Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2720238

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie
z dnia 9 lipca 2019 r.
I SA/Kr 1192/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Waldemar Michaldo.

Sędziowie WSA: Inga Gołowska (spr.), Urszula Zięba.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 lipca 2019 r. sprawy ze skargi K. O. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z 16 sierpnia 2018 r. nr (...) w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne-skargę oddala.

Uzasadnienie faktyczne

I.

Zaskarżonym postanowieniem z 16 sierpnia 2018 r. nr (...) Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. po rozpoznaniu zażalenia K. O. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego (...) z 10 maja 2018 r. w sprawie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną polegająca na zajęciu rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego oraz odmawiające umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez P. SA, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm. dalej-k.p.a.) w zw z art. 17, art. 18, art. 54 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1314 z późn. zm. dalej-u.p.e.a.)- utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

Postanowienie wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Naczelnik Urzędu Skarbowego (...) działając jako organ egzekucyjny prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanej K. O. na podstawie tytułów wykonawczych o nr od (...) do (...) wystawionych przez P. SA jako wierzyciela, obejmujących należności z tytułu opłat abonamentowych RTV.

Organ egzekucyjny zajął świadczenia emerytalne w ZUS (zawiadomienie z 8 listopada 2013 r.). Z zawiadomieniem przesłano zobowiązanej odpisy tytułów wykonawczych. W dniu 17 listopada 2017 r. zajęto rachunek bankowy zobowiązanej w Banku B. SA.

Na powyższe zawiadomienie zobowiązana, w ustawowym terminie wniosła "skargi i wnioski dotyczące: czynności egzekucyjnych organu egzekucyjnego, przewlekłości postępowania egzekucyjnego, działania organu egzekucyjnego niezgodnego z prawem; wniosek o przyznanie prawa pomocy z urzędu celem uzupełnienia skarg i wniosków oraz dalszej reprezentacji w sprawie wraz ze zwolnieniem od kosztów, zawieszenie postępowania egzekucyjnego do czasu prawomocnego i ostatecznego rozpoznania skarg i wniosków, wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego z mocy prawa.

W uzasadnieniu pisma wskazała na brak tytułu sądowego oraz podstawy prawnej do dochodzenia roszczeń.

Postanowieniem z 10 maja 2018 r. organ I instancji oddalił skargę na czynność egzekucyjną polegająca na zajęciu rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego oraz odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez P. SA.

Nie zgadzając się z treścią postanowienia, zobowiązana złożyła zażalenie.

Organ II instancji w pisemnych motywach zaskarżonego postanowienia podniósł, że w postępowaniu w sprawie ze skargi na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego, kontrolą objęta jest jedynie prawidłowość zaskarżonej czynności a nie działania będące podstawą egzekucji. Dochodzone należności podlegają na podstawie art. 2 § 1 u.p.e.a. egzekucji administracyjnej. Do środków egzekucyjnych w postępowaniu, którego przedmiotem są należności pieniężne, przewidzianych przepisami należy m.in. egzekucja z rachunków bankowych (art. 80 § 1 u.p.e.a.) i taki środek zastosowano w sprawie. Zastosowany środek ma bezpośrednio prowadzić do wykonania wskazanego w tytule wykonawczym obowiązku (art. 7 § 2 u.p.e.a.).

W sprawie, zawiadomienie z 17 listopada 2017 r. o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Banku B. SA doręczono zobowiązanej 26 marca 2018 r. Saldo zajętych rachunków wynosił (...) zł.

Kwestie podnoszone w skardze i zażaleniu tylko ogólnikowo dotyczą czynności wykonawczych tj. prawidłowości zastosowania środka egzekucyjnego w postaci zajęcia rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego. Środek zastosowano zgodnie z obowiązującą procedurą. Zastosowany druk zajęcia prawa majątkowego jest zgodny ze wzorem zamieszczonym w załączniku nr 3 do rozporządzenia Ministra Finansów z 25 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1339).

Zarzuty podnoszone przez zobowiązana nie mogą być przedmiotem postępowania w trybie skargi na czynności egzekucyjne. Nie dotyczą one bowiem zaskarżonej czynności wykonawczej. Dla okoliczności jakie powołuje skarżąca przewidziane są inne środki zaskarżenia z których zobowiązana skorzystała (zarzuty zostały rozpoznane a sprawa zakończyła się wyrokiem WSA w Krakowie z 12 kwietnia 2018 r. sygn. akt: I SA/Kr 1324/17).

Skarga na czynność egzekucyjną ma charakter subsydiarny i nie można podnosić w niej zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego. Skarga na czynność egzekucyjną nie może dotyczyć przypadków, które mogą być przedmiotem zgłoszenia na podstawie art. 33 u.p.e.a. na co wskazuje orzecznictwo sądów administracyjnych.

Kwestia umorzenia postępowania egzekucyjnego jest w toku i jest rozpatrywana przed WSA w Krakowie.

Co do przewlekłości postępowania egzekucyjnego, organ nadzoru nie stwierdził by zachodziła przewlekłość. Odnosząc się do prawa pomocy to przepisy k.p.a. nie przewidują takiej możliwości. Podobnie wniosek o zawieszenie postępowania nie mógł być uwzględniony.

II.

W skardze do Sądu na powyższe postanowienie skarżąca zarzuciła działanie niezgodne z prawem, poprzez nieprawidłową wykładnię prawa (k.p.a.) naruszenie norm konstytucyjnych oraz podważenie zasady zaufania obywatela do Państwa. Zarzuciła także przewlekłość postępowania, brak rozstrzygnięcia w rozsądnym terminie i nierozstrzygnięcia merytorycznego sprawy. Skarżąca nadmieniła, że jej wolą jest uzupełnienie niniejszej skargi przez ustanowionego dla niej pełnomocnika profesjonalnego, sporządzenie wniosków dowodowych z godnie z jej interesem prawnym i działania tegoż pełnomocnika w jej imieniu zgodnie z regułami sztuki prawniczej i należytą starannością.

Uzasadniając skargę skarżąca zakwestionowała wydane postanowienie podnoszą, że organ II instancji nie rozstrzygnął merytorycznie sprawy, rozstrzygnięcie jest niezgodne z podniesionymi zarzutami.

Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

III.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm. dalej-p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przepis art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.

W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd, podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W wyniku przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonego postanowienia Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które uzasadniałyby wyeliminowanie go z obrotu prawnego. W sprawie nie doszło bowiem do naruszenia przepisów u.p.e.a. w związku z przepisami k.p.a.

Przedmiotem oceny w niniejszej sprawie jest prawidłowość postanowienia o oddaleniu skargi na czynność egzekucyjną, polegającą na zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego w Banku B. SA i o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez P. SA.

Na wstępie należy wskazać, że w świetle art. 1a pkt 2 u.p.e.a. ilekroć w ustawie jest mowa o czynności egzekucyjnej - rozumie się przez to wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego, a więc środka wymienionego w art. 1a pkt 12 u.p.e.a. Do czynności egzekucyjnych zalicza się zatem wszelkie czynności zajęcia prawa majątkowego zobowiązanego, takie jak np. zajęcie wynagrodzenia, renty, rachunku bankowego bądź innej wierzytelności pieniężnej, a także zajęcia ruchomości lub nieruchomości oraz dalsze czynności związane z realizacją tych środków egzekucyjnych, takie jak np. odebranie zajętych ruchomości bądź ich licytacja.

Organ egzekucyjny zastosował w toku postępowania środek egzekucyjny - egzekucję z wierzytelności z rachunku bankowego, przewidzianą w art. 1a pkt 12 u.p.e.a. Zgodnie z art. 80 u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz bezzwłocznie przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności albo zawiadomił organ egzekucyjny, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty, w tym również o nieprowadzeniu rachunku bankowego zobowiązanego (§ 1). Zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1, i obejmuje również kwoty, które nie były na rachunku bankowym w chwili zajęcia, a zostały wpłacone na ten rachunek po dokonaniu zajęcia (§ 2). Jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, i odpis zawiadomienia skierowanego do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego (§ 3).

Sąd badając sprawę, której przedmiotem jest skarga na dokonaną czynność egzekucyjną polegającą na zastosowaniu środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego winien przede wszystkim ocenić, czy jest ona zgodna z art. 80 u.p.e.a. (por. wyrok WSA w Warszawie z 19 maja 2010 r. o sygn. akt: III SA/Wa 420/10).

W ocenie Sądu, czynność egzekucyjna została dokonana z zachowaniem reguł przewidzianych w art. 80 § 1 u.p.e.a. Prawidłowo przesłano do banku zawiadomienie o zajęciu wierzytelności pieniężnej z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanych należności pieniężnych wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie płatności dochodzonych zaległości oraz kosztami egzekucyjnymi. Jednocześnie wezwano dłużnika, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz bezzwłocznie przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu albo zawiadomił organ egzekucyjny w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty.

Sąd stwierdza również, że uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, jak również postanowienia je poprzedzającego są wyczerpujące, odnoszą się do podniesionych zarzutów, wskazują podstawy prawne i faktyczne przyjętych rozstrzygnięć.

Badana czynność egzekucyjna odpowiada prawu. Dokonane zajęcie odpowiadało wymogom przewidzianym w druku stanowiącym załącznik nr 3 do rozporządzenia Ministra Finansów z 22 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1339), zostało ono podpisane przez pracownika organu egzekucyjnego i doręczone dłużnikowi zajętej wierzytelności oraz skarżącemu. Zawiadomienie o zajęciu zostało skutecznie doręczone zarówno skarżącemu jak i bankowi. Zawiadomienie o zastosowaniu środka egzekucyjnego odpowiada wymogom przepisów wykonawczych i precyzuje rodzaj i wysokość egzekwowanego obowiązku, w tym odsetek.

Zatem dokonane przez organ egzekucyjny w postępowaniu egzekucyjnym zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego jest prawnie dozwolone.

Organy prawidłowo uznały za bezzasadną przedmiotową skargę na czynność zajęcia rachunku bankowego.

W orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, iż skarga składana w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a. powinna dotyczyć konkretnej czynności egzekucyjnej, a organ dokonuje w tym trybie oceny zgodności z prawem czynności faktycznych podjętych przez organ egzekucyjny w wykonaniu zastosowanego środka egzekucyjnego. Na szczególne podkreślenie zasługuje przy tym okoliczność, iż w ramach skargi na czynności egzekucyjne można wnosić wyłącznie zarzuty formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonywania czynności egzekucyjnych w postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Skargę na czynność egzekucyjną normuje art. 54 § 1 u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem, zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Skargę na czynności egzekucyjne, o której mowa w § 1, wnosi się w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia zobowiązanego o czynności egzekucyjnej, o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej (art. 54 § 4 u.p.e.a.). W myśl art. 54 § 5 u.p.e.a. w sprawie skarg, o których mowa w § 1 i § 2, postanowienie wydaje organ egzekucyjny. Na postanowienie o oddaleniu skargi przysługuje zażalenie. W przypadku uwzględnienia skargi na czynności egzekucyjne organ egzekucyjny uchyla zakwestionowaną czynność egzekucyjną lub usuwa stwierdzone wady czynności (art. 54 § 5a u.p.e.a.). Wniesienie skargi, o której mowa w § 1, nie wstrzymuje postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny lub organ nadzoru może jednak, w drodze postanowienia, wstrzymać w uzasadnionych przypadkach prowadzenie postępowania egzekucyjnego (art. 54 § 6 u.p.e.a.). Określony w art. 54 § 1 u.p.e.a. środek ochrony prawnej zobowiązanego, jakim jest skarga na czynności egzekucyjne, stanowi samoistną instytucją postępowania egzekucyjnego.

Kontroli w tym trybie mogą podlegać wyłącznie czynności egzekucyjne, którymi są zgodnie z definicją legalną z art. 1a pkt 2 u.p.e.a. wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Pojęcie czynności egzekucyjnych obejmuje zarówno czynności o charakterze prawnym, podejmowane wyłącznie przez organ egzekucyjny lub organ rekwizycyjny, jak i czynności o charakterze faktycznym, dokonywane przez egzekutora lub poborcę skarbowego.

W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, zgodnie z którym w ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 54 u.p.e.a., kognicja organów nadzoru jest ograniczona, zgodnie ze wskazanym przepisem, wyłącznie do dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych (por. wyrok NSA z 2 kwietnia 2015 r. sygn. akt: II FSK 778/13; wyrok NSA z 18 sierpnia 2015 r. sygn. akt: II FSK 1688/13; wyrok WSA w Warszawie z 23 października 2015 r. sygn. akt: III SA/Wa 3396/14).

W ramach skargi na czynności egzekucyjne można zatem podnosić kwestie formalnoprawne, które odnoszą się do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tych czynności. Skarga w tym trybie przysługuje na dokonanie przez organ egzekucyjny czynności natury wykonawczej, czy czynności faktyczne podejmowane już w toku prowadzonej egzekucji przez organ egzekucyjny lub przez egzekutora, a także na wydawane w toku egzekucji akty (postanowienia i zarządzenia), na które nie przysługuje inny środek zaskarżenia, jak np. zażalenie, czy zarzuty.

Skarga ma bowiem charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, czy skargę do sądu powszechnego (por. wyrok NSA z 2 kwietnia 2015 r., sygn. akt: II FSK 778/13; wyrok NSA z 18 sierpnia 2015 r., sygn. akt: II FSK 1688/13, wyrok NSA z 24 października 2014 r., sygn. akt: II GSK 1377/13).

Przy tak zakreślonych zarzutach i granicach skargi, a więc w trybie art. 54 u.p.e.a., nie bada się zasadności wystawienia tytułów wykonawczych przez wierzyciela czy też istnienia egzekwowanego obowiązku. Te kwestie są bowiem przedmiotem odrębnych postępowań, tj. postępowania w sprawie wniesionych przez Zobowiązanego zarzutów czy też wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego.

Jak już bowiem wskazano wyżej, w postępowaniu wszczętym skargą na czynność egzekucyjną organ egzekucyjny bada jedynie prawidłowość dokonanej czynności.

Podkreślenia wymaga również, że w ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić kwestie formalnoprawne, które odnoszą się jedynie do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tych czynności. Nie jest natomiast możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego, w tym zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a.

Rozpatrzenie zarzutów w postępowaniu skargowym byłoby obejściem prawa i naruszałoby zasadę niekonkurencyjności środków zaskarżenia (tak np. wyrok NSA z 18 sierpnia 2015 r. sygn. akt: II FSK 1688/13). Powyższa zasada sprowadza się do ukształtowania środków ochrony prawnej w taki sposób, by ich podstawy nie mogły być powielane, tzn. by nie zaistniała sytuacja, w ramach której dany zarzut byłby rozpatrywany w ramach kilku środków ochrony prawnej. Środki zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym nie są względem siebie konkurencyjne. Nie można ich stosować zamiennie. Każdy z nich, w szczególności skarga na czynności egzekucyjne i zarzuty dotyczy konkretnych uchybień, jest wnoszony w różnym terminie i rozpoznawany z zastosowaniem innych przesłanek. Rodzajowa tożsamość przedmiotu zaskarżenia skargi oraz innych środków prawnych nie oznacza, że określonemu podmiotowi przysługuje możliwość wyboru środka prawnego. Dyferencjacja środków prawnych następuje bowiem nie tylko poprzez zróżnicowanie przedmiotu zaskarżenia, ale także poprzez zastosowanie kryteriów odnoszących się do innych elementów konstrukcji środków prawnych. Zasadą jest zatem wniesienie jednego środka prawnego, a nie dwóch konkurujących wobec siebie (tak wyrok NSA z 24 października 2014 r. sygn. akt: II GSK 1377/13).

Wskazać należy, że organ w toku postępowania wywołanego wniesieniem skargi nie był uprawniony do badania istnienia egzekwowanej należności podatkowej. Zgodnie bowiem z art. 29 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym.

Niedopuszczalne jest podnoszenie w postępowaniu skargowym zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego, w tym zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a. (por. Przybysz P.M., Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Wolters Kluwer 2015 r., wyd. VII, komentarz do art. 54) czyli przykładowo zarzutu przedawnienia jak to miało miejsce w sprawie poddanej osądowi. Rozpatrzenie zarzutów w postępowaniu skargowym byłoby obejściem prawa i naruszałoby zasadę niekonkurencyjności środków zaskarżenia (tak np. wyrok NSA z 18 sierpnia 2015 r. sygn. akt: II FSK 1688/13). Powyższa zasada sprowadza się do ukształtowania środków ochrony prawnej w taki sposób, by ich podstawy nie mogły być powielane, tzn. by nie zaistniała sytuacja w ramach, których dany zarzut byłby rozpatrywany w ramach kilku środków ochrony prawnej. Środki zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym nie są względem siebie konkurencyjne. Nie można ich stosować zamiennie. Każdy z nich, w szczególności skarga na czynności egzekucyjne i zarzuty, dotyczy konkretnych uchybień, jest wnoszony w różnym terminie i rozpoznawany z zastosowaniem innych przesłanek. Rodzajowa tożsamość przedmiotu zaskarżenia skargi oraz innych środków prawnych nie oznacza, że określonemu podmiotowi przysługuje możliwość wyboru środka prawnego. Dyferencjacja środków prawnych następuje bowiem nie tylko poprzez zróżnicowanie przedmiotu zaskarżenia, ale także poprzez zastosowanie kryteriów odnoszących się do innych elementów konstrukcji środków prawnych. Zasadą jest zatem wniesienie jednego środka prawnego, a nie dwóch konkurujących wobec siebie (tak wyrok NSA z 24 października 2014 r. sygn. akt: II GSK 1377/13, wyrok NSA z 14 listopada 2018 r. sygn. akt: I GSK 2645/18).

Przypomnieć trzeba, że w wyroku z 12 kwietnia 2018 r. sygn. akt: I SA/Kr 1324/17 WSA w Krakowie oddalił skargę K. O. na postanowienie DIAS w K. w przedmiocie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Wyrok ten jest prawomocny.

Ustosunkowując się do kwestii odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez P. SA to wskazać trzeba, że sprawa ta była rozpatrywana przez WSA w Krakowie w odrębnym postępowaniu i wyrokiem z 29 października 2018 r. sygn. akt: I SA/Kr 678/18 WSA w Krakowie oddalił skargę K. O., na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K., z 6 kwietnia 2018 r. nr (...), w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Zdaniem Sądu, organy obu instancji prawidłowo oceniły dokonanie zaskarżonej czynności egzekucyjnej w kontekście jej zgodności z powołanymi wyżej przepisami u.p.e.a., które regulują sposób i formę zastosowania środka egzekucyjnego jakim jest zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego. Organy obu instancji w wydanych postanowieniach (oddalającym skargę na powyższą czynność egzekucyjną, jak i utrzymującym w mocy to oddalenie skargi), zawarły ocenę prawidłowości jej dokonania w kontekście ich zgodności z przepisami u.p.e.a., które regulują sposób i formę zastosowania danego środka egzekucyjnego.

Reasumując powyższe rozważania, w ocenie Sądu zarzuty skargi okazały się bezpodstawne.

Ponadto Sąd nie znalazł powodów do stwierdzenia, że w zaskarżonym postanowieniu naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy. Sąd nie dopatrzył się wystąpienia okoliczności naruszających prawo i mogących być podstawą wznowienia postępowania. Sąd nie znalazł też przesłanek uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia w całości lub w części.

Zatem, zważywszy powyższe, Sąd w oparciu o przepis art. 151 w zw. z art. 119 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.), skargę oddalił.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.