I SA/Kr 827/19 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3098518

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 sierpnia 2019 r. I SA/Kr 827/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Głowacki.

Sędziowie WSA: Wiesław Kuśnierz (spr.), Jarosław Wiśniewski.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. w K. na postanowienie Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia (...) maja 2019 r. nr (...) w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania

I. uchyla zaskarżone postanowienie,

II. zasądza od Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie (...) zł (sto złotych).

Uzasadnienie faktyczne

Naczelnik M. Urzędu Celno-Skarbowego w K. (dalej: NMUC-S, organ podatkowy) postanowieniem z dnia 17 maja 2019 r., 358000-COP.4101.2.2019.4 wydanym na podstawie art. 163 § 2 w zw. art. 162 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 800 z późn. zm., obecnie t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 900 z późn. zm.; dalej: O.p.), odmówił przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji NMUC-S z dnia 15 marca 2019 r., nr (...) (dalej: decyzja z 15 marca 2019 r.) określającej P. sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej: Spółka, Strona, Skarżąca) zobowiązanie podatkowe w podatku od czynności cywilnoprawnych z tytułu zawarcia umowy sprzedaży dnia 10 lipca 2015 r. w kwocie 38.585,00 zł.

Powyższe rozstrzygnięcie miało miejsce w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Decyzją z dnia 15 marca 2019 r. NMUC-S określił Spółce zobowiązanie podatkowe w podatku od czynności cywilnoprawnych. Decyzja organu podatkowego wysłana została na adres korespondencyjny wskazany przez pełnomocnika P. sp. z o.o., to jest: ul. (...). Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru zalegającym w aktach sprawy wskazano, że przesyłkę odebrała w dniu 18 marca 2019 r. M. B. Odwołanie od tej decyzji złożone zostało w placówce Poczty (...) S.A. w dniu 2 kwietnia 2019 r.

Postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2019 r. organ podatkowy stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania, wobec faktu, że czternastodniowy termin wskazany w przepisie upłynął 1 kwietnia 2019 r. Postanowienie doręczono Stronie w dniu 16 kwietnia 2019 r.

Wniosek o przywrócenie terminu złożył pełnomocnik Spółki w dwóch pismach z dnia 16 kwietnia 2019 r., przy czym jedno z nich wpłynęło do organu podatkowego w dniu 18 kwietnia 2019 r., a drugie - 25 kwietnia 2019 r. Wnioski różnią się tym, że we wniosku, który wpłynął do organu podatkowego w dniu 25 kwietnia 2019 r. dodano, iż wraz z przedmiotowym wnioskiem o przywrócenie terminu składane jest odwołanie od decyzji nr (...) z dnia 15 marca 2019 r.

W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu Spółka wskazała, że M. B., osoba, która odebrała ww. decyzję, nie była do tego upoważniona ani w imieniu P. sp. z o.o., ani w imieniu jej pełnomocnika, a data odbioru decyzji z dnia 15 marca 2019 r. została automatycznie naniesiona przez urząd pocztowy, a nie osobę odbierającą, co poddaje w wątpliwość dzień doręczenia przesyłki. Podkreślono po raz kolejny, iż osoba odbierająca przedmiotową decyzję nie była ani pracownikiem Spółki., ani pracownikiem jej pełnomocnika i nie miała upoważnienia do odbioru korespondencji. Zdaniem pełnomocnika powyższe argumenty wskazują, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji nastąpiło bez winy Spółki, a wniosek złożony jest w 7-dniowym terminie od ustania przyczyny uchybienia, to jest daty, w której otrzymał postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu i powziął wiedzę o takim uchybieniu, co skutkuje zastosowaniem normy z art. 162 § 1 O.p.

NMUC-S opisanym powyżej postanowieniem z dnia 17 maja 2019 r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia 15 marca 2019 r.

W uzasadnieniu postanowienia w pierwszej kolejności organ podatkowy przytoczył treść przepisów art. 162 § 1 i § 2 O.p. i wskazał, że dla przywrócenia terminu konieczne jest kumulatywne spełnienie czterech przesłanek, to jest: uchybienie terminowi, złożenie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu w określonym terminie, uprawdopodobnienie braku winy wnioskującego w uchybieniu terminowi oraz dokonanie czynności, dla której termin jest przewidziany.

Dalej NMUC-S wskazał, że chybiona jest argumentacja pełnomocnika Spółki w zakresie prawidłowości doręczenia decyzji z dnia 15 marca 2019 "w dniu 20 kwietnia 2019 r." oraz braku Jego winy w zachowaniu terminu do złożenia odwołania od decyzji. Analiza akt kontroli podatkowej i postępowania podatkowego wykazała bowiem, że M. B., osoba która odebrała ww. decyzję pod adresem pełnomocnika, przyjmowała korespondencję kierowaną do P. sp. z o.o. już od lutego 2018 r., na co istnieją dowody: potwierdzenie odbioru protokołu kontroli dokumentów i ewidencji z dnia 9 lutego 2018 r., potwierdzenie odbioru wezwania z dnia 27 lipca 2018 r., potwierdzenie odbioru wezwania z dnia 2 października 2018 r., potwierdzenie odbioru protokołu z badania ksiąg z dnia 11 grudnia 2018 r., potwierdzenie odbioru zawiadomienia z dnia 14 lutego 2019 r.

Następnie organ podatkowy podniósł, że pełnomocnik Spółki, (który twierdzi, iż M.B. nie była upoważniona do odbioru korespondencji), już w sierpniu 2018 r. wiedział, że osoba ta odbiera korespondencję kierowaną do Spółki z M. Urzędu Celno-Skarbowego w K., bowiem w aktach sprawy zalegają protokoły zapoznania się pełnomocnika strony - L. G. ze zgromadzonymi dowodami, a to: z 14 sierpnia 2018 r. i 11 października 2018 r. Jednocześnie, przy czynnościach tych pełnomocnik nie wnosił do akt żadnych zastrzeżeń, w tym nie zgłaszał, że korespondencję do Spółki odbiera osoba nieuprawiona. Z okoliczności tych wynika, że osoba, która rzekomo nie jest upoważniona do odbioru korespondencji, nie tylko wykonywała te czynności w sposób ciągły pod adresem zgłoszonym przez pełnomocnika jako adres do doręczeń, ale także wykonywała je za Jego zgodą. Adres wskazany do odbioru korespondencji przez L. G. jest jego miejscem pracy, a co wynika ze wskazanych informacji, M. B. jest osobą upoważnioną do odbioru korespondencji. Ponadto M. B., pomimo rzekomego braku upoważnienia do odbioru korespondencji, nadal odbiera korespondencję kierowaną do pełnomocnika Spółki. W dniu 16 kwietnia 2019 r. potwierdziła bowiem odbiór postanowienia Naczelnika M. Urzędu Celno-Skarbowego w K. o stwierdzeniu uchybienia terminowi. W tym przypadku również pełnomocnik Spółki nie zgłaszał zastrzeżeń co do odbioru przez tę osobę korespondencji. Składając skargę na przedmiotowe postanowienie pełnomocnik zakwestionował prawidłowość doręczenia decyzji, ale jednocześnie nie podważył identycznego doręczenia postanowienia.

Podsumowując powyższą kwestię NMUC-S wskazał, że nie jest prawdą, że osoba odbierająca decyzję z dnia 15 maja 2019 r. w imieniu Spółki pod adresem pełnomocnika, nie była osobą upoważnioną do odbioru korespondencji.

Dalej NMUC-S uznał za chybioną argumentację pełnomocnika Strony, że przybicie przez urząd pocztowy datownika na potwierdzeniu odbioru przedmiotowej decyzji poddaje w wątpliwość dzień doręczenia przesyłki Spółce. Na przedmiotowym druku znajdują się bowiem dwie zgodne pieczęcie daty: w miejscu potwierdzenia odbioru pisma przez M.B. oraz w miejscu potwierdzenia jego doręczenia przez listonosza. W tych okolicznościach data doręczenia decyzji pełnomocnikowi Spółki nie budzi wątpliwości, wbrew stawianemu zarzutowi. Wobec powyższych ustaleń w zakresie daty doręczenia pełnomocnikowi decyzji z dnia 15 marca 2019 r. bezzasadne jest dowodzenie, że faktycznie doręczona ona została pełnomocnikowi P. sp. z o.o. dopiero "w dniu 20 kwietnia 2019 r.", tj. w pierwszym dniu, kiedy ustał stan Jego niezdolności do pracy. Nie ma jednak znaczenia kiedy faktycznie L. G. otrzymał przedmiotową decyzję, ponieważ jako pełnomocnik powinien tak zorganizować pracę biura, to jest podjąć wszystkie możliwe środki, aby zapewnić sobie wiedzę w zakresie postępowania prowadzonego wobec reprezentowanej przez Niego Spółki oraz dochować obowiązujących terminów, szczególnie w odniesieniu do podmiotu, który reprezentuje. Ponadto istotne jest, że w "okresie od 20 kwietnia 2019 r. do 1 kwietnia 2019 r." pełnomocnik Spółki miał możliwość wniesienia odwołania, czego jednak nie uczynił. Oznacza to, że w ww. okresie nie istniała żadna przeszkoda by pełnomocnik Spółki zachował należytą staranność w sporządzeniu odwołania od przedmiotowej decyzji.

Następnie organ podatkowy podniósł, że w orzecznictwie ukształtowany jest pogląd, iż choroba strony lub jej pełnomocnika, jako okoliczność usprawiedliwiająca uchybienie terminu do dokonania czynności procesowej, nie zawsze może stanowić usprawiedliwienie takiego uchybienia. Sam fakt choroby, poświadczony zaświadczeniem lekarskim, nie jest wystarczający dla uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu. W przypadku choroby należy wskazać, że rodzaj choroby uniemożliwiał dokonanie czynności. Nawet choroba wymagająca leżenia nie uzasadnia sama przez się braku zawinienia i przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej, o ile osoba uprawniona do dokonania tej czynności mogła skorzystać z pomocy osób trzecich. W przypadku pana L. G., na zwolnieniu lekarskim zaznaczono, że chory może chodzić (kod 2), co nie wykluczało złożenia odwołania z zachowaniem obowiązującego terminu, tym bardziej że stan niezdolności do pracy ustał w trakcie tego okresu, to jest "20 kwietnia 2019 r." Choroba pełnomocnika Spółki nie jest zatem argumentem oznaczającym brak możliwości złożenia odwołania od decyzji w ustawowym terminie.

Podsumowując NMUC-S wskazał, że pełnomocnik nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do złożenia odwołania, a do uchybienia terminu wniesienia odwołania doszło z winy pełnomocnika Spółki, a zatem brak jest uzasadnionych podstaw do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

Z przedmiotowym postanowieniem DIAS nie zgodziła się Skarżąca, zaskarżając je do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.

W skardze Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów:

- art. 145 § 2 oraz art. 148 § 1 i § 2 O.p., poprzez przyjęcie, że zaskarżona odwołaniem decyzja z dnia 15 marca 2019 r. została doręczona prawidłowo w dniu 18 marca 2019 r., w sytuacji, gdy decyzja ta, w okresie niezdolności do pracy pełnomocnika Skarżącej i jego nieobecności pod wskazanym w pełnomocnictwie adresem, została odebrana przez osobę nieupoważnioną przez pełnomocnika Skarżącej, jak i Skarżącą, do odbioru takiej korespondencji, w tym pism w postępowaniu podatkowym i tym samym doręczenie takie nie można było uznać za skuteczne na podstawie przepisów ustawy Ordynacja podatkowa o doręczaniu,

- art. 122 w zw. z art. 180 § 1 oraz art. 187 § 1 O.p., a to poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy, a w szczególności brak zbadania przez NMUC-S czy zaskarżona decyzja z dnia 15 marca 2019 r. została pełnomocnikowi Skarżącej prawidłowo doręczona, a w szczególności czy decyzja została odebrana przez osobę upoważnioną do odbioru korespondencji kierowanej do pełnomocnika Skarżącej, w tym do odbioru pism w postępowaniu podatkowym, które to zaniechanie skutkowało błędnym ustaleniem, iż w niniejszej sprawie w sposób prawidłowy doręczono pełnomocnikowi Skarżącej ww. decyzję,

- art. 223 § 2 O.p., poprzez stwierdzenie złożenia przez Skarżącą odwołania od decyzji z dnia 15 marca 2019 r. z naruszeniem 14-dniowego terminu liczonego od dnia 18 marca 2019 r., w sytuacji, gdy w rzeczywistości termin ten nie rozpoczął w tym dniu biegu, z uwagi na brak skutecznego doręczenia pełnomocnikowi Skarżącej przedmiotowej decyzji w dniu 18 marca 2019 r.,

- art. 165a § 1 O.p. poprzez nieuznanie, że wystąpiły przesłanki negatywne do wszczęcia postępowania o przywrócenie terminu, a mianowicie nieuchybienie terminowi do złożenia odwołania od decyzji z dnia 15 marca 2019 r., a tym samym za nieuznanie bezprzedmiotowości tego postępowania.

Na podstawie powyższych zarzutów Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.

W uzasadnieniu skargi Skarżąca powieliła co do zasady argumentację dotyczącą doręczenia decyzji oraz wniosła o dopuszczenie dowodów związanych z doręczeniem decyzji oraz dokumentujące brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania (kopia koperty, w której nadano postanowienie adresowana do Platinium Silesia Sp. z o.o. ze stemplem z datą nadania 15 kwietnia 2019 r.; kopia zaświadczenia lekarskiego (druk ZUS ZLA) potwierdzającego niezdolność do pracy w okresie od dnia 27 lutego 2019 r. do 19 marca 2019 r. wydane przez lekarza Krzysztofa Kędziora, kopia koperty w której nadano decyzję adresowana do Leszka Gibały).

W odpowiedzi na skargę organ podatkowy podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył, co następuje.

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przepis art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.

W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Aktem poddanym sądowej kontroli w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie NMUC-S z dnia 17 maja 2019 r., którym organ ten po rozpatrzeniu wniosku Skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji własnej z dnia 15 marca 2019 r., odmówił przywrócenia terminu na podstawie art. 162 § O.p.

Oceniając zaskarżone rozstrzygnięcie w pierwszej kolejności należy wskazać, że postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2019 r. NMUC-S stwierdził na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 O.p., iż odwołanie Skarżącej od ww. decyzji zostało wniesione z uchybieniem terminu (art. 228 § 1 pkt 2 O.p.). Na postanowienie w sprawie stwierdzenia uchybienia terminowi Skarżąca złożyła skargę do WSA w Krakowie. Sąd postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2019 r. sygn. akt I SA/Kr 687/19 odrzucił skargę jako przedwczesną, ze względu na nie wejście tego postanowienia do obrotu prawnego, gdyż doręczenie postanowienia z dnia 15 kwietnia 2019 r. Skarżącej nastąpiło z pominięciem ustanowionego przez Skarżącą pełnomocnika.

W konsekwencji powyższego rozpatrując niniejszą sprawę Sąd przyjął, że w dacie rozstrzygania niniejszej sprawy brak jest ostatecznego rozstrzygnięcia w zakresie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania.

W drugiej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 162 O.p. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (§ 1). Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin (§ 2).

Z przytoczonych powyżej przepisów wynika, że dla przywrócenia terminu konieczne jest kumulatywne spełnienie czterech przesłanek:

- uchybienie terminowi,

- złożenie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu w określonym terminie,

- uprawdopodobnienie braku winy wnioskującego w uchybieniu terminowi,

- dokonanie czynności, dla której termin jest przewidziany.

Przy tym - jak już wyżej wskazano - wniosek o przywrócenie terminu, złożony mimo braku uchybienia terminowi, jest niedopuszczalny.

W świetle tych przepisów, wymogi logiki i ekonomiki procesowej nakazują przyjąć, iż rozpatrzenie sprawy z wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania w trybie art. 162 O.p. jest na osi czasu etapem następującym po wydaniu postanowienia stwierdzającego uchybienie temu terminowi na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 O.p., niezależnie od tego, kiedy ten wniosek został złożony (po wniesieniu odwołania czy jednocześnie z nim). Skoro bowiem punktem wyjścia do złożenia wniosku o przywrócenie terminu jest jego niedotrzymanie, to właśnie stwierdzenie tegoż uchybienia powinno być tym, co następuje w pierwszej kolejności. Przepisy art. 162 § 1 i 2 O.p. nie pozostawiają wątpliwości co do tego, że aby złożyć wniosek o przywrócenie terminu, termin musi być uchybiony (podkreślenie Sądu). Wniosek w tym zakresie, złożony mimo braku uchybienia terminowi, jest niedopuszczalny.

Z tej perspektywy pierwszeństwo powinno mieć zatem rozstrzygnięcie w postaci postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminowi. Tego rodzaju postanowienie otwiera bowiem drogę do rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu jako w ogóle mogącego osiągnąć cel, dla którego ten rodzaj wniosku został przewidziany. Umożliwia zajęcie się badaniem jego zasadności, w szczególności oceną przesłanek uzasadniających przywrócenie terminu. Ocena taka jest możliwa tylko i wyłącznie wtedy, gdy termin odwoławczy został przekroczony. Wówczas nie ma już racji bytu badanie okoliczności przekroczenia terminu jako "załatwionej" postanowieniem o stwierdzeniu uchybienia terminowi. Takie postanowienie nie stoi też w żaden sposób na przeszkodzie załatwieniu wniosku o przywrócenie terminu, także w sposób pozytywny (por. wyroki NSA: z dnia 2 marca 2018 r., sygn. akt II FSK 3193/15; z dnia 29 sierpnia 2017 r., sygn. akt II FSK 1995/15; z dnia 25 kwietnia 2017 r., sygn. akt I FSK 1743/15; z dnia 5 maja 2015 r., sygn. akt I FSK 322/14; z dnia 8 sierpnia 2012 r., sygn. akt I FSK 1445/11; wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W trzeciej kolejności należy wskazać, że w realiach niniejszej sprawy zasadniczy i podstawowy spór w sprawie dotyczy prawidłowości doręczenia decyzji z dnia 15 marca 2019 r. Tymczasem podstawą prawną zaskarżonego do Sądu postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji są, jak wskazano powyżej, przepisy art. 162 § 1 i § 2 O.p. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że uchybienie terminu należy wiązać z okolicznościami innymi niż nieprawidłowości w doręczeniu decyzji. Te ostatnie bowiem mogą być podnoszone w ramach skargi na postanowienie o uchybieniu terminu (art. 228 § 1 pkt 2 O.p.), którego prawidłowość zależy od stwierdzenia, czy decyzja weszła do obrotu poprzez doręczenie jej w sposób przewidziany w przepisach O.p. (por. wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2005 r., sygn. akt FSK 2587/04) z tezą: Nieskuteczne doręczenie decyzji nie może stanowić podstawy wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Wniosek o przywrócenie terminu opiera się na założeniu, że decyzja, od której wniesiono odwołanie, została skutecznie doręczona i że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez winy strony; wyrok NSA z dnia 28 lutego 2019 r., sygn. akt I FSK 475/17, w którym podkreślono, że"... nie stanowi wykazania braku winy w uchybieniu terminu argumentacja, która wchodzi w sferę związaną z prawidłowością doręczenia decyzji organu I instancji, bowiem kwestia ta wykracza poza zakres postępowania w sprawie przywrócenia terminu").

Stanowisko to Sąd w składzie orzekającym w pełni podziela, zatem w sprawie odmowy przywrócenia terminu Skarżąca nie może kwestionować prawidłowości doręczenia decyzji I instancji, gdyż prawidłowość doręczenia decyzji powinna być rozstrzygnięta w postępowaniu w zakresie stwierdzenia uchybienia terminowi.

Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności i uznając, że zaskarżone postanowienie NMUC-S zostało wydane z naruszeniem art. 162 § 1 i 2 O.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie.

Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z powyższych rozważań Sądu.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.