I SA/Ke 659/14 - Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1644621

Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 9 lutego 2015 r. I SA/Ke 659/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Surma.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E.-T. G. K., K. K. Sp.j. w K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E.-T. G. K., K. K. Sp.j. w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie podatku akcyzowego za maj 2009 r. postanawia: oddalić wniosek.

Uzasadnienie faktyczne

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K.z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie podatku akcyzowego E.-T. G. K., K. K. Sp.j. w K. ("Spółka") zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazała, że jednorazowe wydatkowanie kwoty określonej w decyzji wraz z odsetkami wywoła trudne do odwrócenia skutki, tym bardziej, że łączna główna kwota zobowiązania z tytułu wydania zaskarżonej decyzji oraz decyzji określającej zobowiązanie podatkowe za miesiąc marzec 2009 r. wynosi 150 203 zł. Ponadto Spółka wyjaśniła, że działa na rynku obrotu paliwami od 1 lipca 2002 r. i obecnie zatrudnia 2 osoby. Posiada 2 autocysterny (z 2013 r. i 2004 r.) oraz przyczepę z 2013 r. Korzysta z kredytu odnawialnego w rachunku bieżącym w wysokości 600 000 zł i rozłożonego na 36 rat kredytu leasingowego na cysternę VOLVO z 2013 r. w wysokości 264 500 zł plus podatek VAT. Spółka zajmuje się wyłącznie hurtową sprzedażą oleju napędowego i opałowego, a jej właścicielami są ojciec i studiujący syn. Jej wspólnicy nigdy nie byli karani, a wcześniejsze kontrole nie wykazywały nieprawidłowości. Jednocześnie Spółka zaznaczyła, że utrzymanie wspomnianej wyżej ilości etatów wymaga utrzymywania dyscypliny finansowej i wcześniejszego planowania wydatków nadzwyczajnych (związanych m.in. z wykonaniem decyzji Dyrektora Izby Celnej w Kielcach). Podkreśliła przy tym, że złożyła wniosek o rozłożenie na raty zaległości wynikających z decyzji wydanych w niniejszej sprawie, ale do dnia złożenia skargi nie uzyskała w tym zakresie stanowiska organu. Spółka dodała, że posiada zobowiązania krótko i długoterminowe z tytułu zaciągniętych kredytów przeznaczonych na finansowanie obrotu paliwami, których bieżący koszt obsługi jest znaczny. Dodatkowo sama występuje w charakterze wierzyciela nie mogąc uzyskać od swoich kontrahentów płatności w terminie, co z kolei odbija się na jej płynności finansowej, zwłaszcza że musi zabezpieczyć środki m.in. na wypłaty wynagrodzeń, składki ZUS, itp. Spółka wskazała jednocześnie na trudności związane z ogólnokrajowym i ogólnoświatowym kryzysem, które nie sprzyjają właściwemu rozwojowi firmy. Są one dla niej odczuwalne przez trudności z pozyskiwaniem zleceń, kontraktów i spadku ich rentowności oraz zmniejszenie się konkurencyjności oferowanych towarów wskutek wzrostu cen i kosztów pracy. Ma to z kolei przełożenie na generowanie przychodów u podatnika i utrzymanie się na rynku. Do wniosku Spółka załączyła dokumenty dotyczące własnej sytuacji finansowej (sprawozdanie finansowe za 2013 r.).

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Stosownie do art. 61 § 1 i 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), powoływanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest odstępstwem od zasady, a przesłanką uzasadniającą zastosowanie tej instytucji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczności, o których stanowi ww. przepis, strona powinna we wniosku wykazać, przekonując Sąd o ich występowaniu w sprawie. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do informacji świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania skarżonego aktu lub czynności jest zasadne.

Zdaniem Sądu Spółka nie przedstawiła takich argumentów, które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. We wniosku starała się co prawda wykazać, że egzekucja należności wynikających z ww. rozstrzygnięcia (kwota 62 749 zł wraz z odsetkami) i z będącej przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie o sygn. akt I SA/Ke 658/14 decyzji określającej Spółce zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za marzec 2009 r. (87 454 zł wraz z odsetkami) doprowadzi do utraty przez firmę płynności finansowej i tym samym spowoduje powstanie skutków o nieodwracalnym charakterze, jednakże podniesione przez nią argumenty nie doprowadziły Sądu do przekonania o konieczności wstrzymania wykonania decyzji. Przede wszystkim zauważyć należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Wykonanie takiej decyzji nie może jednak samoczynnie prowadzić do powstania trudnych do odwrócenia skutków, gdyż odnosi się do świadczenia pieniężnego, z natury rzeczy odwracalnego (zwrot nadpłaconych kwot może nastąpić w przypadku uwzględnienia skargi). Możliwość wszczęcia postępowania egzekucyjnego nie jest zatem taką sytuacją, która samoistnie uzasadniałaby zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W kontekście nieodwracalności skutków może być rozpatrywany jedynie podnoszony przez stronę argument o związanej z zapłatą ww. należności możliwości utraty płynności finansowej. Ta w określonych warunkach może bowiem wywołać wysoce szkodliwe i trudne do odwrócenia konsekwencje (np. w postaci likwidacji firmy).

Oceniając pod tym względem sytuację skarżącej Sąd nie doszedł jednak do przekonania o konieczności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Dochodząc do takiej oceny Sąd oparł się na przedstawionych we wniosku informacjach oraz na załączonych przez skarżącą danych finansowych za 2013 r., zakładając, że nie uległy one znacznym zmianom w 2014 r., skoro Spółka składając wniosek przedłożyła takie właśnie dane i nie wspomniała, by w 2014 r. wystąpiły jakiekolwiek okoliczności zmieniające obraz sytuacji finansowej Spółki w porównaniu do 2013 r. Sąd miał zatem na uwadze fakt, że Spółka prowadząc działalność gospodarczą uzyskuje wysokie przychody (za 2013 r. przychody ze sprzedaży wyniosły 21 717 256,80 zł, a pozostałe przychody operacyjne 40 000 zł). Ponadto ponosi znaczne koszty uzyskania przychodów (w 2013 r. koszty działalności operacyjnej wyniosły 21 112 070,78 zł, pozostałe koszty operacyjne 22 668,65 zł i koszty finansowe 3116,21 zł). Porównanie tych kwot do kwoty podlegającej ewentualnej egzekucji nie prowadzi do wniosku, by wykonanie decyzji mogło skutkować poważnymi dla Spółki konsekwencjami, np. likwidacją firmy, koniecznością znacznego ograniczenia zakresu prowadzonej działalności lub zwolnieniami pracowników. Wniosek taki potwierdza fakt osiągania przez Spółkę zysku o wysokości przewyższającej kwoty wynikające z obu wspomnianych wyżej decyzji (w 2013 r. 619 401,16 zł) oraz to, że skarżąca posiada majątek o znacznej wartości (według bilansu na koniec 2013 r. aktywa trwałe w Spółce miały wartość 709 415,01 zł, a aktywa obrotowe 2 713 792,19 zł). Z akt sprawy nie wynika przy tym, by majątek ten stanowił zabezpieczenie zobowiązań Spółki ani to, by skarżąca obecnie posiadała jakiekolwiek trudności ze spłatą posiadanych zobowiązań (Spółka wskazała jedynie, że koszt ich bieżącej obsługi jest znaczny). Natomiast ogólne powoływanie się przez Spółkę na kryzys gospodarczy, zwłaszcza w kontekście dobrej sytuacji firmy, nie może świadczyć o zaistnieniu przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Co prawda fakt działania Spółki w warunkach kryzysu gospodarczego mógłby zostać uwzględniony w postępowaniu w sprawie wstrzymania wykonania decyzji, ale jedynie pod warunkiem, że Spółka w sposób uchwytny wykazałaby jego wpływ na stan finansowy firmy. Tego jednak nie uczyniła. Porównanie zaś sytuacji finansowej Spółki w 2012 r. z jej kondycją w 2013 r. wskazuje, że mimo kryzysu, Spółka nadal się rozwijała. Nie wykazała przy tym, by sytuacja ta uległa zmianie w 2014 r.

Końcowo podkreślić należy, że fakt niewystępowania w Spółce do tej pory stwierdzonych nieprawidłowości w rozliczeniach podatkowych nie może przekładać się na podjęcie postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji. Wspomniana okoliczność nie może być bowiem uznana za żadną z przesłanek, o jakich mowa w art. 61 ustawy p.p.s.a.

Podsumowując należy wskazać, że strona składająca wniosek o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności winna przekonać Sąd o tym, że wykonanie tego aktu lub czynności, bez wątpienia, zrodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania dla niej trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie argumentacja zawarta we wniosku nie doprowadziła Sądu do takiego przekonania. Poglądu Sądu w tej kwestii nie zmieniła również analiza informacji znajdujących się w aktach sprawy, gdyż nie potwierdziła ona zawartych we wniosku wskazań strony.

Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.