Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi
z dnia 30 sierpnia 2007 r.
I SA/Łd 26/07

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Kiss (spr.).

Sędziowie WSA: Krzysztof Szczygielski, Asesor Renata Kubot-Szustowska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia (...) nr (...) w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2000 oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

S. K. prowadził w 2000 r. w O., gmina W. działalność gospodarczą w zakresie handlu półtuszami wieprzowymi i wołowymi, ubojni zwierząt i przetwórstwa mięsa oraz sprzedaży detalicznej wyrobów mięsno-wędliniarskich, a także innych artykułów i za rok 2000 wykazał w podatkowej księdze przychodów i rozchodów dochód w kwocie 4.914,52 zł, od którego po dokonanych odliczeniach nie został naliczony podatek dochodowy od osób fizycznych.

W maju 2005 r. Urząd Skarbowy w P. otrzymał z Prokuratury Rejonowej w P. informacje i materiały wskazujące na możliwość prowadzenia przez S. K. sprzedaży mięsa i wędlin na rzecz P. i D. małż. T./zięcia i córki/ bez ewidencjonowania tej sprzedaży w dokumentacji podatkowej, w związku z czym zostało wszczęte w stosunku do niego postępowanie podatkowe w zakresie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. W toku postępowania podatkowego ustalono, że podatnik nie ewidencjonował całej sprzedaży w rejestrach oraz podatkowej księdze przychodów i rozchodów dokonując w okresie od stycznia do końca września 2000 r. sprzedaży towarów do sklepu prowadzonego przez małżonków T. bez wystawiania faktur. Sprzedaż dokumentowano fakturą jedynie w przypadku uregulowania należności przez P. T. przy zakupie towarów, natomiast w sytuacji gdy nie było zapłaty za pobrany towar, faktury nie wystawiano i jedynie dokonywano zapisów w specjalnym zeszycie prowadzonym przez księgową podatnika -U. W. Powyższe okoliczności wynikały w szczególności z protokołów zeznań samego podatnika, a także małżonków T. oraz U.W. złożonych przed organami ścigania, które to kserokopie protokołów wraz z kserokopią zeszytu Urząd Skarbowy otrzymał z Prokuratury Rejonowej, a także okoliczności te zostały potwierdzone w czasie pierwszych przesłuchań tych osób, dokonanych w organie podatkowym.

Decyzją z dnia (...) Nr (...) Naczelnik Urzędu Skarbowego w P., po ponownym rozpatrzeniu sprawy (wcześniejsza decyzja tego organu została w wyniku odwołania strony uchylona do ponownego rozpoznania),działając na podstawie art. 21 § 3, art. 23 § 2, art. 193 § 4, art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.-Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 14 ust. 1, art. 22 ust. 1, art. 45 ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. Dz. U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416 ze zm.) oraz § 11 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 16 grudnia 1999 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. z 1999 r. Nr 105, poz. 1199) określił S. K. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 rok w kwocie 11.857,00 zł W toku ponownie prowadzonego postępowania Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. uzupełnił zebrany materiał dowodowy o zestawienie i porównanie danych wynikających z ewidencji podatkowej podatnika (także z ewidencji sprzedaży prowadzonej dla celów podatku VAT) z danymi zawartymi w specjalnym zeszycie, dotyczącym zakupów dokonywanych przez małżonków D. i P. T., w rozbiciu na poszczególne miesiące kontrolowanego okresu i ze wskazaniem jakie kwoty zostały ujęte w rejestrze sprzedaży, a jakie wynikają z zapisów w zeszycie. Na podstawie dokonanej szczegółowej analizy danych zawartych w"zeszycie-oraz danych wynikających z ewidencji sprzedaży organ uznał, iż skarżący nie zaewidencjonował w podatkowej księdze przychodów i rozchodów całej sprzedaży, ujętej w zeszycie. W toku ponowionego postępowania organ I instancji po raz kolejny przesłuchał stronę oraz świadków P. i D. małż. T. i U.W. P. T. i D. T. podtrzymali w całości swoje poprzednie zeznania, w których stwierdzili, że w roku 2000 prowadząc działalność handlową brali towary od podatnika, często bez zapłaty i bez wystawiania faktury, a transakcje zakupu towarów od S. K. były odnotowywane w specjalnym zeszycie prowadzonym przez U.W., pełniącą w firmie podatnika funkcję księgowej. Organ podatkowy powołał się także na zeznania U.W. złożone w dniu 4 marca 2005 r. na Posterunku Policji w Wartkowicach, w których zeznała ona, iż na polecenie S. K. towar wydawany był P. T. bez wystawiania faktur. Za pobrany towar P.T. nie musiał płacić, a U. W. miała wydany towar wpisywać w zeszyt. Organ podatkowy nie dał wiary nowemu zeznaniu tego świadka, a także nowym wyjaśnieniom S. K., stwierdzającym, iż każda transakcja pomiędzy podatnikiem a P. i D. T. była udokumentowana fakturą VAT i zaewidencjonowana w księdze podatkowej. Organ podał, że nowe wyjaśnienia tych osób są rozbieżne z zeznaniami złożonymi wcześniej zarówno w toku postępowania karnego jak i podatkowego, a nadto nowe zeznania pozostają w sprzeczności z zebranym materiałem dowodowym. Organ dając wiarę zeznaniom D.T. oraz P.T. stwierdził, iż ponieśli oni skutki podatkowe związane z transakcjami zakupu towarów od S. K. bez udokumentowania fakturami. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podatkowy powołał się na art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym za przychód z działalności gospodarczej uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów i udzielonych bonifikat. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. wskazał, iż nie zaewidencjonowana kwota przychodu 49.907,75 zł (netto) stanowi 1,72% przychodu wykazanego w podatkowej księdze przychodów i rozchodów za rok 2000, który wyniósł 2.907.705,20 zł A zatem podatkowa księga przychodów i rozchodów w zakresie przychodów prowadzona była nierzetelnie i nie została uznana za dowód tego, co wynika z zawartych w niej zapisów. Do opodatkowania organ przyjął wielkość przychodów, określoną w księdze podatkowej oraz wartość sprzedaży wynikającą z zeszytu.

Od powyższej decyzji S.K. wniósł odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. podnosząc, iż zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o materiał dowodowy zebrany wadliwie i niezgodnie z prawdą. Zarzucił, że organ podatkowy pomimo podjętych działań i przeprowadzonych czynności nie wyeliminował wątpliwości w przedmiotowej sprawie. Podatnik wskazał, iż w zeszycie nie były wpisywane żadne daty, ilości, rodzaj oraz ceny wyrobów, które pobierał z zakładu zięć z córką, w związku z czym ich zeznania nie mogą być wiarygodne. Zdaniem skarżącego w prowadzonym zeszycie były odnotowywane wyłącznie kwoty długu, jaki mieli D. i P. T., nie zaś wartość sprzedaży dokonanej na ich rzecz, zaś przedmiotowy zeszyt nie stanowił żadnej ewidencji w rozumieniu przepisów podatkowych i miał wyłącznie charakter pomocniczy. Skarżący nie zgodził się także ze stwierdzeniem organu podatkowego, iż w wyniku dokonania porównania wystawionych faktur VAT z przedłożonym zeszytem, kwoty wynikające z tych pierwszych wartości nie odzwierciedlają wartości wynikających z przedmiotowego zeszytu z uwzględnieniem dwu lub trzy dniowego terminu opóźnienia w wystawieniu faktury. Ponadto stwierdził, że po upływie pięciu lat trudno jest jednoznacznie ustalić, czy faktury VAT były wystawiane tylko z takim opóźnieniem. Według skarżącego wystawione faktury na rzecz D. i P. T. dokumentują całą sprzedaż na rzecz tych osób, a zapisy w tzw. zeszycie nie mogą być traktowane jako dane dotyczące wartości sprzedanych towarów i nie powinny były posłużyć organowi podatkowemu jako materiał dowodowy do obliczania rzekomo nie zaewidencjonowanej i nie rozliczonej przez odwołującego się sprzedaży na rzecz D. i P. T.

Decyzją z dnia (...) Nr (...) Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 2a, art. 21 § 3, art. 23 § 2, art. 193 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, art. 14 ust. 1, art. 22 ust. 1, art. 45 ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych uchylił w całości zaskarżoną decyzję organu podatkowego pierwszej instancji i określił wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. w wysokości 9.893,00 zł.

W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wskazał, iż z akt zgromadzonych w sprawie wynika, że S.K. dokonywał sprzedaży towarów produkowanych w swoim zakładzie na rzecz P. i D.T. Wartość tej sprzedaży nie była ewidencjonowana w prowadzonej przez podatnika podatkowej księdze przychodów i rozchodów, była natomiast odnotowywana w prowadzonym przez skarżącego" zeszycie". Okoliczność ta została udowodniona w toku całego prowadzonego postępowania, zarówno zeznaniami świadków jak i zeznaniami samego podatnika. Wielkość niezaewidencjonowanego przychodu organ odwoławczy ustalił w ten sposób, że od wartości sprzedaży wynikającej z zeszytu podatnika, odjął wartość sprzedaży udokumentowaną fakturami VAT wystawionymi w 2000 r. na nazwisko T.P. lub D., tj. kwotę 6.888,81 zł W zakresie tego stanowiska organ wskazał, że w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie można przyjąć, iż nigdy nie zdarzyło się tak, iż sprzedaż towaru, którego wydanie zostało odnotowane w zeszycie, nie została po zapłacie za niego udokumentowana fakturą. Stwierdzono, że niezaewidencjonowana kwota przychodu netto - 43.364,10 zł stanowi 1,49% przychodu wykazanego w podatkowej księdze przychodów i rozchodów za rok 2000. Podatkowa księga przychodów i rozchodów w zakresie przychodów prowadzona była nierzetelnie i nie została uznana zgodnie z art. 193 § 4 Ordynacji podatkowej w związku z § 11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 16 grudnia 1999 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. z 1999 r. Nr 105, poz. 1199).za dowód tego, co wynika z zawartych w niej zapisów. Na podstawie art. 23 § 2 Ordynacji podatkowej odstąpiono od określenia podstawy opodatkowania w drodze szacowania, ponieważ dane wynikające z księgi podatkowej uzupełnione dowodami uzyskanymi w trakcie postępowania (zapisy w przedmiotowym zeszycie) pozwalają na określenie podstawy opodatkowania. Organ orzekający wskazał, iż w toku przeprowadzonego postępowania podatkowego dokonano analizy zapisów zawartych w przedmiotowym zeszycie w rozbiciu na poszczególne miesiące i porównano je z wystawionymi na rzecz D. i P.T. fakturami sprzedaży VAT, oraz dokonano wyliczenia wartości niezawidencjonowanej sprzedaży za poszczególne miesiące roku 2000. Stwierdzono także, że w okresie od 1 października 2000 r. do 31 grudnia 2000 r. w dokumentach źródłowych brak jest faktur wystawianych na sprzedaż towaru na nazwisko P.T. i D. T., a również brak jest zapisów w zeszycie S. K.

Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. powołując art. 32 ust. 1 wskazanej powyżej ustawy o podatku od towarów i usług podkreślił również, że podatnicy są obowiązani wystawiać fakturę stwierdzającą w szczególności sprzedaż towarów, jej datę, cenę jednostkową bez podatku, wartość sprzedaży, kwotę podatku, kwotę należności oraz dane dotyczące podatnika i nabywcy. Wyjątkiem jest sprzedaż dokonywana na rzecz osób fizycznych nie prowadzących działalności gospodarczej. W rozpatrywanej sprawie zarówno S.K., jak i D.T. oraz P.T. byli podatnikami podatku VAT, w związku z czym transakcje sprzedaży pomiędzy nimi powinny być zawsze udokumentowane fakturami VAT.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał ponadto, iż na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wyłączono z kosztów uzyskania przychodów podatnika kwotę ogółem 1.067,78 zł z uwagi na stwierdzone w toku kontroli księgi podatkowej zaewidencjonowanie w maju 2000 r. pod poz. 770 rachunku za rozmowy telefoniczne-faktury-wystawionego na A. K. oraz podwójne wpisanie pod poz. 849 kwoty 595,20 zł oraz kwoty 558 zł, przy czym na drugą kwotę brak było jakiegokolwiek dowodu poniesienia wydatku. Organ odwoławczy, na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i po uwzględnieniu przy ustalaniu wielkości nie zaewidencjonowanego przychodu wartości faktur wystawionych na nazwisko D. i P. T., dokonał wyliczenia przychodu, kosztów uzyskania przychodu, dochodu oraz określił należny podatek za rok 2000 z tytułu prowadzonej przez S. K. działalności gospodarczej w wysokości 9.893,00 zł.

Na powyższą decyzję S.K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę, w której domagał się uchylenia jej w całości, jako wadliwej i wydanej w oparciu o niezgodny z prawdą stan faktyczny oraz naruszającej podstawowe zasady postępowania. W uzasadnieniu wniesionej skargi stwierdzono, że organ odwoławczy nie przeanalizował dokładnie zarzutów podniesionych przez skarżącego w odwołaniu, dotyczących wątpliwości w zakresie wiarygodności zeznań oraz dowodów składanych przez P.T. Zdaniem skarżącego w kserokopii"zeszytu", który załączył na Posterunku Policji w Wartkowicach, nie ma wpisów dotyczących ilości, rodzaju, oraz ceny wyrobów, ponieważ nie stanowił on jakiejkolwiek formy ewidencji podatkowej, miał charakter wyłącznie pomocniczy i był zwykłym zapisem dłużników. Skarżący wskazał, że polecił swojej pracownicy U.W., aby wpisywała wyłącznie same kwoty długu, jakie mieli wobec niego zięć i córka. Natomiast zeszyt, który przedłożył P.T. faktycznie zawierał dane, na które powołuje się organ odwoławczy w decyzjach wymiarowych. Zdaniem skarżącego niezrozumiałe jest stanowisko organu podatkowego, który w swoich ustaleniach raz powołuje się na jego" zeszyt", a przy rozstrzyganiu sprawy na zeszyt przedłożony przez P.T. Wskazał także, iż nie przeanalizowano w jaki sposób P.T. wszedł w posiadanie kserokopii z oryginału jego ewidencji dłużnej. Zdaniem skarżącego nie ulega wątpliwości, że zapisy w zeszycie nie powinny być traktowane jako dane dotyczące wartości sprzedawanych towarów, gdyż był to podręczny zapisek stanowiący formę ewidencji dłużnej, w której odnotowywane były wyłącznie kwoty długu. Według skarżącego wydany na rzecz małżonków T. towar w całości został udokumentowany, a jego wartość sprzedaży rozliczona w urządzeniach księgowych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko i argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W odniesieniu się do zarzutu skarżącego, jakoby w sprawie posługiwano się dwoma kserokopiami przedmiotowego zeszytu organ wyjaśnił, że istotnie w sprawie były przedłożone dwie kserokopie tego samego zeszytu, przedłożone w organach ścigania przez skarżącego oraz przez P.T., a organ przy wydawaniu zaskarżonej decyzji korzystał z czytelniejszej kopii zeszytu, złożonego przez samego podatnika i przekazanego organowi podatkowemu przez Prokuraturę Rejonową w P.

Uzasadnienie prawne

Rozpatrując sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podatnika nie zasługuje na uwzględnienie.

Już na wstępie należy podnieść, iż podniesione w rozpoznawanej sprawie zarzuty skarżącego sprowadzają się do kwestionowania dokonanej przez organy podatkowe oceny zebranego materiału dowodowego. Zdaniem Sądu orzekającego dokonana w zaskarżonej decyzji ocena całości zebranego materiału dowodowego nie budzi istotnych wątpliwości lub zastrzeżeń i w szczególności nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów, określonej w art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa /t.j. Dz. U. z 2005 r.nr 8, poz. 60 ze zm.).

Już z pierwszej informacji oraz materiałów nadesłanych organowi podatkowemu pierwszej instancji przez Prokuraturę Rejonową w P., w tym w szczególności z protokołu przesłuchania skarżącego w charakterze świadka w dniu 4 marca 2005 r. na Posterunku Policji w Wartkowicach wynika jednoznacznie, że w okresie 2000 r., skarżący prowadząc zakład wędliniarsko-rzeżniczy sprzedawał do sklepu prowadzonego przez D.iP. małżonków T./córka i zięć skarżącego/ wyroby swojego zakładu, w znacznej części bez ewidencjonowania tej sprzedaży w dokumentacji podatkowej, z zapisywaniem tej sprzedaży w specjalnym zeszycie prowadzonym na jego polecenie przez księgową jego firmy -U.W. W powyższym protokole przesłuchania, skarżący uprzedzony o odpowiedzialności karnej za składanie nieprawdziwych zeznań stwierdził m.in., że zięć P.T. zaraz po rozpoczęciu swojej działalności w 2000 r. pobierał z jego zakładu wyroby na tzw. "zeszyt z opóźnionym terminem płatności", przy czym skarżący nie potrafił określić ogólnej wysokości tej sprzedaży, gdyż wszystkim zajmowała się jego księgowa, "która wszystkie należności za pobrany towar wpisywała w zeszyt". Skarżący podał również, że ogólnie po zakończeniu przez zięcia działalności handlowej we wrześniu 2000 r. "zaległość jaka była do zapłaty z jego strony wynosiła 11.274,65 zł". Powyższe okoliczności dotyczące sprzedaży towarów przez skarżącego na rzecz córki i zięcia bez ewidencjonowania w dokumentacji podatkowej i bez wystawiania faktur zostały także potwierdzone zeznaniami przesłuchanych na Posterunku Policji w Wartkowicach w charakterze świadków małżonków T. oraz U.W. W szczególności należy powołać się na zeznania U.W. z dnia 4 marca 2005 r., która stwierdziła m.in., że "na polecenie S. K. towar ten p. T. wydawany był bez wystawiania faktur ani też innych dokumentów. Za towar ten p. P.T. także nie musiał płacić. P. K. kazał mi towar jaki wydawałam, wpisywać w zeszyt, tak aby wszystko było jasne. Były przypadki, kiedy p.T. pobierał towar, to za niego płacił. To wszystko było wpisane w zeszycie, jaki prowadziłam."

Również w czasie pierwszych przesłuchań, dokonanych w organie podatkowym pierwszej instancji, wszystkie wyżej wymienione osoby w zasadzie potwierdziły okoliczności związane z dokonywaniem w 2000 r. sprzedaży przez skarżącego wyrobów z jego zakładu na rzecz firmy (sklepu ogólnospożywczego) córki i zięcia bez wystawiania odpowiednich faktur. Sam skarżący do protokołu przesłuchania w charakterze strony w dniu 21 września 2005 r. podał, że P.T. brał z jego zakładu towar, jaki chciał (mięso, wędliny, podroby) i jeżeli zapłacił za pobrany towar, to była wystawiona faktura, a w przypadku braku zapłaty, faktury nie były wystawiane, tylko p. W. ewidencjonowała pobrany towar w zeszycie. W czasie powyższego przesłuchania skarżący stwierdził także, że " towar zaewidencjonowany w zeszycie przedłożonym w Prokuraturze i na Policji w P. nie został zapłacony przez P. T. P.".

W tych warunkach organy podatkowe mając na uwadze zebrany materiał dowodowy zasadnie uznały, że prowadzona przez skarżącego podatkowa księga przychodów i rozchodów za rok 2000 nie może stanowić wystarczającego dowodu na rzeczywistą wielkość jego przychodów ze sprzedaży, która to wielkość została uzupełniona o wysokość sprzedaży na rzecz P.T., wynikającą z zeszytu, ewidencjonującego sprzedaż między tymi osobami.

Należy zauważyć, że skarżący (a także jego księgowa U. W.) w toku kolejnego przesłuchania w organie podatkowym zmienił swoje wcześniejsze wyjaśnienia, stwierdzając, że w każdym przypadku sprzedaży wyrobów na rzecz P.T. była ostatecznie wystawiona faktura, a przedmiotowy zeszyt nie może stanowić wiarygodnego dowodu, jednakże należy podzielić stanowisko organów podatkowych, że te ostatnie wyjaśnienia skarżącego i U.W. nie zasługują na wiarygodność. Wyjaśnienia te są niezgodne z wcześniejszymi dwukrotnymi zeznaniami tych osób, a także z pozostałym dość szerokim materiałem dowodowym.

W odniesieniu do ostatniego stwierdzenia skarżącego, iż na całość jego sprzedaży na rzecz P.T. były wystawione faktury należy dodatkowo podnieść, iż z ewidencji podatkowej skarżącego (podatkowa księga przychodów i rozchodów, a także ewidencja sprzedaży dla celów podatku VAT), wynika, że w całym roku podatkowym 2000 skarżący wystawił faktury sprzedaży na rzecz D. i P. małżonków T. w wysokości 6.888,81 zł, natomiast sam skarżący w zawiadomieniu do organów ścigania oraz w złożonym zeznaniu stwierdził, iż P.T. zalega mu z zapłatą należności za sprzedane towary w kwocie ponad 11.000 zł.

Odnośnie podniesionych w skardze zarzutów dotyczących przedmiotowego zeszytu i posługiwania się przez organy podatkowe dwoma różnymi kserokopiami tego zeszytu należy stwierdzić, iż zgodnie z wyjaśnieniami organu, znajdującymi potwierdzenie w załączonych aktach administracyjnych, w dyspozycji organów podatkowych znajdowały się dwie kserokopie tego samego zeszytu, złożone w toku dochodzenia przed organami ścigania zarówno przez skarżącego jak i przez P.T. W postępowaniu podatkowym organ wykorzystał czytelniejszą kopię tego zeszytu, przedstawioną przez skarżącego, nadesłaną organom podatkowym przez Prokuraturę Rejonową w P. i znajdującą się w przedstawionych Sądowi aktach administracyjnych. Jak wynika z tego zeszytu dotyczył on wyłącznie rozliczeń skarżącego z P. T. (to nazwisko figurowało na okładce zeszytu), a zawarte w nim zapisy dotyczące zakupu określonych towarów, a także dotyczące wpłat P.T. na poczet jego zaległości były w wielu przypadkach opatrzone datami, co pozwoliło zresztą organowi podatkowemu również na ustalenie wielkości przychodu skarżącego za poszczególne miesiące 2000 r. i związanego z tym zaniżenia zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz określenia w odrębnych decyzjach odsetek za zwlokę od nieuregulowanych w terminie zaliczek za poszczególne miesiące 2000 r. w prawidłowej wysokości.

Należy również podnieść, że zaskarżoną do Sądu decyzją organ odwoławczy pomniejszył wielkość niezaewidenjononowanego przychodu wynikającego z przedmiotowego zeszytu o wartość sprzedaży dokonanej przez skarżącego na rzecz P. i D. małżonków T., udokumentowaną fakturami VAT, przyjmując zasadnie, iż nie można wykluczyć, że część sprzedaży zapisanej w zeszycie została następnie po zapłacie należności przez nabywców, udokumentowana fakturami VAT, zaewidencjonowanymi w księdze podatkowej. Ustalona przez organ drugiej instancji kwota niezaewidencjinownego przychodu stanowi 1,49% przychodu wykazanego w księdze podatkowej skarżącego za rok 2000, co zgodnie z § 11 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 16 grudnia 1999 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. Nr 90, poz. 416 ze zm.) powoduje jej nierzetelność, jednakże organy podatkowe na podstawie art. 23 § 2 Ordynacji podatkowej odstąpiły od oszacowania podstawy opodatkowania, albowiem uznały, że dane wynikające z księgi uzupełnione dowodami uzyskanymi w toku postępowania (zapisy w zeszycie) pozwalają na określenie prawidłowej podstawy opodatkowania.

Z tych wszystkich względów Sąd uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego, ani przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy oddalił skargę na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).