Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2008003

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach
z dnia 18 lutego 2016 r.
I SA/Ke 808/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Artur Adamiec.

Sędziowie WSA: Danuta Kuchta (spr.), Mirosław Surma.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2016 r. sprawy ze skargi D.Ś. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia (...) nr (...) w przedmiocie zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym

1.

uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji;

2.

zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w K. na rzecz D. Ś. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Dyrektor Izby Skarbowej w K. postanowieniem z (...) nr (...) utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B.-Z. z (...) r. nr (...) w sprawie odmowy uznania zarzutów wniesionych przez D. Ś. pismem z 23 lutego 2015 r.

W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że decyzją z (...) nr (...) Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego K. orzekł o odpowiedzialności D. Ś. za zaległości podatkowe G. H.

Sp. z o.o. z siedzibą w B. (Spółka), z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2007 r. w wys. 145.686 zł, odsetek za zwłokę od powyższej zaległości w kwocie 94.159 zł i kosztów egzekucyjnych w wys. 14.185,50 zł. W trybie odwoławczym Dyrektor Izby Skarbowej w K. decyzją z (...).

(...) uchylił rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w części dotyczącej orzeczenia o odpowiedzialności strony za koszty postępowania egzekucyjnego w kwocie przekraczającej kwotę 13.584,57 zł i w uchylonym zakresie umorzył postępowanie w sprawie, natomiast w pozostałym zakresie utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy.

W dniu 11 grudnia 2014 r. wierzyciel - Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego K. wystawił upomnienie nr UP 10008/14, które zostało doręczone stronie w trybie art. 44 k.p.a. (doręczenie zastępcze) 30 grudnia 2014 r. Następnie 15 stycznia 2015 r. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego K. wystawił tytuł wykonawczy nr SM 4/15/15 obejmujący zobowiązanie z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2007 r. w wys. 145.686 zł oraz odsetki za zwłokę od powyższej zaległości naliczone na dzień wystawienia tytułu. Powyższy tytuł wykonawczy został przekazany do realizacji do Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. - Z., który wszczął egzekucję do majątku zobowiązanego.

D. Ś. pismem z 23 lutego 2015 r. złożył zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, zarzucając: egzekwowanie należności nieistniejącej, tj. odsetek za zwłokę od należności głównej liczonych od 1 kwietnia 2008 r., przy braku uwzględnienia przerw wynikających z treści art. 54 § 1 pkt 7 oraz art. 54 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej; niespełnienie wymogów ustawowych przez tytuł wykonawczy (brak podpisu osoby upoważnionej do działania w imieniu wierzyciela, wskazanie błędnej podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku poprzez podanie jedynie decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego K. nr (...) podczas gdy ta decyzja została częściowo uchylona decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w K. z (...) r., nieprawidłowe określenie wysokości egzekwowanej należności wskutek pominięcia, że decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w K. z (...) r. określono, że zobowiązany ponosi odpowiedzialność za koszty postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec Spółki jedynie do kwoty 13.584,57 zł, braku wyszczególnienia tejże należności w tytule wykonawczym oraz dokonania zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych, w których określono kwotę kosztów egzekucyjnych w wysokości 15.852,20 zł, nieprawidłowego naliczenia odsetek w tytule wykonawczym, poprzez nieuwzględnienie wynikających z art. 54 § 1 pkt 7 oraz art. 54 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej okresów przerw w naliczaniu odsetek); brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji

(j.t. Dz. U. 2014.1619 z późn. zm.) dalej "u.p.e.a. Naczelnik Urzędu Skarbowego w B.-Z. zwrócił się do wierzyciela, Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego K., o zajęcie stanowiska w sprawie złożonych zarzutów, który postanowieniem z 9 kwietnia 2015 r., uznał za nieuzasadnione ww. zarzuty. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej w K. z (...) nr (...). Po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela, postanowieniem z (...) r. nr (...) Naczelnik Urzędu Skarbowego w B.-Z. odmówił uznania zarzutów z 23 lutego 2015 r.

Utrzymując w mocy ww. postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B.-Z., Dyrektor Izby Skarbowej w K. wskazał na przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, regulujące postępowanie w zakresie wniesionych zarzutów, a także okoliczności stanowiące podstawy zarzutu

(art. 27 § 1, art. 33 § 1 i art. 34 § 1 i § 4).

W przedmiotowej sprawie zostały złożone zarzuty, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1, pkt 7 i pkt 10 u.p.e.a., tj. zarzut nieistnienia obowiązku, brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia oraz niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27. Organ wyjaśnił, że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące.

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w K., za nieuzasadniony należało uznać zarzut braku doręczenia zobowiązanemu upomnienia przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. W tym zakresie organ wskazał na art. 15 § 1 u.p.e.a. oraz przepisy kodeksu postępowania administracyjnego regulujące kwestię doręczeń (art. 42 § 1, art. 43, art. 44 § 1 pkt 1, § 2, § 3, § 4) i podniósł, że jak wynika z akta sprawy upomnienie z 11 grudnia 2014 r. nr UP 10008/14 wystawione przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego K., zgodnie z informacją umieszczoną przez doręczyciela na potwierdzeniu odbioru przesyłki, pozostawiono z uwagi na niemożność doręczenia adresatowi na okres 14 dni do dyspozycji adresata w urzędzie pocztowym. O powyższym fakcie, dwukrotnie w dniach 16 i 29 grudnia 2014 r., zawiadomiono adresata przesyłki poprzez pozostawienie na drzwiach mieszkania (domu) stosownego zawiadomienia. Mając na uwadze fakt, że operator pocztowy pozostawił przesyłkę na okres 14 dni do dyspozycji D. Ś. oraz zawiadomił go o możliwości odebrania przesyłki w ciągu 7 dni, a następnie powiadomił ponownie o możliwości odebrania przesyłki w terminie nie dłuższym niż 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia należało przyjąć, że doręczenie upomnienia nastąpiło 30 grudnia 2014 r. (art. 44 § 3 k.p.a.). Jednocześnie organ podkreślił, że z pisma Poczty Polskiej Działu Operacyjnego w Łodzi z 30 września 2015 r. wynika, że przy posesji Pawłów 71 listonosz pozostawia pisma w drzwiach wejściowych (w przypadku możliwości wejścia na posesję) lub w bramie wjazdowej. Zatem jak z powyższego wynika, przy posesji Pawłów 71 istnieje możliwość umieszczania zawiadomienia na drzwiach domu. Mając na uwadze fakt, że stanowisko wierzyciela jest w powyższym zakresie wiążące dla organu egzekucyjnego, a ponadto fakt doręczenia został udokumentowany (zwrotne potwierdzenie odbioru) Dyrektor Izby Skarbowej w K. uznał, że brak jest konieczności przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego, tj. przesłuchania świadka i odebrania wyjaśnień strony.

Zdaniem organu nieuzasadniony jest również zarzut nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym z 15 stycznia 2015 r., nr SM 4/15/15 dotyczący naliczenia odsetek (od 1 kwietnia 2008 r.) z powodu nieuwzględnienia przerw wynikających z art. 54 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej. Zobowiązany, wnosząc zarzut na podstawie art. 33 pkt 1 u.p.e.a., powinien okazać dowody potwierdzające, że obowiązek nie istnieje, ponieważ albo nigdy nie powstał, albo wprawdzie powstał, ale wygasł z powodu wykonania lub z innych przyczyn, np. wskutek przedawnienia lub umorzenia obowiązku albo wskutek uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji o nałożeniu obowiązku. Żadna z powyższych sytuacji nie wystąpiła w rozpatrywanej sprawie, gdzie obowiązek podatkowy istnieje i został określony w decyzji. Ponadto zarzut wadliwego wypełnienia tytułu wykonawczego w pozycjach dotyczących odsetek za zwłokę poprzez pominięcie w nim okresów nienaliczania odsetek za zwłokę, niewskazanie kwoty odsetek na dzień wystawienia tytułu wykonawczego oraz błędne wskazanie stawki odsetek jest zarzutem w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. Zatem argument zobowiązanego, że błędnie zostały naliczone odsetki uwidocznione w tytule, nie mógł zostać rozpatrzony jako zarzut nieistnienia obowiązku lecz w trybie art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. Organ wskazał na art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a., zgodnie z którym tytuł wykonawczy zawiera w szczególności informację dotyczącą terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawki tych odsetek. Kwota odsetek dochodzona na drodze postępowania egzekucyjnego powinna uwzględniać okresy przerw w naliczaniu odsetek. Przepis art. 54 § 1 Ordynacji podatkowej wymienia sytuacje, w których nie nalicza się (Dz. U. 2012.749 z późn. zm.) odsetek za zwłokę.

Organ zauważył, że kwota odsetek dochodzonych od D. Ś. wynika z ostatecznej decyzji orzekającej o jego odpowiedzialności jako Prezesa Zarządu Spółki. Oznacza to, że wynikające z niej kwoty należności nie mogą stanowić zarzutu na etapie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Powyższa decyzja stworzyła stan powagi rzeczy osądzonej, który nie podlega możliwości jej weryfikacji w postępowaniu egzekucyjnym. Wskazana w decyzji kwota odsetek w wysokości 94.159 zł została obliczona z uwzględnieniem przerwy w naliczaniu odsetek w okresie od 1 grudnia 2012 r. do 6 maja 2013 r. Podstawę prawną wskazanej przerwy stanowi art. 54 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Ponadto wskazana w tytule wykonawczym w części E.l, pozycja 3, kwota odsetek na dzień wystawienia tytułu wykonawczego uwzględnia przerwę w naliczaniu odsetek w okresie od 30 kwietnia 2014 r. do 29 maja 2014 r. Podstawę prawną wskazanej przerwy również stanowi art. 54 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Po uwzględnieniu powyższej przerwy w tytule wykonawczym wskazana została kwota odsetek w wysokości 115 912,20 zł, podczas gdy w przypadku braku przerwy odsetki wyniosłyby 117.110 zł.

Z kolei w odniesieniu do zarzutu strony, że tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a., organ stwierdził, że przedmiotowy tytuł wykonawczy zawiera wszystkie elementy wskazane w tym przepisie oraz odpowiada wzorowi tytułu wykonawczego określonego w rozporządzeniu Ministra Finansów z 16 maja 2014 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. 2014.655). W części F tytułu wykonawczego w pozycji 7 widnieje pieczęć oraz podpis upoważnionej osoby. Organ wskazał na orzecznictwo, w świetle którego istotną cechą podpisu jest jego własnoręczność, nie musi to być natomiast podpis czytelny. Podpis znajdujący się na tytule wykonawczym jest podpisem własnoręcznym, nieczytelnym. Wymieniona pieczęć ponadto zawiera informację, że osoba ta działa z upoważnienia Naczelnika Urzędu. Brak jest natomiast obowiązku umieszczania na tytule wykonawczym szczegółowej podstawy tego upoważnienia oraz wykazywania, iż dana osoba jest pracownikiem Urzędu. Michał Sławiński, którego pieczęć i podpis widnieją na tytule wykonawczym, jest osobą upoważnioną do podpisywania tytułów wykonawczych w imieniu Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego K. W związku z powyższym zarzut braku podpisu osób uprawnionych do działania w imieniu wierzyciela organ uznał za nieuzasadniony.

Organ nie zgodził się również, że w tytule wykonawczym z 15 stycznia 2015 r. wskazano błędną podstawę prawną dochodzonego obowiązku. Dyrektor Izby Skarbowej w K. decyzją z (...) r. uchylił i umorzył jedynie część decyzji organu pierwszej instancji dotyczącą odpowiedzialności strony za koszty postępowania egzekucyjnego w kwocie przekraczającej 13.587,57 zł. Zatem mając na uwadze dyspozycję organu odwoławczego, wierzyciel wystawił oddzielny tytuł wykonawczy nr SM8/KE/8/2014 z 24 września 2014 r. jedynie na koszty egzekucyjne w kwocie 13.587,57 zł. Stąd w tytule wykonawczym nr SM4/15/15 koszty te nie zostały uwidocznione.

Na powyższe postanowienie D. Ś. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administarcyjnego w K. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji. Zarzucił naruszenie:

1.

art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i § 2 w zw. z art. 80 w zw. z art. 107 § 1 i § 3 w zw. z art. 44 § 1, § 2 i § 4 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego, wskutek pominięcia dowodów zgłoszonych przez skarżącego oraz okoliczności powszechnie znanych, z których wynika, że nie doszło do prawidłowego awizowania przesyłki zawierającej upomnienie, wysłane rzekomo przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego;

2.

art. 144 w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 15 § 1 w zw. z art. 33 § 1 pkt 7 w zw. z art. 34 § 4 u.p.e.a. w zw. z art. 44 § 1, § 2 i 4 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez zaniechanie uchylenia postanowienia organu I instancji pomimo brak skutecznego doręczenia skarżącemu upomnienia przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego;

3.

art. 144 w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 27 § 1 w zw. z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. w zw. z art. 54 § 1 pkt 7 oraz art. 54 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej poprzez odmowę uznania zarzutu egzekwowania należności nieistniejącej, tj. odsetek za zwłokę od należności głównej liczonych od 1 kwietnia 2008 r., przy braku uwzględnienia przerw wynikających z art. 54 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej, a tym samym zawyżeniu dochodzonej kwoty (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.);

4.

art. 144 w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 27 § 1 w zw. z art. 33 § 1 pkt 10 w zw. z art. 34 § 4 u.p.e.a. poprzez zaniechanie uchylenia zaskarżonego postanowienia wskutek uznania, że tytuł wykonawczy spełnia wymagania przewidziane przez prawo, pomimo nieprawidłowego naliczenia odsetek w ww. tytule wykonawczym, poprzez nieuwzględnienie wynikających z art. 54 § 1 pkt 7 oraz art. 54 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej okresów przerw w naliczaniu odsetek, co spowodowało zawyżenie kwoty podlegającej egzekucji w trybie administracyjnym (art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a.).

Skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodów z dokumentów: wyroku WSA

w K. z 7 października 2015 r. sygn. akt I SA/Kr 1218/15, na okoliczność ustalenia, że nie doszło do skutecznego doręczenia upomnienia skarżącemu oraz nieprawidłowo określono wysokość należności odsetkowej, postanowień Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego K. z (...). nr (...), (...), (...) na okoliczność ustalenia, że w zakresie zobowiązania z tytułu VAT za 2007 r., co do którego postępowanie toczyło się wraz z postępowaniem w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za 2007 r., uwzględniono przerwy w naliczaniu odsetek za okres od 27 stycznia 2009 r. do 28 sierpnia 2012 r.

W uzasadnieniu skargi w kwestii zarzutu nieprawidłowości doręczenia upomnienia, skarżący podniósł, że już w zażaleniu wskazywał, że nieruchomość w P. 71 (N. K.) jest ogrodzona, a przy wejściu na posesję znajduje się oddawcza skrzynka pocztowa. Organ uznał jednak za niezasadne przeprowadzenie zgłoszonych przez skarżącego dowodów. Zgłoszone dowody miały na celu wykazać, że z uwagi na fakt zamieszczenia oddawczej skrzynki pocztowej, to w niej powinna być zostawiana korespondencja kierowana do skarżącego, a nie w sposób ustalony przez listonosza, notabene niezgodny z art. 44 § 2 k.p.a. Trafnie na tę okoliczność zwrócił uwagę WSA w K. w wyroku z 7 października 2015 r. sygn. akt I SA/Kr 1218/15. Tym samym zwrotne potwierdzenie odbioru jest co najmniej nierzetelne. Skoro było możliwe umieszczenie zawiadomienia w skrzynce oddawczej, to naruszony został przepis art. 44 k.p.a., co powoduje, że domniemanie z art. 44 § 4 k.p.a. nie obowiązuje. Na potwierdzenie swojego stanowiska skarżący powołał orzeczenia sądów administracyjnych. Dlatego też z uwagi na brak doręczenie upomnienia egzekucja nie mogła zostać wszczęta (art. 15 § 1 u.p.e.a.),

a jeżeli doszło do jej rozpoczęcia, to powinna zostać umorzona.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. w zw. z art. 54 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej, skarżący podniósł, że brak jest jakichkolwiek podstaw do tego, by ten sam organ w jednym postępowaniu uwzględniał przerwy w naliczaniu odsetek (w zakresie zaliczenia nadpłaty),

a w innym tego nie robił (przeniesienie odpowiedzialności na członka Spółki).

W ocenie strony skarżącej zarzut ten powinien ulegać rozpoznaniu w zakresie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. (a nie z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a.), z uwagi na to, że przez konieczność zastosowania przerwy w naliczaniu odsetek, która to przerwa powinna zostać uwzględniona już w decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego K. przenoszącej odpowiedzialność na członka zarządu Spółki, nie mogło dojść do powstania zobowiązania skarżącego. Zdaniem strony ponadto nie ma racji organ II instancji powołując się na "stan powagi rzeczy osądzonej". Decyzja ta nie może korzystać z "powagi rzeczy osądzonej" już chociażby z tego powodu, że nie uwzględnia okoliczności faktycznych uzasadniających przyjęcie przerw w naliczaniu odsetek, które jednoznacznie potwierdził Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego K. w dołączanych do niniejszej skargi postanowieniach. Skoro możliwe jest kwestionowanie wysokości odsetek w ramach postępowania o zaliczenie nadpłaty, to również w ramach niniejszego postępowania taka możliwość istnieje.

W myśl art. 54 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej, decyzja winna zostać wydana najpóźniej 26 kwietnia 2009 r. Tymczasem decyzja kończąca postępowanie pierwszoinstancyjne wydana została 23 sierpnia 2012 r. i została doręczona stronie 28 sierpnia 2012 r. Zastosowanie art. 54 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej byłoby w niniejszej sprawie wyłączone jedynie w sytuacji, gdyby do opóźnienia w wydaniu decyzji kończącej postępowanie przyczynił się kontrolowany łub jego przedstawiciel lub gdyby opóźnienie powstało z przyczyn niezależnych od organu. W przedmiotowym stanie faktycznym jest jednak wątpliwym, aby negatywne przesłanki z ww. artykułu zostały spełnione. Organ w żaden sposób nie uzasadnił, dlaczego wydłużenie powstępowania nastąpiło z przyczyn obiektywnych i niezależnych od niego. Za wystarczające w tym zakresie nie mogą zostać uznane postanowienia organu pierwszej instancji o przesunięciu terminu zakończenia postępowania, w których, jako przyczynę niezałatwienia sprawy w terminie, organ przywoływał konieczność zgromadzenia i przeanalizowanie materiału dowodowego.

Zarzut naruszenia art. 144 w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 27 § 1 w zw. z art. 33 § 1 pkt 10 w zw. z art. 34 § 4 u.p.e.a. poprzez zaniechanie uchylenia zaskarżonego postanowienia wskutek uznania, że tytuł wykonawczy spełnia wymagania przewidziane przez prawo, skarżący podniósł z ostrożności procesowej, na wypadek uznania, że zamiast zastosowania art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. prawidłowa kwalifikacja powinna opierać się na art. 33 § 1 pkt 10 w zw. z art. 27 § 1 u.p.e.a. Wyjaśnił, że odwołanie od decyzji Naczelnika do Dyrektora Izby Skarbowej w K., jeszcze w styczniu 2014 r. zostało przekazane do organu odwoławczego. Natomiast sama decyzja organu II instancji została wydana 27 maja 2014 r., a jej doręczenie nastąpiło 29 maja 2014 r. Zgodnie natomiast z art. 54 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej odsetek za zwłokę nie nalicza się za okres od dnia następnego po upływie terminu, o którym mowa w art. 139 § 3 Ordynacji podatkowej, do dnia doręczenia decyzji organu odwoławczego, jeżeli decyzja organu odwoławczego nie została wydana w terminie, o którym mowa w art. 139 § 3 Ordynacji podatkowej.

W niniejszej sprawie nie zachodziły przesłanki pozwalające przyjąć trzy miesięczny okres trwania postępowania odwoławczego, tym samym powinno zakończyć się ono jeszcze w marcu 2014 r. Z powyższych względów, w ocenie skarżącego, zastosowano zbyt krótki termin nienaliczania odsetek.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i wniósł o oddalenie skargi.

Na rozprawie 18 lutego 2016 r. Sąd postanowił, na podstawie art. 106 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(j.t. Dz. U. 2012.270 z późn. zm.), określanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", odmówić przeprowadzenia wnioskowanych przez skarżącego dowodów.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. 2014.1647) i art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a., sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Realizując wyżej określone granice kontroli, Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie narusza prawo.

Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z 23 października 2015 r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B.-Z. z 10 lipca 2015 r. w sprawie odmowy uznania zarzutów wniesionych przez D. Ś. w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym.

Istotnym w sprawie jest to, że przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej jest postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji. W ramach tej instytucji prawnej, uregulowanej w art. 33 u.p.e.a. ustawodawca przewidział wypowiedź wierzyciela co do zgłoszonych zarzutów, nadając jej sformalizowaną formę zaskarżalnego i poddanego kontroli sądowej postanowienia. Stosownie do przepisu art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone m.in. na podstawie art. 33 pkt 1, 7, 10 u.p.e.a. (zakres badanej sprawy), organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, w tym zakresie wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca.

Na podstawie art. 34 § 4 u.p.e.a. organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego.

Związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela w kwestii zasadności zgłoszonych zarzutów oznacza, że przed organem egzekucyjnym nie bada się ponownie zasadności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Istotne zatem dla organu egzekucyjnego podejmującego rozstrzygnięcie w przedmiocie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne, jest aby stanowisko wierzyciela poddane kontroli sądowoadministracyjnej odpowiadało prawu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. uchylając postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z (...) r. w sprawie sygn. akt I SA/Kr 1218/15, podważył legalność wydanego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela. Wynik dokonanej w powołanym wyroku oceny stanowiska wierzyciela, ma wpływ dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia. Rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zdeterminowane jest ostatecznym i jednocześnie odpowiadającym prawu postanowieniem w przedmiocie stanowiska wierzyciela. Obydwie sprawy, rozpoznawana obecnie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny K. - w przedmiocie zarzutów w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym

(I SA/Ke 808/15) oraz już rozpoznana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. prawomocnym wyrokiem z 7 października 2015 r. - w przedmiocie stanowiska wierzyciela (sygn. akt I SA/Kr 1218/15), dotyczą tego samego postępowania egzekucyjnego oraz pozostają ze sobą w związku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. uwzględniając skargę D. Święcha i uchylając postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. podważył tym samym dokonaną w tym postanowieniu ocenę legalności stanowiska wierzyciela. Podobny pogląd prawny, który Sąd w skaldzie tu obecnym akceptuje, został wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lutego 2015 r. sygn. akt II FSK 174/13.

W niniejszej sprawie zajmując stanowisko w zakresie spornego między stronami stanu faktycznego, Sąd ocenia, że został on przez organy ustalony prawidłowo w zakresie istniejącego w obrocie prawnym ostatecznego stanowiska wierzyciela stwierdzającego bezzasadność zgłoszonych przeciwko postępowaniu egzekucyjnemu zarzutów i związania tym stanowiskiem organu egzekucyjnego. Jednakże rozpoznając skargę w niniejszej sprawie Sąd nie może bezkrytycznie przyjmować ustaleń poczynionych w postępowaniu administracyjnym i zaakceptowanych przez organ odwoławczy co do istnienia podstaw związania organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela, jeżeli zostało ono skutecznie podważone przez stronę postępowania oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w odrębnym postępowaniu sygn. akt I SA/Kr 1218/15.

Dlatego należało stwierdzić naruszenie art. 77 § 1 i art. 124 § 2 k.p.a.

W istocie bowiem w dacie orzekania (23 października 2015 r.) przez organ odwoławczy w sprawie zarzutów w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym, w obrocie prawnym pozostawał nieprawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. kwestionujący stanowisko wierzyciela. W takiej sytuacji Dyrektor Izby Skarbowej w K. powinien powstrzymać się z wydaniem zaskarżonego postanowienia do czasu uprawomocnienia się ww. wyroku, stosując instytucję zawieszenia postępowania z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Podczas gdy organ odwoławczy orzekając w sprawie zarzutów, nie dokonał dającej się skontrolować w toku postępowania sądowo-administracyjnego oceny prawnej ustaleń faktycznych oraz wnioskowań logicznych poczynionych w ramach postępowania egzekucyjnego, z których mogłoby wynikać, że organ prawidłowo odmówił uwzględnienia zarzutów dłużnika, a stanowisko wierzyciela jest zgodne z prawem. Niedokonanie tej oceny w sposób prawidłowy, niewątpliwie powiązanej z oceną postanowienia w przedmiocie stanowiska wierzyciela dokonaną przez WSA w K. w wyroku z 7 października 2015 r. świadczy o naruszeniu art. 7, art. 77 § 1 w związku z art. 80 k.p.a. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz prowadziłoby w istocie do naruszenia art. 34 § 1 u.p.e.a.

W ponownym postępowaniu organ egzekucyjny, uwzględni zaprezentowaną powyżej ocenę stanu faktycznego oraz wyeliminuje stwierdzone naruszenie przepisów k.p.a., a wydając postanowienie w przedmiocie zarzutów w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym będzie miał na uwadze fakt istnienia w obrocie prawnym legalnego stanowiska wierzyciela.

Z uwagi na stwierdzone naruszenie przepisów postępowania, należało odstąpić od oceny merytorycznych zarzutów skargi.

W związku z powyższym, zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji podlegały uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy p.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 tej ustawy (wpis - 100 zł, wynagrodzenie pełnomocnika 240 zł.)

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.