Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1551170

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi
z dnia 17 czerwca 2014 r.
I SA/Łd 164/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Tarno (spr.).

Sędziowie: WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda, NSA Bogusław Klimowicz.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za grudzień 2007 r., luty 2008 r. i marzec 2008 r.

1.

uchyla wskazaną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. w zaskarżonej części tj. w zakresie orzeczenia odpowiedzialności skarżącej za zaległości podatkowe spółki A;

2.

określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w uchylonej części do czasu uprawomocnienia się wyroku;

3.

zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz skarżącej kwotę 257 (dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z dnia (...) grudnia 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., po rozpatrzeniu odwołania S. S. uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-P. z dnia (...) października 2012 r., którą orzeczono o odpowiedzialności S. S., jako wiceprezesa zarządu Sp. z o.o. A., za zaległości tej spółki w podatku od towarów i usług za miesiące: grudzień 2006 r., styczeń - marzec, maj - czerwiec, październik - grudzień 2007 r., luty - marzec 2008 r. w części dotyczącej odpowiedzialności podatniczki z zaległości za miesiące: grudzień 2006 r., styczeń - marzec, maj - czerwiec, październik - listopad 2007 r. oraz odsetki za zwłokę od ww. zaległości, umarzając postępowanie w tej części jako bezprzedmiotowe, zaś w pozostałej części utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy wskazał, iż z akt rejestrowych Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że na Nadzwyczajnym Zgromadzeniu Wspólników A. Sp. z o.o. z dnia 31 maja 2003 r. uchwałą nr (...) odwołano z funkcji Prezesa Zarządu R. C. i powołano nowy Zarząd w składzie: J. B. - Prezes Zarządu, K. S. - Wiceprezes Zarządu i S. S. - Wiceprezes Zarządu.

Spółka A. w deklaracjach dla podatku od towarów i usług VAT-7 za miesiące: grudzień 2006 r., styczeń-marzec, maj-czerwiec, październik-grudzień 2007 r., luty-marzec, październik-grudzień 2008 r., styczeń-listopad 2010 r., styczeń-sierpień, październik, grudzień 2011 r., wykazała zobowiązania podatkowe w łącznej kwocie 34.685.00 zł, które nie zostały uregulowane. Na powstałe zaległości podatkowe wystawiono tytuły wykonawcze.

Postanowieniem z dnia (...) sierpnia 2012 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-P. wszczął postępowanie podatkowe w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności S. S., jako członka zarządu A. Sp. z o.o., za zaległości podatkowe tej Spółki w podatku od towarów i usług za wskazane na wstępie miesiące oraz odsetki za zwłokę od ww. zaległości, a następnie decyzją z dnia (...) października 2012 r. orzekł o odpowiedzialności podatkowej S. S. za przedmiotowe zaległości podatkowe.

Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia (...) grudnia 2012 r. utrzymał w mocy wskazane rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

Decyzja organu odwoławczego została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 lipca 2013 r., sygn. akt I SA/Łd 226/13, który przy ponownym rozpoznaniu sprawy nakazał organowi odwoławczemu przeanalizować księgi handlowe lub chociażby sprawozdanie finansowe Spółki, celem wykazana, że podatnik wcześniej zaprzestał płacenia długów i zachodziły podstawy do wszczęcia postępowania układowego lub upadłościowego przed grudniem 2006 r. oraz przeprowadzić i ocenić dowody zgłaszane przez stronę co do niezgłoszenia upadłości oraz brak postępowania układowego bez jej winy, a stanowisko w tym zakresie uzasadnić zgodnie z art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.).

Rozpoznając ponownie sprawę, Dyrektor Izby Skarbowej w decyzji z dnia (...) grudnia 2013 r. w pierwszej kolejności odniósł się do kwestii przedawnienia wskazując, że jego termin dla zobowiązania w podatku od towarów i usług za okres grudzień 2006 r. oraz za okresy styczeń-marzec, maj-czerwiec, październik 2007 r. upłynął w dniu 31 grudnia 2012 r.

Przechodząc do meritum sprawy wskazał zaś, że wypełniając zalecenia zawarte w wyroku WSA w Łodzi z dnia 17 lipca 2013 r. uzupełnił brakujący materiał dowodowy i ocenił dowody złożone przez stronę. Pismem z dnia 16 października 2013 r. wystąpiono do Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-P. o przesłanie zeznań CIT-8 za lata podatkowe 2005-2008 oraz innych dokumentów świadczących o sytuacji finansowej A. Sp. z o.o. w ww. okresie, pismem z dnia 17 października 2013 r. wystąpiono do Sądu Rejonowego dla Ł. -Ś. w Ł. o przesłanie fotokopii sprawozdań finansowych A. Sp. z o.o. za okres 2005-2008 o ile takie dokumenty zostały przedłożone w Sądzie Rejonowym, w dniu 4 grudnia 2013 r. przeprowadzono dowód z przesłuchania strony - S. S. oraz świadka - Prezesa Zarządu A. Sp. z o.o. J. B., pismem z dnia 19 listopada 2013 r. wezwano J. B. o przedłożenie kopii sprawozdań A. Sp. z o.o. za lata 2005-2008, jednak nie uzyskano odpowiedzi na powyższe pismo.

Biorąc pod uwagę zeznania ww. osób i zgromadzone dokumenty, organ odwoławczy stwierdził, że z przedłożonych przez stronę dwóch potwierdzeń nadania przesyłek poleconych na adres A. Sp. z o.o.: z dnia 31 października 2003 r. oraz z dnia 27 stycznia 2004 r. nie wynika, że ww. przesyłki zawierały oświadczenie podatniczki o rezygnacji z pełnionej funkcji członka zarządu A. Sp. z o.o. Prezes Zarządu - J. B. potwierdził natomiast, że S. S. nie kontaktowała się z nim w sprawie złożenia rezygnacji z pełnionej funkcji członka zarządu A. Sp. z o.o., nie otrzymał również żadnego pisma od strony z rezygnacją z pełnionej przez nią funkcji członka zarządu. Jedyną okolicznością udowodnioną jest to, że w okresie 2003-2004 strona wysłała dwa pisma na adres A. Sp. z o.o., jednak nie wiadomo jaką treść one zawierały oraz jedno pismo z dnia 21 lipca 2008 r. wysłane na adres J. B. i do Sądu Rejonowego, w którym poinformowała o rezygnacji z pełnionej funkcji członka zarządu A. Sp. z o.o.

Przywołując szeroko orzecznictwo sądów administracyjnych Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że ustawodawca używając w treści art. 116 § 2 Ordynacji podatkowej sformułowania "pełnienie obowiązków członka zarządu" uznał, że chodzi o zajmowanie stanowiska od momentu powołania do dnia odwołania lub rezygnacji z pełnionej funkcji. Wskazując na cel przepisu, który konstruuje odpowiedzialność członka zarządu o charakterze odszkodowawczym podkreśla się, że co do zasady podstawą powstania odpowiedzialności jest sam fakt bycia członkiem zarządu. Przesłanka ta, z racji wykładni systemowej, powinna być ustalana w oparciu o obiektywnie istniejące kryteria-spełnienie formalnych warunków "pełnienia funkcji członka zarządu". Podstawą powstania odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki jest zatem sam fakt bycia członkiem zarządu spółki. Natomiast okoliczności związane z faktycznym wykonywaniem lub niewykonywaniem tych obowiązków nie mają znaczenia dla oceny tej odpowiedzialności, a wszelkie nieporozumienia pomiędzy członkami zarządu w żadnej mierze nie mogą wpływać na niewywiązywanie się z obowiązków podatkowych przez podmiot zarządzany.

Dalej organ odwoławczy zauważył, że doświadczenie życiowe wskazuje, iż taka osoba powinna dążyć do uzyskania potwierdzenia złożenia oświadczenia poprzez potwierdzenie jego odbioru na kopii, a w sytuacji odmowy wysyła za pośrednictwem poczty listem poleconym oświadczenie o złożonej rezygnacji, zachowując kopię wysłanego pisma wraz z pocztowym potwierdzeniem jego nadania. Takiego warunku nie spełniają przedłożone przez stronę dwa potwierdzenia nadania przesyłek poleconych na adres A. Sp. z o.o. Z powyższych dokumentów wynika jedynie, że strona wysłała na adres Spółki dwa pisma polecone. Natomiast J. B. stwierdził, że nie pamięta aby S. S. kontaktowała się z nim w jakikolwiek sposób (osobiście, listownie, telefonicznie) w sprawie złożenia rezygnacji z pełnionej funkcji członka zarządu. Jednocześnie organ wskazał, że strona nie została członkiem zarządu wbrew swej woli. Jeżeli zaś zgodziła się na bierne pełnienie funkcji członka zarządu, ufając Prezesowi Zarządu J. B. w zakresie zajmowania się przez niego sprawami finansowymi, to ponosić musi ryzyko takiego zaufania.

Wobec powyższego, w ocenie organu odwoławczego, S. S. pełniła funkcję członka zarządu A. Sp. z o.o. w okresie od 31 maja 2003 r. do dnia 21 lipca 2008 r., tj. do dnia, w którym złożyła pisemną rezygnację z pełnionej funkcji członka zarządu.

Jednocześnie organ odwoławczy odstąpił od przeprowadzenia wnioskowanych przez stronę dowodów w zakresie przesłuchania świadków: E. S., A. J. i T. R. na potwierdzenie okoliczności, że od września 2003 r. strona nie miała żadnej możliwości kontaktu z prezesem spółki i nie mogła ustalić miejsca nowej siedziby spółki, okoliczności, które przemawiałyby za uwolnieniem się S. S. od odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe A. Sp. z o.o., a których to faktów nie kwestionuje. Nie mają one bowiem istotnego znaczenia biorąc pod uwagę okoliczność, że już w okresie 2003-2004 strona miała możliwość wystąpienia do sądu rejestrowego o dane adresowe J. B. i wysłanie na jego adres pisma z rezygnacją z pełnionej funkcji członka zarządu A. Sp. z o.o., czego jednak nie uczyniła.

Odnosząc się do przesłanki bezskuteczności egzekucji, warunkującej możliwość orzeczenia o odpowiedzialności solidarnej członka zarządu za zaległości podatkowe spółki, organ odwoławczy zauważył, że egzekucja administracyjna wobec A. Spółka z o.o. nie została uruchomiona. Organ egzekucyjny dokonał:

- zawiadomienia o zajęciu praw majątkowych stanowiących wierzytelność z rachunków bankowych u dłużnika zajętej wierzytelności dotyczących ww. zaległości podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług. Przekazane zawiadomienia do realizacji centralom banków w Polsce, okazały się nieskuteczne, gdyż A. Sp. z o.o. nie posiada w żadnym z nich rachunku bankowego;

- pod adresem wskazanym w Krajowym Rejestrze Sądowym tj. Ł., ul. A. 128 A. Sp. z o.o. nie prowadzi działalności gospodarczej od 2003 r., a innego adresu do doręczeń nie wskazano, zarówno w aktach rejestrowych KRS, jak również w zgłoszeniu identyfikacyjnym złożonym w urzędzie skarbowym;

- z raportu poborcy skarbowego z dnia 23 września 2008 r. wynika, że pod wskazanym adresem spółka nie prowadzi działalności od 4 lat (lokal dzierżawiła), prezesem jest J. B., obecnie lokal użytkuje firma A, której prezesem jest R. C. Obie firmy nie są ze sobą powiązane.

Wobec powyższego z uwagi na fakt, że egzekucja w ogóle nie mogła zostać uruchomiona, organ uznał, że zachodzi bezskuteczność egzekucji z majątku A Sp. z o.o.

Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika również, że:

- podmiot nie figuruje w Centralnej Ewidencji Pojazdów (pismo Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 stycznia 2011 r.);

- A. Sp. z o.o. nie składała do Urzędu Skarbowego sprawozdań finansowych za okres 2006-2008, pomimo kierowanych do podmiotu wezwań (dwa pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-P.: z dnia 18 września 2007 r. oraz z dnia 9 listopada 2009 r.).

- Spółka nie składała do Sądu Rejonowego dla Ł.-Ś. w Ł. sprawozdań finansowych za lata 2002-2011.

Biorąc pod uwagę okoliczność braku złożonych sprawozdań finansowych zarówno do właściwego Urzędu Skarbowego, jak również do Sądu Rejestrowego - nie istniała możliwość dokonania oceny sytuacji finansowej A. Sp. z o.o. Jedynymi dokumentami finansowymi A Sp. z o.o. były złożone zeznania CIT-8 o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych.

Organ stwierdził, że na dzień (...) października 2012 r. (dzień wydania decyzji przez organ I instancji) A. Sp. z o.o. posiadała zaległości w podatku od towarów i usług na łączną kwotę 35.817 zł, w tym najstarszą zaległość podatkową stanowi zaległość w podatku VAT za okres grudzień 2006 r. Jednocześnie Spółka nie regulowała w okresie od 2007 r. do 2012 r. zobowiązań w podatku dochodowym od osób prawnych. W związku z czym powstała zaległość podatkowa w tym podatku na łączną kwotę 30.948 zł (stan na dzień 22 października 2013 r.).

Biorąc pod uwagę określenie czasu kiedy spółka zaprzestała regulowania swoich zobowiązań wobec budżetu Państwa, a członek zarządu powinien złożyć w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości, organ stwierdził, że skoro co najmniej od stycznia 2007 r. Spółka nie regulowała wymagalnych zobowiązań (podatek VAT za grudzień 2006 r.- termin płatności do 25 stycznia 2007 r., również zobowiązania za kolejne miesiące w tym podatku nie zostały uregulowane), to już w pierwszym kwartale 2007 r. zaistniała przesłanka do złożenia wniosku do sądu o ogłoszenie upadłości wynikająca z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze.

Wobec powyższego, zdaniem organu odwoławczego orzeczenie o odpowiedzialności za zaległości S. S. jako byłej wiceprezes zarządu A. Sp. z o.o. było możliwe i uzasadnione w stosunku do zaległości w podatku od towarów i usług za:

- grudzień 2007 r. w kwocie 149,00 zł;

- luty 2008 r. w kwocie 124,00 zł

- marzec 2008 r. w kwocie 3.587,00 zł oraz odsetki za zwłokę w łącznej kwocie 2.149,00 zł gdyż w tym okresie S. S. pełniła funkcję wiceprezesa zarządu A. Sp. z o.o.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik S. S. wniósł o uchylenie powyższej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w części, w jakiej utrzymuje w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-P, z dnia (...) października 2012 r. i zasądzenie od organu podatkowego na rzecz skarżącej kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

1. Przepisów prawa materialnego - art. 116 Ordynacji podatkowej, poprzez wadliwe zastosowanie i przyjęcie, że niezgłoszenie wniosku o upadłość oraz niewszczęcie postępowania układowego nastąpiło z winy S. S.;

2.

przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy:

- art. 187 Ordynacji podatkowej, poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia zgromadzonego materiału dowodowego, w tym zwłaszcza akt rejestrowych Spółki, w których znajdują się oświadczenia podatnika,

- art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez wadliwą ocenę zgromadzonego materiału,

- art. 122 w zw. z art. 180 i 188 Ordynacji podatkowej, poprzez oddalenie wniosków dowodowych zgłoszonych na okoliczności mające znaczenie dla sprawy.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że na prośbę J. B. wyraziła zgodę na udział we władzach spółki A. W sierpniu 2003 r. podjęła pracę w tej spółce, jednakże prezes zarządu uznał, że powinna ona wykonywać swoją pracę nieodpłatnie. W takiej sytuacji S. S. we wrześniu 2003 r. dokonała ustnego wypowiedzenia umowy o pracę, a pracodawca (prezes zarządu) przyjął to oświadczenie do wiadomości. Od tego czasu przestała bywać w siedzibie spółki i wykonywać pracę na rzecz spółki. Przed ustaniem kontaktów J. B. zobowiązał się dokonać wszystkich formalności niezbędnych do wykreślenia S. S. z władz spółki.

W takiej sytuacji nie mając żadnej wiedzy o kondycji finansowej spółki i nie mając żadnej możliwości wglądu w dokumentację finansową, nie mogła złożyć wniosku o ogłoszenie upadłości lub o wszczęcie postępowania układowego. Całość dokumentacji spółki przejął J. B. i nigdy nie umożliwił stronie zapoznania się z tą dokumentacją. Nie można zatem przyjąć, że ze swej winy nie zgłosiła wniosku o upadłość lub tez wniosku o wszczęcie postępowania układowego.

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala na jednoznaczne ustalenie, że od 2003 r. skarżąca nie miała dostępu do dokumentacji spółki i tym samym nie miała żadnych podstaw do zgłaszania wniosku o upadłość lub wniosku o wszczęcie postępowania układowego. Istotne jest również to, że jak przyjmuje organ odwoławczy przesłanki do ogłoszenia upadłości wystąpiły dopiero w pierwszym kwartale 2007 r. W tym okresie skarżąca nie miała żadnego kontaktu z prezesem zarządu, a nawet nie znała faktycznej siedziby spółki.

W ocenie skarżącej organ odwoławczy nie wykonał w pełni zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wyrażonych w wyroku uchylającym poprzednią decyzję. Dotyczy to w szczególności braku precyzyjnych ustaleń co do daty wystąpienia przesłanek do ogłoszenia upadłości.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły prawa, i to przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270), powoływanej dalej "p.p.s.a.", ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia.

Przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie (por. np. S. Hanausek (w:) W. Siedlecki (red.) System prawa procesowego cywilnego. Zaskarżanie orzeczeń sądowych, Ossolineum 1986, s. 318). Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie (czynności), jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt (czynność) zostało uznane za błędne. Ocena prawna o charakterze wiążącym musi dotyczyć właściwego zastosowania konkretnego przepisu czy też prawidłowej jego wykładni w odniesieniu do ściśle określonego rozstrzygnięcia podjętego w konkretnej sprawie. Musi ponadto pozostawać w logicznym związku z treścią orzeczenia sądu administracyjnego, w którym została sformułowana.

Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (por. S. Hanausek (w:) W. Siedlecki (red.) System..., s. 319).

W omawianej sprawie wiąże prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 lipca 2013 r., I SA/Łd 226/13.Na 6 stronie uzasadnienia tego wyroku Sąd dokonał oceny nieprzeprowadzenia przez organ dowodów wnioskowanych przez stronę w następujący sposób:

"W niniejszej sprawie skarżąca wskazała, iż nie mogła złożyć skutecznie wniosek o wszczęcie postępowania upadłościowego, gdyż nie miała dostępu do dokumentów Spółki A. i nie znała jej kondycji finansowej. Na tą okoliczność żądała przeprowadzenia dowodów z przesłuchania świadków - E. S., A. J., T. R. i członków zarządu Spółki A. - J. i K. S. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. postanowieniem z dnia (...) grudnia 2014 r. odmówił jednak przeprowadzenia tych dowodów. Nie można zatem zgodzić się z twierdzeniem organu odwoławczego (str. 8 decyzji), że "strona nie przedstawia żadnych dowodów, ani wiarygodnych wyjaśnień, które by wskazywały, iż dołożyła należytej staranności w celu uwolnienia się od odpowiedzialności za zaległości podatkowe A. Sp. z o.o. w okresie kiedy pełniła obowiązki członka zarządu tej spółki".

Na 7. stronie uzasadnienia wyroku, Sąd zalecił, aby "Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy przeanalizował księgi handlowe lub chociażby sprawozdanie finansowe Spółki, celem wykazana, że podatnik wcześniej zaprzestał płacenia długów i zachodziły podstawy do wszczęcia postępowania układowego lub upadłościowego przed grudniem 2006 r. oraz powinien przeprowadzić i ocenić dowody zgłaszane przez stronę co do niezgłoszenia upadłości oraz braku postępowania układowego bez jej winy, a stanowisko w tym zakresie uzasadnić zgodnie z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej.".

Z treści zaskarżonej decyzji jednoznacznie wynika, że organ nie wykonał wszystkich zaleceń Sądu, nie tylko dlatego, że było to niemożliwe do wykonania (z powodu braku ksiąg handlowych czy sprawozdań finansowych Spółki), ale również dlatego, że poddał ocenie zalecenia Sądu i stwierdził ich nieprzydatność dla rozstrzygnięcia sprawy. Dotyczy to nieprzeprowadzenia dowodu z zeznań świadków, których przesłuchanie zalecił WSA w Łodzi w prawomocnym wyroku.

Na 13. stronie zaskarżonej decyzji organ wyjaśnił to w sposób następujący:

"Jednocześnie organ odwoławczy odstąpił od przeprowadzenia wnioskowanych przez Stronę dowodów w zakresie przesłuchania świadków: Pani E. S., Pani A. J. i Pana T. R. na potwierdzenie okoliczności, że od września 2003 r. Strona nie miała żadnej możliwości kontaktu z prezesem spółki i nie mogła ustalić miejsca nowej siedziby spółki, okoliczności, które przemawiałyby za uwolnieniem się Pani S. S. od odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe A. Sp. z o.o., a których to faktów nie kwestionuje. Nie mają one bowiem istotnego znaczenia biorąc pod uwagę okoliczność, że już w okresie 2003-2004 Strona miała możliwość wystąpienia do sądu rejestrowego o dane adresowe Pana J. B. i wysłanie na jego adres pisma z rezygnacją z pełnionej funkcji członka zarządu A. Sp. z o.o., czego jednak nie uczyniła".

Wykonanie tylko części zaleceń zawartych w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, z powodu własnej oceny organu, że nie mają one znaczenia dla wyniku sprawy, stanowi naruszenie art. 153 p.p.s.a. Organ miał prawo kwestionować rozstrzygnięcie i zalecenia WSA w Łodzi, składając skargę kasacyjną i dochodząc rozstrzygnięcia sporu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Jeżeli jednak tego nie uczynił, zobowiązany był do zastosowania się do wszystkich zaleceń WSA w Łodzi, które mógł wykonać przy dołożeniu należytej staranności, bez względu na to jaka - zdaniem organu - była ich przydatność dla rozstrzygnięcia sprawy.

Niewykonanie zaleceń WSA w Łodzi zawartych w prawomocnym wyroku z dnia 17 lipca 2013 r., I SA/Łd 226/13, uniemożliwia Sądowi ustosunkowanie się do pozostałych zarzutów skargi.

Rozpoznając sprawę ponownie, organ zobowiązany będzie do przeprowadzenia i oceny dowodów zgłaszanych przez stronę - zgodnie z zaleceniem WSA w Łodzi zawartym w prawomocnym wyroku.

Z powyższych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, art. 200 i art. 205 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.

J.B.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.