Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1116985

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie
z dnia 17 lutego 2012 r.
I SA/Kr 1979/11

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia Michał Śmiałowski (sprawozdawca).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie: po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P.P. o zwolnienie od kosztów sądowych, w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej, z dnia 30 września 2011 r., nr (...) w przedmiocie podatku akcyzowego za miesiąc czerwiec 2003 r. postanawia: wniosek oddalić

Uzasadnienie faktyczne

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynął wniosek P.P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej, z dnia 30 września 2011 r., nr (...), w przedmiocie podatku akcyzowego za miesiąc czerwiec 2003 r.

Jak wynika z uzasadnienia wniosku, zawartego w nim "oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach" oraz nadesłanego pisma pełnomocnika, z dnia 2 lutego 2012 r. P.P. prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z matką H.F. ur. w 1940 r. Oboje mieszkają w mieszkaniu o pow. 60 m2. H.F. otrzymuje emeryturę w wysokości 1.053 zł miesięcznie. P.P. od ponad trzech lat nie pracuje i nie posiada dochodów ani konta bankowego.

Zdaniem orzekającego wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 20 września 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z p. zm.) prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 2). Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje natomiast zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 3).

Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej na podstawie art. 246 § 1 ww. ustawy przysługuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym) lub gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym).

Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest więc formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe.

Ubiegający się o taką pomoc winien więc w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie i rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające - może zwrócić się o pomoc państwa czyli w rzeczywistości o przeniesienie ciężaru kosztów postępowania na współobywateli. To bowiem z ich środków pochodzą dochody budżetu Państwa, z których pokrywa się koszty postępowania sądowego w razie zwolnienia skarżącego z obowiązku ich ponoszenia (por. postan. SN. z dnia 24 września 1984 r. sygn. II CZ 104/84 i postan. NSA z dnia 10 stycznia 2005 r., sygn. akt FZ 478/04).

Warto też zauważyć, iż zwolnienie od kosztów sądowych jest odstępstwem zarówno od ogólnej zasady przewidzianej w art. 199 ww. ustawy zgodnie z którą strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie (...) jak i od konstytucyjnego obowiązku ponoszenia danin publicznych wynikającego z art. 84 Konstytucji RP.

W przedmiotowej sprawie zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia ma analiza przesłanek przyznania prawa pomocy stronie skarżącej wymienionych w art. 246 § 1 ww. ustawy. Wskazuje ona, iż to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, że strona nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zdaniem orzekającego dane przedstawione we wniosku były niewystarczające do oceny stanu majątkowego i możliwości płatniczych P.P. Stąd też strona skarżąca została wezwana do przedłożenia:

-

spisu miesięcznych wydatków rodziny związanych z bieżącymi potrzebami, popartego odpowiednimi rachunkami,

-

wyciągów z kont bankowych P. P. i H.F. obejmujących operację z ostatnich trzech miesięcy i ich obecny stan,

-

zeznań podatkowych P. P. i H.F. za 2011 r. lub oświadczeń o przychodach uzyskanych w tym roku z uwzględnieniem dochodów,

-

dowodu przelewu lub przekazu emerytury H.F. za ostatni miesiąc,

-

zaświadczenia z właściwej spółdzielni mieszkaniowej, dotyczącego własności spółdzielczego prawa do lokalu lub odpisu księgi wieczystej jeżeli takowa jest prowadzona dla tego lokalu.

W odpowiedzi na przedmiotowe wezwanie pełnomocnik strony skarżącej przesłał pismo z dnia 2 lutego 2012 r., w którym poinformował, że P.P. od trzech lat nie pracuje i nie posiada dochodów, zeznań podatkowych ani konta.

W takich okolicznościach, stwierdzić należy, iż strona skarżąca nie wywiązała się w pełni z nałożonego obowiązku. Nie przysłała bowiem wymaganych dokumentów bardzo istotnych, z punktu widzenia oceny jej sytuacji finansowej, w szczególności tych dotyczących sytuacji majątkowej H.F. czy spisu miesięcznych wydatków rodziny. Pismo pełnomocnika nie zawiera bowiem informacji na temat wszystkich kwestii podlegających wyjaśnieniu.

Zwrócić trzeba uwagę, iż Sąd dokonując oceny możliwości płatniczych danej strony musi przeprowadzić pewnego rodzaju symulację finansową określającą relację wydatków gospodarstwa domowego do jego dochodów, z uwzględnieniem posiadanych środków trwałych i oszczędności. W operacji tej musi też wziąć pod uwagę charakter i wysokość poszczególnych wydatków żeby uznać je za konieczne lub za zbędne, zwłaszcza w obliczu faktu starania się o przyznanie prawa pomocy. Tymczasem brak którychkolwiek z tych danych, skutecznie to uniemożliwia.

Strona skarżąca powinna się zatem liczyć, iż w przypadku wyżej opisanego zachowania orzekający nie będzie miał wystarczających podstaw do przyznania jej prawa pomocy (por. postanowienie NSA z dnia 11 grudnia 2008 r., sygn. akt I FZ 394/08, postanowienie NSA z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt II FZ 400/10). Mając na względzie fakt, iż to właśnie na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania niezdolności do ponoszenia kosztów sądowych, stwierdzić należy, iż P.P. nie wykazał przesłanek warunkujących przyznanie mu prawa pomocy (por. postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 23 października 2009 r. sygn. akt. III SA/Gl 823/09, postanowienie NSA z dnia 18 czerwca 2010 r., sygn. akt II FZ 253/2010). W związku z tym żądanie zwolnienia od kosztów sądowych nie zasługuje na uwzględnienie a rozpatrywany wniosek zgodnie z przyjętą linią orzeczniczą (por. postanowienie NSA z dnia 8 listopada 2006 r. sygn. akt II OZ 1112/2006, ONSAiWSA 2007/4, poz. 79) należało oddalić na podstawie art. 244 § 1, art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2, w zw. z art. 258 § 2, pkt 7) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 20 września 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z p. zm.).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.