I SA/Kr 203/18 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2498594

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 maja 2018 r. I SA/Kr 203/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Zięba.

Sędziowie WSA: Wiesław Kuśnierz Waldemar Michaldo (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2018 r. sprawy ze skargi J. O. przy uczestnictwie: B. G., A. P., M. O., M. P., J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 10 stycznia 2018 r. nr (...) w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi

I.

uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji,

II.

zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego koszty postępowania w kwocie 100 zł (sto złotych).

Uzasadnienie faktyczne

Zarząd spółki Miejskie Przedsiębiorstwo Oczyszczania spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w K. działając jako organ I instancji decyzją z dnia 24 sierpnia 2016 r. nr (...) określił J. O. wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości położonej przy ul. (...) w K. w okresie od 1 stycznia 2014 r. do 31 grudnia 2015 r. w kwocie (...) zł, tj. (...) zł za każdy miesiąc, jak również dla innych współwłaścicieli tej nieruchomości tj.: M. O., M. P., A. P., J. P. i B. G.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że współwłaścicielami nieruchomości położonej przy ul. (...) w K. są: J. O., M. O., M. P., A. P., J. P. i B. G.

Następnie organ I instancji przywołał przepisy art. 6m ust. 2 oraz 6o ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 250, z późn. zm.; dalej: u.c.p.g.) jak również przepisy uchwały Rady Miasta K. nr LXXXVIII/1314/13 z dnia 6 listopada 2013 r. w sprawie zmiany uchwały nr LXIX/999/13 Rady Miasta K. z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie określenia wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właścicieli nieruchomości (Dz. Urz. Województwa Małopolskiego z 2013 r., poz. 6683).

Dalej organ przedstawił kiedy i na jakim wzorze po wezwaniach organu J. O. składał deklaracje o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości:

- dnia 10 stycznia 2014 r., z datą powstania przyczyny złożenia nowej deklaracji - 1 stycznia 2014 r., na wzorze deklaracji DM, w której zadeklarowano odbiór odpadów komunalnych gromadzonych w sposób selektywny, jednakże nie uwzględniono w niej wszystkich pojemników wymaganych w przypadku wyboru selektywnego gromadzenia odpadów (brak pojemnika na szkło),

- w dniach 6 marca 2014 r. i 27 marca 2014 r., z datą powstania przyczyny złożenia nowej deklaracji odpowiednio, od 1 marca 2014 r., oraz od 1 kwietnia 2014 r., na wzorze deklaracji DM, które również nie spełniały wymogów z powodu nieuwzględnienia wszystkich rodzajów pojemników wymaganych w przypadku wyboru selektywnego sposobu gromadzenia odpadów,

- w dniach 4 lutego 2015 r. i 26 maja 2015 r., z datą powstania przyczyny złożenia nowej deklaracji odpowiednio, od 1 kwietnia 2014 r. i od 1 czerwca 2015 r., na wzorze DW zamiast na wzorze DM, deklaracje te z tego powodu oraz ze względu na występujące błędy formalne nie zostały zarejestrowane w systemie.

W dniu 28 kwietnia 2015 r. organ I instancji wezwał J. O. do złożenia prawidłowej deklaracji na druku "DM". Wobec niezłożenia deklaracji stosowanie do wezwania, w dniu 26 maja 2015 r. organ wszczął postępowanie w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od 1 stycznia 2014 r.

Następnie Zarząd spółki Miejskie Przedsiębiorstwo Oczyszczania sp. z o.o. przedstawił przebieg postępowania wskazując m.in. że:

- decyzją z dnia 20 lipca 2015 r. nr (...) organ określił wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami w okresie od 1 stycznia 2014 r.,

- w dniu 3 sierpnia 2015 r. J. O. odwołał się od tej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego,

- w dniu 5 sierpnia 2015 r. strona ponownie złożyła deklarację, z datą powstania przyczyny złożenia nowej deklaracji od 1 sierpnia 2015 r., która została wypełniona na druku "DW" (deklaracja ta również nie została wprowadzona do systemu),

- decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 września 2015 r. nr: (...) została w całości uchylona decyzja organu I instancji z powodu niewskazania wszystkich współwłaścicieli nieruchomości przy ul. (...) w K.,

- w wyniku zaskarżenia decyzji organu II instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, organ I instancji postanowieniem z dnia 5 lutego 2016 r. zawiesił postępowanie w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od dnia 1 stycznia 2014 r. do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd,

- Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 18 lutego 2016 r. sygn. akt: II SA/Kr 1516/15, odrzucił skargę, w związku z nieuiszczeniem w terminie opłaty sądowej,

- organ postanowieniem z dnia 17 maja 2016 r. podjął zawieszone postępowanie, o czym poinformował uczestników postępowania pismami z dnia 24 maja 2016 r.,

- postanowieniami z dnia 24 maja 2016 r. organ rozszerzył postępowanie w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od 1 stycznia 2014 r. do 31 grudnia 2015 r. na wszystkich współwłaścicieli nieruchomości przy ul. (...) w K.,

- pismem z dnia 24 czerwca 2016 r. wezwano współwłaścicieli nieruchomości przy ul. (...) w K., do stawienia się w siedzibie organu w celu złożenia wyjaśnień w sprawach związanych z ustaleniem opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi,

- współwłaściciele nie stawili się na wezwanie, z wyjątkiem A. P., z której przesłuchania sporządzono protokół,

- pismem z dnia 26 lipca 2016 r. poinformowano współwłaścicieli nieruchomości przy ul. (...) w K., o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym,

- w dniu 11 sierpnia 2016 r. J. O. zapoznał się z aktami sprawy, nie wnosząc żadnych zastrzeżeń; pozostałe strony postępowania z tej możliwości nie skorzystały.

Następnie organ podniósł, że zupełnie bezpodstawnym jest składanie przez Stronę deklaracji DW, gdyż wzór ten jest odpowiedni jedynie dla nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy w zabudowie wielorodzinnej, a w przypadku nieruchomości przy ul. (...) w K., właściwym wzorem deklaracji jest wzór DM, przeznaczony dla nieruchomości, które w części stanowią nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, a w części nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy a powstają odpady komunalne.

Dalej organ I instancji wskazał, że ustalił, iż od 1 stycznia 2014 r. do 31 grudnia 2015 r. nieruchomość miała charakter nieruchomości, którą w części zamieszkują mieszkańcy, a w części nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne. Na nieruchomości odpady komunalne gromadzone były w sposób nieselektywny. Nieruchomość wyposażona była w 7 pojemników na odpady zmieszane o poj. 120 I każdy. Nieruchomość nie była wyposażona w pojemniki służące do gromadzenia odpadów w sposób selektywny, ponieważ nie uwzględniono trzech rodzajów pojemników wymaganych przy selektywnym sposobie gromadzenia odpadów: niebieskiego pojemnika na zmieszane odpady komunalne, żółtego pojemnika na odpady zbierane selektywnie oraz zielonego pojemnika na szkło.

Organ wskazał, że powyższych ustaleń dokonano na podstawie materiału dowodowego zebranego i wykorzystanego w postępowaniu prowadzonym w stosunku do J. O. i wobec wszystkich współwłaścicieli i wymienił zebrane w sprawie dowody.

Od powyższej decyzji J. O. wniósł odwołanie, wnosząc o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania.

Odwołujący zarzucił organowi I instancji naruszenie przepisów postępowania poprzez niedokładne wyjaśnienie istniejącego stanu faktycznego, a w szczególności przepisu art. 210 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa oraz naruszenie przepisów ustawy o u.c.p.g. - w szczególności art. 60 tej ustawy. Strona podniosła, że bezpodstawne i niczym nieuzasadnione jest twierdzenie, że w niniejszej sprawie ma zastosowanie formularz DM zamiast DW w sytuacji, gdy zarzut nieprawidłowego wypełnienia formularza DW nie został wyraźnie sformułowany w żadnym z wymienionych w decyzji pism. Twierdzenie, że deklaracje z dnia 6 marca i 27 marca 2014 r. nie spełniały wymogów uchwały jest w ocenie odwołującego gołosłowne. Bezpodstawne i niczym nieudowodnione jest jego zdaniem twierdzenie, że "części nieruchomości nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne", gdyż zarzut ten został sformułowany przed wydaniem decyzji - w piśmie organu I instancji z dnia 26 maja 2015 r. zawiadamiającym o wszczęciu postępowania, również bez uzasadnienia faktycznego i prawnego. Nieuzasadnione i nie poparte żadnym przepisem jest zdaniem strony twierdzenie, że "ze względu na występujące w nich błędy formalne deklaracje nie mogły zostać zarejestrowane w systemie".

Odwołujący podniósł również, że nieuzasadnione i pozbawione zarówno podstawy prawnej jak i faktycznej jest ustalenie w sentencji decyzji początkowego i końcowego terminu (od 1 stycznia 2014 r. do 31 grudnia 2015 r.) obowiązywania opłaty, gdyż u.c.p.g. nie daje takiego uprawnienia prezydentowi miasta. Wysokość opłaty ustala się na okresy miesięczne, a nie okres obejmujący całe dwa lata. W zakreślonym okresie zostały złożone deklaracje: 10 stycznia 2014 r., 6 marca 2014 r. i 27 marca 2014 r. i 5 sierpnia 2015 r., każda z innym terminem początkowym obowiązywania i inną, nową przyczyną zmiany danych. Zatem zdaniem odwołującego wszczęte winny być cztery oddzielne postępowania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze po zapoznaniu się z materiałem sprawy, decyzją z dnia 22 listopada 2016 r. nr (...) utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W pierwszej kolejności organ odwoławczy przytoczył dotychczasowy przebieg postępowania i podkreślił, że decyzja organu I instancji jest prawidłowa, a odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie.

Dalej organ II instancji wskazał, że w trakcie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego ustalono, iż nieruchomość ma charakter nieruchomości zabudowanej, na które zamieszkują mieszkańcy i nie zamieszkują, a odpady komunalne gromadzone są w sposób nieselektywny.

Kolejno podniesiono, że w aktach sprawy znajdują się skierowane do stron postanowienie z dnia 26 lipca 2016 r. o dopuszczeniu dowodów oraz postanowienie o wyznaczeniu 7-dniowego terminu do zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym. W ocenie Kolegium te dokumenty były wystarczające do wydania decyzji określającej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi przy nieselektywnym sposobie gromadzenia odpadów komunalnych.

Dalej organ odwoławczy przywołał art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, zawierający upoważnienie ustawowe dla gminy do stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy, by następnie wskazać, że zgodnie z uchwałą Rady Miasta K. Nr LXXXVIII/13/13 z dnia 6 listopada 2013 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości stawki takiej opłaty, właściwą dla tego rodzaju zabudowy jest deklaracja "DM" wraz z załącznikiem "DM-A". Zgodnie zaś z Uchwałą Rady Miasta K. Nr LXIX/996/13 z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości stawki takiej opłaty, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne ustala się od ilości pojemników znajdujących się na nieruchomości, ich wielkości oraz częstotliwości ich opróżniania, a stawkę opłaty na podstawie § 4 przywołanej uchwały ustalono na kwotę: w okresie od 1 stycznia 2014 r. do 31 grudnia 2015 r. po (...) zł miesięcznie jako iloczyn liczby pojemników 7 szt., częstotliwości 4,33 tj. 1 x w tyg. oraz stawki opłaty za jednokrotny wywóz (...) zł, przy nieselektywnym sposobie gromadzenia odpadów, co oznacza, że opłata we wskazanym okresie wyniosła (...) zł.

Organ II instancji wyjaśnił, że na mocy ustawy z dnia 1 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2011 r. Nr 152, poz. 897) wprowadzono zasadnicze zmiany w obowiązującym systemie gospodarowania odpadami komunalnymi polegające przede wszystkim na obligatoryjnym przejęciu przez gminy obowiązków w zakresie zagospodarowania odpadów komunalnych i rezygnacji z dotychczasowego systemu umów cywilnoprawnych każdego gospodarstwa domowego z podmiotem odbierającym odpady, na rzecz jednolitych zasad finansowania odbierania i zagospodarowania odpadów komunalnych na terenie całego kraju i przejęcie obowiązków przez gminy. Dalej wskazano, że sposób ustalania wysokości opłaty przyjęty w ustawie z 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach opiera się na obowiązkowym systemie składania deklaracji, w której zobowiązany do złożenia tej deklaracji samodzielnie dokonuje obliczenia wysokości opłaty. Podkreślono, że przyjęty system gospodarowania odpadami komunalnymi, powoduje, że złożenie poprawnej deklaracji nie wymaga wydawania decyzji administracyjnych o wysokości tej opłaty natomiast w przypadku niezłożenia deklaracji bądź uzasadnionych wątpliwości co do danych w niej zawartych wójt ma obowiązek w drodze decyzji określić wysokość opłaty.

W dalszej części wyjaśniono, od czego jest uzależniona wysokość opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi i wskazano, że w rozpatrywanej sprawie nieruchomość jest współwłasnością wskazanych wcześniej stron i to właśnie na nich ciąży obowiązek uiszczania opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, zaliczanych do danin publicznych.

Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ II instancji stwierdził, że nie mają one potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym oraz w ocenie Kolegium prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, albo o uchylenie w całości decyzji i przekazanie sprawy organowi II instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi skarżący podtrzymał w całości zarzuty przedstawiane w odwołaniu i podkreślił, że decyzja ta została wydana bez podstawy zarówno prawnej jak i faktycznej oraz z rażącym naruszeniem O.p.

Skarżący wskazał, że przyjęcie za prawdziwe twierdzenia, iż właściwą dla przedmiotowej nieruchomości jest deklaracja "DM", i metoda ustalania wysokości opłaty "od pojemnika" oznaczałoby, że wysokość opłaty winna być ustalona na podstawie miesięcznej, zmiennej liczby pojemników faktycznie opróżnianych, a nie liczby pojemników w które nieruchomość byłaby wyposażona. W wyniku przeprowadzonego postępowania dowodowego poprzedzającego wydanie decyzji organu I instancji (uchylonej) z dnia 20 lipca 2015 r., a będącego również podstawą dla decyzji z dnia 24 sierpnia 2016 r. ustalono jedynie, że nieruchomość wyposażona była w 7 pojemników opróżnianych jeden raz w tygodniu. Nie ustalono liczby pojemników faktycznie opróżnianych w każdym miesiącu w okresie objętym zaskarżoną decyzją. Skoro niespornym jest fakt, że na terenie nieruchomości znajdowało się 7 pojemników i nie było pojemnika do odbioru odpadów szklanych, to oczywistym jest, że składane, deklaracje nie mogły uwzględniać w swojej treści tego pojemnika, a tym samym gospodarka odpadami komunalnymi nie mogła być gospodarką selektywną, szkło trafiało do pojemnika z pozostałymi odpadami komunalnymi.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Po rozpoznaniu skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżoną decyzję stwierdzając, że została wydana z naruszeniem przepisów postępowania tj. art. 127 i art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu wyroku z dnia 12 lipca 2017 r., sygn. akt I SA/Kr 84/17 Sąd wskazał, że decyzja nie spełnia standardów określonych powyżej wskazanymi przepisami Ordynacji podatkowej, bowiem w swojej konstrukcji jest niejasna, chaotyczna i składa się z luźnych akapitów i zdań, które nie tworzą logicznej całości. Przede wszystkim nie wiadomo jednoznacznie, jaki stan faktyczny organ odwoławczy przyjął za podstawę swoich rozważań - czy stan faktyczny ustalony przez organ I instancji czy też ustalony samodzielnie w toku postępowania odwoławczego. Sąd podniósł także, iż organ II instancji stwierdzając jaki charakter ma nieruchomość i w jaki sposób są gromadzone odpady nie odwołał się do żadnych zgromadzonych w sprawie dowodów, które miałyby potwierdzać te ustalenia. Wskazano również na fakt, iż organ odwoławczy w rzeczywistości przytoczył bezrefleksyjnie ustalenia organu I instancji, nie odnosząc się nawet do powodów, dla których uznał, że właściwa dla nieruchomości przy ul. (...) w K. jest deklaracja "DM" a nie "DW", co w istocie zaprzeczyło zasadzie dwuinstancyjności postępowania wyrażonej w art. 127 Ordynacji podatkowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie podkreślił, że niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze czy, w jakim zakresie i dlaczego przyjął ustalenia faktyczne organu I instancji uniemożliwiło Sądowi merytoryczną kontrolę zaskarżonego rozstrzygnięcia, gdyż wymagałaby ona ustalenia stanu faktycznego na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, co wykracza poza kompetencje przyznane sądowi administracyjnemu.

Uchylając zaskarżoną decyzję Kolegium, Sąd zobowiązał ten organ do wyeliminowania wskazanych nieprawidłowości przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, wskazując zwłaszcza iż powinien organ odwoławczy w pierwszej kolejności ustalić fakty, które uznaje za udowodnione, oraz dowody, na których się oparł, a także dowody, którym odmówił wiarygodności. Dopiero bazując na tej podstawie organ II instancji może przystąpić do oceny prawnej stanu faktycznego. Podkreślono również, że argumentacja organu powinna być logiczna, spójna i konkretna, tak aby sposób jego rozumowania był czytelny dla adresata i poddawał się kontroli sądu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze po ponownym rozpoznaniu sprawy, decyzją z dnia 10 stycznia 2018 r. nr (...) utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W pierwszej kolejności organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania a także - odnosząc się do zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, wskazał, że przeprowadzając ponownie postępowanie odwoławcze w sprawie o sygn. (...) prowadzonego wobec tej samej strony i tego samego przedmiotu postępowania, jedynie różniącym się ujętym w decyzji okresem zwrócił się do Zarządu spółki Miejskie Przedsiębiorstwo Oczyszczania sp. z o.o. w K. o udzielenie wyjaśnień, a w celu uzupełnienia wskazanych przez Sąd braków w swojej decyzji oparł się na wyjaśnieniach organu I instancji uzyskanych w innej sprawie.

Dalej Kolegium podało, że decyzja organu I instancji jest prawidłowa, a odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie.

Organ odwoławczy wskazał, powołując się na protokoły z czynności sprawdzających przeprowadzonych przez pracowników Miejskiego Przedsiębiorstwa Oczyszczania sp. z o.o. w dniach 1 kwietnia 2015 r. i 7 maja 2015 r., nieruchomość przy ul. (...) w K. ma charakter nieruchomości zabudowanej, na której zamieszkują mieszkańcy i nie zamieszkują, a odpady komunalne gromadzone są w sposób nieselektywny, pomimo zadeklarowania selektywnego gromadzenia odpadów. Dodatkowo wskazano, że związku z wyjaśnieniami złożonymi przez A. P. w dniu 21 lipca 2016 r. oraz ustaleniami dokonywanymi innymi czynnościami - w tym oględzinami na potrzeby postępowania prowadzonego przez organ I instancji pod sygnaturą (...), a także wobec wyjaśnień organu I instancji z dnia 27 października 2017 r. złożonych do akt (...) należy za udowodnione uznać, iż na terenie nieruchomości jest prowadzona działalność gospodarcza - to jest kancelaria prawna i kancelaria adwokacka. Podniesiono, że powyższe zostało potwierdzone również przez odwołującego z uwagi na fakt odniesienia się przez niego do wyjaśnień A. P., gdzie stwierdził on, iż działalność jest prowadzona nawet w większym zakresie niż twierdzi współwłaścicielka nieruchomości.

Kolejno organ II instancji podał, iż zgodnie z § 4 ust. 2 uchwały Rady Miasta K. Nr LXXXVIII/1313/13 z dnia 6 listopada 2013 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości stawki takiej opłaty, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne ustala się od ilości pojemników znajdujących się na nieruchomości, ich wielkości oraz częstotliwości ich opróżniania, a stawkę opłaty na podstawie § 4 przywołanej uchwały ustalono na kwotę: w okresie od 1 stycznia 2014 r. do 31 grudnia 2015 r. po (...) zł miesięcznie jako iloczyn liczby pojemników 7 szt., częstotliwości 4,33 tj. 1 x w tyg. oraz stawki opłaty za jednokrotny wywóz (...) zł przy nieselektywnym sposobie gromadzenia odpadów.

Odnosząc się z kolei do rozróżnienia deklaracji "DM" czy też deklaracji "DW", Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało na uchwałę Rady Gminy Miejskiej K. z dnia 6 listopada 2013 r. Nr LXXXVIII/1313/13 w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości stawki takiej opłaty oraz uchwałę Nr LXIX/996/13 z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości stawki takiej opłaty - w odniesieniu do okresu jej obowiązywania. Podstawą uznania deklaracji "DW" przez organ odwoławczy jako niewłaściwej jest fakt, że na nieruchomości jest prowadzona działalność gospodarcza (część niezamieszkała nieruchomości) i jednocześnie zamieszkują na niej mieszkańcy (część zamieszkała nieruchomości). Dla tego typu nieruchomości właściwa jest deklaracja "DM", jak wskazuje § 4 ust. 2 wyżej przywołanej uchwały. Ponadto zgodnie z załącznikiem nr (...) ówcześnie obowiązującej uchwały z 6 listopada 2013 r. w sprawie zmiany uchwały z 13 marca 2013 r. oraz obecnie obowiązującej uchwały z 23 listopada 2016 r. w sprawie określenia wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właścicieli nieruchomości, które w części stanowią nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, a w części nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne powinna być złożona deklaracja "DM" (wraz z załącznikiem "DM-A"), której formularz stanowi załącznik nr (...) do ww. uchwały.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie J. O. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji całości, wskazując że decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem przepisów postępowania podatkowego Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że Kolegium nie wyjaśniło w zaskarżonym rozstrzygnięciu jego wątpliwości wskazanych w odwołaniu od decyzji organu I instancji a nadto zarzucił organowi nieprzeprowadzenie żadnego postępowania dowodowego w postępowaniu odwoławczym.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369; dalej: p.p.s.a.), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto sąd stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 ww. ustawy).

Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd co do zasady rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, iż jest on zobowiązany dokonać oceny legalności zaskarżonego aktu niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze.

Sądowej kontroli została poddana decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 10 stycznia 2018 r. o nr (...), utrzymująca w mocy decyzję Zarządu Spółki Miejskie Przedsiębiorstwo Oczyszczania sp. z o.o. z dnia 24 sierpnia 2016 r., znak: (...) określającą wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości położonej przy ul. (...) w K. w okresie od 1 stycznia 2014 r. do 31 grudnia 2015 r. w kwocie (...) zł tj. po (...) zł za każdy miesiąc.

Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 153 p.p.s.a. oraz przepisów postępowania tj. art. 127 i art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy.

W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że niniejsza sprawa była już przedmiotem rozpoznania tut. Sądu - wyrokiem z dnia 12 lipca 2017 r. sygn. akt I SA/Kr (...) uchylona została decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 listopada 2016 r. nr (...) z powodu nieustalenia przez organ odwoławczy stanu faktycznego czym naruszył on zasadę dwuinstancyjności postępowania oraz niewyjaśnienia jego decyzji. Wobec powyższego zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w warunkach art. 153 p.p.s.a.

Zasadniczym kryterium legalności decyzji wydanej postępowaniu toczącym się wskutek wyroku sądu administracyjnego uchylającego wcześniejsze rozstrzygnięcie jest zastosowanie się do wyrażonej przez ten sąd oceny prawnej oraz podporządkowania się udzielonym wytycznym, co do dalszego postępowania.

Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia oraz sądy - o ile przepisy nie uległy zmianie. Przez ocenę prawną, o której mowa w tym przepisie należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpatrywanej sprawie. Natomiast wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać ponowne postępowanie.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 marca 2014 r., sygn. akt I GSK 534/12, co Sąd tutejszy w całości podziela - powołany przepis ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże go w sprawie. Uregulowanie zawarte w art. 153 p.p.s.a. oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie (por. także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 stycznia 2014 r. sygn. akt II GSK 1762/12).

W przedmiotowej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 12 lipca 2017 r. wskazał między innymi, że organ nie dokonał wyczerpujących ustaleń w stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie odwołało się do żadnych zgromadzonych w sprawie dowodów, co spowodowało, że niemożliwym stało się ustalenie na podstawie jakich dowodów doszło do przekonania, że decyzja organu I instancji była prawidłowa, w tym zwłaszcza, że opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości położonej w K. przy ul. (...) powinna być wyliczona według stawek zaproponowanych przez organ I instancji.

Dalej wskazano w uzasadnieniu, że organ II instancji naruszył zasadę dwuinstancyjności wyrażoną w art. 127 Ordynacji podatkowej przepisując bezrefleksyjnie ustalenia organu I instancji, nie wyjaśniając jaki stan faktyczny stał się podstawą rozstrzygnięcia organu.

W dalszej kolejności Sąd podniósł, że II instancji podając przyjęte elementy stanu faktycznego nie odniósł się do żadnych dowodów, które miałyby te ustalenia potwierdzać.

Sąd pokreślił, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie można wywnioskować, dlaczego zdaniem organu odwoławczego dla nieruchomości położonej przy ul. (...) w K. powinna być złożona deklaracja "DM" a nie "DW" a przecież to była istota sporu w niniejszej sprawie.

Końcowo Sąd wskazał, że rozważania prawne organu odwoławczego są chaotyczne i niekonsekwentne, a uzasadnienie zawiera zbędne powtórzenia zaciemniające przejrzystość argumentacji, na której oparto rozstrzygnięcie, co jednak stanowi skutek tego, że nie zostały one w sposób jednoznaczny zakotwiczone w konkretnym stanie faktycznym. Sąd polecił organowi odwoławczemu w pierwszej kolejności ustalić fakty, które uznaje za udowodnione, oraz dowody, na których się oparł, a także dowody, którym odmówił wiarygodności. Dopiero bazując na tej podstawie organ może przystąpić do oceny prawnej stanu faktycznego. Argumentacja organu powinna być logiczna, spójna i konkretna, tak aby sposób jego rozumowania był czytelny dla adresata i poddawał się kontroli sądu.

Organ został zatem zobowiązany do ustalenia i wyjaśnienia okoliczności faktycznych podczas ponownego rozpoznania sprawy oraz do sporządzenia takiego uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia, które będzie odpowiadało wymogom wskazanym w art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej.

Analizując uzasadnienie zaskarżonej obecnie decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia 23 listopada 2016 r. należy dojść do wniosku, że organ nie wywiązał się z obowiązków nałożonych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie we wskazanym powyżej wyroku, czym naruszył przepis prawa materialnego, tj. art. 153 p.p.s.a. Jakkolwiek w kolejnej decyzji organu odwoławczego znalazło się bliższe odniesienie do dowodów potwierdzających poszczególne elementy stanu faktycznego, to nadal nie zostało wykazane w jaki sposób organ odwoławczy ustalił przyjęty za podstawę swojego rozstrzygnięcia stan faktyczny, jak również nie odniesiono się tym razem już w ogóle do zarzutów odwołania od decyzji organu I instancji. Poprzestając na stwierdzeniu, iż "bezspornym jest", kto jest właścicielem nieruchomości przy ul. (...) w K., organ odwoławczy nie wskazał, na jakiej podstawie ustalił fakt kluczowy dla wydania decyzji określającej w sprawie daniny publicznej.

Nie uszło uwadze Sądu oparcie zaskarżonej decyzji na dołączonej przez organ II instancji do akt rozpoznawanej sprawy kopii pisma Zarządu spółki Miejskie Przedsiębiorstwo Oczyszczania sp. z o.o. z dnia 27 października 2017 r. Wskazać bowiem należy, iż pismo to zawierało odpowiedź organu I instancji na pytania związane z inną rozpoznawaną przez Kolegium sprawą. Brak jest w aktach odwoławczych postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego postanowienia o dopuszczeniu tego pisma jako dowodu również w rozpatrywanej sprawie zatem należało uznać, iż pismo to w ogóle nie powinno być zaliczone w poczet materiału dowodowego.

Tymczasem organ II instancji opierając się na wyjaśnieniach Zarządu spółki Miejskie Przedsiębiorstwo Oczyszczania sp. z o.o. z dnia 27 października 2017 r. nie tylko przyjął za podstawę rozstrzygnięcia pismo, które nie powinno bez odpowiedniej czynności procesowej stanowić dowodu, ale także doprowadził do naruszenia zasady dwuinstancyjności. Podnieść bowiem należy, iż posłużenie się informacjami o faktycznej podstawie ustalenia charakteru nieruchomości przy ul. (...) w K. i sposobu gromadzenia na niej odpadów, podstawie przyjęcia przez organ I instancji, że właściwa dla przedmiotowej nieruchomości jest deklaracja "DM" a nie "DW" z podaniem konkretnego przepisu właściwej uchwały Rady Miasta K., działalności gospodarczej prowadzonej na przedmiotowej nieruchomości i skutków tej działalności dla określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz braku wyposażenia przedmiotowej nieruchomości w odpowiednie pojemniki na odpady - wbrew twierdzeniom organu nie doprowadziło do uzupełnienia wytkniętych przez Sąd braków uzasadnienia decyzji, a do posłużenia się ustaleniami organu I instancji zamiast przeprowadzenia własnych.

Odnosząc się do zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego wyrażonej w art. 127 O.p. podkreślić wymaga, iż zgodnie z nią organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpatrzyć i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu pierwszej instancji. Zasada dwuinstancyjności oznacza, że w wyniku złożenia odwołania sprawa będzie w jej całokształcie ponownie przedmiotem postępowania przed organem drugiej instancji. Rodzi to w konsekwencji obowiązek dwukrotnego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, dwukrotnego ustalenia stanu faktycznego i dwukrotnej wykładni przepisów prawa. Dwuinstancyjność oznacza zatem, że każda sprawa powinna być rozstrzygnięta dwukrotnie, a zatem organ odwoławczy nie może ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu pierwszej instancji i odniesienia się do argumentów zawartych w odwołaniu. Podkreślenia z całą stanowczością wymaga, iż dwuinstancyjność postępowania podatkowego oznacza, że organ odwoławczy rozpoznaje sprawę, a nie odwołanie.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że decyzja organu odwoławczego została wydana z naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania. Naruszenie tej zasady w rozpoznawanej sprawie polegało na tym, że organ II instancji nie podjął samodzielnie i w sposób suwerenny wydanej przez siebie decyzji. Bazując bowiem na wyjaśnieniach organu I instancji co do podstaw ustalenia stanu faktycznego oraz zastosowanej w jego rozstrzygnięciu podstawy prawnej Samorządowe Kolegium Odwoławcze w rzeczywistości zrezygnowało z suwerennego rozpoznania sprawy poprzez samodzielne ustalenie stanu faktycznego i zastosowanie odpowiednich przepisów prawa - do czego było zobligowane, na rzecz bezwolnego przyjęcia rozstrzygnięcia Zarządu spółki Miejskie (...) sp. z o.o. za własne.

Przedstawiony powyżej tok postępowania organu odwoławczego doprowadził do sytuacji, w której rozpoznanie sprawy skarżącego przeprowadzono w istocie w jednej instancji. Taki sposób procedowania zasługuje na zdecydowaną krytykę i powoduje, konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji.

Przechodząc zaś do uzasadnienia zaskarżonej decyzji podnieść należy, iż zgodnie z art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne, zaś stosownie do postanowień § 4 tego artykułu uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.

Uzasadnienie faktyczne i prawne jest jednym z niezbędnych elementów decyzji. Rolę uzasadnienia decyzji w realizowaniu wynikającej z art. 121 § 1 O.p. zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów, jak również wynikającej z art. 124 O.p. szeroko omówił tut. Sąd w powoływanym wcześniej wyroku z dnia 12 lipca 2017 r., sygn. akt I SA/Kr 84/17. W tym miejscu przypomnieć jednak należy, iż proces rozumowania organu, wnioski dotyczące oceny dowodów oraz argumenty przemawiające za przyjęciem określonej opinii, winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji tak by adresat, a nadto sąd dokonujący kontroli legalności aktu, miał możliwość zapoznania się nie tylko ze stwierdzeniem organu, ale również z analizą, jaką organ przeprowadził w stosunku do każdego z dowodów i przyczyn, dla których niektóre dowody zostały uznane za wiarygodne, a innym odmówiono wiarygodności. Każda decyzja powinna być pełna, co oznacza, że jej uzasadnienie powinno dawać kompletną informację co do tego, jakie elementy zadecydowały o takim określeniu praw lub obowiązków strony, które wyrażono w rozstrzygnięciu.

Wskazać należy, że w kontrolowanej decyzji organ nadal nie wskazuje w jaki sposób ustalił przyjęte za podstawę rozstrzygnięcia elementy stanu faktycznego, z jakich konkretnie przepisów wywiódł określoną skarżącemu wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi a nadto w żaden sposób nie odnosi się do zarzutów podniesionych przez J. O. w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W ocenie Sądu nie można tak skonstruowanego uzasadnienia zaskarżonej decyzji uznać za wypełniające wyrażone w art. 121 § 1 i art. 124 O.p. zasadę prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych oraz zasadę wyjaśniania.

Na organie odwoławczym ciążył obowiązek samodzielnego ustalenia stanu faktycznego sprawy i samodzielnego zastosowania właściwych przepisów prawa a nadto wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwiłby nie tylko skarżącemu zapoznanie się ze stanowiskiem organu, ale także pozwoliłby na przeprowadzenie kontroli sądowej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda tego, poprzez wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Prawidłowo sporządzone uzasadnienie powinno zatem zawierać nie tylko ustalonego przez organ opis stanu faktycznego (czego nie należy utożsamiać z opisem przebiegu dotychczasowego postępowania), ale także wskazanie, w jakim stopniu został on przyjęty i dlaczego. Uzasadnienie o treści odpowiadającej wymogom art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. obejmuje nie tylko przytoczenie ustaleń faktycznych zmierzających do wykazania stanu faktycznego przyjętego przez organ do swoich rozważań prawnych, ale musi obejmować także ocenę poczynionych ustaleń z punktu widzenia przepisów regulujących postępowanie przed tym organem (czego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w dalszym ciągu nie ma).

Decyzja organu odwoławczego podjęta bez samodzielnego, ponownego przeprowadzenia postępowania w sprawie a jedynie w oparciu o przedstawione przez organ I instancji wyjaśnienia (dotyczące innej sprawy), a nadto uzasadniona wbrew zaleceniom przedstawionym uprzednio przez Sąd, nadal niezawierająca przedstawienia wszystkich przyjętych dowodów i ich oceny oraz nieodnosząca się do zarzutów odwołania, jako rażąco sprzeczna z przepisem prawa materialnego - art. 153 p.p.s.a. jak i przepisami procesowymi - art. 127, 121 § 1, 124 O.p. musiała zostać przez Sąd wyeliminowana z obrotu prawnego.

Wobec faktu, iż organ odwoławczy w istocie nie ustalił stanu faktycznego sprawy dalsza wypowiedź Sądu jest niemożliwa. Ażeby rozważyć, czy organy postępowania podatkowego dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego Sąd zmuszony byłby do wypełnienia zadań należących do organu odwoławczego, czyli ustalić stan faktyczny na podstawie zebranego materiału dowodowego, poddać ocenie wartość dowodową poszczególnych dowodów itd., co wykracza poza zakres kompetencji Sądu. Rolą sądu administracyjnego jest bowiem kontrola decyzji ostatecznej, a nie wydawanie merytorycznych rozstrzygnięć i zastępowanie w tym względzie organu administracji publicznej.

Podnieść należy również, iż organ I instancji nie sprecyzował w swojej decyzji, na podstawie jakiego dowodu przyjął krąg uczestników postępowania, ograniczając się do wymienienia współwłaścicieli nieruchomości przy ul. (...) w K. Sąd w tym miejscu wskazuje, iż dowodem właściwym dla ustalenia właścicieli danej nieruchomości jest odpis zupełny z księgi wieczystej ilustrujący stan prawny nieruchomości w okresie, do którego odnosi się rozstrzygnięcie decyzji. W szczególności odpowiednim dowodem do stwierdzenia tej okoliczności nie jest protokół czynności sprawdzających na terenie danej nieruchomości. Wobec nieodniesienia się w decyzji organu I instancji do dowodu, na podstawie którego organy ustaliły krąg uczestników postępowania, jak również braku odpowiedniego dokumentu w aktach sprawy, koniecznym jest stwierdzenie, iż w sprawie będącej przedmiotem skargi nie wykazano prawidłowości w ustaleniu pełnego kręgu uczestników postępowania zarówno na etapie postępowania odwoławczego jak i pierwszoinstancyjnego.

Końcowo należy zauważyć, iż w realiach niniejszej sprawy organy obu instancji nie rozważyły możliwości zastosowania obowiązującego od 1 lutego 2015 r. przepisu art. 6j ust. 4a ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, zgodnie z którym w przypadku prowadzenia w części lokalu mieszkalnego obsługi biurowej działalności gospodarczej opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi uiszcza się w ramach opłaty dotyczącej nieruchomości, o których mowa w art. 6c ust. 1. W sprawie brak jest jakichkolwiek ustaleń faktycznych w tym zakresie, które pozwalałyby przesądzić czy ww. przepis może mieć w niej zastosowanie.

Z wszystkich powyżej wskazanych względów Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy zobowiązane będą uwzględnić stanowisko Sądu wyrażone w niniejszym wyroku, a zwłaszcza wyeliminować wszystkie wykazane nieprawidłowości.

Rozpoznając ponownie sprawę organy powinny zrealizować poczynione powyżej wskazania i zalecenia Sądu. W szczególności przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy winny ustalić jednoznacznie prawidłowy krąg uczestników postępowania, samodzielnie ustalić fakty, które uznają za udowodnione, oraz dowody, na których się oparły, a także dowody, którym odmówiły wiarygodności. Dopiero bazując na tej podstawie organy mogą przystąpić do oceny prawnej stanu faktycznego. Argumentacja organu powinna być logiczna, spójna i konkretna, tak aby sposób jego rozumowania był czytelny dla adresata i poddawał się kontroli sądu. Wypada bowiem podkreślić, iż koniecznym jest aby w uzasadnieniu decyzji organ przedstawił swój proces rozumowania, wnioski dotyczące oceny dowodów i argumenty przemawiające za przyjęciem swojej opinii, tak, by zarówno adresat, jak i sąd kontrolujący legalność aktu, mogli zapoznać się nie tylko ze stwierdzeniem organu, ale także z analizą dowodów leżącą u podstaw tegoż stwierdzenia.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w pkt I wyroku.

O kosztach postępowania rozstrzygnięto w pkt II wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Na zasądzone koszty składa się uiszczony wpis w kwocie (...) zł.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.