Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi
z dnia 21 października 2008 r.
I SA/Łd 215/07

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Bogdan Lubiński.

Sędziowie WSA: Paweł Kowalski, Asesor Ewa Cisowska-Sakrajda (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2008 r. sprawy ze skargi D. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia (...) nr (...) w przedmiocie określenia nadwyżki podatku należnego nad naliczonym do wpłaty, określenie zaległości podatkowej i odsetek oraz orzeczenie o solidarnej odpowiedzialności byłych wspólników spółki cywilnej za zaległość podatkowe i odsetki w podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2002 r. oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., podjętą na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 oraz art. 21 § 1 pkt 1 i § 3, art. 47 § 1, art. 107 § 1 i § 2 pkt 2, art. 108 § 1, art. 109 § 1, art. 115 § 1, § 2, § 3 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 21 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387), art. 2 ust. 1, art. 10 ust. 2, art. 19 ust. 1 i ust. 2, art. 26 ust. 1, art. 27 ust. 4 ustawy z dnia 8 marca 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.) oraz § 48 ust. 4 pkt 5 lit.a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 27, poz. 268 z późn. zm.), decyzją z dnia(...) nr(...) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia(...)nr(...) określającą w podatku od towarów i usług za grudzień 2002 r. nadwyżkę podatku należnego nad naliczonym, zaległość podatkową w tym podatku, odsetki od zaległości podatkowej na dzień wydania decyzji oraz orzekającą o solidarnej odpowiedzialności D.P. i RP za zaległość podatkową Spółki cywilnej A. wraz z odsetkami.

W uzasadnieniu tej decyzji podniósł, iż Spółka cywilna A. w grudniu 2002 r. wskazała m.in. podatek naliczony do odliczenia w łącznej kwocie 128.148,00 zł wynikający z faktur VAT wystawionych przez PHU D. K.A. Za uzasadnione organ odwoławczy uznał stanowisko organu pierwszej instancji, wedle którego firmie A. sc D. i RP nie przysługiwało uprawnienie do obniżenia we wskazanym okresie podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur wystawionych przez tego kontrahenta. Z załączonych akt wynikało bowiem, zdaniem tego organu, iż wprawdzie PHU D. A. K. była wprawdzie podatnikiem VAT w badanym okresie, składała deklaracje VAT -7 i rozliczała należny podatek od towarów i usług, a wystawiane przez nią faktury były wysyłane drogą pocztową, niemniej jednak brak jest dowodu ich nadania na poczcie, dowodu zapłaty za towar, zaś firma figurowała na A. K., prowadził ją jednak A. K. A. K. nie wiedziała też, czy były prowadzone transakcje z firmą skarżącej strony, a jej działalność sprowadzała się do odbioru telefonicznych zamówień z firmy strony skarżącej i wystawiania faktur VAT z zastosowaniem niewielkiej marży. Organ odwoławczy przytoczył treść zeznań A. K., która stwierdziła, iż z dokumentów wynikała, iż sporne transakcje zostały dokonane, jednakże nie pamięta by tak było, otrzymywała bowiem 1.000 zł miesięcznie za to że firma było na nią zarejestrowana. Na tej podstawie organ odwoławczy doszedł do przekonania, iż PHU D A.K. faktycznie działalności nie prowadziła, tj. nie dokonywała żadnych zakupów i sprzedaży. To zaś oznacza, iż faktury wskazujące jako wystawcę tę firmę nie dokumentują rzeczywistych zgodnych z prawem zdarzeń gospodarczych.

Dalej zauważył, iż z art. 19 ustawy wynika, iż obniżenie kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług jest prawem podatnika. Stosownie do ust. 2 tegoż przepisu, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku, określonych w fakturach stwierdzających nabycie towarów i usług. Według organu odwoławczego, nie można przyjąć, że każda kwota podatku naliczonego wykazana w fakturze VAT uprawnia do obniżenia podatku. Założenie takie byłoby sprzeczne z art. 15 ust. 1 ustawy, w myśl którego podstawą opodatkowania jest obrót, czyli co do zasady kwoty należne z tytułu sprzedaży towarów lub usług. Jeśli zatem obrót taki nie miał miejsca, ale z różnych przyczyn doszło do wystawienia faktury, nie można, zdaniem organu odwoławczego, dokumentu takiego traktować jako podstawy obniżenia podatku należnego. Podatnicy mają obowiązek wystawiania faktur VAT zawierających dane, wskazane w art. 32 ust. 1 i ust. 2 ustawy i dokumentujących dokonanie określonych czynności, zaś szczegółowe zasady wystawiania faktur VAT i dane, które powinny zawierać oraz sposób i okres ich przechowywania określa rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, w tym przepis § 35 tegoż rozporządzenia.

Zdaniem organu odwoławczego, faktury VAT wystawione przez D. K.A. wskazują na czynności, które nie zostały dokonane. A zatem stronie skarżącej nie przysługiwało prawo do obniżenia podatku VAT, stosownie bowiem do § 48 ust. 4 pkt 5 lit.a wskazanego rozporządzenia w przypadku gdy wystawiono faktury, faktury korygujące, stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane, faktury te nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku naliczonego. Organ odwoławczy zauważył nadto, iż ujęcie spornych faktur VAT w rejestrze zakupów Spółki A. stanowi naruszenie obowiązków wynikających z art. 27 ust. 4 ustawy w zakresie prowadzenia ewidencji, będącej podstawą do prawidłowego sporządzenia deklaracji w części dotyczącej wysokości podatku naliczonego obniżającego podatek należny oraz kwoty podatku podlegającej wpłacie do urzędu skarbowego. To zaś oznacza, iż ewidencja zakupów w badanym okresie nie zawierała prawidłowych danych dotyczących podatku naliczonego, nie odzwierciedlała tym samym stanu rzeczywistego, nie mogła więc być uznana za dowód w sprawie zgodnie z art. 193 § 4 i § 6 w zw. z art. 3 pkt 4 Ordynacji.

Podniósł nadto, iż podatek od towarów i usług jest podatkiem wysoce sformalizowanym, samoobliczenie tego podatku weryfikowane jest na podstawie faktur, spełniających określone w ustawie kryteria. Jednym z nich jest by faktura odzwierciedlała rzeczywiste zdarzenie gospodarcze. Nawet wówczas gdy dostawa towaru następuje, a kupujący uiszcza cenę, lecz sprzedającym nie jest ten, kto figuruje w fakturze jako sprzedawca, to dokumentuje ona czynność, która nie została dokonana. Powołując wyrok NSA z dnia 29 listopada 2000 r., I SA/Gd 551/98, wyrok WSA z dnia 25 listopada 2005 r., I SA/Łd 44/04 oraz wyrok z dnia 5 maja 2006 r., I SA/Łd 1112/05, stwierdził, że prawo organu podatkowego nie ogranicza się tylko do kontroli sposobu sporządzenia faktury, ale obejmuje także kontrolę zgodności zawartych w fakturze zapisów ze stanem rzeczywistym.

Za niezasadne organ odwoławczy uznał także zarzuty odwołania naruszenia art. 180, art. 187, art. 188, art. 189, art. 190 art. 191 i art. 192 Ordynacji. W sprawie został bowiem, w opinii tego organu, zgromadzony obszerny materiał dowodowy, który w sposób wyczerpujący wyjaśnia stan faktyczny sprawy, wystąpiono do właściwego dla kontrahenta organu podatkowego, przesłuchano też A.K. Nie było również podstaw do uchylenia zaskarżonego w odwołaniu postanowienia z dnia(...) nr(...) o odmowie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania w charakterze świadka A.K., stosownie bowiem do art. 188 Ordynacji żądanie należy uwzględnić, jeśli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są, tak jak to miało miejsce w tej sprawie, wystarczająco innym dowodem.

W skardze na tą decyzję strona skarżąca wniosła o jej uchylenie. Decyzji tej zarzuciła nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności, mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności zaś naruszenie wyrażonych w art. 122 i art. 123 Ordynacji zasad, oraz przepisów art. 180, art. 187, art. 188, art. 189, art. 190, art. 191, art. 192 oraz art. 210 § 4 Ordynacji poprzez niewskazanie faktów uznanych przez organy za udowodnione oraz dowodów, którym organ dał wiarę oraz przyczyn odmowy tej wiarygodności innym dowodom.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż brak dowodu z przesłuchania D.T. w charakterze świadka nie pozwala na wykluczenie możliwości popełnienia przez niego przestępstwa skarbowego z art. 54 i 55 UKS oraz wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. Nadto zarzucono nie przesłuchanie w toku postępowania podatkowego D. i RP w charakterze stron na okoliczności związane z wyjaśnieniami co do obiegu dokumentów, tzw. formy otrzymania przez skarżących faktur, dostarczonego towaru, płatności i ich formy. Nie wyjaśniono kto i w jakim celu wystawiał faktury, w tym kto wystawiał faktury wystawione przez B. Zauważono, iż skarżący nie mieli możliwości sprawdzenia kontrahenta D.T., bowiem Urząd Skarbowy w S. i S. odmówił udzielenia informacji w tym zakresie.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo podniósł, iż stosownie do art. 181 Ordynacji podatkowej dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w toku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art. 284a § 3, art. 284b § 3 i art. 288 § 2, oraz materiały zgromadzone w toku zakończonego postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Stosownie zaś do art. 180 § 1 Ordynacji, jako dowód należy dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Nadto powołał przepis art. 194 Ordynacji, wywodząc, iż dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy administracji publicznej stanowią dowód tego co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Ordynacja przyznaje zatem dokumentom urzędowym zwiększoną moc dowodową, co oznacza, iż organ jest związany treścią tego dokumentu i nie może jej kwestionować bez przeprowadzenia przeciwdowodu.

Za bezzasadne organ odwoławczy uznał też zarzuty dotyczące faktur wystawionych przez B. A. D. oraz R. D.T., w badanym okresie nie stwierdzono bowiem by Spółka A. D. i RP obniżyła podatek należny o podatek naliczony wynikający z faktur wystawionych przez te firmy.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może uchylić ją, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. Wedle przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżoną przez stronę skarżącą decyzję, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, w sprawie nie doszło bowiem do naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy, tj. przepisów ustawy z dnia 8 marca 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.), zwanej dalej VATiAKC, oraz prawa procesowego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy, tj. przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), zwanej dalej Op.

Sporną w niniejszej sprawie kwestię uprawnienia podatnika do odliczenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w badanym okresie regulował przepis art. 19 ust. 1 i ust. 2 VATiAKC oraz § 48 ust. 4 pkt 5 lit.a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 27, poz. 268 z późn. zm.).

Stosownie do pierwszego ze wskazanych przepisów, w brzmieniu obowiązującym w badanym okresie, podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, związanych ze sprzedażą opodatkowaną. Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach stwierdzających nabycie towarów i usług, z uwzględnieniem rabatów określonych w art. 15 ust. 2, a w przypadku importu - suma kwot podatku wynikająca z dokumentu celnego. W myśl drugiego ze wskazanych przepisów, w przypadku gdy wystawiono faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane, faktury te i dokumenty celne nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego.

Analiza powołanych przepisów prowadzi do wniosku, iż prawo do obniżenia podatku należnego nie wynika z samego faktu posiadania faktury, lecz jest wyraźnie związane z nabyciem towarów i usług, i jest uwarunkowane rzeczywistym nabyciem konkretnego towaru, który został wprowadzony do obrotu gospodarczego (zob. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2006 r., I FSK 61/06, LEX nr 262153, wyrok NSA z dnia 17 listopada 2006 r., I FSK 61/06, LEX nr 262153, wyrok NSA z dnia 30 października 2003 r., III SA 215/02, M.Podat. 2004/5/38 czy wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 11 lutego 2005 r., I SA/Wr 1144/03, LEX nr 258587). A zatem transakcje, nie odzwierciedlające rzeczywistego obrotu gospodarczego, stanowią nadużycie prawa i nie mogą stanowić podstawy do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z tych transakcji, a w konsekwencji do zwrotu podatku (wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2006 r., I FSK 996/05, ONSAiWSA 2007/5/122). W każdym przypadku gdy podatek wynika jedynie z faktury, która nie dokumentuje faktycznego zdarzenia rodzącego obowiązek podatkowy u jej wystawcy - faktura taka nie daje uprawnienia do odliczenia wykazanego w niej podatku. Niewystarczającym przy tym jest dla prawa do odliczenia podatku z danej faktury jedynie ustalenie, że dany towar znajdował się w posiadaniu nabywcy, jeżeli nie zostanie wykazane, że to w wyniku czynności udokumentowanej tą właśnie fakturą, rodzącej u sprzedawcy powstanie obowiązku podatkowego, doszło do nabycia tegoż towaru (wyrok NSA z dnia 6 września 2006 r., I FSK 474/06, LEX nr 263945 oraz wyrok NSA z dnia 4 lipca 2006 r., I FSK 960/05, LEX nr 293105). Faktura stanowiąca podstawę do realizacji uprawnienia do odliczenia podatku naliczonego musi dokumentować faktycznie wykonaną usługę czy sprzedaż, a nie tylko być prawidłowa z formalnego punktu widzenia (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2005 r., I FSK 301/05, LEX nr 187707, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 9 lutego 2005 r., I SA/Sz 173/04, LEX nr 257539 czy wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 26 listopada 2004 r., I SA/Wr 1034/03, LEX nr 258577). Sama faktura nie tworzy bowiem prawa do odliczenia VAT w niej wykazanego. Podnieść nadto należy, iż prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy zakupie towarów i usług, nie jest prawem samoistnym lecz jest to prawo warunkowe, zależne od tego, czy wykazana w fakturze kwota podatku VAT, o zwrot której podatnik wystąpił, odzwierciedla stan faktyczny. Ustawa o podatku od towarów i usług nie przewiduje natomiast sytuacji, w której nabywca może "odebrać" od budżetu państwa podatek, który jedynie został naliczony na fakturze. Prawo to jest uzależnione od uiszczenia podatku VAT we wcześniejszej fazie produkcji (dystrybucji) - por. wyrok NSA z dnia 8 maja 2002 r., III SA 3210/00, RPP 2003/3/36 czy wyrok NSA z dnia 12 sierpnia 2003 r., SA/Bk 1334/02, LEX nr 103685.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy zauważyć należy, iż organy podatkowe zasadnie uznały, iż wystawione dla firmy strony skarżącej przez D. K.A., a zakwestionowane przez organy skarbowe, faktury nabycia elementów palet, nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, co oznacza w konsekwencji, iż strona skarżąca nie była uprawniona do skorzystania z uprawnienia przewidzianego w powołanym wyżej przepisie art. 19 ust. 1 VATiAKC. Teza ta znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym, zawartym w załączonych do skargi aktach administracyjnych. I tak z materiału tego, tj. z pisma Naczelnika US w K. z dnia 26 września 2005 r. oraz protokołu przesłuchania A.K. z dnia(...)., wynika, iż PHU D. A.K. w okresie listopad - grudzień 2002 r. brała udział w ciągu zdarzeń i wystawiania faktur VAT, dokumentujących czynności, które nie zostały w rzeczywistości dokonane. Nie budzi wszak wątpliwości okoliczność, iż firma ta figurowała na A.K., za co ta ostatnia otrzymywała miesięcznie 1.000 zł A.K. wprost też zeznała, iż nie zajmowała się sprawami firmy, czasami była w firmie i wtedy odbierała telefony, w rzeczywistości firmę prowadził A.K. Nie była w stanie wskazać treści rzekomych umów handlowych z firmą skarżącej, ani żadnych konkretnych informacji dotyczących transakcji, nie posiadała też wiedzy co do sposobu dokonywania rozliczeń między podmiotami wyszczególnionymi w spornych fakturach, oraz, czy towar w ogóle był wydawany. Powyższe dowodzi z pewnością, iż sprzedawcą elementów palet nie był podmiot wskazany w spornych fakturach, tj. firma PHU D.

Organom podatkowym nie można też, wbrew zarzutom skargi, postawić zarzutu naruszenia w niniejszej sprawie przepisów dotyczących zasad przeprowadzania postępowania wyjaśniającego, wyrażonych w szczególności w art. 122, art. 123, art. 180, art. 187, art. 188, art. 189, art. 190, art. 191 oraz art. 192 Op. Organy podatkowe wyjaśniły bowiem sprawę, co potwierdza analiza załączonych a liczących kilka tomów akt administracyjnych, w sposób wszechstronny. W tym celu przeprowadziły wszystkie dostępne dowody, w tym kontrolę podatkową u kontrahentów firmy strony skarżącej w zakresie podatku od towarów i usług za badany okres. Istotne jest też to, iż uzyskane w ten sposób informacje zostały uwzględnione przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy i że zostały one ocenione łącznie z innymi dowodami zebranymi w sprawie, w tym przeprowadzonymi na wniosek strony. Podkreślić nadto trzeba, iż organy podatkowe przeprowadziły wnioskowane przez stronę skarżącą dowody, zawarte zarówno w złożonych w toku kontroli zarzutach, jak i w trakcie postępowania podatkowego - zastrzeżeniach do analizy materiału dowodowego czy w odwołaniu od pierwotnej decyzji, w szczególności dowód z zeznań wskazanych przez stronę osób w charakterze świadków, przeprowadzony w drodze pomocy przez właściwe dla tych osób urzędy skarbowe. Przyznać wprawdzie należy, iż nie wszystkie wnioskowane przez stronę skarżącą dowody ze źródeł osobowych zostały uwzględnione, organ postanowieniem z dnia(...). Nr(...) odmówił bowiem przeprowadzenia dowodu z przesłuchania w charakterze świadka A.K., niemniej jednak odmowa ta była, w ocenie Sądu, zasadna. Nie budzi wszak żadnych wątpliwości w świetle wskazanych wyżej dowodów, iż okoliczności, mające być udowodnione wnioskowanym przez stronę żądaniem zostały już wyjaśnione, w tym w drodze przesłuchania A. K. Uwzględnienie tego żądania byłoby więc niecelowe, a wręcz godzące w wyrażoną w art. 125 Op zasadę szybkości i ekonomiki postępowania. Podnieść też należy, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozostawia żadnych wątpliwości co do okoliczności towarzyszących sporządzeniu spornych faktur i prawdziwości ich treści.

Zwrócić też trzeba uwagę, iż strona miała zapewnioną, stosownie do art. 123 § 1 Op, możliwość czynnego udziału w postępowaniu i skutecznej obrony swoich interesów. Była bowiem zawiadamiana, co wynika z akt sprawy, o czynnościach procesowych sprawy, tj. np. przesłuchaniu świadka, o możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, składała też wyjaśnienia w sprawie, oraz wnosiła środki dowodowe. Korzystała też z pomocy profesjonalnego pełnomocnika, który uczestniczył czynnie w przeprowadzaniu dowodów, tj. np. w przesłuchaniu A. K.

Zastrzeżeń Sądu nie budzi również ocena okoliczności faktycznych sprawy. Została ona bowiem dokonana, stosownie do art. 191 Op, na podstawie całego materiału dowodowego sprawy z zachowaniem określonych reguł tej oceny, jest ona prawidłowa, logiczna i konsekwentna. Podkreślić też należy, iż rozstrzygnięcie sprawy stanowi logiczną konsekwencję ustalonego w postępowaniu stanu faktycznego i jego oceny w świetle obowiązujących przepisów prawnych. Zgodzić się też wypada z wyrażonym przez organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę poglądem, wedle którego zarzuty skargi co do zakwestionowania prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z faktur wystawionych przez B. A. D. oraz R. D.T. są bezzasadne, skoro w badanym okresie nie stwierdzono obniżenia tego podatku o podatek wynikający z faktur wystawionych przez tych kontrahentów.

Sąd nie podzielił też zarzutu skargi naruszenia art. 210 § 4 Op w sposób mający istotny wpływ na wynika sprawy, a tylko taki zarzut uzasadniałby uchylenie zaskarżonej decyzji. Nie wskazanie w uzasadnieniu tej decyzji przyczyn odmowy uznania pewnych dowodów za niewiarygodne samo li tylko przez się nie przesądza o wadliwości decyzji skoro materiał dowodowy sprawy pozwala na jednoznaczne ustalenie okoliczności faktycznych, tym bardziej w sytuacji gdy przeprowadzone nawet na wniosek podatnika dowody przeczą jego twierdzeniom co do rzeczywistego dokonania transakcji, udokumentowanych spornymi fakturami.

Istotnego wpływu na wynik sprawy nie miało też dostrzeżone z urzędu przez Sąd naruszenie art. 210 § 4 Op polegające na nie przytoczeniu i nie wyjaśnieniu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji treści stanowiącego podstawę prawną tej decyzji art. 115 Op. Podkreślić wszak należy, iż utrzymanie w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej w całości oznacza, iż organ odwoławczy podziela w całości pogląd wyrażony przez ten organ zarówno co do podstawy prawnej, jak i jej zastosowania w sprawie. Rozstrzygnięcie organu odwoławczego jest więc analogiczne w swojej treści jak rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne, to zaś jest prawidłowe w zakresie przeniesienia odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe Spółki A., a uzasadnienie decyzji pierwszoinstancyjnej zawiera rozważania dotyczące przeniesienia na skarżącą jako byłego wspólnika tej Spółki odpowiedzialności za te zobowiązania. Nie budzi wszak wątpliwości, iż D. i R. P. w badanym okresie byli wspólnikami tej Spółki, a zobowiązanie dotyczy podatku od towarów i usług, powstaje więc z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie tego zobowiązania (art. 21 § 1 pkt 1 Op). W sprawie bez wątpienia zastosowanie ma do art. 115 Op w brzmieniu sprzed 1 stycznia 2003 r., w myśl którego wspólnik spółki cywilnej, jawnej, partnerskiej oraz komplementariusz spółki komandytowej albo komandytowo-akcyjnej, nie będący akcjonariuszem, odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie ze spółką i z pozostałymi wspólnikami za zaległości podatkowe spółki i wspólników, wynikające z działalności spółki (§ 1). Przepis ten stosuje się również do byłego wspólnika, jeżeli wynikające z działalności spółki zaległości podatkowe spółki oraz innych wspólników powstały w okresie, gdy był on wspólnikiem (§ 2). Orzeczenie o odpowiedzialności, o której mowa w § 1, za zaległości podatkowe spółki z tytułu zobowiązań podatkowych, powstałych w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 1, nie wymaga uprzedniego wydania decyzji określającej wysokość zaległości podatkowych spółki (§ 4). Zobowiązanie podatkowe zaś zgodnie z art. 21 § 1 pkt 1 Op powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania.

Mając na uwadze fakt, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja pierwszoinstancyjna są zgodne z przepisami prawa oraz nie dostrzegając z urzędu uchybień mogących mieć czy też mających wpływ na rozstrzygnięcie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd skargę oddalił.

P.Pie.