I SA/Kr 168/20 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3100451

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 września 2020 r. I SA/Kr 168/20

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wolas (spr).

Sędziowie WSA: Stanisław Grzeszek, Urszula Zięba.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 września 2020 r. sprawy ze skargi P. T. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia (...) listopada 2019 r. Nr (...) w sprawie uznania zarzutów na postępowanie egzekucyjne za nieuzasadnione skargę oddala.

Uzasadnienie faktyczne

Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. jako organ egzekucyjny prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanego P. T. na podstawie tytułu wykonawczego nr (...) z.08.2017 r., wystawionego przez Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny, obejmującego należność z tytułu opłaty za niespełnienie obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia OC w kwocie 4000,00 zł należności głównej. Organ egzekucyjny w dniu 13 września 2017 r. dokonał zajęcia świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej (zawiadomienie z dnia.09.2017 r., nr (...)). Przedmiotowy tytuł wykonawczy wraz z zawiadomieniem o zajęciu został doręczony zobowiązanemu w dniu 27 września 2017 r.

Zobowiązany pismem z dnia 29 września 2017 r. złożył zarzuty nieistnienia obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j Dz. U. z 2018 r. poz. 1314 - dalej: upea), polegające na bezpodstawnym żądaniu opłaty karnej przez Fundusz Gwarancyjny za niespełnienie ustawowego obowiązku ubezpieczenia OC, kiedy to zakupiony samochód spełnia warunki pojazdu zabytkowego i w takim celu został zakupiony. Ponadto nie jest zarejestrowany na nazwisko zobowiązanego. Zobowiązany podniósł również, iż przedmiotowy pojazd stanowi dowód rzeczowy w prowadzonych postępowaniach w związku z uszkodzeniem go przez osoby trzecie oraz zerwaniem i kradzieżą tablic rejestracyjnych. Zobowiązany stwierdził, że przedmiotowy pojazd od momentu zakupu nie był użytkowany i nie poruszał się po drogach, a tym samym nie mógł być poddany czynnościom kontrolnym, na jakie powołuje się Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny.

Organ egzekucyjny wydał w dniu 10.2017 r. postanowienie nr (...) zawieszające postępowanie egzekucyjne, do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonych zarzutów.

Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. działając na podstawie art. 34 § 1 upea, pismem z dnia 5 października 2017 r. zwrócił się do wierzyciela o zajęcie stanowiska w zakresie zgłoszonych zarzutów.

Zarząd Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego postanowieniem z dnia 04.2019 r. Nr (...) w sprawie stanowiska wierzyciela uznał wniesione zarzuty za nieuzasadnione.

Zobowiązany na ww. stanowisko złożył zażalenie do Rady Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego, która utrzymała w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji (postanowienie z dnia 08.2019 r. nr (...).

Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela, wydał w dniu 09.2019 r. postanowienie nr (...) w którym uznał zgłoszone zarzuty za bezzasadne.

Na postanowienie to zobowiązany złożył zażalenie, w którym podniósł nowy zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego przez organ egzekucyjny.

Dyrektor izby Administracji Skarbowej w K. postanowieniem z dnia listopada 2019 r. nr (...) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 144 k.p.a., w związku z art. 17, art. 18, art. 23 § 1 i art. 34 upea, utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

W uzasadnieniu podano, iż odnośnie zarzutu dotyczącego nieistnienia obowiązku organ egzekucyjny jest związany stanowiskiem wierzyciela. Tym samym nie jest uprawniony do prowadzenia samodzielnego postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia podstaw do uwzględnienia zarzutów. Organ nadzoru jest bowiem uprawniony do rozpoznania zażalenia, jednakże z zastrzeżeniem art. 29 § 1 upea tj. nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym (por. wyrok NSA z dnia 3 czerwca 2011 r., sygn. akt: II OSK 946/10, wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2011 r., sygn. akt: II FSK 170/10. wyrok NSA z dnia 16 listopada 2010 r., sygn. akt I OSK 1508/10).

W zakresie zaś zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, wyjaśniono, że w piśmie z dnia 29 września 2019 r. zobowiązany podnosił zarzut jedynie z art. 33 § 1 pkt 1 upea. Organ egzekucyjny rozpatrzył ten zarzut. Natomiast za niedopuszczalne należy uznać wnoszenie nowych zarzutów, uzupełnianie ich o nowe podstawy prawne lub faktyczne, po ustawowym terminie 7 dni liczonym od dnia doręczenia odpisów tytułów wykonawczych. Stanowisko takie znajduje potwierdzenie w przepisach upea (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach sygn. akt I SA/Gl 753/14. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie sygn. akt I SA/Sz 216/10, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku sygn. akt I SA/Bk 331/10. wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie I SA/Kr 180/10).

W skardze na powyższe postanowienie wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie P.T. zarzucił iż jest ono niezgodne z prawem.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a., uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Kontrolując zaskarżone postanowienie zgodnie z powyższymi kryteriami należało uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone postanowienie nie jest dotknięte wadami prawnymi, które skutkowałyby koniecznością jego uchylenia.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż zgodnie z art. 29 § 1 upea organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej, organ ten nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Przepis art. 34 § 1 upea nakłada na organ egzekucyjny obowiązek rozpatrzenia zarzutów wskazanych w art. 33 pkt 1-5 i 7 upea po uzyskaniu stanowiska wierzyciela, przy czym wypowiedź wierzyciela jest wiążąca dla organu egzekucyjnego. Jednocześnie w art. 34 § 4 upea wyraźnie zaznaczono, iż do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie zgłoszonych zarzutów, koniecznym jest aby postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela, posiadało walor ostateczności. W niniejszej sprawie organ egzekucyjny wydał postanowienie odmawiające uwzględnienia zarzutów po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w przedmiocie stanowiska wierzyciela. W uzasadnieniu zarówno postanowienia wierzyciela jak i zaskarżonego organu wskazano szczegółowo powody nieuwzględnienia zarzutów.

Zarzuty skargi zmierzały do zakwestionowania obowiązku podlegającego egzekucji z uwagi na nie podleganie przez sporny pojazd tj.(...), ustawowemu obowiązku ubezpieczenia OC. Art. 23 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych nakłada na każdego posiadacza pojazdu zarejestrowanego obowiązek zawarcia urnowy ubezpieczenia OC i kontynuowania jej przez cały okres posiadania pojazdu, niezależnie od jego stanu technicznego oraz zakresu użytkowania. Tymczasem po zawiadomieniu otrzymanym od organów Policji, iż w dniu 15 lutego 2017 r. zobowiązany nie okazał funkcjonariuszom Policji aktualnej umowy ubezpieczenia OC pojazdu marki (...) a także organy ustaliły w kontrolowanej sprawie, iż w bazie Ośrodka Informacji UFG, w której gromadzone są m.in. dane dotyczące zawartych umów ubezpieczenia OC, nie zidentyfikowano żadnej ważnej w 2017 r. umowy ubezpieczenia dotyczącej ww. pojazdu. W związku z tym, na podstawie art. 90 ust. 1 ww. ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych... skierowano do P. T. wezwanie do przedstawienia dokumentów potwierdzających zawarcie umowy ubezpieczenia OC zgodnie z przepisami ww. ustawy, wykazania braku istnienia takiego obowiązku, bądź do uiszczenia opłaty za jego niespełnienie. Powyższemu skarżący nie uczynił zadość. Powyższe spowodowało skierowanie do zobowiązanego upomnienia a następnie przekazanie sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego w administracji. Nadto przedmiotowy pojazd nie został wykazany jako zabytkowy, gdyż zgodnie z art. 2 pkt 11 ww. ustawy do pojazdów historycznych zaliczamy:

a) pojazd zabytkowy w rozumieniu przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym,

b) pojazd mający najmniej 40 lat,

c) pojazd mający co najmniej 25 lat i który został uznany przez rzeczoznawcę samochodowego za pojazd unikatowy lub mający szczególne znaczenie dla udokumentowania historii motoryzacji.

Tymczasem przedmiotowy pojazd został wyprodukowany w 1996 r., zaś zobowiązany nie udokumentował, że w 2017 r. był on pojazdem zabytkowym w rozumieniu przepisu art. 2 pkt 39 ustawy Prawo o ruchu drogowym i został wpisany do rejestru zabytków lub inwentarza muzealiów. Nadto okoliczność że ww. pojazd nie poruszał się po drogach, więc nie mógł być poddany kontroli, jak również fakt, że stanowił on dowód rzeczowy, nie mogą mieć wpływu na zasadność nałożenia i dochodzenia od zobowiązanego opłaty za brak umowy OC, bowiem w 2017 r. zobowiązany był w posiadaniu zarejestrowanego pojazdu, a zatem ciążył na nim ustawowy obowiązek zachowania ciągłości ochrony ubezpieczeniowej. Zatem prawidłowo w kontrolowanej sprawie ustalono, iż zobowiązany, będąc posiadaczem pojazdu marki (...) roku, wbrew ustawowemu obowiązkowi, nie był objęty ochroną ubezpieczeniową z tytułu umowy ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych, a zatem nałożenie i dochodzenie opłaty było zgodne z prawem.

Z kolei również zasadnie organy uznały zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego jako spóźniony, gdyż wniesiony został po ustawowym terminie 7 dni liczonym od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego.

Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalając skargę.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.