Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2721640

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach
z dnia 5 września 2019 r.
I SA/Ke 142/19
Ciężar dowodu w sprawie przyznania płatności.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak.

Sędziowie WSA: Maria Grabowska, Danuta Kuchta (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2019 r. sprawy ze skargi J.W. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia (...) nr (...) w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej

1. oddala skargę;

2. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz adwokata A.S. 73,80 (siedemdziesiąt trzy 80/100) złote, w tym 13,80 (trzynaście 80/100) złotych podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Uzasadnienie faktyczne

Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Dyrektor) decyzją z (...) nr (...) utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Kierownika) z (...) nr (...) w sprawie przyznania J.W. płatności rolnośrodowiskowej (PROW 2007-2013) oraz w sprawie uznania przypadku za wystąpienie siły wyższej lub wystąpienia nadzwyczajnych okoliczności.

Dyrektor ustalił, że J.W. złożył wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej (PROW 2007-2013) na 2015 rok, ubiegając się o pomoc: w ramach pakietu 2 - Rolnictwo ekologiczne, w wariancie 2.1 Uprawy rolnicze

(z certyfikatem zgodności) do działek rolnych o łącznej powierzchni 1,16 ha oraz w wariancie 2.9 Uprawy sadownicze i jagodowe (z certyfikatem zgodności) do działek rolnych o łącznej powierzchni 11,29 ha, oraz w ramach pakietu 5 - Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych na obszarach Natura 2000, w wariancie 5.1 Ochrona siedlisk lęgowych ptaków na obszarze Natura 2000 do działek rolnych o łącznej powierzchni 7,39 ha. Wraz z wnioskiem złożył załączniki graficzne, na których wyrysował położenie działek rolnych.

W dniu 7 września 2015 r. w gospodarstwie strony przeprowadzona została kontrola w zakresie wzajemnej zgodności, w wyniku której na działce rolnej D położonej na działce ewidencyjnej nr 399 na powierzchni 0,02 ha stwierdzono ślady wypalania na gruntach ornych, z wyjątkiem punktowych śladów po wypalaniu resztek pożniwnych (kod nieprawidłowości N.02.1). Na dowód dokonanych ustaleń został sporządzony raport z czynności kontrolnych, do którego została dołączona dokumentacja fotograficzna. Protokół został przekazany stronie przesyłką poleconą w dniu 2 października 2015 r.

W piśmie z 28 października 2015 r. J.W. wniósł zastrzeżenia do protokołu, kwestionując m.in. prawidłowość jego sporządzenia i ustalenia kontroli w zakresie stwierdzonego wypalania. Zarzucił również brak pomiaru wypalonej powierzchni argumentując, że wypalenie nie miało miejsca. Ponadto poinformował, że nie był obecny podczas kontroli, natomiast tuż po otrzymaniu raportu udał się na działkę i nie znalazł śladów po wypalaniu. Wniósł o przesłanie dowodów potwierdzających stwierdzone wystąpienie wypalania, a także przychylenie się do jego zastrzeżeń poprzez usunięcie z raportu kodów nieprawidłowości. Kierownik pismem z 30 października 2015 r. nie uwzględnił tych zastrzeżeń.

Decyzją z (...) r. Kierownik przyznał J.W. płatność rolnośrodowiskową na 2015 r. w łącznej wysokości 28.232,10 zł, w tym z tytułu realizacji: wariantu 2.1 Uprawy rolnicze (z certyfikatem zgodności) do powierzchni 1,16 ha w kwocie 916,40 zł; wariantu 2.9 Uprawy sadownicze i jagodowe (z certyfikatem zgodności) do powierzchni 11,27 ha w kwocie 17.355,80 zł oraz wariantu 5.1 Ochrona siedlisk lęgowych ptaków na obszarach Natura 2000 do powierzchni 7,29 ha w kwocie 9.959,90 zł. Ponadto Kierownik uznał, że stwierdzone w gospodarstwie strony wypalanie miało charakter siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności, tym samym odstąpił od nałożenia sankcji z tytułu nieprzestrzegania norm i wymogów wzajemnej zgodności.

Od przedmiotowej decyzji strona złożyła odwołanie w zakresie nieuwzględnienia do płatności wszystkich zadeklarowanych powierzchni.

Dyrektor utrzymując decyzję w mocy wyjaśnił, że Kierownik w zaskarżonej decyzji uznał, iż stwierdzone na działce rolnej D wypalanie miało charakter siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności. Konsekwentnie odstąpił od nałożenia sankcji za nieprzestrzeganie norm i wymogów wzajemnej zgodności. W wariancie 2.1 Uprawy rolnicze (z certyfikatem zgodności) płatność rolnośrodowiskowa została przyznana zgodnie z żądaniem strony. J. W. w ww. wariancie zadeklarował do płatności działki rolne o łącznej powierzchni 1,16 ha, a określona przez organ pierwszej instancji powierzchnia uprawniona do płatności była tożsama z deklaracją strony.

Przedmiotem sporu stały się ustalenia poczynione przez kierownika w zakresie powierzchni zatwierdzonej kwalifikującej się do płatności w ramach wariantów 2.9 i 5.1. Z płatności w wariancie 2.9 wykluczono powierzchnię 0,02 ha, tj. powierzchnię, na której stwierdzono wypalanie oraz w wariancie 5.1 powierzchnię 0,12 ha, tj. powierzchnię w stosunku do której stwierdzono, że doszło do nieuprawnionego zwiększenia zobowiązania rolnośrodowiskowego (powierzchnię nie objętą zobowiązaniem rolnośrodowiskowym). Dyrektor wyjaśnił, że we wniosku o płatność na rok 2015, w ramach wariantu 2.9 Uprawy sadownicze i jagodowe

(z certyfikatem zgodności) strona deklarowała działki rolne o łącznej 11,29 ha. W oparciu o raport z kontroli na miejscu oraz dane z Państwowej Straży Pożarnej w Kielcach stwierdzono, że powierzchnia uprawniona do płatności jest mniejsza niż zadeklarowana we wniosku i wynosi 11,27 ha. Z płatności wykluczono powierzchnię 0,02 ha na działce ewidencyjnej nr 399, na której stwierdzono ślady wypalania. Tym samym przez cały 2015 rok kalendarzowy grunt ten nie był użytkowany rolniczo. Ze względu na zniszczenia spowodowane wypalaniem.

W wyniku kontroli na miejscu w zakresie wzajemnej zgodności (przeprowadzonej w związku z informacją otrzymaną od Państwowej Straży Pożarnej o okoliczności wypalania działek w miejscowości Ł.) stwierdzono ślady wypalania na działce ewidencyjnej nr 399 na powierzchni 0,02 ha. W dniu 11 marca 2015 r. kontrolerzy terenowi dokonali wizytacji w terenie oraz wykonali szkice i zdjęcia obrazujące stan działek po wypalaniu. W wyniku prowadzonego postępowania Kierownik stwierdził, że do wypalania doszło bez winy rolnika. Uznał zaistniałe wypalanie za działanie siły wyższej oraz odstąpił od nałożenia sankcji za niespełnienie norm i wymogów wzajemnej zgodności. W dniu złożenia wniosku na 2015 r. strona wiedziała o zaistniałych okolicznościach, a mimo to w złożonym wniosku nie dokonała pomniejszenia działki rolnej D o powierzchnię, na której stwierdzono wypalanie.

Wnioskodawca nie może uniknąć kary administracyjnej (która w jego przypadku w wariancie 5.1 wynosi 164,40 zł), ponieważ w trakcie kontroli administracyjnej wniosku ustalono, że w ww. wariancie doszło do bezprawnego zwiększenia zobowiązania rolnośrodowiskowego o 0,12 ha. J. W. w 2012 r. złożył pierwszy wniosek rolnośrodowiskowy, w którym zgłosił chęć realizacji pakietu 2 - Rolnictwo ekologiczne, a decyzją kierownika z (...) nr (...) skutecznie zawiązano zobowiązanie rolnośrodowiskowe.

Od 15 marca 2014 r. rozpoczął realizację programu rolnośrodowiskowego w ramach pakietu 5 - Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych na obszarach Natura 2000. W 2014 r., tj. w trzecim roku realizacji programu rolnośrodowiskowego dokonał skutecznej zmiany zobowiązania rolnośrodowiskowego zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013 (Dz. U. z 2013 r. poz. 361 z późn. zm.), dalej: "rozporządzenia rolnośrodowiskowego" poprzez jednorazowe dodanie pakietu 5. O zmianie zobowiązania stanowi decyzja Kierownika z (...) nr (...), na podstawie której przyznano stronie płatność rolnośrodowiskową w pakiecie 5, w wariancie 5.1 do powierzchni 7,27 ha. Powierzchnia ta, tj. 7,27 ha stanowi zatem o wielkości zobowiązania rolnośrodowiskowego podjętego w ramach pakietu 5. Decyzja jest wiążąca i do dnia dzisiejszego nie została wycofana z obrotu prawnego.

We wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2015 J. W. zgłosił do płatności w pakiecie 5, w wariancie 5.7 Ochrona siedlisk lęgowych ptaków na obszarze Natura 2000 działki rolne o łącznej powierzchni 7,39 ha, tj. przekraczającą powierzchnię podjętego zobowiązania. Organ uznał, że powierzchnia 0,12 ha położona na działkach ewidencyjnych nr 345, 211, 122, 123/1, 125, 127/1, 142 nie jest objęta zobowiązaniem rolnośrodowiskowym, tzn. do tej powierzchni w 2014 r. tj. w pierwszym roku realizacji zobowiązania w pakiecie 5, w wariancie 5.1 płatność rolnośrodowiskową nie została przyznana. Wyjaśnił, że nie jest możliwe otrzymanie płatności rolnośrodowiskowej do dowolnie zgłoszonej powierzchni. Za rzetelność danych we wniosku o przyznanie płatności odpowiada występujący z nim rolnik. Wnioskodawca obowiązany jest zapoznać się zasadami przyznawania danej płatności oraz pomocy objętej wnioskiem oraz powinien mieć świadomość, że jego wniosek i zadeklarowane grunty będą podlegały kontroli w zakresie spełnienia tych zasad. Beneficjent pomocy ma także obowiązek informowania organów o każdym fakcie mogącym mieć wpływ na nienależnie bądź nadmiernie przyznanie płatności, jak również o każdej zmianie. W niniejszej sprawie wniosek o przyznanie płatności został złożony elektronicznie, nie wymagał zatem podpisu, natomiast strona składając go została pouczona o zasadach przyznawania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2015, w związku tym ponosi odpowiedzialność za treść znajdującą się we wniosku. Wnioskodawca nie poinformował organu na piśmie, że wniosek o przyznanie pomocy lub wniosek o płatność jest nieprawidłowy lub stał się niepoprawny od czasu jego złożenia.

W związku z powyższym organ uznał, że nie zasługuje na uwzględnienie argument, że organ pominął fakt, iż całkowite powierzchnie działek zgłoszonych do płatności były użytkowane rolniczo. Wnioskodawca nie wskazał konkretnych dowodów, które w jego ocenie zostały pominięte. Zdaniem organu, w sprawie rozpatrzono wszystkie dowody.

Na powyższą decyzję J. W. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wnosząc o jej uchylenie zarzucił, że jest nieobiektywna, nie uwzględnia i pomniejsza dowody rolnika oraz pomija jego twierdzenia, naruszając przy tym przepisy prawa.

W odpowiedzi na skargę dyrektor wniósł o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107), sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie Sądu podlega zatem zgodność aktów administracyjnych z przepisami prawa materialnego i procesowego. Przy czym Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, jak też powołaną podstawą prawną, jest natomiast związany granicami sprawy (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym - t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.), określanej dalej jako "ustawa p.p.s.a."

Realizując wyżej określone granice kontroli, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora utrzymująca w mocy decyzję Kierownika przyznająca J. W. płatność rolnośrodowiskową na rok 2015 w łącznej wysokości 28.232,10 zł, w tym z tytułu realizacji: wariantu 2.1 Uprawy rolnicze (z certyfikatem zgodności) do powierzchni 1,16 ha w kwocie 916,40 zł; wariantu 2.9 Uprawy sadownicze i jagodowe (z certyfikatem zgodności) do powierzchni 11,27 ha w kwocie 17 355,80 zł oraz wariantu 5.1 Ochrona siedlisk lęgowych ptaków na obszarach Natura 2000 do powierzchni 7,29 ha w kwocie 9 959,90 zł. Ponadto Kierownik uznał, że stwierdzone w gospodarstwie strony wypalanie miało charakter siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności, tym samym odstąpił od nałożenia sankcji z tytułu nieprzestrzegania norm i wymogów wzajemnej zgodności.

Na wstępie należy doprecyzować zakres sporu, ponieważ skarżący kwestionując zaskarżoną decyzję, przedstawił jedynie lakoniczną argumentację zarzucając brak obiektywizmu decyzji i wniósł o jej poprawienie lub uchylenie. Przy czym nie podniósł żadnych merytorycznych argumentów odnoszących się do prawidłowości przyznanej płatności do poszczególnych wariantów. Skoro jednak J. W. w wariancie 2.1 Uprawy rolnicze (z certyfikatem zgodności) zadeklarował do płatności działki rolne o łącznej powierzchni 1,16 ha, a określona przez organ powierzchnia uprawniona do płatności była tożsama z deklaracją strony, to oznacza że ten rodzaj płatności nie jest sporny.

Przedmiotem sporu stały się zatem ustalenia w zakresie powierzchni zatwierdzonej kwalifikującej się do płatności w ramach wariantu 2.9 Uprawy sadownicze i jagodowe (z certyfikatem zgodności) oraz wariantu 5.1 Ochrona siedlisk lęgowych ptaków na obszarach Natura 2000. W wariancie 2.9 wykluczono z płatności powierzchnię 0,02 ha, na której stwierdzono wypalanie, zaś w wariancie 5.1 powierzchnię 0,12 ha w stosunku do której stwierdzono, że doszło do nieuprawnionego zwiększenia zobowiązania rolnośrodowiskowego w stosunku do 2014 r.

W art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich prawodawca postanowił, że strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2 tego przepisu, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek, a ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. W postępowaniu w sprawie pomocy to nie organ administracji publicznej, a posiadacz gruntów ma przedstawić wszystkie dowody niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Jest to zatem oparcie postępowania dowodowego w znacznym stopniu na dowodach przedstawionych przez stronę w toku postępowania, a tym samym przeniesienie ciężaru dowodowego na osobę, która z faktu wywodzi skutki prawne (por. wyrok NSA z dnia 7 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 88/11, LEX nr 1148355). Ustawodawca przewidział zatem, że przeprowadzone przez organ kontrole i sporządzone na ich podstawie raporty mogą być podważane przez stronę postępowania dostępnymi jej środkami dowodowymi.

W przedmiotowej sprawie ustalenia w terenie w oparciu o kontrole administracyjne prowadził organ I instancji. W ramach czynności kontrolnych wykonano zdjęcia oraz sporządzono szkice i sporządzono raport. Sąd, mając na uwadze cały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, przez który należy rozumieć również stanowisko skarżącego zaprezentowane w zastrzeżeniach do raportu z kontroli, stwierdza, że zasadnie nastąpiło przez organ zmniejszenie powierzchni stwierdzonej w stosunku do deklarowanej zarówno w wariancie 2.9, jak i w wariancie 5.1. Brak jest bowiem podstaw do kwestionowania zdarzeń, które na zadeklarowanych działkach przyczyniły się do zmniejszeń. Mimo, że skarżący oświadcza, że nie znalazł śladów po wypalaniu, to jednak wykazał bierną postawę w podważaniu ustaleń organu w tym zakresie. Natomiast organ sporządził raport i graficznie oznaczył ślady wypalania na działce rolnej D położonej na działce ewidencyjnej nr 399 na powierzchni 0,02 ha. Sam fakt pożaru został zaś zgłoszony przez Państwową Straż Pożarną. W takim stanie sprawy prawidłowo zostało przyjęte, że do wypalania doszło bez winy rolnika. Zatem zasadnie organ uznał zaistniałe zdarzenie za działanie siły wyższej dające podstawę do odstąpienia od nałożenia sankcji za niespełnienie norm i wymogów wzajemnej zgodności. Wobec tego organ miał podstawy do uznania wskazanych okoliczności za wyjątkowe, o których mowa jest w przepisie art. 47 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1974/2006. Skoro przez cały 2015 rok kalendarzowy grunt ten nie był użytkowany rolniczo ze względu na zniszczenia spowodowane wypalaniem, to fakt ten wpłynął na zmniejszenie płatności w ramach tego wariantu 2.9. W takiej sytuacji nie został spełniony przez skarżącego wymóg wynikający z § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia rolnośrodowiskowego. Stosownie do tego przepisu: płatność rolnośrodowiskową przyznaje się rolnikowi, jeżeli realizuje 5-letnie zobowiązanie rolnośrodowiskowe, o którym mowa w art. 39 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz.UE.L 277 z dnia 21.10.2005, str. 1, z późn. zm.), obejmujące wymogi wykraczające ponad podstawowe wymagania, w ramach określonych pakietów i ich wariantów, zgodnie z planem działalności rolnośrodowiskowej.

Prawidłowe są również ustalenia oraz ocena organu co do okoliczności mających wpływ na zmniejszenia płatności do wariantu 5.1. Ze stanu faktycznego przedstawionego w zaskarżonej decyzji wynika, że J. W. w 2012 r. złożył pierwszy wniosek rolnośrodowiskowy, w którym zgłosił chęć realizacji pakietu 2 - Rolnictwo ekologiczne, a decyzją Kierownika z 8 lutego 2013 r. skutecznie zawiązano zobowiązanie rolnośrodowiskowe. Zaś od 15 marca 2014 r. rozpoczął realizację programu rolnośrodowiskowego w ramach pakietu 5 - Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych na obszarach Natura 2000, dokonując tej zmiany zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia rolnośrodowiskowego. O zmianie zobowiązania stanowi decyzja kierownika z (...) nr (...) na podstawie której przyznano stronie na rok 2014 płatność rolnośrodowiskową w pakiecie 5, w wariancie 5.1 do powierzchni 7,27 ha. To właśnie powierzchnia 7,27 ha stanowi o wielkości zobowiązania rolnośrodowiskowego podjętego w ramach wariantu 5.1, nie zaś zadeklarowana powierzchnia 7,39 ha. Wskazując we wniosku na rok 2015 większą powierzchnię od zadeklarowanej w 2014 r., skarżący zwiększył zobowiązanie rolnośrodowiskowe wbrew zakazowi ustawowemu wynikającemu z wyżej powołanych przepisów rozporządzenia rolnośrodowiskowego, przez co naraził się na sankcję finansową.

Zatem zasadnie w realizowanym przez skarżącego zobowiązaniu wieloletnim w programie rolnośrodowiskowym zostały stwierdzone dwie nieprawidłowości:

- w wariancie 2.9 Uprawy sadownicze i jagodowe (z certyfikatem zgodności) - na działce rolnej D położonej na działce ewidencyjnej nr 399 na powierzchni 0,02 ha występują ślady wypalania na gruntach ornych, z wyjątkiem punktowych śladów po wypalaniu resztek pożniwnych (kod nieprawidłowości N.02.1). W związku z powyższym powierzchnia uprawniona do płatności jest mniejsza niż zadeklarowana we wniosku i wynosi 11,27 ha i do tej powierzchni została przyzna płatność.

- w wariancie 5.1 Ochrona siedlisk lęgowych ptaków na obszarze Natura 2000 - powierzchnia 0,12 ha położona na działkach ewidencyjnych nr 345, 211, 122, 123/1, 125, 127/1, 142 jako zawyżona w stosunku do 2014 r. nie jest objęta zobowiązaniem rolnośrodowiskowym. Płatność rolnośrodowiskowa w tym wariancie została przyznana do powierzchni mniejszej wynoszącej 7,27 ha.

Powyższe fakty nie zostały w toku postępowania administracyjnego jak i w skardze zakwestionowane przez skarżącego. Strona nie podejmuje merytorycznej polemiki z tymi ustaleniami, nie przedstawia żadnych dowodów mających wykazać brak obiektywizmu organów orzekających w sprawie tych płatności. Składając wniosek o przyznanie płatności skarżący podpisał się pod zobowiązaniem, że znane mu są zasady przyznawania płatności objętych wnioskiem oraz że jest świadom konsekwencji i sankcji dotyczących niewykonania zobowiązań wynikających z realizacji programu rolnośrodowiskowego. Decyzje organów w sposób precyzyjny opisują nieprawidłowości i wyniki kontroli oraz sposób wykonywania zdjęć i pomiarów na miejscu. Załączona do akt sprawy płyta ze szkicami i wykonaną dokumentacją fotograficzną pozostaje w zgodzie z uzasadnieniem zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. Natomiast jest zbyt wiele ogólności w oświadczeniach skarżącego, aby można było podważyć stanowisko organu. Uznać zatem należy, że organ w sposób precyzyjny i poparty przepisami prawa, wyjaśnił zawyżenie powierzchni uprawnionej do płatności w ramach wariantów 2.9 i 5.1 oraz skutki w postaci zmniejszenia płatności rolnośrodowiskowej.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., oddalił skargę.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.