Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1278930

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi
z dnia 17 stycznia 2013 r.
I SA/Łd 1564/11

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Porczyńska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. N. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 lutego 2012 r., sygn. akt I SA/Łd 1564/11 w sprawie ze skargi Z. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 rok ze sprzedaży papierów wartościowych postanawia: odmówić przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku.

Uzasadnienie faktyczne

Wyrokiem z dnia 17 lutego 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę Z. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia (...) r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. ze sprzedaży papierów wartościowych.

W dniu 17 lipca 2012 r. (data stempla pocztowego) skarżący złożył pismo zawierające wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Wskazał, że wskazanego pisma nie mógł złożyć w terminie, gdyż w ramach pracy zawodowej został skierowany do wykonywania zadania poza terytorium kraju, gdzie przebywał do dnia 13 lipca 2012 r. Do wniosku załączono pismo pochodzące z zakładu pracy skarżącego, z którego wynika, że Z. N. - jako pracownik - wykonywał zadania zlecone przez firmę i od dnia 1 lutego 2012 r. do 13 lipca 2012 r. przebywał na terytorium Francji i tylko raz zjechał do kraju na bardzo krótki pobyt.

W odpowiedzi na wezwanie Sądu skarżący oświadczył, że o uchybieniu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku dowiedział się 15 lipca 2012 r.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Instytucję przywrócenia terminu w postępowaniu sądowoadministracyjnym normują przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: - Dz. U. z dnia 14 marca 2012 r. poz. 270), zwanej dalej jako p.p.s.a. Stosownie do treści art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego (art. 86 § 2 p.p.s.a.). Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Wnosząc o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w jego uchybieniu (art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a.).

Z treści przywołanych przepisów wynika, że uchybiony termin do dokonania czynności należy przywrócić, jeśli łącznie zostaną spełnione następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu; wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi; jednocześnie z wnioskiem zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin; we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu oraz powstaną ujemne dla strony skutki w zakresie postępowania sądowego.

Spośród tych przesłanek w analizowanej sprawie strona uczyniła zadość warunkom dopuszczalności wniosku, ponieważ złożyła go z zachowaniem siedmiodniowego terminu od dnia ustania przeszkody do złożenia takiego żądania. O uchybieniu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku dowiedziała się 15 lipca 2012 r., wniosek zaś złożyła w dniu 17 lipca 2012 r. Dopełniła również czynności, której przekroczony termin dotyczy, ponieważ wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu wniosła o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Uchybiła też terminowi do złożenia wniosku, termin ten zakończył bowiem swój bieg w dniu 24 lutego 2012 r. Uchybienie terminu powoduje też negatywne skutki, bowiem strona utraciła uprawnienie do zaskarżenia wyroku. Skarżący nie wykazał natomiast niezbędnej do przywrócenia terminu przesłanki, jaką jest uprawdopodobnienie braku winy w jego uchybieniu, o której mowa w przywołanym wyżej przepisie art. 86 § 1 zdanie 1 p.p.s.a., co oznacza, iż wniosek ten nie mógł zostać uwzględniony. Przy ocenie tej przesłanki, należy brać pod uwagę, co słusznie podkreśla orzecznictwo sądowe i doktryna przedmiotu, obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy (por. postanowienie SN z dnia 7 lutego 2000 r., I CKN 1261/99, Biuletyn SN 2000/5/12). Brak winy oznacza, iż do niedochowania terminu doszło pomimo dołożenia przez stronę szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, a jej brak powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy. Przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z dnia 2 października 2002 r., sygn. akt V SA 793/02, M. Praw. 2002, nr 23, s. 1059). Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Do przeszkód tych zalicza się przykładowo pożar, nagłą chorobę uniemożliwiającą wyręczenie się inną osobą (postanowienie NSA z 25 września 1998 r., SA/Łd 575/98, LEX nr 36221, wyrok NSA z dnia 13 października 1999 r., III SA 1436/99, LEX nr 40057, wyrok NSA z dnia 25 maja 1998 r., IV SA 2162/96, LEX nr 43285, wyrok NSA z dnia 20 maja 1998 r., I SA/Ka 1718/96, LEX nr 33415, postanowienia NSA z dnia 8 lipca 2008 r., II OZ 712/08 i z dnia 9 czerwca 2011 r., I OZ 402/1 czy J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2004, s. 149).

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy Sąd zauważa, iż strona została prawidłowo poinformowana o trybie i sposobie postępowania w razie podjęcia przez Sąd niekorzystnego dla niej rozstrzygnięcia, tj. w razie oddalenia jej skargi. Doręczone w dniu 24 stycznia 2012 r., a więc bez mała miesiąc przed wyznaczonym terminem rozprawy, zawiadomienie o rozprawie wyznaczonej na dzień 17 lutego 2012 r. zawierało bowiem pouczenie o tym, że niestawiennictwo stron nie wstrzymuje rozpoznania sprawy (k. 15), jak i wyraźne pouczenie, że w sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się wyłącznie na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo doręczenia odpisu sentencji wyroku (art. 141 § 2 p.p.s.a.), przy czym oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym lub polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem do sądu (art. 83 § 3 p.p.s.a.). Pouczenie o tym, że sąd sporządza i doręcza wyrok z uzasadnieniem z urzędu każdej ze stron dotyczyło wyłącznie sytuacji, w której sąd uwzględniłby skargę. Kolejne pouczenie, o tym, że sąd z urzędu w ciągu tygodnia od ogłoszenia wyroku doręczy odpis jego sentencji z pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia (art. 140 § 2 p.p.s.a.) dotyczyło wyłącznie osób pozbawionych wolności, które z tej przyczyny nie były obecne przy ogłoszeniu wyroku i działających bez pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym. Wskazane zawiadomienie zostało odebrane przez R. N., będącego dorosłym domownikiem, który podjął się oddać przesyłkę adresatowi. W rozpatrywanej sprawie w dniu 17 lutego 2012 r. Sąd wydał wyrok oddalający skargę strony skarżącej. Oznacza to, że skarżący w celu zaskarżenia tego wyroku powinien był, zgodnie z udzielonym mu pouczeniem, złożyć wniosek o sporządzenie jego uzasadniania najpóźniej w dniu 24 lutego 2012 r. Skarżący, nie uczestniczył w rozprawie sądowej. Miał jednak świadomość co do sposobu postępowania, zważywszy na otrzymanie pouczenia. Powinien zatem podjąć działania celem ustalenia kierunku rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Uczynił to dopiero w dniu 15 lipca 2012 r. Wobec powyższego uznać należy, iż nie dochował należytej staranności. Wskazać też trzeba, że skarżący nie kwestionuje w niniejszej sprawie faktu przekazania mu przez syna zawiadomienia o terminie rozprawy, zawierającego wskazane pouczenia. Okoliczności tej nie zmienia niekwestionowany przez Sąd fakt pobytu skarżącego poza granicami kraju w terminie 1 lutego 2012 r. - 13 lipca 2012 r. W ocenie Sądu, wyjazd za granicę, jako przyczyna niedochowania terminu w złożeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia, w tym stanie faktycznym, nie stanowi o braku winy oraz dochowaniu należytej staranności przy prowadzeniu sprawy, uprawniającym do przywrócenia terminu. Wniosek taki można było złożyć także w czasie pobytu poza granicami kraju.

Podnieść ponadto należy, iż poza powołaniem się na wyjazd za granicę, skarżący nie wskazał żadnych innych okoliczności mogących uzasadniać uwzględnienie wniosku. Skarżący nie wykazał także, iż istniała jakakolwiek przeszkoda w uzyskaniu informacji, chociażby za pośrednictwem telefonu o wyniku rozprawy oraz wydanym w dniu 17 lutego 2012 r. wyroku.

Z tych też względów, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w postanowieniu.

mko

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.