Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1612703

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi
z dnia 9 maja 2012 r.
I SA/Łd 1470/10

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski.

Sędziowie: NSA Teresa Porczyńska, WSA Bożena Kasprzak (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2012 r. sprawy ze skargi M. Sz. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia (...) nr (...) w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji przenoszącej odpowiedzialność podatkową jako płatnika i określającej wysokość należności z tytułu niepobranego i niewpłaconego podatku dochodowego od osób fizycznych za styczeń, luty, marzec i kwiecień 2008 r. oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Postanowieniem z dnia (...) r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. stwierdził, iż odwołanie M. S. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. - Ś. z dnia (...) r. zostało wniesione z uchybieniem terminu.

W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, iż ww. decyzją z dnia (...) r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. - Ś. przeniósł na M. S. (jako płatnika) odpowiedzialność podatkową i określił wysokość należności z tytułu niepobranego i niewpłaconego podatku dochodowego od osób fizycznych za poszczególne miesiące 2008 r.

Organ podkreślił, iż zgodnie z informacją zawartą na kopercie i zwrotnym potwierdzeniu odbioru, zwróconych do organu podatkowego pierwszej instancji przez właściwy Urząd Pocztowy, przesyłkę zawierającą ww. decyzję dwukrotnie awizowano (w dniach 15 lipca 2010 r. i 23 lipca 2010 r.), jak również, że awizo pozostawiono w skrzynce listowej adresata. Z uwagi na nieodebranie przez pełnomocnika skarżącej ww. przesyłki - została ona w dniu 12 sierpnia 2010 r. zwrócona przez Urząd Pocztowy Ł. do Urzędu Skarbowego Ł. - Ś. W konsekwencji - wskazał organ - doszło do spełnienia normy prawnej wynikającej z przepisu art. 150 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), zgodnie z którym doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia 14-dniowego okresu pozostawania w placówce pocztowej (a pismo zgodnie z ww. przepisem pozostawia się w aktach sprawy). Organ zauważył, iż zgodnie z art. 223 § 1 i § 2 pkt 1 ww. ustawy Ordynacja podatkowa, odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Tym samym, zgodnie z normą prawną określoną w przepisie art. 223 § 2 pkt 1 cyt. ustawy, pełnomocnik skarżącej mógł zaskarżyć przedmiotową decyzję do dnia 12 sierpnia 2010 r. Uczynił to jednak dopiero w dniu 8 września 2010 r. wnosząc odwołanie od ww. decyzji organu podatkowego pierwszej instancji, wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

Organ postanowieniem z dnia (...) r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania i podkreślił, że nie przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, zgodnie z przepisem art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacja podatkowa, obligowało organ odwoławczy do stwierdzenia, że odwołanie od ww. decyzji wniesione zostało z uchybieniem terminu określonego w przepisie art. 223 § 2 pkt 1 ww. ustawy Ordynacja podatkowa.

Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosła M. S.

W uzasadnieniu skargi podniosła, że zaskarżone postanowienie spowodowało konieczność zapłacenia podatku dochodowego od osób fizycznych. Wskazała, że podatek jest nienależny, gdyż Urząd Skarbowy Ł. -Ś. naliczył go za okres, w którym J. S.i M. S. przebywali na zwolnieniach lekarskich i nie wykonywali żadnych prac zarobkowych, lecz pobierali zasiłek chorobowy z ZUS, a ponadto M. S. był w trakcie swojej choroby hospitalizowany.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona.

Wstępnie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a. kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Dokonując zatem kontroli powyższego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. w oparciu o wyżej wskazane kryterium legalności Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. nie naruszył bowiem przepisów procesowych w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem sporu jest stwierdzenie wniesienia odwołania z uchybieniem terminu. Należy zatem odpowiedzieć na pytanie, czy organy podatkowe zasadnie uznały, że strona skarżąca uchybiła 14 - dniowemu terminowi do wniesienia odwołania.

Powyższą kwestię regulują przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) - dalej Op. Zgodnie z art. 223 § 2 cyt. ustawy Op. odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Organ, jak wynika z akt sprawy - decyzję doręczył pełnomocnikowi strony w trybie art. 150 Op. (doręczenie zastępcze), które miało miejsce w dniu 29 lipca 2010 r. W tej sytuacji 14 - dniowy termin na wniesienie odwołania minął w dniu 12 sierpnia 2010 r. Odwołanie zostało wniesione w dniu 8 września 2010 r., co oznacza, że zostało wniesione z uchybieniem terminu do jego wniesienia.

Należy podkreślić, iż przesyłka z powodu na nieobecności adresata była pozostawiona w dniu (...) r. na czas 14 dni w Urzędzie Pocztowym. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma zostało umieszczone w skrzynce adresata. Ponowne zawiadomienie o pozostawieniu pisma w Urzędzie Pocztowym nastąpiło w dniu 23 lipca 2010 r. Przesyłka była zatem dwukrotnie awizowana i nie została podjęta w wyznaczonym 14 dniowym terminie.

Zgodnie zatem z art. 150 § 2 Op. prawidłowo uznano, ze doręczenie przedmiotowej decyzji nastąpiło z upływem ostatniego dnia, to jest z dniem 29 lipca 2010 r. Zatem 14-dniowy termin na złożenie odwołania rozpoczął swój bieg w dniu 30 lipca 2010 r., a zakończył się w dniu 12 sierpnia 2010 r. Złożenie odwołania wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło dopiero w dniu 8 września 2010 r. W związku z powyższym organ zgodnie z art. 228 § 1 pkt 2 Op. został przez ustawodawcę zobligowany do wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminowi do wniesienia odwołania.

Należy zaznaczyć, że niniejsza skarga dotyczy problemu uchybienia terminowi do złożenia odwołania, a nie kwestii przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, która została rozstrzygnięta postanowieniem z dnia 22 października 2010 r. i która była przedmiotem zaskarżenia do tutejszego Sądu w sprawie I SA/Łd 1472/10, prawomocnie zakończonej postanowieniem z dnia 25 lutego 2011 r. odrzucającym skargę. Tryb zastosowany w sprawie, to jest odmowne rozstrzygnięcie wniosku o przywrócenie terminu, a następnie stwierdzenie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania był prawidłowy. Zgodnie bowiem z poglądem doktryny - w razie wniesienia odwołania z uchybieniem terminu oraz prośby o jego przywrócenie, postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania organ odwoławczy wydać może po ostatecznym rozpatrzeniu wniesionej przez stronę prośby o przywrócenie terminu. Ewentualne postanowienie o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania wyłącza bowiem dopuszczalność wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu, a zatem wydanie takiego postanowienia przed rozpatrzeniem prośby strony byłoby niezgodne z prawem (wyrok NSA z 14 stycznia 1999 r., SA/Sz 306/98, Legalis) - vide Ordynacja podatkowa. Komentarz pod red. prof. dr hab. Henryka Dzwonkowskiego wyd. Beck 2008, Legalis.

Końcowo odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących decyzji wymiarowej z dnia 9 lipca 2010 r., a nie postanowienia stwierdzającego uchybienie do wniesienia odwołania, Sąd stwierdza, że argumentacja powołana w ich uzasadnieniu nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem - jak już podkreślono - przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie w przedmiocie stwierdzenia uchybienia do wniesienia odwołania, a nie decyzja z dnia (...) roku.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), Sąd oddalił skargę.

P.Z-C.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.