Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2723996

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie
z dnia 4 lipca 2019 r.
I SA/Kr 412/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Inga Gołowska.

Sędziowie WSA: Urszula Zięba Jarosław Wiśniewski (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 lipca 2019 r. sprawy ze skargi I. Z. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia (...) lutego 2019 r. nr (...) w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania-skargę oddala.

Uzasadnienie faktyczne

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. postanowieniem z dnia 19 lutego 2019 r., nr (...) odmówił I. Z. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego (...) z dnia 20 września 2018 r., nr (...) ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn w kwocie (...) zł.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. Naczelnik Urzędu Skarbowego (...) decyzją z dnia 20 września 2018 r. ustalił I. Z. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn w kwocie (...) zł z tytułu dziedziczenia po zmarłej Z. G. Ww. decyzję doręczono I. Z. w dniu 26 września 2018 r., o czym świadczy potwierdzenie odbioru znajdujące się w aktach sprawy. W dniu 11 grudnia 2018 r. podatniczka reprezentowana przez pełnomocnika złożyła odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego (...) z dnia 20 września 2018 r., ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Dodatkowo w dniu 27 grudnia 2018 r. do organu odwoławczego wpłynęło pismo z dnia 11 grudnia 2018 r. zatytułowane: "Uzupełnienie wniosku przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji z dnia 20 września 2018 r. o znaku sprawy: (...)", do którego dołączono kserokopię dokumentacji medycznej na okoliczność wykazania złego stanu zdrowia wnioskodawczyni oraz przyjmowania leków określonego rodzaju. Jako przyczynę uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, wskazano stan zdrowia skarżącej oraz wprowadzenie jej w błąd przez pracownika Urzędu Skarbowego (...). Skarżąca podała, że w dniu 26 września 2018 r. w rozmowie telefonicznej z urzędnikiem urzędu skarbowego prowadzącym sprawę - H. A., otrzymała informację, że w przedmiotowej sprawie należy po 14 dniach od otrzymania decyzji z dnia 20 września 2018 r. złożyć wniosek o udzielenie ulgi podatkowej. Skarżąca twierdziła, że została wprowadzona w błąd, składając wniosek o udzielenie ulgi podatkowej w dniu 11 października 2018 r., uchybiła terminowi 14 dni na złożenie odwołania od decyzji z dnia 20 września 2018 r.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. po przeanalizowaniu zebranego materiału dowodowego, postanowieniem z dnia 19 lutego 2019 r. wydał postanowienie, o którym mowa na wstępie. W uzasadnieniu powołano się m.in. na treść art. 162 § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 2018, poz. 800 z późn. zm., dalej jako: "o.p.") oraz na orzecznictwo w powyższym zakresie i uznano, że odwołująca nie wykazała, by zaszły tego rodzaju zdarzenia niezawinione przez stronę, które usprawiedliwiałyby przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji podatkowej. Z treści wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, jak również z załączonej do pisma z dnia 11 grudnia 2018 r. dokumentacji medycznej nie wynika, aby schorzenia odwołującej spełniały kryteria, o których mowa w orzecznictwie sądowym. Jeżeli wnioskodawczyni z uwagi na stan zdrowia nie mogła osobiście wnieść odwołania w zakreślonym przepisami terminie, to jednak zachowując szczególną staranność, powinna skorzystać z pomocy innych osób tym bardziej, że z wnioskodawczynią zamieszkuje jej córka, o przesłuchanie której, wnosi pełnomocnik na okoliczność wykazania złego stanu zdrowia wnioskodawczyni i przyjmowania leków uspokajających i nasennych. Odnosząc się do wskazania, jako przyczyny uchybienia terminowi do wniesienia odwołania wprowadzenie wnioskodawczyni w błąd przez pracownika Urzędu Skarbowego (...), organ odwoławczy podał, że nie kwestionuje faktu uzyskania przez wnioskodawczynię od pracownika urzędu skarbowego informacji dot. złożenia wniosku o udzielenie ulgi podatkowej, to jednak wystąpienie o ulgę podatkową nie wykluczało złożenia odwołania od decyzji ustalającej zobowiązanie. Podkreślono, że postępowanie w przedmiocie ustalenia wysokości podatku i postępowanie w sprawie przyznania ulgi podatkowej, to dwa odrębne i niezależne od siebie postępowania. W ocenie organu II instancji, analiza przyczyn uchybienia terminu, przy przyjęciu obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy nie pozwala uznać, że uchybienie terminu w przedmiotowej sprawie nastąpiło bez winy wnioskodawczyni, z przyczyn niezależnych i niemożliwych do pokonania, stąd też nie zasługują one na uznanie za przesłanki przemawiające za pozytywnym rozpatrzeniem żądania. Wnioskodawczyni nie wykazała, by zaszły przytoczone wyżej zdarzenia niezawinione przez stronę, które usprawiedliwiałyby przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji wymiarowej. Reasumując wnioskodawczyni nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jej winy, co jest wymogiem art. 162 § 1 o.p. Powody, na jakie powołuje się wnioskodawczyni, w ocenie organu II instancji nie mogą być uznane za przesłankę uzasadniająca przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca ww. postanowieniu zarzuciła naruszenie:

- art. 162 o.p., poprzez bezpodstawną odmowę przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w postępowaniu podatkowym, pomimo wystąpienia wszystkich niezbędnych przesłanek do uprawdopodobnienia, że uchybienie nastąpiło bez winy skarżącej oraz dochowania wszystkich wymogów formalnych, tj. wniesienia wniosku w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi, dopełnienia czynności, dla której był określony termin, tym samym naruszenie przepisów miało istotny wpływ na wynik sprawy,

- art. 121 § 1 o.p., poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie oraz zasady prawdy obiektywnej. Organ podatkowy prowadzący postępowanie, mając na uwadze zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych oraz zasadę prawdy materialnej, powinien prawidłowo ustalić stan faktyczny, przy czym ustalając stan faktyczny danej sprawy należy mieć na uwadze to, że niedające się usunąć wątpliwości, co do stanu faktycznego powinny być rozstrzygnięte na korzyść podatnika. Zdaniem skarżącej, organ podatkowy niewłaściwie obliczył podatek, a w konsekwencji niewłaściwie wyliczył podstawę opodatkowania, tym samym naruszenie przepisów miało istotny wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w Naczelnik Urzędu Skarbowego (...) decyzją z dnia 20 września 2018 r., nr (...) ustalił skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego od spadków i darowizn w kwocie (...) zł z tytułu dziedziczenia po zmarłej Z. G. wraz z pouczeniem o przysługującym prawie wniesienia odwołania. W dniu 26 września skarżąca w rozmowie telefonicznej z urzędnikiem Urzędu Skarbowego prowadzącym sprawę, H. A., otrzymała informację, że w przedmiotowej sprawie należy po 14 dniach od otrzymanej decyzji z dnia 20 września 2018 r. złożyć wniosek o udzielenie ulgi podatkowej. Podkreślono, że skarżąca została wprowadzona w błąd. W ocenie skarżącej, wprowadzenie jej w błąd przez urzędnika Urzędu Skarbowego, wyłącza jej winę w niedochowaniu terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia 20 września 2018 r. W uzasadnieniu skargi powołano się także na podeszły wiek (71 lat) i stan zdrowia skarżącej. Zdaniem skarżącej, nie ponosi ona winy w uchybieniu terminu do złożenia odwołania od decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego od spadków i darowizn. Skarżąca wykazała w oparciu o przedstawioną argumentację, iż w jej działaniach nie można znaleźć winy za uchybienie terminu do złożenia odwołania od decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego od spadków i darowizn. Podniesiono także, że skarżąca w okresie wydania decyzji administracyjnej z dnia 20 września 2018 r. występowała bez pełnomocnika. Było to również przyczyną niewiedzy skarżącej, co do skutków wniesienia wniosku o udzielenie ulgi podatkowej z dnia 11 października 2018 r. W uzasadnieniu skargi wskazano również, że organ niewłaściwie zastosował art. 8 ust. 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn, wedle którego wartość nabytych rzeczy i praw majątkowych przyjmuje się w wysokości określonej przez nabywcę, jeżeli odpowiada ona wartości rynkowej tych rzeczy i praw, a wartość praw do wkładów oszczędnościowych - wysokości tych wkładów. W powoływanym wyliczeniu podstawy opodatkowania, organ w ogóle nie uwzględnił "długów, ciężarów i nakładów obciążających nabyty majątek", wskazując ich wartość, jako (...) złotych, ustalając tym samym podstawę opodatkowania na kwotę (...) zł. Jak wskazywano, na rzecz syna M. G. ustanowiono dożywotnią, bezpłatną służebność mieszkania w budynku nr (...) zlokalizowanego na przedmiotowej nieruchomości. Według szacunkowych wyliczeń wartości nieruchomości mieszkania wynosi (...) zł rocznie. Co więcej, organ zaniechał, w celu prawidłowego wyliczenia wartości nieruchomości przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z dziedziny wyceny wartości nieruchomości, co było niezbędne w celu ustalenia właściwej wysokości zobowiązania podatkowego. W uzasadnieniu skargi przedstawiono także szeroko orzecznictwo dotyczące instytucji przywrócenia terminu, braku winy i przyczyn uchybienia terminu. Nadto, zdaniem skarżącej, złożenie przez nią wniosku o udzielenie ulgi podatkowej z dnia 11 listopada 2018 r. było działaniem w dobrej wierze, aby uniknąć uprawomocnienia się decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego (...) z dnia 20 września 2018 r., co czyni prawdopodobnym brak jej winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania.

W świetle powyższych zarzutów i argumentacji skargi wniesiono o uchylenie postanowienia w całości i zwrot kosztów postępowania według norm prawem przypisanych.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji, podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie. W zakresie zarzutów skargi, uznał je za bezpodstawne i powołał się na treść zaskarżonego postanowienia. W konsekwencji wniesiono o oddalenie skargi.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.; dalej jako: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania.

Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodniesionych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych.

Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd podejmuje także środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 19 lutego 2019 r. w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie wyżej wymienionych przepisów, Sąd uznał, że nie zawiera ono wad, powodujących konieczność jego wyeliminowania z obrotu prawnego. W konsekwencji skarga I. Z. nie jest zasadna.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 19 lutego 2019 r., nr (...), odmawiające I. Z. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego (...) z dnia 20 września 2018 r., nr (...), ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn w kwocie (...) zł.

Przedmiotem sporu w sprawie jest ocena legalności odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

Ustosunkowując się do tak zarysowanej kwestii spornej, w pierwszej kolejności przywołać należy przepisy stanowiące ramy prawne przedmiotowej sprawy.

Kwestia przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej została uregulowana w art. 162 o.p., który stanowi w § 1, iż w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni on, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Stosownie zaś do § 2 cytowanego przepisu - podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin.

Z przytoczonej treści normy prawnej wynikają zatem cztery przesłanki warunkujące możliwość przywrócenia terminu: uchybienie terminowi, wniesienie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu z zachowaniem siedmiodniowego terminu do jego złożenia (od dnia ustania przyczyny jego uchybienia), uprawdopodobnienie przez stronę braku swojej winy oraz dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu czynności, dla której ustanowiony był przywracany termin. Istotne jest, że przesłanki te muszą być spełnione kumulatywnie, co nie miało miejsca na gruncie przedmiotowej sprawy.

Dodać należy, że na tle omawianej normy prawnej sądy administracyjne wypracowały ugruntowane już stanowisko, iż przy ocenie przesłanki braku winy w uchybieniu terminu należy brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Przywrócenie terminu może więc mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do okoliczności faktycznych, uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez stronę lub jej pełnomocnika zalicza się przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar, nieprawidłowe doręczenie pisma. Tylko w tego rodzaju warunkach można przyjąć brak winy w uchybieniu terminu. Przywrócenie terminu nie jest natomiast możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. postanowienie NSA z dnia 25 września 1998 r., sygn. akt SA/Łd 575/98; wyroki NSA: z dnia 13 października 1999 r., sygn. akt III SA 1436/99; z dnia 25 kwietnia 2017 r., sygn. akt I FSK 1756/15; z dnia 12 kwietnia 2017 r., sygn. akt I FSK 2168/15).

Brak winy przy dokonywaniu czynności procesowej osoba zainteresowana winna uprawdopodobnić, tj. stosowną argumentacją powinna wykazać swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała przez cały czas aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu (powstała w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej i trwała po jego upływie aż do wystąpienia z wnioskiem). Uprawdopodobnienie braku winy jest środkiem zastępczym, słabszym niż dowód w ścisłym znaczeniu, niedającym pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie. Uprawdopodobnienie prowadzi do uzasadnionego przypuszczenia, że zdarzenie w rzeczywistości miało miejsce. Ustawodawca dopuszcza ten mniej pewny środek, aby w ten sposób ułatwić zainteresowanym przedstawienie swoich racji. Przyjęcie zaprezentowanej konstrukcji prawnej oznacza, iż od uznania organu administracji publicznej zależy ocena, w jakim stopniu dana informacja uprawdopodabnia fakt przytoczony przez stronę (por. wyrok NSA z dnia 14 maja 1999 r., sygn. akt IV SA 1153/96).

Zdaniem Sądu na aprobatę zasługuje stanowisko organu wywiedzione w argumentach uzasadnienia zaskarżonego aktu, iż skarżąca nie wykazała, aby zaszły tego rodzaju zdarzenia niezawinione przez stronę, które usprawiedliwiałyby przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji podatkowej.

W ocenie Sądu, w analizowanej sprawie, skarżąca nie przedstawiła żadnej argumentacji, którą podważyłaby stanowisko wyprowadzone przez organ, co do braku uprawdopodobnienia winy w uchybieniu terminu.

Na gruncie badanej sprawy wskazać należy, że z treści wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, jak również z załączonej do pisma z dnia 11 grudnia 2018 r. dokumentacji medycznej nie wynika, aby schorzenia skarżącej spełniały kryteria, umożliwiające przywrócenie terminu.

Zgodzić należy się z organem podatkowym, że jeżeli skarżąca z uwagi na stan zdrowia nie mogła osobiście wnieść odwołania w zakreślonym przepisami terminie, to jednak zachowując szczególną staranność, powinna skorzystać z pomocy innych osób, tym bardziej, że ze skarżącą zamieszkuje jej córka, o przesłuchanie której, wnosił pełnomocnik na okoliczność wykazania złego stanu zdrowia skarżącej i przyjmowania leków uspokajających oraz nasennych. W tej sytuacji nie sposób podzielić wyjaśnień strony, gdyż poddając analizie podejmowane przez nią czynności stwierdzić trzeba, iż nie dbała należycie o swoje interesy.

Badając przedmiotową sprawę nie można tracić z pola widzenia, że skarżąca została prawidłowo pouczona w treści decyzji o przysługującym jej prawie i terminie do wniesienia odwołania. Treść zamieszczonego w decyzji pouczenia o warunkach umożliwiających skorzystanie z przysługującego środka odwoławczego zawiera wszystkie istotne informacje w tym zakresie i nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Co więcej, analiza treści całej decyzji, pozwala na stwierdzenie, iż organ I instancji nie zawarł w niej informacji, które mogłyby skarżącą wprowadzić w błąd, co do warunków realizacji prawa do wniesienia odwołania. Treść pouczenia w zakresie przysługującego środka odwoławczego jest w swej wymowie jednoznaczna i nie budzi wątpliwości.

Fakt, że skarżąca nie skorzystała z treści pouczenia zawartego w decyzji, nie może być oceniona, jako okoliczność, która uniemożliwiła stronie dokonanie czynności w terminie, za co nie ponosi winy, lecz jako okoliczność świadcząca o niepodjęciu przez stronę działań, mających na celu zabezpieczenie dotrzymania terminu.

W konsekwencji, istotnie brak jest zatem możliwości wyłączenia braku winy skarżącej w niedochowaniu terminu, zwłaszcza gdy organ I instancji w treści decyzji zawarł prawidłowe pouczenie o przysługującym skarżącej środku odwoławczym, z którego jednak skarżąca nie skorzystała w prawem przewidzianym terminie.

W odniesieniu do argumentacji, że skarżąca w okresie wydania decyzji administracyjnej z dnia 20 września 2018 r. występowała bez profesjonalnego pełnomocnika, co było przyczyną jej niewiedzy, co do skutków wniesienia wniosku o udzielenie ulgi podatkowej z dnia 11 października 2018 r. - podkreślić należy, że kryterium braku winy, wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu nie jest więc możliwe, gdy strona dopuściła się, choćby lekkiego niedbalstwa w tym zakresie. Przy ocenie winy w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Natomiast powoływanie się przez skarżącą na brak wiedzy prawniczej w zakresie prawa i procedury podatkowej, jako okoliczność uprawdopodobniającą brak winy wnioskodawcy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania nie stanowi podstawy uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 24 listopada 2017 r., sygn. akt III SA/Gl 349/17). Nadto wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 stycznia 2016 r., sygn. akt I OZ 1860/15 stwierdził, że nieznajomość prawa nie jest okolicznością uzasadniającą przywrócenie terminu. Natomiast w wyroku z dnia 16 października 2018 r., sygn. akt II GSK 3066/16 Sąd zauważył, że skoro zaskarżona decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie jej zaskarżenia, to skarżący nie może się powoływać na brak wiedzy prawniczej, jako okoliczność uprawdopodobniającą brak jego winy w uchybieniu terminu.

W odniesieniu do wskazania, jako przyczyny uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, wprowadzenie skarżącej w błąd przez pracownika Urzędu Skarbowego Kraków-Podgórze, racjonalnie ocenił organ, że okoliczność ta nie może stanowić podstawy do przywrócenia terminu, o który wnioskowała skarżąca. Zauważyć bowiem trzeba, że organ nie zakwestionował faktu uzyskania przez skarżącą od pracownika urzędu skarbowego informacji dotyczącej złożenia wniosku o udzielenie ulgi podatkowej. Słusznie jednak podniósł, że wystąpienie o ulgę podatkową nie wykluczało złożenia odwołania od decyzji ustalającej zobowiązanie. Tym bardziej, że postępowanie w przedmiocie ustalenia wysokości podatku i postępowanie w sprawie przyznania ulgi podatkowej, to dwa odrębne i niezależne od siebie postępowania.

W kontekście powyższego, na aprobatę Sądu zasługuje pogląd, wyrażony w wyrokach wojewódzkich sądów administracyjnych, że: "Ustna, nieformalna informacja od pracownika organu, nie może przesądzać zarówno o dalszych skutkach podatkowych dla strony w sytuacji, gdy toczy się formalne postępowanie, jak i prowadzić do skuteczności informacji o jej prawach procesowych, zwłaszcza, gdy organ I instancji w treści decyzji zawarł prawidłowe pouczenie o przysługującym skarżącemu środku odwoławczym, z którego jednak skarżący nie skorzystał" (por. wyroki WSA w Krakowie I SA/Kr 570/18 z dnia 9 sierpnia 2018 r., NSA z dnia 12 lipca 2017 r., II GSK 3163/15 oraz z dnia 16 października 2015 r. sygn. akt II GSK 1871/14).

W uzasadnieniu skargi wskazano również, że organ niewłaściwie zastosował art. 8 ust. 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn. W kontekście powyższego zarzutu, prawidłowo wskazał organ, na podstawie akt postępowania podatkowego w przedmiocie podatku od spadków i darowizn z tytułu dziedziczenia po Z. G., że w dniu 22 sierpnia 2018 r. skarżąca złożyła zeznanie podatkowe SD-3 o nabyciu rzeczy lub praw majątkowych, po zmarłej dnia 6 lipca 2005 r. matce Z. G. Zgodnie ze złożonym zeznaniem, spadek stanowi nieruchomość zabudowaną budynkiem mieszkalnym o pow. użytkowej 49,30 m2, powierzchnia gruntu 11a 71 m2, nr Kw (...), położona w K. przy ul. (...). Wartość opisanej wyżej nieruchomości, jako przedmiotu nabycia, skarżąca określiła w zeznaniu podatkowym na kwotę (...) zł. W zeznaniu podatkowym (część G.2) skarżąca nie wykazała żadnych długów i ciężarów spadku, które stosownie do art. 7 ustawy o podatku od spadków i darowizn mają wpływ na ustalenie podstawy opodatkowania. Z treści decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego (...) z dnia 20 września 2018 r., ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn w kwocie (...) zł wynika, iż do podstawy opodatkowania przyjęto wartość nieruchomości wynoszącą (...) zł tj. wartość określoną przez skarżącą w zeznaniu podatkowym. Słusznie wskazał organ, że powyższy fakt oznacza, iż wartość podana przez skarżącą w zeznaniu, odpowiadała wartości rynkowej, o której mowa w art. 8 ust. 3 ustawy o podatku od spadków i darowizn, stąd nie było konieczne uruchomienie trybu określonego w art. 8 ust. 4, w tym i powołanie biegłego w celu oszacowania spadku. Wysokość zobowiązania ustalono według zasad przewidzianych dla I grupy podatkowej tj. po odliczeniu od wartości spadku kwoty wolnej od podatku wynoszącej (...) zł, kwotę podatku obliczono według skali podatkowej zawartej w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn. W świetle powyższego zarzut naruszenia art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 8 ustawy o podatku od spadków i darowizn nie znajduje uzasadnienia.

Biorąc pod uwagę powyższe regulacje prawne i poczynione rozważania na tle okoliczności faktycznych badanej sprawy, Sąd w pełni aprobuje ocenę dokonaną przez organ podatkowy, że analiza przyczyn uchybienia terminu, przy przyjęciu obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy nie pozwala uznać, że uchybienie terminu w przedmiotowej sprawie nastąpiło bez winy skarżącej, z przyczyn niezależnych i niemożliwych do pokonania. Skarżąca nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jej winy, co jest wymogiem art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej. Powody, na jakie powołuje się skarżąca, nie mogą być uznane za przesłankę uzasadniającą pozytywne rozpatrzenie jej wniosku. Stąd też prawidłowo organ odmówi skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

Podzielona przez Sąd ocena, wywiedziona została przez organ po wnikliwie przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym, mającym odzwierciadlenie w dokumentach sprawy, wnioski z nich wywiedzione są spójne. Natomiast skarżąca ze swej strony nie przedstawiła żadnych dowodów, które podważyłyby tę ocenę. Postępowanie zakończone wydaniem kwestionowanego przez stronę postanowienia przeprowadzone zostało z zachowaniem zasad ogólnych, kształtujących jego prawidłowy przebieg i nie narusza prawa, nie czyni tym samym zasadnym żądania uchylenia zaskarżonego postanowienia.

Mając na uwadze powyższe, w szczególności nie spełnienie przez stronę przesłanek przewidzianych prawem, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę, nie znajdując podstaw dla przyjęcia stanowiska w niej zawartego za usprawiedliwione.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.