi 119,10 m2. Nie można kwestionować własności Gminy Miejskiej Ł., która została ujawniona jako właściciel nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A 128, w dziale II księgi wieczystej (...) a przedmiotowy lokal stanowi wyłączną własność jednostki samorządu terytorialnego. Zaskarżona decyzja została doręczona 21 września 2015 r., a więc przed upływem terminu o którym mowa w art. 68 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, gdyż podatnicy nie złożyli informacji w sprawie podatku od nieruchomości w terminie przewidzianym w art. 6 u.p.o.l.

W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję Ł. G i M. G. wnieśli o jej uchylenie podnosząc zarzut naruszenia przepisów o postępowaniu administracyjnym dającym podstawę do wznowienia postępowania, w szczególności naruszenie ogólnych zasad postępowania podatkowego, zasad postępowania dowodowego oraz przepisów prawa. Skarżący zarzucają organom podatkowym bezczynność wobec zgłoszonych wniosków o konieczność okazania przez Gminę Miejską Ł. dokumentów w postaci aktu własności nieruchomości i dokumentów będących podstawą wpisów w dziale II księgi wieczystej. Strona skarżąca podnosi, że nie zapoznano jej z całością zgromadzonego materiału dowodowego, ograniczając jej prawo do czynnego udziału we wszystkich etapach prowadzonego postępowania. W toku postępowania nie wyjaśniono jaka była podstawa dokonania wpisu własności Gminy Ł. w księdze wieczystej, nie przedstawiono oryginałów dokumentów będących podstawą wpisu, nie przeprowadzono też dowodu o którym mowa w art. 194 § 3 O.p.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje;

Skarga nie jest zasadna.

Ł. G. i M. G. na podstawie umowy najmu zawartej w dniu 1 maja 2007 r. zajmują lokal użytkowy oznaczony nr (...), położony w Ł., przy ul. A 128. W lokalu tym skarżący prowadzą działalność gospodarczą (produkcję pieczywa) pod firmą B. Przedmiotowy lokal jest niewątpliwie związany z prowadzeniem działalności gospodarczej, jak i zajęty na prowadzenie takiej działalności. Powierzchnia lokalu obliczona dla celów podatku od nieruchomości wynosi 119,11 m2, co wynika zarówno z informacji w sprawie podatku od nieruchomości złożonej przez samych podatników (informacja z 4 lipca 2013 r.), jak i protokołu zdawczo-odbiorczego lokalu użytkowego z dnia 28 maja 2007 r., czy protokołu z kontroli podatkowej przeprowadzonej przez Oddział Kontroli Podatkowej Wydziału Finansowego Departamentu Finansów Publicznych Urzędu Miasta Ł., podpisanego również przez skarżących.

Skarżący nie kwestionują także faktu, że Gmina Miejska Ł. jest wpisana w dziale II księgi wieczystej nr (...) prowadzonej przez Sąd Rejonowy dla Ł.-Ś. w Ł. XVI Wydział Ksiąg Wieczystych, jako właściciel nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A 128.

Podstawowy zarzut skargi sprowadza się do stwierdzenia, że organy podatkowe nie zweryfikowały prawidłowości wpisu w księdze wieczystej i nie wyjaśniły, czy Gmina Ł. jest właścicielem nieruchomości przy ul. A 128 w Ł. i właścicielem zajmowanego przez skarżących lokalu. Zarzut ten jest bezzasadny.

Postępowanie w przedmiocie podatku od nieruchomości jest postępowaniem w dużej mierze uproszczonym a organy podatkowe w tym postępowaniu nie są uprawnione do rozstrzygania sporów o własność. W szczególności podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków (art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne - t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1629). Organy podatkowe są też związane danymi wynikającymi z ksiąg wieczystych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze trafnie wskazało na przepisy ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 707 z późn. zm.), zgodnie z którymi księgi wieczyste są jawne i domniemywa się, że prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym (art. 2 i art. 3 ust. 1 powołanej ustawy). Wpisy w księgach wieczystych objęte są też rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych (art. 5 ustawy). Organy podatkowe ani sąd administracyjny w postępowaniu dotyczącym podatku od nieruchomości nie mają żadnych uprawnień, ani możliwości do weryfikowania wpisów w księgach wieczystych. (Na marginesie rozważań rozpoznawanej sprawy sąd wskazuje, że możliwość taką przewiduje się w odrębnym trybie, zgodnie z uregulowaniami ustawy o księgach wieczystych i hipotece). W szczególności nie stanowi takiej podstawy przepis art. 194 § 3 ustawy Ordynacja podatkowa.

W dziale II księgi wieczystej Nr (...) Gmina Miejska Ł. jest ujawniona jako właściciel nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A 128. Sporny lokal zajmowany przez skarżących znajduje się w budynku położonym na tej nieruchomości. W budynku tym znajdują się lokale stanowiące odrębne nieruchomości, przy czym lokal użytkowy skarżących (nr (...)) nie jest wyodrębniony i nie służy wyłącznie do użytku właścicieli wyodrębnionych lokali. Oznacza to, ze dotychczasowy właściciel (Gmina Miejska Ł.) pozostaje wyłącznym właścicielem lokali niewyodrębnionych - art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 1892). Niezrozumiałe są więc zarzuty skarżących, że być może Gmina Miejska Ł. nie jest właścicielem spornego lokalu.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 4a u.p.o.l. obowiązującym w 2010 r. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości. Przesłanki wynikające z powołanego przepisu są spełnione, gdyż skarżący byli posiadaczami na podstawie umowy najmu części nieruchomości (lokalu użytkowego) stanowiącej własność jednostki samorządu terytorialnego. Nie ulega wątpliwości, że skarżący w terminie określonym w art. 6 ust. 6 u.p.o.l. nie złożyli informacji o nieruchomościach, a decyzja organu I instancji została doręczona przed upływem terminu określonego w art. 68 § 2 pkt 2 O.p. Wbrew zarzutom skargi skarżący przed wydaniem decyzji mieli możliwość wypowiedzenia się co do całego zebranego materiału dowodowego, a informacje dotyczące ksiąg wieczystych są powszechnie dostępne w Centralnej Bazie Danych Ksiąg Wieczystych.

Z powyższych względów, wobec braku uzasadnionych podstaw skargi z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.) należało orzec jak w sentencji wyroku.

ak

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.