I SA/Łd 1278/12 - Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2379787

Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 października 2017 r. I SA/Łd 1278/12

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Adamczyk.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I po rozpoznaniu w dniu 25 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z dnia 18 września 2017 r. w sprawie ze skargi W. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. (obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł.) z dnia (...) roku nr (...) w przedmiocie: określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2003 postanawia: przyznać i nakazać wypłatę z funduszu Skarbu Państwa -Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi radcy prawnemu M. W. prowadzącego Kancelarię Radcy Prawnego w Ł. przy ul. A. 8/1, kwotę 3.600 zł (trzy tysiące sześćset złotych) powiększoną o należny podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącej.

Uzasadnienie faktyczne

Postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 23 lutego 2011 r. W. R. przyznane zostało prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie z jej skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z (...) r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2003.

W dniu 8 kwietnia 2011 r. pełnomocnikiem skarżącej został wyznaczony radca prawny M. W.

Wyrokiem z 28 listopada 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z (...) r. W wyroku tym sąd nie przyznał kosztów za pomoc prawną z urzędu.

W dniu 15 września 2017 r. do sądu wpłynęło pismo radcy prawnego M. W. z wnioskiem o zasądzenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu.

Postanowieniem z 18 września 2107 r. Referendarz Sądowy oddalił powyższy wniosek.

Od powyższego postanowienia pełnomocnik skarżącej wniósł sprzeciw.

W uzasadnieniu sprzeciwu podniesiono, że pełnomocnik skarżącej składał już w toku postępowania wniosek o przyznanie kosztów oraz złożył wraz z wnioskiem oświadczenie, którego brak zarzucono w zaskarżonym postanowieniu.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

W pierwszej kolejności Sąd wyjaśnia, że w dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 14 maja 2015 r., poz. 658 - dalej: "ustawa zmieniająca"). W myśl art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm. - dalej: "p.p.s.a.") w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 73 ustawy zmieniającej, rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Zgodnie z art. 2 ustawy zmieniającej przepisy ustawy, o której mowa w art. 1 (p.p.s.a.), w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 2-8, pkt 10-14, pkt 19-32, pkt 34-39, pkt 41-47, pkt 51, pkt 52, pkt 55, pkt 57, pkt 58, pkt 60-69, pkt 71, pkt 72 i pkt 74-81 niniejszej ustawy stosuje się również do postępowań wszczętych przed dniem jej wejścia w życie. W pozostałym zakresie do tych postępowań stosuje się przepisy ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym. Z art. 2 ustawy zmieniającej wynika zatem, że przepis art. 260 § 1 p.p.s.a. w brzmieniu nadanym przez jej art. 1 pkt 73 nie ma w rozpatrywanej sprawie zastosowania. Przepis art. 1 pkt 73 ustawy zmieniającej nie został bowiem wymieniony w art. 2 jako przepis, który należy stosować do postępowań wszczętych przed jej wejściem w życie. W związku z tym w rozpatrywanej sprawie będzie miał zastosowanie przepis art. 260 p.p.s.a. w jego dotychczasowym brzmieniu, bowiem sprawa została zainicjowana skargą z dnia 4 sierpnia 2011 r.

Zgodnie z art. 260 p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Z powołanego przepisu wynika, że zaskarżenie postanowienia referendarza sądowego w sprawie prawa pomocy skutkuje tym, że Sąd rozpoznaje ponownie wniosek o przyznanie prawa pomocy.

Zgodnie z art. 250 § 1. p.p.s.a., wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrot niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461), uwzględniając treść § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1801). oraz § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1714).

Stosownie do art. 250 § 1 oraz 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego na zasadzie prawa pomocy przyznaje się za wykonane zastępstwo prawne, co oznacza, że następuje to po zakończeniu postępowania w danej instancji na wniosek pełnomocnika zawierający oświadczenie, o którym mowa § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.

W myśl § 20 ust. 2 ww. rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Złożenie wskazanego oświadczenia stanowi konieczną przesłankę warunkującą przyznanie pełnomocnikowi wyznaczonemu z urzędu stosownego wynagrodzenia. Brak oświadczenia pełnomocnika, o jakim mowa w § 20 2 rozporządzenia w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu, wywołuje skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia (por. post. Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 czerwca 2008 r., I OZ 390/08).

W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik skarżącej złożył stosowne oświadczenie (pismo z dnia 9 sierpnia 2011 r. - w aktach sprawy).

Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu od 2 listopada 2016 r. reguluje rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1715). Zgodnie z treścią § 22 tego rozporządzenie do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Pełnomocnik skarżącej wystąpił z wnioskiem o przyznanie kosztów za pomoc prawna z urzędu w sprawie zakończonej wyrokiem z 28 listopada 2012 r. wobec powyższego do ustalenia kosztów wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonywane w ramach prawa pomocy w postępowaniu pierwszoinstancyjnym zgodnie z kolei § 22 rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie zasad ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1805) zastosować należy przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn.: Dz. U. z 2003 r. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.).

Mając na uwadze powyższe, na podstawie. z art. 250 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.

AKE.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.