Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 60538

Wyrok
Naczelnego Sądu Administracyjnego (do 2003.12.31) w Katowicach
z dnia 23 marca 1998 r.
I SA/Ka 1297/96

UZASADNIENIE

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w K. w składzie następującym:

Przewodniczący Sędzia NSA: Ryszard Mikosz, Sędziowie NSA: Ryszard Pęk, Stanisław Bogucki (sprawozdawca), Protokolant: apl. prok. Radosław Wójcik,

po rozpoznaniu w dniu 11 marca 1998 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. J. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł w Warszawie z dnia 21 czerwca 1996 r. Nr [...] w przedmiocie wymiaru cła

oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Decyzją, zawartą w JDA SAD Nr [...] z dnia 28 września 1994 r., Dyrektor Urzędu Celnego w C. dokonał ostatecznej odprawy celnej ketczupu pomidorowego importowanego przez K. J. - właściciela Przedsiębiorstwa Produkcyjno- Handlowego "A. - P." w M. Do odprawy celnej strona przedłożyła fakturę nr [...] wystawioną przez "O." Im -& Export GmbH z B., deklarację wartości celnej towaru, dokument CMR. Za wartość celną towaru przyjęto kwotę 1.082 DEM, a więc zgodną z danymi zawartymi w wymienionej wyżej fakturze.

Postanowieniem z dnia 8 marca 1995 r. Nr [...] Dyrektor Urzędu Celnego w C. z urzędu na podstawie art. 149 § 1 kpa wznowił postępowanie w sprawie zakończonej wspomnianą we wstępie decyzją z 13 stycznia 1994 r. W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, że dotychczasowa decyzja podlegać będzie uchyleniu z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 5 kpa w związku z ujawnieniem dokumentów świadczących o podaniu zaniżonych wartości towaru. Dział Operacyjny Urzędu Celnego w C. ujawnił, że Importer przedstawił do odprawy celnej rachunki ujmujące wartość towaru z pominięciem dodatkowych kosztów pozyskania towaru, (tj. kosztów magazynowania, handlowych), których wartość w myśl zawartych kontraktów jest proporcjonalna do wartości zakupionych towarów. Na zakończenie zaznaczył, że jeśli strona pragnie wnieść ewentualne uwagi, to powinna je nadesłać w ciągu 7 dni od dnia otrzymania postanowienia o wznowieniu postępowania.

Dyrektor Urzędu Celnego w C. decyzją z dnia 14 kwietnia 1995 r. Nr [...], powołując się na przepis art. 151 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 145 § 1 pkt 5 kpa, po wznowieniu postępowania wspomnianym wyżej postanowieniem z dnia 8 marca 1995 r., uchylił decyzję zawartą w SAD [...] z dnia 28 września 1994 r. w części dotyczącej wartości faktury, wartości celnej oraz należności celnych. Różnica w należnościach celnych między niniejszą decyzją a obliczeniami zawartymi w przedmiotowym dokumencie SAD wyniosła 32,80 PLN. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że wartość celną towaru należało zwiększyć w związku z ujawnieniem przez Dział Operacyjny faktury nr [...] ujmującej wysokość kosztów usług handlowych i magazynowania poniesionych zgodnie z zawartymi przez właściciela firmy kontraktami.

W odwołaniu od powyższej decyzji K. J. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania I instancji lub o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Ponadto, na zasadzie art. 136 kpa zażądał przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów, które zostaną dostarczone przez stronę. Zarzucił ponadto organowi celnemu naruszenie prawa materialnego - art. 25 ust. 1 pkt 5 prawa celnego oraz naruszenie przepisów proceduralnych - art. 10 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 kpa i art. 77 § 1, art. 80 i 107 kpa. Naruszenie prawa materialnego w ocenie strony polegało na doliczeniu do wartości celnej towaru opłat za usługi agencyjno - marketingowe na rzecz firmy "O." w łącznej kwocie 7.527,80 DEM, wynikające z odrębnej umowy i faktury handlowej. Zdaniem strony, w postępowaniu pozbawiono ją możliwości działania i obrony swych praw, zwłaszcza że jednocześnie wznowiono postępowanie w 129 sprawach. Podkreślono, że brak jest uzasadnienia faktycznego i prawnego zaliczenia spornej kwoty do składnika wartości celnej towaru.

Decyzją z dnia 21 czerwca 1996 r. Nr [...] Prezes Głównego Urzędu Ceł w Warszawie utrzymał w mocy decyzję I instancji. Jako podstawę prawą rozstrzygnięcia podano art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 23 ust. 1 i art. 25 ust. 1 ustawy - Prawo celne. W uzasadnieniu podkreślono, że pismem z dnia 21 sierpnia 1995 r. Główny Urząd Ceł wezwał skarżącego do nadesłania bankowych dowodów płatności potwierdzających dokonanie zapłaty za towar i dokumentów, na które strona się powoływała. Nie uwzględniono natomiast wniosku strony o zwrócenie się do zagranicznych urzędów celnych o nadesłanie informacji dotyczącej cen towarów sprowadzanych do Polski. Wniosek ten sprowadzał się do ustalenia cen towaru metodą porównawczą określoną w art. 27 ustawy - Prawo celne. W ocenie organu odwoławczego metodę określoną w wyżej wymienionym przepisie stosuje się, gdy nie można ustalić wartości celnej na podstawie przepisu art. 25 ust. 1 ustawy - Prawo celne. W rozpatrywanej sprawie ustalono wartość celną na podstawie art. 25 ust. 1 ustawy - Prawo celne, co wykluczało stosowanie metod zastępczych opisanych w art. 27 i następnych cytowanej wyżej ustawy. Odpowiadając na pozostałe zarzuty podniesione w odwołaniu organ odwoławczy w uzasadnieniu wyjaśnił, że art. 25 ust. 1 ustawy - Prawo celne w sposób wyczerpujący wymienił koszty, które należy wliczyć do wartości celnej towaru. Należą do nich m.in. koszty przychodów lub innych korzyści z odsprzedaży, wykorzystania lub innej dyspozycji w stosunku do towaru, które bezpośrednio lub pośrednio przypadły sprzedawcy. Podkreślił też, że w trakcie kontroli dokonanej w firmie "A.-P." ujawniono faktury związane z dostawami towarów realizowanych od lutego 1993 r. do października 1994 r., które sprzedawca firma "O." wystawiał za dodatkowe usługi handlowe i magazynowanie. Nosiły one numery faktur towarowych lub dodatkowo przełamanych literą "A", co zdaniem Prezesa Głównego Urzędu Ceł świadczy o wystawianiu podwójnych faktur, których łączna kwota odzwierciedla rzeczywistą i zapłaconą cenę zakupionego towaru. Faktur tych, o numerach identycznych jak faktury towarowe i z literą "A" importer nie przedstawiał do odpraw celnych. Organ II instancji zwrócił też uwagę na to, iż w księgowości firmy "A.-P." ujawniono dodatkową fakturę nr [...] na kwotę 7.527,80 DEM i stwierdzono, że stanowi ona dopłatę do faktur towarowych nr (...) i (...), przy czym druga z nich z nich była załącznikiem do SAD Nr [...]. Ww. kwotę rozbito proporcjonalnie do powyższych faktur towarowych zgodnie z postanowieniami kontraktu zawartego między firmą "A. - P." a firmą "O.". W rezultacie podaną wyżej kwotę doliczono do wartości celnej zgłoszonej w czasie odprawy. Dokonanie zapłaty całej sumy podanej w fakturze potwierdzała przy tym pieczęć banku oraz zlecenie polecenia wypłaty za granicę, na podstawie którego w dniu 20 października 1993 r. BGŻ sprzedał walutę w kwocie 7.527,80 DEM na rzecz osoby zagranicznej - firmy "O.". W dalszej części uzasadnienia - po zacytowaniu fragmentu kontraktu, w którym strony ustaliły m.in. iż firmie "O." za świadczone usługi przysługuje wynagrodzenie proporcjonalne do zakupionych towarów, na podstawie wystawianych faktur - Prezes GUC podkreślił, iż w świetle tego postanowienia trudno było się zgodzić z argumentem strony, że kontrakt o świadczenie usług został zawarty i realizowany zupełnie odrębnie i niezależnie od umowy handlowej dotyczącej sprzedaży towarów. Nie potwierdzał tego również aneks przestawiony przez stronę w dniu 18 września 1995 r., w którym zmieniono brzmienie § 7 poprzez wprowadzenie zapisu, że postanowienia i realizacja kontraktu są niezależne od szczegółowych postanowień zawartych w kontraktach handlowych. Aneks ten został przy tym zawarty w dniu 4 stycznia 1994 r., a tym samym nie mógł wpłynąć na zobowiązania już zrealizowane. W odpowiedzi na zarzuty związane z naruszeniem art. 10 kpa, tj. pozbawienia strony możliwości czynnego udziału w postępowaniu, Prezes GUC wyjaśnił, że zarzut ten jest bezzasadny. Zdaniem organu odwoławczego wniosek o przedłużenie terminu do ustosunkowania się do kwestii poruszonych w postanowieniu o wznowieniu postępowania był "niczym nieuzasadniony", a ponadto pełnomocnicy odwołującego się "mieli blisko miesięczny termin" na zapoznanie się z dowodami.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego pełnomocnik K. J. wniósł o uchylenie decyzji Prezesa Głównego Urzędu Ceł oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i w istocie rzeczy powtórzył zarzuty zawarte w odwołaniu. Ponadto podniósł zarzut rażącego naruszenia art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. z 1995 r. Nr 74, poz. 368 ze zm.), które polegało na wydaniu zaskarżonej decyzji, pomimo że "czynność ta z mocy prawa winna ulec wstrzymaniu" albowiem Prezes Głównego Urzędu Ceł nie przedstawił w terminie odpowiedzi na skargę złożoną na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania. Skarżący zarzucił także rażące naruszenie innych przepisów postępowania administracyjnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 7, 8, 77 § 1, 80 i 103 § 3 kpa, tj. naruszenie zasady praworządności poprzez nie podjęcie wszelkich kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a także nie rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, czego konsekwencją była jednostronna i uproszczona ocena zgromadzonego materiału dowodowego, a ponadto nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w tym nie ustosunkowanie się do okoliczności korzystnych dla strony oraz naruszeniu zasady zobowiązującej do prowadzenia postępowania administracyjnego w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów państwa.

W uzasadnieniu skargi, podtrzymując wywody zawarte wcześniej w odwołaniu, skarżący podkreślił, iż organy celne, poza gołosłownymi zarzutami nie podważyły wiarygodności złożonych przez stronę dokumentów. Zarzucił, iż ocena zebranego materiału dowodowego była dowolna i polegała na "dopasowaniu" faktury usługowej do faktury towarowej. Z faktu, iż faktury te miały podobne numery lub były przełamane literą "A" nie można było bowiem bez dodatkowych dowodów wyprowadzać żadnych uprawnionych wniosków rodzących dla strony konsekwencje natury finansowej. Zdaniem skarżącego o tym, że usługi nie były związane z towarem świadczył nie tylko kontrakt na wykonanie usług, ale także specyfikacja zrealizowanych usług dołączona do faktury. Okoliczność ta została pominięta przez organ II instancji, co uniemożliwiało jakąkolwiek racjonalną polemikę i naruszało art. 107 § 3 kpa. Odnosząc się do stwierdzenia, iż strona nie została pozbawiona czynnego udziału w postępowaniu skarżący stwierdził, iż organ I instancji w ogóle nie ustosunkował się do wniosku o przedłużenie terminu do ustosunkowania się do kwestii poruszonych w postanowieniu o wznowieniu postępowania i "od razu" wydał 129 decyzji, nie zapoznał się z dowodami zebranymi w postępowaniu celnym oraz z dowodami będącymi w posiadaniu strony, a ponadto zarzucił, iż "Prezes GUC stosuje inną miarę dla strony, a inną dla siebie, skoro od doręczenia odwołania do wydania zaskarżonej decyzji upłynęło wielokrotnie więcej czasu niż jeden lub dwa miesiące". W dalszej części uzasadnienia skarżący, nawiązując do złożonego w trakcie postępowania odwoławczego wniosku dowodowego mającego na celu uzyskanie informacji od granicznych urzędów celnych o cenach identycznych towarów sprowadzonych w tym okresie do Polski przez innych importerów, wyjaśnił iż wniosek ten miał znaczenie pomocnicze i pozwoliłby ustalić, czy wartość celna towaru podana przy odprawie w sposób znaczący odbiegała od wartości celnej tego samego lub podobnego towaru sprowadzonego przez innych importerów, a co za tym idzie czy doszło do uszczuplenia należności celnych. Na zakończenie skarżący - nawiązując do zarzutu naruszenia art. 40 ust. 4 ustawy o NSA i doręczonym mu postanowieniu Sądu o odrzuceniu skargi na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania - podkreślił, że stanowisko Sądu było błędne i naruszało art. 101 § 3 kpa.

W odpowiedzi na skargę Prezes Głównego Urzędu Ceł wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości wywody zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje:

Przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji należało mieć na uwadze to, że została ona wydana w trybie nadzwyczajnym, tj. po wznowieniu postępowania administracyjnego, zakończonego ostateczną decyzją Dyrektora Urzędu Celnego w C. O ile w postępowaniu zwykłym głównym przedmiotem rozpoznania jest rozstrzygnięcie w trybie przewidzianym w prawie procesowym i zgodnie z przepisami prawa materialnego sprawy administracyjnej, to przedmiotem postępowania nadzwyczajnego jest przeprowadzenie weryfikacji decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym. Postępowanie to ma bowiem odrębną podstawę prawną i polega na ponownym rozpatrzeniu sprawy zakończonej decyzją ostateczną w celu sprawdzenia, czy któraś z wad wymienionych wyczerpująco w art. 145 § 1 kpa nie wpłynęła na treść decyzji.

Przebieg postępowania wznowieniowego reguluje art. 149 § 2 kpa, z którego wynika, że wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania daje podstawę do rozpoznania dwóch połączonych ze sobą spraw, a mianowicie jednej dotyczącej przyczyn wznowienia oraz drugiej co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. W toku rozpatrywania sprawy we wznowionym postępowaniu nadal jednak istnieje ostateczna decyzja wydana w postępowaniu, co do którego istnieje uzasadniony zarzut, że było ono dotknięte jedną z wadliwości wymienionych w art. 145 § 1 kpa.

Podstawy wznowienia postępowania zostały wyliczone wyczerpująco w art. 145 § 1 kpa. Prezes Głównego Urzędu Ceł w decyzji poddanej kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, w której dokonano nowego wymiaru cła po wznowieniu postępowania, powołał się na przepis art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Przepis ten umożliwia wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi, który wydał decyzję. Organ II instancji podkreślił, że taką nową okolicznością faktyczną było ujawnienie nowej faktury ujmującej wyższą wartość sprowadzanego towaru.

Z uwagi na powyższe okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wznowienie postępowania celnego w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 5 kpa było w pełni uzasadnione, ponieważ rzeczywiście w dacie dokonywania odprawy celnej skarżący nie przedstawił drugiej faktury, która łącznie z fakturą przedstawioną do odprawy celnej odzwierciedlałaby faktyczną wartość celną zakupionego towaru. Ujawnienie dodatkowej faktury, nie znanej w czasie odprawy celnej organowi prowadzącemu postępowanie, było w tej sprawie nową okolicznością faktyczną, która mogła mieć wpływ na wynik sprawy i uzasadniało to wznowienie postępowania w oparciu o podaną wyżej podstawę prawną. Gdyby bowiem wspomniana faktura została przedstawiona do oceny organom celnym w sprawie prawdopodobnie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna niż rozstrzygnięcie dotychczasowe (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 czerwca 1985 r. (...) - opublikowany w ONSA z 1985 r. Nr 1, poz. 35).

Podstawowy zarzut dotyczący prawa materialnego skupia się wokół art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne (Dz. U. z 1994 r. Nr 71, poz. 312 ze zm.). Przepis ten w brzmieniu obowiązującym w dacie odprawy celnej stanowił, że wartością celną towaru jest cena zapłacona lub należna za towar celny (wartość transakcyjna) wraz z kosztami w niej nie ujętymi, a faktycznie poniesionymi przez kupującego:

1) transportu i ubezpieczenia, poniesionymi do granicy państwa lub portu polskiego, 2) prowizji zapłaconej w związku ze sprzedażą, 3) opakowań towaru, jeżeli występują łącznie z towarem, 4) należności i opłat licencyjnych, które kupujący musiał zapłacić jako warunek sprzedaży towaru, 5) przychodów lub innych korzyści z odprzedaży, wykorzystania lub innej dyspozycji w stosunku do towaru, które bezpośrednio lub pośrednio przypadły sprzedawcy, 6) związanymi z dostarczeniem przez kupującego, bezpłatnie lub po cenie niższej od rynkowej, rzeczy lub usług wykorzystanych w związku z wytworzeniem lub sprzedażą towaru.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 5 powołanej ustawy, organy celne miały prawo doliczenia do wartości celnej towaru fakturę za usługi agencyjno - marketingowe, bowiem mieściły się one w kategorii innych korzyści z odsprzedaży, wykorzystania lub innej dyspozycji w stosunku do towaru, które bezpośrednio lub pośrednio przypadły sprzedawcy. Dalsze argumenty wskazujące na prawidłowość dokonanych ustaleń zostaną omówione przy rozpatrywaniu spraw proceduralnych. W związku z tym, że wartość celną towaru ustalono w oparciu o cytowany wyżej przepis art. 25 ust. 1 pkt 5, zbyteczne stało się ustalanie tej wartości na podstawie innych kryteriów i ustalanie cen transakcyjnych za pomocą wywiadu u zagranicznych służb celnych. W myśl bowiem art. 25 ust. 3 ustawy - Prawo celne, dopiero w przypadku jeżeli nie można ustalić wartości transakcyjnej, wartość celną towaru ustala się w sposób określony w art. 27 - 30 ustawy.

Ocena zarzutów proceduralnych musi być dokonywana z uwzględnieniem treści art. 22 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. z 1995 r. Nr 74, poz. 368 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem naruszenie przepisów postępowania administracyjnego może skutkować uwzględnieniem skargi tylko wówczas, "jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy". Chodzi tu zatem o taką sytuację, w której gdyby nie naruszono przepisów proceduralnych w sprawie, najprawdopodobniej zapadłaby decyzja o innej treści. Zasadniczy zarzut z grupy proceduralnych dotyczy nie podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego, a także nie rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Należy w związku z tym zaakcentować, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że konstrukcje prawa cywilnego nie mogą eliminować rozwiązań publicznoprawnych dotyczących danin przyjętych w ustawodawstwie i nie mogą ograniczać stosowania prawa podatkowego. Organy prowadzące postępowanie celne lub podatkowe są uprawnione do oceny treści i celu umowy cywilnoprawnej np. w celu ustalenia, czy nie zmierza ona do obejścia obowiązku z zakresu danin publicznych. Nie mają obowiązku respektowania tych postanowień czynności prawnych, które zmierzają do obejścia przepisów prawa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 marca 1997 r., (...). W innym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że dla prawidłowości dokonania odprawy celnej, a w konsekwencji wymiaru należności celnych, nie mogą mieć znaczenia ustalenia zawarte w kontraktach podmiotu dokonującego obrotu towarowego z zagranicą, które powodowałyby naruszenie przepisów prawa celnego (por. wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 1996 r., (...) opublikowany w Prawo Gospodarcze 1996/9/31).

Biorąc pod uwagę przedstawione poglądy, które skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni aprobuje, organy celne były uprawnione do oceny przedstawionych kontraktów i faktur pod kątem próby ominięcia przez skarżącego wyższych opłat celnych. W istocie umowy o świadczenie usług agencyjno - marketingowych dotyczyły kontraktu handlowego na zakup towaru. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wyjaśniło wszystkie okoliczności faktyczne. W postępowaniu tym w pełni zagwarantowano udział pełnomocników skarżącego.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego organy celne nie przekroczyły granic swobody interpretacyjnej i nie naruszyły reguł interpretacyjnych ograniczając stosowanie przepisu art. 25 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne (Dz. U. z 1994 r. Nr 71, poz. 312 ze zm.) do podanego wyżej znaczenia. Skarżący zapłacił kontrahentowi zagranicznemu łączną kwotę wynikającą z faktur przedstawionych do odprawy celnej towaru. O fikcyjności umowy wskazuje oznaczenie faktur tymi samymi numerami z dodaniem w przypadku faktury za usługi agencyjno - marketingowe litery "A", przelewanie jednym przelewem bankowym łącznie należności za dwie faktury i brak wiarygodnych dowodów, że usługi te zostały wykonane. Taka ocena materiału, jaka została dokonana przez organ odwoławczy, jest zatem dopuszczalna i Sąd nie dopatrzył się w niej naruszenia prawa. W ocenie Sądu wniosek organów celnych wyprowadzony z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wykracza poza swobodną ocenę dowodów z art. 80 kpa, a więc nie stanowi naruszenia prawa i znajduje potwierdzenie w zasadach doświadczenia. Sąd ocenił również zupełność uzasadnienia zaskarżonej decyzji i stwierdził jej zgodność z art. 107 kpa.

Również pozostałe zarzuty odnoszące się do odrzucenia skargi przez Sąd w sprawie dotyczącej odmowy zawieszenia postępowania, czy też do naruszenia art. 40 ust. 2 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, nie można uznać za trafne, gdyż dotyczą innych spraw już rozstrzygniętych, nie mających istotnego wpływu na treść zaskarżonej decyzji. Brak także podstaw do przyjęcia innych istotnych naruszeń przepisów proceduralnych przez organ odwoławczy.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, kierując się przedstawionymi okolicznościami prawnymi, oddalił skargę na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. z 1995 r. Nr 74, poz. 368 ze zm.).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.