I SA/Ke 300/20 - Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3077623

Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 22 września 2020 r. I SA/Ke 300/20

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Grabowska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach po rozpoznaniu w dniu 22 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. J. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi S. J. na decyzję Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z dnia (...) nr (...) w przedmiocie wygaśnięcia decyzji postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi.

Uzasadnienie faktyczne

Prezes Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego decyzją z dnia (...) nr (...) skierowaną do S. J. stwierdził wygaśnięcie decyzji z (...) o rozłożeniu spłaty zaległości na raty z tytułu z tytułu składek za okres 1999.4-2009.3 w części dotyczącej niezapłaconej należności. Decyzja została doręczona stronie w dniu 7 stycznia 2020 r. Termin do wniesienia skargi upływał w dniu 6 lutego 2020 r.

W dniu 3 sierpnia 2020 r. skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, za pośrednictwem Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego, wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Uzasadniał, że splot wielu niekorzystnych sytuacji uniemożliwił mu wniesienie skargi w terminie, w tym skomplikowana sytuacja rodzinna oraz ograniczona wiedza prawnicza. Wskazał, że sprawuje opiekę nad schorowanymi członkami rodziny, tj. babcią, dziadkiem i matką. Nadto korzystanie z nieodpłatnych porad prawnych drogą telefoniczną utrudniało mu ocenę sprawy. Dopiero w dniu 31 lipca 2020 r. podczas wizyty w Starostwie Powiatowym w K. uzyskał kompleksową poradę dotyczącą m.in. możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Do wniosku załączył kartę informacyjną z pobytu w szpitalnym oddziale ratunkowym E. J.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 85 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018.1302) dalej "ustawa p.p.s.a." czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże sąd, na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi o przywróceniu terminu

(art. 86 § 1 ustawy p.p.s.a.).

Przepis art. 87 § 1 i 2 ustawy p.p.s.a. stanowi, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Przy czym w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. Warunkiem skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu jest zatem łączne spełnienie przesłanek ustanowionych w przepisach art. 86 i art. 87 ustawy p.p.s.a. tj. uprawdopodobnienie przez stronę braku winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2), spowodowanie przez uchybienie terminu ujemnych skutków dla strony (art. 86 § 2), dochowanie terminu do wniesienia wniosku (art. 87 § 1), dopełnienie uchybionej czynności (art. 87 § 4). Intencją ustawodawcy przy tworzeniu przepisów regulujących instytucję przywrócenia terminu było umożliwienie stronie obrony swoich praw czy interesów w sytuacji, gdy upływ terminów procesowych wywołał dla niej negatywne skutki prawne, przy jednoczesnym założeniu, że strona dołożyła wszelkich możliwych starań, aby takich negatywnych konsekwencji uniknąć. Pierwszorzędne znaczenie dla rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym ma zatem ustalenie, że fakt uchybienia przez stronę terminowi nie nastąpił z jej winy.

Pod pojęciem braku winy rozumieć należy przeszkody zaistniałe niezależnie od strony, nie dające się przewidzieć zdarzenia nagłe, którym strona nie była w stanie zapobiec, a następnie usunąć ich skutków bez uchybienia terminom, do zachowania których była zobowiązania (por. postanowienie NSA z 22 stycznia 2013 r. sygn. akt II FZ 1038/12). Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej.

W sprawie, nie budzi zastrzeżeń dopełnienie przez stronę wymogów formalnych wniosku, lecz okoliczność spełnienia merytorycznej przesłanki przywrócenia terminu, o jakiej mowa w art. 87 § 2 ustawy p.p.s.a.

W ocenie Sądu skarżący nie zdołał uprawdopodobnić istnienia okoliczności, które uniemożliwiły mu złożenie w terminie skargi na decyzję z 3 stycznia 2020 r.

W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że skarżący celem uprawdopodobnienia okoliczności wskazanych we wniosku przedłożył jedynie kartę leczenia szpitalnego E. J. z dnia 23 grudnia 2019 r. z rozpoznaniem złamania nasad dalszych kości łokciowej i promieniowej. Zdaniem Sądu na podstawie tejże dokumentacji nie można stwierdzić, że zachodzą tego rodzaju okoliczności, w tym konieczność sprawowania opieki nad ww. osobą, które jednocześnie w sposób obiektywny uniemożliwiają stronie dokonanie czynności procesowej w terminie.

Odnosząc się do argumentacji skarżącego w zakresie nadmiaru obowiązków i konieczności sprawowania opieki nad członkami rodziny należy wskazać, że argumentacja skarżącego na rzecz przywrócenia terminu ogranicza się jedynie do twierdzeń o skomplikowanej sytuacji rodzinnej i obowiązkach. Skarżący przy tym nie precyzuje, czego poza sprawowaniem opieki nad innymi osobami dotyczą ww. obowiązki, jakich sfer życia skarżącego i w jakim zakresie uniemożliwiły mu dokonanie czynności procesowej w terminie.

Zdaniem Sądu z przedstawionego przez skarżącego wniosku nie wynika, że zaistniały tego rodzaju przeszkody, które spowodowały po jego stronie brak możności prowadzenia spraw i dokonywania czynności. W odniesieniu do strony, która w trakcie toczącego się w jej sprawie postępowania całą swą uwagę koncentruje na innych czynnościach, nie można twierdzić, że dochowała szczególnej staranności w prowadzeniu swoich spraw. Obowiązkiem strony postępowania jest bowiem takie zorganizowanie spraw osobistych, rodzinnych, zawodowych, aby jej interesy procesowe nie doznały uszczerbku. Dbający o własne interesy skarżący winien liczyć się z możliwością wystąpienia normalnych zdarzeń procesowych, takich jak możliwość wniesienia skargi z zachowaniem przewidzianego na tę czynność ustawowego terminu (por. postanowienie NSA z 27 czerwca 2019 r. sygn. II GZ 116/19). Należy mieć również na uwadze, że od dnia doręczenia decyzji do dnia złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi upłynęło prawie 6 miesięcy, a skarżący nie uprawdopodobnił, że przez cały ten okres nie miał możliwości złożenia skargi.

Nie można ponadto uznać, że przyczynę uchybienia terminu do złożenia skargi uzasadnia wskazywana ograniczona wiedza prawnicza. Przepisy p.p.s.a. nie wymagają, żeby skarga była sporządzona przez profesjonalny podmiot. Skarżący miał możliwość osobistego sporządzenia skargi i jej wniesienia do Sądu z zachowaniem terminu. Tym bardziej, że decyzja z 3 stycznia 2020 r. zawiera w tym zakresie prawidłowe pouczenie co do terminu i sposobu wniesienia skargi.

W związku z powyższym uprawnionym jest twierdzenie, że strona nie dochowała należytej staranności przy prowadzeniu swych spraw jakiej w danych okolicznościach można by od niej oczekiwać.

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 86 § 1 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.