Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1995676

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie
z dnia 15 stycznia 2016 r.
I SA/Kr 1880/15
Uznanie danego obiektu za związany z prowadzeniem działalności gospodarczej.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Firek (spr.).

Sędziowie WSA: Maja Chodacka, Paweł Dąbek.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2016 r., sprawy ze skarg B. Sp. z o.o. w K. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 września 2015 r. nr (...),(...) w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. i 2014 r. - skargi oddala.

Uzasadnienie faktyczne

Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 14 marca 2015 r., nr (...), określił wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości dla B. Sp. z o.o. z siedzibą w K. za 2014 r. na kwotę 8 096,00 zł, a decyzją z dnia 14 kwietnia 2015 r., nr (...) określił wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości dla B. Sp. z o.o. z siedzibą w K. za 2013 r. na kwotę 7 882,00 zł.

W decyzjach przedstawiono szczegółowe rozliczenie należnego podatku. W związku z prowadzonymi czynnościami sprawdzającymi ustalono, że B.Sp. z o.o. z siedzibą. złożyła deklarację w wyznaczonym terminie, jednakże zaniżyła kwotę podatku od nieruchomości poprzez zadeklarowanie niższych podstaw przedmiotów opodatkowania w zakresie budynku, co spowodowało obowiązek określenia przez organ podatkowy wysokości należnego podatku. Prezydent Miasta wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2014.

Na podstawie zgromadzonych w toku postępowania dowodów ustalono, że B1A IIP Sp. z o.o. na podstawie aktu notarialnego Rep. (...) z dnia 28 grudnia 2012 r. (umowa sprzedaży) nabyła na własność lokal niemieszkalny nr 2 (garaż) w budynku mieszkalnym położonym usytuowanym na działce nr (...) jednostka ewidencyjna K o powierzchni 1665 m2, która jest oznaczona w ewidencji gruntów i budynków symbolem B, czyli tereny mieszkaniowe.

W dalszej części uzasadnienia organ wskazał, że na podstawie elektronicznego odpisu z Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego ustalono, że B1A IIP Sp. z o.o. jest przedsiębiorcą. Organ podatkowy powołał przepisy znajdujące zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Zaznaczył, że przedmiot opodatkowania będący w posiadaniu B1A IIP Sp. z o.o. stanowią grunty pozostałe o powierzchni 247, 86 m2 oraz budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 346,60 m2. Organ podatkowy podkreślił, że przedmiotowy lokal niemieszkalny nr 2 (garaż) będący w posiadaniu podatnika to lokal służący do przechowywania samochodów lub innych pojazdów mechanicznych. Podatek od nieruchomości ma charakter majątkowy, co powoduje, że sam fakt posiadania określonych składników majątkowych przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą przesądza o ich opodatkowaniu według stawek najwyższych.

B1A IIP Sp. z o.o. wniosła w terminie odwołania od powyższych rozstrzygnięć. Podniosła, że fakt znajdowania się budynku w posiadaniu przedsiębiorcy nie jest wystarczający dla zakwalifikowania go jako związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej. Okoliczność ta nie uzasadnia więc opodatkowania takiego budynku podatkiem od nieruchomości z zastosowaniem stawki właściwej dla budynków związanych z działalnością gospodarczą. Podkreślono, że przedmiotowy garaż nie został zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej, lecz został nabyty celem odsprzedaży. Ponadto zakwestionowano wysokość zastosowanej w stosunku do garażu stawki podatku od nieruchomości.

Decyzjami z dnia 4 września 2015 r., znak (...) oraz (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 1a, art. 2, art. 3, art. 4, art. 5 i art. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 849 z późn. zm.), § 1 uchwały Rady Miasta Krakowa nr LXI/875/12 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Małop. 2012 r., poz. 6450), § 1 uchwały Rady Miasta Krakowa nr XCII/1357/13 z dnia 4 grudnia 2013 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Małop. 2013 r., poz. 7429) oraz art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 613 z późn. zm.) utrzymało w mocy zaskarżone decyzje.

Kolegium omówiło sposób opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Wskazało, że B1A IIP Sp. z o.o. z siedzibą w Krakowie w 2013 r. była właścicielem lokalu niemieszkalnego nr 2 (garaż) o powierzchni 346,60 m2 w budynku mieszkalnym, usytuowanym na działce nr (...) jednostka ewidencyjna Krowodrza, o powierzchni 1665 m2 - do lokalu przynależy 247,86 m2 gruntu, co odpowiada udziałowi wynoszącemu 42884/288072 - nieruchomość powyższa na nabyta została na podstawie aktu notarialnego Rep. A (...) z dnia 28 grudnia 2012 r. Wysokość zobowiązania podatkowego ustalono przy zastosowaniu stawek właściwych dla poszczególnych przedmiotów opodatkowania określonych w odpowiednich uchwałach Rady Miasta Krakowa.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że rozstrzygnięcie organu I instancji jest zgodne z przepisami prawa, co skutkowało utrzymaniem decyzji organu I instancji w mocy. Odnosząc się do zarzutu odwołania, że opodatkowany garaż nie został zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej, Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z przepisem art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jak stanowi przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy, przez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej należy rozumieć grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Do uznania danego obiektu za związany z prowadzeniem działalności gospodarczej nie jest konieczne wykorzystywanie nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, albowiem wystarczy sam fakt jej posiadania przez przedsiębiorcę.

Kolegium wyjaśniło dodatkowo, że garaż będący w posiadaniu przedsiębiorcy podlega opodatkowaniu według stawki z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

B1A IIP Sp. z o.o. wniosła w terminie skargi na powyższe decyzje do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zarzuciła naruszenie:

- art. 2 ust. 1 pkt 2 i 3 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 oraz w związku z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez błędną wykładnię, polegającą na niewłaściwym przyjęciu, że lokal o przeznaczeniu innym niż mieszkalne (garaż), zlokalizowany w budynku mieszkalnym, znajdujący się w posiadaniu podmiotu wpisanego do rejestru przedsiębiorców, jest traktowany dla celów podatkowych jako związany z prowadzeniem działalności gospodarczej, niezależnie od sposobu jego rzeczywistego wykorzystywania, oraz niezależnie od tego, czy taki lokal jest lub może być faktycznie wykorzystywany na cele związane z działalnością gospodarczą;

- art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b w związku z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz odpowiednich uchwał Rady Miasta Krakowa poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że lokal o przeznaczeniu innym niż mieszkalne (garaż), stanowiący własność spółki oraz będący w jej posiadaniu jest opodatkowany najwyższą stawką podatku od nieruchomości, pomimo, że spółka nie prowadzi na obszarze tego lokalu żadnej działalności, nie wykorzystuje go do prowadzenia działalności gospodarczej, nie składuje w nim żadnego towaru, nie prowadzi działalności produkcyjnej, ani jakiekolwiek innej działalności odpowiadającej definicji działalności gospodarczej określonej w art. 1a ust. 1 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

- art. 122 w zw. z art. 187 § 1 oraz art. 191 oraz art. 229 o.p. poprzez nieprzeprowadzenie jakiegokolwiek postępowania dowodowego na okoliczności uzasadniające zastosowanie do lokalu będącego w posiadaniu spółki najwyższej stawki podatku od nieruchomości, to jest poprzez brak wykazania, czy faktyczny sposób wykorzystywania tego lokalu uzasadnia zastosowanie stawki najwyższej. Organy podatkowe w prowadzonym postępowaniu powinny sprawdzić w jakim zakresie nieruchomość lokalowa stanowi element składowy przedsiębiorstwa i czy nieruchomość ta jest wykorzystywana lub może być wykorzystywana dla celów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Dopiero po dokonaniu takich ustaleń powinien zostać naliczony podwyższony podatek od nieruchomości;

- art. 233 § 1 pkt 1o.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji utrzymujących w mocy decyzję organu pierwszej instancji, pomimo ich wadliwości oraz sprzeczności z prawem.

W oparciu o powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji, poprzedzających je decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.

Skargi zostały zarejestrowane pod sygnaturami akt I SA/Kr 1880/15 oraz I SA/Kr 1881/15. Na rozprawie w dniu 15 stycznia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zarządził ich połączenie do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. akt I SA/Kr 1880/15.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skargi nie są zasadne i podlegają oddaleniu.

Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm. - dalej p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia aktu administracyjnego, stwierdzeniem jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W wypadku niestwierdzenia takich wad, sąd skargę oddala, co wynika z art. 151 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 849 z późn. zm.), opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane:

1)

grunty,

2)

budynki lub ich części,

3)

budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 podstawę opodatkowania stanowi dla gruntów - powierzchnia, a dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa.

W myśl art. 3 ust. 1 ustawy podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące:

1)

właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3;

2)

posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych;

3)

użytkownikami wieczystymi gruntów;

4)

posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego.

Zgodnie z art. 6 ust. 9 ustawy, osoby prawne, jednostki organizacyjne oraz spółki niemające osobowości prawnej, jednostki organizacyjne Agencji Nieruchomości Rolnych, a także jednostki organizacyjne Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe są obowiązane:

1)

składać, w terminie do dnia 31 stycznia, organowi podatkowemu właściwemu ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania, deklaracje na podatek od nieruchomości na dany rok podatkowy, sporządzone na formularzu według ustalonego wzoru, a jeżeli obowiązek podatkowy powstał po tym dniu - w terminie 14 dni od dnia zaistnienia okoliczności uzasadniających powstanie tego obowiązku;

2)

odpowiednio skorygować deklaracje w razie zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3, w terminie 14 dni od dnia zaistnienia tego zdarzenia;

3)

wpłacać obliczony w deklaracji podatek od nieruchomości - bez wezwania - na rachunek właściwej gminy, w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminie do dnia 15. każdego miesiąca, a za styczeń do dnia 31 stycznia.

Ustawa wprowadza rozróżnienie stawek opodatkowania w zależności od tego, czy grunty lub budynki związane są z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 5). Takie samo rozróżnienie, wprowadzające najwyższe stawki opodatkowania dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, przewidywały uchwały Rady Miasta Krakowa nr LXI/875/12 z dnia 21 listopada 2012 r. oraz nr XCII/1357/13 z dnia 4 grudnia 2013 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości Jak ustalono w trakcie postępowania, B1A IIP Sp. z o.o. z siedzibą w Krakowie w latach 2013 i 2014 była właścicielem lokalu niemieszkalnego nr 2 (garaż) o powierzchni 346,60 m2 w budynku mieszkalnym położonym usytuowanym na działce nr (...) jednostka ewidencyjna K., o powierzchni 1665 m2 wraz z przynależącym gruntem o powierzchni 247,86 m2.

W sprawie spór dotyczył tego, czy przedmiotowy garaż należy do budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (art. 5 ust. 2 lit. b ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz stosowne przepisy uchwał Rady Miasta Krakowa).

Stosownie do art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej należy rozumieć grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela pogląd Kolegium, zgodnie z którym do uznania danego obiektu za związany z prowadzeniem działalności gospodarczej nie jest konieczne wykorzystywanie nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, albowiem wystarczy sam fakt jej posiadania przez przedsiębiorcę (tak. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 lutego 2014 r., sygn. akt II FSK 853/12, Lex Omega nr 1447084 oraz Wojewódzkie Sądy Administracyjne: w Gliwicach, w wyroku z dnia 22 kwietnia 2014 r., sygn. akt I SA/Gl 982/12, Lex Omega nr 1316423 oraz w Poznaniu, w wyroku z dnia 9 lipca 2010 r., sygn. akt III SA/Po 345/10, Lex Omega nr 674920). Pojęcie budynków "związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej" jest szersze od pojęcia "zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej" i obejmuje także pośrednie związanie budynku lub jego części z działalnością gospodarczą.

Wypada w tym miejscu zaznaczyć, że w orzecznictwie dopuszcza się możliwość odstąpienia od powyższej zasady, tzn. przyjęcie, że nieruchomość niemieszkalna będąca w posiadaniu przedsiębiorcy nie będzie w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nieruchomością związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, gramatyczna wykładnia przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy mogłaby prowadzić do wniosków, że każda nieruchomość zakupiona przez przedsiębiorcę bez względu na sposób jej wykorzystywania, czy cel zakupu (poza wyjątkami wprost w ustawie przewidzianymi), podlega opodatkowaniu według najwyższych stawek. O ile w przypadku przedsiębiorców nie będących osobami fizycznymi wnioski takie są logiczne, o tyle w przypadku przedsiębiorców będących osobami fizycznymi sprawa się komplikuje. Podmiot taki występuje w obrocie w dwojakim charakterze, raz jako osoba można powiedzieć prywatna (a więc w zakresie swojego majątku osobistego), raz jako przedsiębiorca. Występowanie przez osobę fizyczną w obrocie w tej dwojakiej roli uzasadnia rozróżnienie jej sytuacji prawnopodatkowej na tle ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zakresie podatku od nieruchomości (wyrok z dnia 12 czerwca 2012 r., sygn. akt II FSK 2288/10, Lex Omega nr 1216595). Takie rozróżnienie wprowadzono jednak tylko w odniesieniu do przedsiębiorców, będących osobami fizycznymi. Takie osoby posiadają zarówno majątek osobisty, przeznaczony do prywatnych celów, jak i majątek wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. Podobne różnicowanie nie znajduje uzasadnienia w odniesieniu do osób prawnych, które nie posiadają majątku osobistego, z którego korzystałyby do celów prywatnych. Jeżeli osoba prawna prowadzi działalność gospodarczą to przyjąć trzeba, że cały jej majątek jest z tą działalnością związany.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny skargi oddalił, biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.