Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2706827

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie
z dnia 18 czerwca 2019 r.
I SA/Kr 1202/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Firek.

Sędziowie WSA: Piotr Głowacki Stanisław Grzeszek (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi M. O. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia (...) września 2018 r. nr (...) w przedmiocie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne skargę oddala

Uzasadnienie faktyczne

Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanego M. O. na podstawie tytułu wykonawczego nr (...) z dnia 30 maja 2016 r. wystawionego przez wierzyciela - P. S.A. Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej.

Egzekucję wszczęto w dniu 1 września 2016 r. doręczając zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego.

W dniu 5 września 2016 r. zobowiązany złożył pismo zawierające zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, podnosząc zarzut nieistnienia obowiązku oraz brak uprzedniego doręczenia upomnienia (art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, dalej "upea").

Pismem z dnia 8 września 2016 r. organ egzekucyjny przesłał do wierzyciela - P. S.A. złożone przez zobowiązanego zarzuty celem zajęcia stanowiska i równocześnie zawiesił prowadzone postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonych zarzutów.

Postanowieniem z dnia 20 października 2016 r. nr (...) wierzyciel uznał wniesione przez zobowiązanego zarzuty za nieuzasadnione, natomiast pismem z dnia 24 listopada 2016 r. zobowiązany wniósł zażalenie na przedmiotowe postanowienie. Niezaskarżalnym postanowieniem z dnia 14 lutego 2018 r. nr (...) wierzyciel utrzymał w mocy postanowienie z dnia 20 października 2016 r. nr (...) w przedmiocie zarzutów.

Dysponując ostatecznym postanowieniem w sprawie stanowiska wierzyciela, Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2018 r. nr (...), uznał za nieuzasadnione zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie ww. tytułów wykonawczych.

Nie zgadzając się z wydanym postanowieniem M. O. złożył zażalenie, w którym wyjaśnił, że wyrejestrował odbiornik telewizyjny na P. w K. w 2000 r., oraz, że nie otrzymał upomnień za rzekomo nie zapłacony abonament i nie posiada odbiornika telewizyjnego, a także nie ogląda telewizji publicznej.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. postanowieniem z dnia 27 września 2019 r. nr (...), utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że organ egzekucyjny wydał postanowienie odmawiające uwzględnienia zarzutu po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w przedmiocie stanowiska wierzyciela. Ponieważ przedmiotem rozpatrzenia były zarzuty z art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 7 upea, opinia wierzyciela wyrażona w postanowieniu, była dla organu egzekucyjnego wiążąca.

Jak wskazał organ II instancji w zażaleniu zobowiązany nie precyzuje konkretnych zarzutów przeciwko zaskarżonemu postanowieniu, zarzucił ponownie, że dochodzone roszczenia są bezzasadne.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. podkreślił, że odnośnie zarzutu dotyczącego nieistnienia obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 upea) jak i braku doręczenia upomnienia (art. 33 § 1 pkt 7 upea) organ egzekucyjny jest związany stanowiskiem wierzyciela. Tym samym nie jest uprawniony do prowadzenia samodzielnego postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia podstaw do uwzględnienia zarzutów. Organ egzekucyjny może jedynie dokonać analizy, czy postępowanie wierzyciela było prawidłowe pod względem merytorycznym. Organ odwoławczy, sprawujący jednocześnie nadzór nad egzekucją administracyjną, jest związany stanowiskiem wierzyciela, jednak powinien zbadać, czy organ egzekucyjny przeanalizował stanowisko wierzyciela pod kątem, o którym była mowa powyżej. Organ nadzoru jest bowiem uprawniony do rozpoznania zażalenia, jednakże z zastrzeżeniem art. 29 § 1 upea. W myśl art. 29 upea organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Przepis ten zawęża zakres rozpoznania sprawy w postępowaniu zażaleniowym. Organ wyjaśnił, że zobowiązany mógł i podnosił zarzut nieistnienia obowiązku w trakcie postępowania dwuinstancyjnego przed organami wierzycielskimi. Badanie kwestii istnienia obowiązku przez organ egzekucyjny i Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. oznaczałoby jednak, że sprawa ta jest wbrew ustawie (upea i k.p.a.) rozpatrywana przez trzecią i czwartą instancję. Byłoby to sprzeczne z podstawowymi zasadami na jakich opiera się procedura administracyjna.

Podsumowując powyższe organ II instancji stwierdził, że zarzuty zobowiązanego są nieuzasadnione.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M. O. zarzucił naruszenie:

- art. 36 § 1 i § 2 oraz art. 35 § 1 i § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez wielokrotne przesuwanie (przez organ I instancji) terminu załatwienia "odwołania" z dnia 30 sierpnia 2016 r. bez podania przyczyn,

- art. 44 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż wymienione w postanowieniu Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. pismo (...) z dnia 14 lutego 2018 r. nie zostało mu doręczone,

- art. 1a pkt 13 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez zaniechanie badania zgodności z prawem prowadzonego przez organ egzekucyjny postępowania egzekucyjnego. Nieuwzględnienie braku odpowiedzi ze strony P. SA na zarzuty wymienione w piśmie z dnia 30 sierpnia 2016 r. oraz w piśmie z dnia 2 listopada 2016 r. dotyczące braku upomnień,

- art. 6 Kodeksu cywilnego, gdyż wyjaśnił on, że odbiornik telewizyjny i radiowy wyrejestrował w 2000 r.

Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, anulowanie tytułu wykonawczego, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego według obowiązujących norm, powołanie na świadka G. O., G. O. oraz o dopuszczenie dowodów (załączników), których P. SA, Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. ani Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. nie rozpatrzyli.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonych granicach, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie dostrzegł takiego naruszenia prawa, które mogłoby skutkować koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji. Jednocześnie zaznaczyć trzeba, iż korzystając z uprawnienia, które przyznaje sądowi administracyjnemu art. 119 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 120 p.p.s.a., dopuszczający możliwość rozpoznania w postępowaniu uproszczonym skargi, której przedmiotem jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, Sąd procedował w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Przedmiotem kontroli Sądu było postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 27 września 2018 r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia 8 sierpnia 2018 r. uznające zgłoszone przez skarżącego zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne za nieuzasadnione.

Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowiły m.in. przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r. poz. 1314) - dalej "u.p.e.a.".

Na wstępie wyjaśnić należy, że procedura ustanowiona w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, co do zasady nie służy ustaleniu bądź określeniu obowiązków zobowiązanego, a przymusowemu wykonaniu tych obowiązków w drodze egzekucji. Postępowanie egzekucyjne jest szczególnym typem postępowania administracyjnego, mającego własne instytucje procesowe i środki zaskarżenia. Zgodnie z art. 18 u.p.e.a. w postępowaniu egzekucyjnym przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dalej "k.p.a." mają odpowiednie zastosowanie, co oznacza, że zakres ich stosowania uzależniony jest od konkretnej kwestii powstałej w toku postępowania egzekucyjnego i w sytuacji, która nie jest wprost, bądź odmiennie uregulowana w ustawie egzekucyjnej (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 9 maja 2013 r., sygn. akt I SA/Ol 152/13, wyrok ten oraz orzeczenia powołane w dalszej części uzasadnienia dostępne są na stronie internetowej:orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić też należy, że w postępowaniu tym, przy pewnej ochronie praw zobowiązanego, dominuje jednak interes wierzyciela.

Podstawowym środkiem ochrony zobowiązanego przed niezasadnym bądź niezgodnym z prawem wszczęciem i prowadzeniem egzekucji są zarzuty, których katalog ma charakter zamknięty i zawarty został w przepisie art. 33 u.p.e.a. Zgodnie z treścią ww. przepisu, podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:

1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;

2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;

3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;

4) błąd co do osoby zobowiązanego;

5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;

6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;

7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;

8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;

9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;

10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art.

27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy.

Ponadto wyjaśnić należy, że postępowanie w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym może toczyć się jedynie w ramach nakreślonych przez zgłaszającego te zarzuty w terminie otwartym na ich wniesienie. Na skutek wniesionych zarzutów uruchamiane jest postępowanie przewidziane w art. 34 u.p.e.a. Obowiązkiem zobowiązanego jest wskazanie podstawy zarzutu, a więc faktu lub prawa mieszczącego się w dyspozycji przepisu art. 33 u.p.e.a. Wskazanie podstawy zarzutu wiąże organ egzekucyjny (wyrok NSA z dnia 16 lutego 2016 r., sygn. akt II FSK 3862/13, i powołane tam orzecznictwo).

Zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące.

Tym samym nie jest on uprawniony do prowadzenia samodzielnego postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia podstaw do uwzględnienia zarzutów.

Na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela przysługuje zażalenie (art. 33 § 2). W świetle art. 34 § 4 u.p.e.a., organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu.

W okolicznościach przedmiotowej sprawy skarżący pismem z dnia 5 września 2016 r. wniósł zarzuty nieistnienia obowiązku oraz braku uprzedniego doręczenia upomnienia, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1 i 7 u.p.e.a., w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzanego na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez P. S.A. w dniu 30 maja 2016 r. nr (...) obejmującego należności z tytułu opłaty abonamentowej.

Skarżący uzasadniając swoje stanowisko podniósł, że odbiornik telewizyjny i radiowy wyrejestrował kilkanaście lat wcześniej, nigdy nie otrzymał z P. dokumentu świadczącego, że ma jakieś zobowiązania z tytułu abonamentu, jak również nie otrzymał ośmiocyfrowego numeru abonenta oraz upomnień za nieopłacone składki.

Mając na uwadze tak zgłoszone zarzuty organ egzekucyjny działając na podstawie art. 34 § 1 u.p.e.a. przesłał kopię pisma w sprawie zarzutów P. S.A. w celu wydania postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów. Postanowieniem z dnia 14 lutego 2018 r. znak (...) wierzyciel - P. S.A. utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia 20 października 2016 r. znak (...), uznające przedmiotowe zarzuty za nieuzasadnione. W konsekwencji wydania powyższego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela, Naczelnik Urzędu Skarbowego w G., a nastąpienie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. uznał zgłoszone zarzuty na prowadzone postepowanie egzekucyjne za nieuzasadnione. Organy obu instancji uznały bowiem, że opinia wierzyciela jest dla nich wiążąca.

Jak z powyższego wynika, w niniejszej sprawie organ egzekucyjny nie był jednocześnie wierzycielem, dlatego obowiązany był uzyskać stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonych przez zobowiązanego zarzutów i był stanowiskiem wierzyciela związany. W tej sytuacji, ze względu na związanie tych organów stanowiskiem wierzyciela na podstawie art. 34 § 1 cyt. ustawy, nieodzownym było poddanie kontroli Sądu stanowiska wierzyciela.

W tym miejscu należy też wskazać, że zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., postanowienia wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowienia, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu nie mogą być przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego, gdyż mają charakter incydentalny. W pełni skuteczna ochrona praw jednostki w tym zakresie jest zapewniona przez możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego rozstrzygnięć wydanych w sprawie głównej, to jest postanowień organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów. Sąd administracyjny rozpoznający skargę na postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne może zatem i powinien odnieść się również do treści rozstrzygnięcia wierzyciela dotyczącego stanowiska w sprawie zgłoszonych zarzutów.

I tak, wierzyciel w wydanych postanowieniach wskazał, że na imię i nazwisko skarżącego została zgłoszona rejestracja odbiorników rtv używanych pod adresem: K., (...). Po zgłoszeniu rejestracji wydana została książeczka opłat rtv o numerze (...) stanowiąca dowód zarejestrowania przedmiotowych odbiorników. Kolejne książeczki przewidziane do opłat z tytułu abonamentu rtv nosiły numery: (...), (...), (...). Następnie w chwili wejścia w życie przepisów rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych skarżącemu został nadany indywidualny numer identyfikacyjny abonenta (...). Zawiadomienie o nadaniu ww. numeru zostało przesłane skarżącemu pismem z dnia 27 sierpnia 2008 r. Przesyłka ta nigdy nie została przekazana jako zwrotna do P. a zatem, jak wskazał wierzyciel, skarżący nadal jest zarejestrowanym abonentem. Poczta podkreśliła jednocześnie, że nie posiada dokumentu potwierdzającego zgłoszenie przez skarżącego zaprzestania korzystania z odbiorników rtv. Zaznaczyła również, że upomnienie/wezwanie do uregulowania zobowiązania z dnia 6 kwietnia 2016 r. nr (...) skierowane do skarżącego, zostało doręczone w dniu 11 kwietnia 2016 r. dorosłemu domownikowi, a mianowicie żonie skarżącego. Kserokopia karty doręczeń z dnia 11 kwietnia 2016 r. potwierdzającej doręczenie przesyłki poleconej z upomnieniem została skarżącemu przekazana wraz z postanowieniem z dnia 20 października 2016 r.

Z powyższego zatem wynika, że skoro skarżący skutecznie zarejestrował swój odbiornik rtv i tego faktu nie zakwestionował, to istniała podstawowa przesłanka spoczywającego na skarżącym obowiązku abonamentowego. Po zarejestrowaniu odbiornika RTV uiszczenie opłaty abonamentowej jest obowiązkiem, który wynika z mocy samego prawa, zatem dla jego realizacji nie jest konieczna konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego, tj. decyzji administracyjnej (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt K 24/08, OTK-A z 2010 r. Nr 3, poz. 22, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 26 czerwca 2013 r., sygn. akt I SA/Gl 236/13).

Zatem jeśli fakt zarejestrowania odbiornika został w sprawie ustalony, to aby skutecznie podważyć ciążący na skarżącym obowiązek uiszczania abonamentu, powinien on wykazać wyrejestrowanie tegoż odbiornika (por. wyroki WSA w Gliwicach w sprawach o sygn. akt: I SA/Gl 650/14, I SA/Gl 518/14, I SA/Gl 376/13, jak również WSA w Poznaniu w sprawie sygn. akt I SA/Po 57/14). Powyższe stanowisko znajduje oparcie w regulacjach, zobowiązujących abonenta do powiadomienia urzędu pocztowego m.in. o zaprzestaniu używania odbiornika, a to na mocy § 4 obowiązującego wówczas rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 70, poz. 338) wydanego na podstawie art. 49 ust. 6 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2015 r. poz. 1531), posiadacz książeczki radiofonicznej był zobowiązany powiadomić urząd pocztowy o zmianie nazwiska, miejsca stałego pobytu (siedziby), zagubieniu lub zniszczeniu książeczki oraz o zaprzestaniu używania odbiorników. Zgłoszenia zaprzestania używania odbiorników RTV należało dokonać po przedstawieniu, w urzędzie pocztowym wypełnionego odcinka "W", stanowiącego integralną część obowiązujących wówczas książeczek radiofonicznych. Urząd pocztowy zatrzymywał okładkę książeczki, a pozostałą część książeczki, po potwierdzeniu przyjęcia odcinka "W" zwracał klientowi. Zasady postępowania w przypadku wyrejestrowania odbiorników RTV zawarte były w książeczce radiofonicznej. Po wejściu w życie ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych obowiązek zgłoszenia zaprzestania używania odbiorników RTV wynikał z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2005 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 141, poz. 1190), zmienionego rozporządzeniem Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r., w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187, poz. 1342), które zostało uchylone obecnie obowiązującym rozporządzeniem Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1676). Na ciążący na użytkowniku odbiorników obowiązek niezwłocznego powiadomienia (przez złożenie w placówce P. "Formularza zgłoszenia danych") m.in. o zaprzestaniu używania odbiorników zwrócił uwagę także Trybunał Konstytucyjny w powołanym wyroku z dnia 16 marca 2010 r.

W przedmiotowej sprawie skarżący nie zdołał faktu wyrejestrowania udowodnić. Nie przedstawił on bowiem na etapie całego postępowania egzekucyjnego jak i sądowego, ani formularza wyrejestrowania ani pisemnego oświadczenia, które mogłoby potwierdzić jego twierdzenia o dokonaniu rzekomego wyrejestrowania. Wyjaśnić trzeba, że to przecież na skarżącym ciąży obowiązek wykazania okoliczności znoszących powstały obowiązek w zakresie uiszczenia opłat abonamentowych. Choć w k.p.a. nie została zdefiniowana problematyka prawna ciężaru dowodu, to zgodnie przyjmuje się, że ciężar dowodu ciąży na tym, kto z danego stanu wywodzi korzystne dla siebie skutki. Konstrukcja powołanych wyżej regulacji prawnych, nakładających na abonenta obowiązek powiadomienia o zaprzestaniu używania odbiornika przesądza o obowiązku wykazania dokonania tegoż powiadomienia przez skarżącego. Sąd podziela w pełni pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wyrażony w wyroku z dnia 20 stycznia 2016 r., sygn. akt I SA/Gl 927/15, że regulacja dotycząca opłat abonamentowych, która obowiązek ich wnoszenia wiąże wyłącznie z zarejestrowaniem odbiornika, a ponieważ wierzyciel ma prawo dochodzić zaległych nieprzedawnionych opłat w czasie nieograniczonym, limitowanym wyłącznie terminem początkowym wyznaczonym datą rejestracji odbiornika, to wyrejestrowanie odbiornika jest okolicznością kluczową dla bytu prawnego zaległych opłat abonamentowych. Na skarżącym ciąży zatem wykazanie tej okoliczności.

Odnosząc się do kwestii niepowiadomienia przez P. skarżącego o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego wyjaśnić należy, że P. S.A, nie anulowała zgłoszonych przez użytkowników wcześniejszych wniosków rejestracyjnych, a jedynie zgodnie z obowiązkiem nałożonym na mocy § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych zastąpiła imienną książeczkę opłat indywidualnym numerem identyfikacyjnym. Trzeba także wskazać, że w myśl § 5 ust. 2 zdanie drugie powyższego rozporządzenia P. była zobowiązana wyłącznie do powiadomienia użytkowników o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, poprzez przesłanie zawiadomienia w formie wzoru, stanowiącego załącznik nr 2 do rozporządzenia. Przywołany przepis mówi zatem o "powiadomieniu" użytkowników, a więc przesłanie przez P. zawiadomienia w zwykłej przesyłce listowej (bez potwierdzenia odbioru), na prawidłowy adres abonenta czyni zadość wymogom określonym we wskazanym wyżej przepisie rozporządzenia. P. jak już wyżej wspomniano nie odnotowała zwrotu przesyłki listowej zawierającej zawiadomienie, co pozwoliło na prawidłowe przyjęcie, że zostało ono skutecznie przesłane skarżącemu.

Sąd wskazuje także, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się już pogląd, że dla skuteczności nadania numeru identyfikacyjnego nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora zwrotnym potwierdzeniem odbioru takiego powiadomienia. Prawodawca nakazał bowiem operatorowi przesłanie, a nie doręczenie stronie powiadomienia. (np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 października 2014 r., sygn. akt I SA/GI 518/14, wyrok NSA z dnia 1 czerwca 2016 r., sygn. akt II GSK 913/15).

W okolicznościach przedmiotowej sprawy, również zarzut niedoręczenia upomnienia prawidłowo został uznany przez organu za niezasadny. Jak już wyżej wskazywano doręczenie bowiem wezwania skierowanego do skarżącego do uregulowania zobowiązań abonamentowych nastąpiło dnia 11 kwietnia 2016 r. Odbierającym przesyłkę była - żona skarżącego. Ponadto, kserokopia ww. karty doręczeń z dnia 11 kwietnia 2016 r. została skarżącemu przekazana wraz z postanowieniem z dnia 20 października 2016 r.

Reasumując wskazać należy, że skoro stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów jest prawidłowe, to organ egzekucyjny zasadnie uznał, iż jest umocowany do wydania w tej sprawie postanowienia o uznaniu zarzutów za nieuzasadnione.

Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego wielokrotnego przesuwania terminu załatwienia "odwołania" z dnia 30 sierpnia 2016 r. bez podania przyczyn, wyjaśnić należy, że pomimo, iż organ informował skarżącego o zwłoce w załatwieniu sprawy, to jednak w ocenie Sądu wykazał się on biernością oraz naruszył zasadę szybkości postępowania. Wyjaśnić bowiem trzeba, że to, iż Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. nie jest organem nadrzędnym w stosunku do P. S.A., nie oznacza, że nie miał on możliwości oraz obowiązku ponaglenia wierzyciela do wydania postanowienia w spawie jego stanowiska tak, aby rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy administracyjnej mogło nastąpić w przewidzianym w prawie terminie. Zaniechanie takiego ponaglenia było niewątpliwie uchybieniem proceduralnym, nie miało ono jednak wpływu na merytoryczną poprawność finalnego postanowienia, dlatego też nie może być powodem jego uchylenia.

Ponadto wyjaśnić należy, że wbrew twierdzeniem skarżącego o braku doręczenia pisma z dnia 14 lutego 2018 r., które to było postanowieniem wierzyciela P. w zakresie zgłoszonych zarzutów, postanowienie to jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru zostało doręczone skarżącemu w trybie art. 44 k.p.a. - pierwsze awizo nastąpiło dnia 15 lutego 2018 r., a drugie 23 lutego 2018 r. Tym samym zarzut skargi dotyczący naruszenie art. 44 § 4 k.p.a. nie zasługuje na uwzględnienie.

Pozostałe zarzuty skargi korespondują z treścią wniesionych przez skarżącego zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne, co do których Sąd już się wypowiedział w treści niniejszego uzasadnienia.

Końcowo odnosząc się do wniosku skarżącego zawartego w skardze o przeprowadzenie w postępowaniu sądowym dowodu z przesłuchania w charakterze świadków G. O., G. O., należy wskazać, że sąd administracyjny może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające wyłącznie z dokumentów, i tylko wtedy, gdy jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie (art. 106 § 3 p.p.s.a.).

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak sentencji wyroku o oddaleniu skargi.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.