Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1652980

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim
z dnia 12 lutego 2015 r.
I SA/Go 706/14
Wydatki pracodawcy na działalność socjalną.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Rennert.

Sędziowie WSA: Anna Juszczyk-Wiśniewska (spr.), Stefan Kowalczyk.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2015 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa "P" S.A. na interpretację indywidualną Ministra Finansów - Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych uchyla zaskarżoną interpretację.

Uzasadnienie faktyczne

Przedsiębiorstwo "P" S.A., reprezentowane przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na interpretację indywidualną Ministra Finansów - Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) września 2014 r. nr (...) wydaną w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kosztów uzyskania przychodów.

Interpretacja wydana została z wniosku z (...) czerwca 2014 r. Skarżąca zwróciła się do Ministra Finansów o wydanie interpretacji indywidualnej, wskazując na art. 16 ust. 1 pkt 45 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397 z późn. zm.) jako przedmiot wnioskowanej interpretacji.

Opisując stan faktyczny skarżąca stwierdziła, że w ramach prowadzonej działalności gospodarczej ponosi wydatki na wypłatę dofinansowania do wypoczynku pracowników, zgodnie z § 12 Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy zawartego w dniu (...) października 2013 r., wpisanego do rejestru ZUZP. Skarżąca wskazała, że w § 12 ww. układu zbiorowego unormowano, że na podstawie art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 4 marca 1994 r. o Zakładowym Funduszu Świadczeń Socjalnych, zwaną dalej "ustawą", w Spółce nie tworzy się Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych (§ 12 pkt 1), w Spółce tworzy się fundusz na cele socjalno - bytowe odpowiadający wysokości odpisu podstawowego określonego w art. 5 ust. 2 ustawy (§ 12 pkt 2), fundusz przeznacza się na dofinansowanie wypoczynku pracowników Spółki (§ 12 pkt 3), do świadczenia o dofinansowanie wypoczynku uprawniony jest każdy pracownik, korzystający w danym roku kalendarzowym z urlopu wypoczynkowego w wymiarze co najmniej 14 kolejnych dni kalendarzowych (§ 12 pkt 4). Określono także, że wysokość świadczenia jest równa wysokości odpisu, o którym mowa w ust. 2 ustawy i jest proporcjonalna do wymiaru czasu pracy pracowników (§ 12 pkt 5). Zgodnie z przyjętym układem zbiorowym świadczenie powyższe miało być wypłacane przed wykorzystaniem urlopu, w dniu poprzedzającym jego rozpoczęcie (§ 12 pkt 6).

Skarżąca wskazała, że wszystkie wydatki związane z wypłatą dofinansowania wypoczynku pracowników były ujmowane w księgach rachunkowych na wyodrębnionym koncie "Fundusz socjalno - bytowy" w dacie poniesienia wydatku. Spółka nie prowadziła na potrzeby funduszu odrębnego rachunku bankowego.

Spółka zamierzała zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wydatki na wypłatę ww. dofinansowań pracownikom Spółki w momencie poniesienia wydatku na rzecz konkretnego pracownika. Spółka zaznaczyła, że zamierza dokonać zaliczeń w koszty uzyskania przychodów również za okres wsteczny tj. od 1 stycznia 2014 r.

W związku z zaistniałym stanem faktycznym skarżąca zadała pytanie:

"Czy wypłacone pracownikom Spółki dofinansowanie do wypoczynku może być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w podatku dochodowym od osób prawnych?".

W ocenie skarżącej Spółki dofinansowanie do wypoczynku jej pracowników stanowi działalność socjalną pracodawcy, do której zobowiązuje art. 94 pkt 8 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy. Ponadto w wynegocjowanym ze Związkami Zawodowymi Zakładowym Układzie Zbiorowym Pracy dokonano konkretnego zapisu dotyczącego utworzenia Funduszu socjalno - bytowego w miejsce Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych. Wysokość wypłaconego dofinansowania do wypoczynku pracowników jest zgodna z obowiązującymi przepisami o ZFŚS i jest w ocenie wnioskodawcy kosztem uzyskania przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

W piśmie z (...) września 2014 r. skarżąca wskazała, że zatrudnia powyżej 20 pracowników.

W wydanej (...) września 2014 r. interpretacji indywidualnej Minister Finansów - Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że stanowisko skarżącej Spółki jest nieprawidłowe. W uzasadnieniu organ wskazał, że zasady tworzenia przez pracodawców zakładowego funduszu świadczeń socjalnych określa ustawa z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 592 z późn. zm.). Organ powołał się na brzmienie art. 3 ust. 1 ww. ustawy, który stanowi, że pracodawca, inny niż pracodawca prowadzący działalność w formie jednostek budżetowych i samorządowych zakładów budżetowych, zatrudniający według stanu na dzień 1 stycznia danego roku co najmniej 20 pracowników w przeliczeniu na pełne etaty powinien utworzyć zakładowy fundusz świadczeń socjalnych. Natomiast zgodnie z art. 3 ust. 3 ustawy o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych, pracodawcy zatrudniający według stanu na dzień 1 stycznia danego roku mniej niż 20 pracowników w przeliczeniu na pełne etaty, nieprowadzący działalności w formie jednostek budżetowych i samorządowych zakładów budżetowych, mogą tworzyć fundusz do wysokości i na zasadach określonych w art. 5 lub mogą wypłacać świadczenie urlopowe, o którym mowa w art. 3 ust. 4-6 wspomnianej ustawy. Organ wydający interpretację indywidualną ww. regulacje zestawił z normami ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, w szczególności z art. 16 ust. 1 pkt 9 oraz art. 16 ust. 1 pkt 45. Organ podatkowy podkreślił, że stosownie do brzmienia art. 16 ust. 1 pkt 45 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków pracodawcy na działalność socjalną, o której mowa w przepisach o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych; kosztem uzyskania przychodów są jednak świadczenia urlopowe wypłacone zgodnie z przepisami o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych.

Dyrektor Izby Skarbowej argumentował dalej, że w jego ocenie sformułowanie "działalność socjalna, o której mowa w przepisach o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych" powinno być rozumiane jako wszelka działalność socjalna, o ile jej zakres odpowiada zakresowi zdefiniowanemu w ustawie o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych. Stąd organ wywiódł, że będą to wydatki ponoszone przez pracodawcę w ramach świadczonych usług na rzecz różnych form wypoczynku, działalności kulturalno-oświatowej, sportowo-rekreacyjnej, opieki nad dziećmi w żłobkach, klubach dziecięcych, przedszkolach oraz innych formach wychowania przedszkolnego, udzielanie pomocy materialnej - rzeczowej lub finansowej, a także zwrotnej lub bezzwrotnej pomocy na cele mieszkaniowe na warunkach określonych umową (art. 2 ust. 1 ustawy o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych).

W ocenie organu powyższe oznaczało, że wszelkie wydatki na działalność socjalną określoną w przepisach ustawy o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych, sfinansowane przez pracodawców nie stanowią kosztów uzyskania przychodów. Organ podatkowy odniósł to zarówno do pracodawców tworzących zakładowy fundusz świadczeń socjalnych, jak również do pracodawców nie tworzących tego funduszu. Mając powyższe na uwadze organ wywnioskował, że wydatki, które mieszczą się w sferze działalności socjalnej regulowanej ustawą o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych, nie stanowią kosztów podatkowych niezależnie od tego z jakich środków zostały wypłacone.

Jednocześnie organ zauważył, że wyjątek od tej zasady stanowią świadczenia urlopowe wypłacane zgodnie z postanowieniami ustawy o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych. Świadczenie urlopowe może być wypłacane przez pracodawcę zatrudniającego według stanu na dzień 1 stycznia danego roku podatkowego mniej niż 20 pracowników w przeliczeniu na pełne etaty, jeżeli nie utworzony został zakładowy fundusz świadczeń socjalnych (art. 3 ust. 3 ustawy o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych).

Podsumowując Minister Finansów stwierdził, że skoro skarżąca Spółka zrezygnowała z tworzenia Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych, a podstawą prawną wypłaty dofinansowania do wypoczynku jest Zakładowy Układ Zbiorowy Pracy (a nie przepisy o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych), wydatki poniesione na wypłatę dofinansowań do wypoczynku nie stanowią kosztów uzyskania przychodów w myśl art. 16 ust. 1 pkt 45 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

W skierowanym do Ministra Finansów - Dyrektora Izby Skarbowej wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa w związku z wydaniem interpretacji indywidualnej skarżąca Spółka nie zgodziła się ze stanowiskiem wyrażonym w wydanej interpretacji.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie organ podatkowy podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w wydanej indywidualnej interpretacji.

Skarżąca, wniosła skargę, zarzucając wydanej indywidualnej interpretacji:

1.

błędną wykładnię art. 16 ust. 1 pkt 45 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (zwaną dalej "ustawą o CIT") poprzez uznanie przez organ podatkowy, iż wypłacane pracownikom skarżącej spółki dofinansowania do wypoczynku nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w podatku dochodowym od osób prawnych, w sytuacji, gdy:

- ww. przepis nie wskazuje źródła, z którego mają zostać wypłacane świadczenia urlopowe pracownikowi, lecz wskazuje jedynie warunek, jaki mają spełniać, tj. świadczenia te powinny zostać wypłacane zgodnie z przepisami dotyczącymi zakładowego funduszu świadczeń socjalnych, a tym samym nie muszą zostać wypłacane z ZFSS, by zakwalifikować je jako koszty,

- wypłaty przedmiotowych świadczeń urlopowych nastąpiły zgodnie z ustawą z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (dalej zwaną "ustawą o ZFŚS),

a w konsekwencji:

2.

niezastosowanie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, w sytuacji, w której do sprawy ma zastosowanie wyjątek opisany w art. 16 ust. 1 pkt 45 ww. ustawy, a tym samym przedmiotowe świadczenia wypłacane pracownikom przez Skarżącą stanowi koszt uzyskania przychodu na gruncie ustawy o CIT.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Ministrowi Finansów. W uzasadnieniu skargi Spółka stwierdziła, że organ podatkowy niesłusznie uznał, iż wypłacane przez nią dla pracowników dofinansowania do wypoczynku nie mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w podatku dochodowym od osób prawnych, co legło u podstaw uznania przez organ podatkowy stanowiska skarżącej, wyrażonego we wniosku o wydanie interpretacji, za nieprawidłowe.

Skarżąca argumentowała, że organ podatkowy orzekając w ww. sprawie, oparł się na błędnej tezie, iż główną przyczyną tego, że przedmiotowych świadczeń wypłacanych nie można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów na gruncie ustawy o CIT, jest fakt, iż świadczenia te nie są wypłacane z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych. Skarżąca Spółka zarzuciła organowi podatkowemu, że w sposób błędny zinterpretował znaczenie art. 16 ust. pkt 45 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych zdanie drugie i pomimo jednoznaczności wykładni językowej zwrotu "wypłacone zgodnie z przepisami" organ podatkowy uznał, że ww. przepis stanowi, że kosztem uzyskania przychodów są świadczenia urlopowe wypłacane wyłącznie z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych. Na poparcie swojego stanowiska skarżąca przytoczyła fragment uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanego w dniu 27 marca 2014 r. w sprawie II FSK 1049/12,

w którym NSA ocenił, że "przepis art. 16 ust. 1 pkt 45 nie rozróżnia świadczeń urlopowych wypłaconych z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych i z innego źródła. Ponadto, przepis ten nie wskazuje by źródłem finansowania świadczeń urlopowych dla celów zaliczenia ich do kosztów uzyskania przychodów mógł być tylko zakładowy fundusz świadczeń socjalnych. Decydującą o zakwalifikowaniu wydatku do kosztów uzyskania przychodów przesłanką sformułowaną w art. 16 ust. 1 pkt 45 u.p.d.o.p jest wypłacenie świadczeń zgodnie z przepisami o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych."

W podsumowaniu skargi Spółka wskazując na zaistniały w sprawie stan faktyczny oraz przytoczoną argumentację, podkreśliła, że organ podatkowy winien uznać wypłacane świadczenia jako koszt uzyskania przychodów w podatku dochodowym od osób prawnych.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów - Dyrektor Izby Skarbowej, przytaczając argumenty jak w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, wniósł o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna, jednak z innych względów niż wskazane przez stronę.

W ocenie Sądu przedstawiony przez stronę Skarżącą stan faktyczny we wniosku o uzyskanie indywidualnej interpretacji podatkowej jest niewystarczający. Organ w niniejszej sprawie zaniechał trybu prawnego z art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej, co w konsekwencji stanowiło naruszenie wymienionych przepisów, przez niezastosowanie, które ma istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ prowadzi do wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w odniesieniu do niedostatecznie wyczerpująco przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego.

Skarżąca spółka powołując się na stan faktyczny przez siebie opisany we wniosku o interpretację indywidualną, przy uwzględnieniu okoliczności, iż wypłata świadczeń urlopowych dla pracowników spółki odbywa się zgodnie z przepisami ustawy o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (dalej zwana ZFŚS) uważa, że wypłacane pracownikom skarżącej dofinansowanie do wypoczynku może być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w podatku dochodowym od osób prawnych na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 45 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Poza sporem jest, że skarżąca ponosi wydatki na wypłatę dofinansowania do wypoczynku pracowników Spółki. Dofinansowanie to wypłacane jest na mocy Zakładowego Układu Zbiorowego Pracy (ZUZP). Zgodnie z treścią ZUZP w skarżącej Spółce nie tworzy się Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych, ale tworzy się fundusz na cele socjalno-bytowe odpowiadający wysokości odpisu podstawowego określonego w art. 5 ust. 2 ustawy o ZFŚS. Fundusz ten przeznaczony został na dofinansowanie wypoczynku pracowników Spółki. Do świadczenia o dofinansowanie wypoczynku uprawniony jest każdy pracownik korzystający w danym roku kalendarzowym z urlopu wypoczynkowego w wymiarze co najmniej 14 dni kolejnych dni kalendarzowych. Wysokość świadczenia jest równa wysokości odpisu i jest proporcjonalna do wymiaru czasu pracy pracownika. Świadczenie wypłaca się przed wykorzystaniem urlopu, w dniu poprzedzającym jego rozpoczęcie. Ponadto jak wynika z akt, skarżąca Spółka wskazała, że zatrudnia powyżej 20 pracowników.

Dofinansowanie do wypoczynku pracowników Spółki stanowi działalność socjalną pracodawcy. Jednak nie oznacza to automatycznie, że wydatki na tę działalność są kosztem uzyskania przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Zgodnie z treścią art. 16 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych - nie uważa się za koszt uzyskania przychodów odpisów i wpłat na różnego rodzaju fundusze tworzone przez podatnika; kosztem uzyskania przychodów są jednak:

a)

podstawowe odpisy i wpłaty na te fundusze, jeżeli obowiązek lub możliwość ich tworzenia w ciężar kosztów określają odrębne ustawy,

b)

odpisy i zwiększenia, które w rozumieniu przepisów o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych obciążają koszty działalności pracodawcy, jeżeli środki pieniężne stanowiące równowartość tych odpisów i zwiększeń zostały wpłacone na rachunek Funduszu.

Zgodnie z treścią art. 4 ustawy o ZFŚS u pracodawców zatrudniających co najmniej 20 pracowników w przeliczeniu na pełne etaty, układ zbiorowy pracy może dowolnie kształtować wysokość odpisu na Fundusz; może również postanowić, że Fundusz nie będzie tworzony. U skarżącej przyjęto w ZUZP, że Fundusz nie będzie tworzony. Tym samym słusznie organ wskazał, że odpis na cele socjalno-bytowe odpowiadający wysokości odpisu podstawowego określonego w art. 5 ust. 2 ustawy o ZFŚS nie jest zaliczany do kosztów uzyskania przychodów ponieważ nie wynika z ustawy, a z uregulowań ZUZP.

Z kolei w art. 16 ust. 1 pkt 45 wskazano, że nie uważa się za koszt uzyskania przychodów wydatków pracodawcy na działalność socjalną, o której mowa w przepisach o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych; kosztem uzyskania przychodów są jednak świadczenia urlopowe wypłacone zgodnie z przepisami o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych.

O świadczeniu urlopowym jest mowa w przepisie art. 3 ust. 3 ustawy o ZFŚS Zgodnie z jego treścią pracodawcy zatrudniający według stanu na dzień 1 stycznia danego roku mniej niż 20 pracowników w przeliczeniu na pełne etaty (...), mogą tworzyć Fundusz do wysokości i na zasadach określonych w art. 5 lub mogą wypłacać świadczenie urlopowe, o którym mowa w ust. 4-6.

Tym samym świadczenie urlopowe mogą wypłacać wyłącznie pracodawcy którzy na dzień 1 stycznia danego roku zatrudniają mniej niż 20 pracowników w przeliczeniu na pełne etaty i nie mają utworzonego zakładowego funduszu świadczeń socjalnych. Dla pracodawców którzy zgodnie z ustawą o ZFŚS mają obowiązek tworzenia funduszu (a więc zatrudniających według stanu na dzień 1 stycznia danego roku co najmniej 20 pracowników w przeliczeniu na pełne etaty), niemożliwe jest wypłacenie świadczenia urlopowego w miejsce tworzenia funduszu. Nawet jeśli regulacje wewnętrzne będą przewidywać zamiast tworzenia funduszu świadczenie o nazwie "urlopowe", nie będzie ono świadczeniem, o którym mowa w ustawie o ZFŚS. Tym samym też nie będzie spełniało warunku określonego w art. 16 ust. 1 pkt 45 do zaliczenia wydatku do kosztów uzyskania przychodów.

Słusznie strona wskazuje, że do zakwalifikowania wydatku do kosztów uzyskania przychodów przesłanką sformułowaną w art. 16 ust. 1 pkt 45 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych jest wypłacenie świadczeń zgodnie z przepisami o ZFŚS. Powyższe nie determinuje źródła, z którego mają zostać wypłacone powyższe świadczenia urlopowe, lecz wskazuje na warunek, jaki mają spełniać - tj. powinny zostać wypłacone i to zgodnie z przepisami ustawy ZFŚS. Należy jednak zwrócić uwagę, że dotyczy to nie tylko samego mechanizmu wypłaty i wysokości świadczenia, ale aby to świadczenie było wypłacone zgodnie z powołaną ustawą musi być wypłacone przez pracodawcę określonego w art. 3 ust. 3 ustawy o ZFŚS (czyli zatrudniającego do 20 pracowników w przeliczeniu na pełne etaty).

Nie ulega wątpliwości Sądu, że wypłaty świadczenia urlopowego nie dokonuje się z środków zakładowego funduszu świadczeń socjalnych, gdyż wypłata tego świadczenia możliwa jest tylko w przypadku gdy pracodawca zatrudniający do 20 pracowników w przeliczeniu na pełne etaty takiego funduszu nie utworzy. Gdy zakładowy fundusz świadczeń socjalnych jest utworzony (niezależnie od ilości zatrudnionych pracowników) nie wypłaca się świadczenia urlopowego o którym mowa w ustawie o ZFŚS.

Zdaniem Sądu "świadczenie urlopowe" o jakim mowa w art. 16 ust. 1 pkt 45 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie można utożsamiać z wypłacanymi pracownikom świadczeniami związanymi z dofinansowaniem do urlopu, nawet jeżeli są wypłacane raz w roku w wysokości nie przekraczającej odpisu podstawowego i przy uwzględnieniu proporcji do wymiaru czasu pracy pracownika. Świadczeniem urlopowym jest świadczenie o jakim mowa w art. 3 ust. 3 - czyli wypłacane przez pracodawcę zatrudniającego poniżej 20 pracowników w przeliczeniu na pełne etaty, który nie utworzył zakładowego funduszu świadczeń socjalnych i w wysokości i na zasadach określonych w art. 3 ust. 4-6 ustawy o ZFŚS.

Tym samym, w ocenie Sądu istotną okolicznością stanu faktycznego w niniejszej sprawie jest okoliczność ilości pracowników w przeliczeniu na pełne etaty. Jak wynika z akt, skarżąca Spółka bez wezwania, pismem z dnia (...) września 2014 r. poinformowała, że zatrudnia powyżej 20 pracowników. Nie oznacza to jednak, że skarżąca Spółka zatrudnia co najmniej 20 pracowników w przeliczeniu na pełne etaty, co w ocenie Sądu jest w stanie faktycznym okolicznością istotną. Można co najwyżej tą okoliczność faktyczną domniemywać, a z udzielonej przez organ interpretacji wynika, że organ takie domniemanie przyjął.

Powyższa istotna okoliczność faktyczna nie wynikała jednak dostatecznie pewnie, jednoznacznie z przestawionego przez zainteresowanego wnioskodawcę stanu faktycznego zaprezentowanego we wniosku o wydanie interpretacji. Zatrudnienie powyżej 20 pracowników wcale nie oznacza, że takie zatrudnienie jest w przeliczeniu na pełne etaty (pracodawca może zatrudniać 30 pracowników na 1/2 etatu itp.).

Wyczerpująco przedstawiony stan faktyczny to taki, na podstawie którego można w sposób pewny i nieuzasadniający żadnych przedmiotowych wątpliwości udzielić informacji w zakresie możliwości zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, w razie potrzeby dokonując także operatywnej wykładni adekwatnych do niego przepisów.

Organy podatkowe nie są uprawnione do dowodowego ustalania i weryfikowania stanu faktycznego dochodzonej przez wnioskodawcę interpretacji indywidualnej.

Na podstawie art. 14h w zw. z art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej mogą one tylko wezwać wnioskodawcę do doprowadzenia wniosku do stanu zgodnego z prawem, w rozważanym aspekcie - wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego, oraz - jeżeli powyższy wymóg ustawowy z art. 14b § 3 nie zostanie zrealizowany - na podstawie art. 14g Ordynacji podatkowej wydać postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia.

W tym stanie rzeczy podatkowy organ interpretacyjny, na podstawie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej, powinien wezwać stronę prowadzonego postępowania, do doprowadzenia wniosku o wydanie interpretacji do stanu wyczerpującego przedstawienie stanu faktycznego, o którym mowa w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, poprzez wzmiankowane powyżej wskazanie okoliczności. Dopiero po uzyskaniu odpowiedzi na to wezwanie podatkowy organ interpretacyjny dysponowałby wyczerpującym przedstawieniem stanu faktycznego, w obszarze i w relacji do którego mógłby wydać adekwatną do niego indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego. Przypomnieć należy, że wyczerpująco przestawiony stan faktyczny, o którym mowa w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, to taki, w którym możliwe jest wydanie bez jakichkolwiek uzasadnionych wątpliwości zgodnej z prawem indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Zaniechanie trybu prawnego z art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 14h ordynacji podatkowej, stanowiło naruszenie wymienionych przepisów, przez niezastosowanie, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ doprowadziło do wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w odniesieniu do niedostatecznie wyczerpująco przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego.

Ponownie rozpatrując sprawę organ podejmie takie czynności w zakresie uzupełnienia braków formalnych wniosku, które pozwolą właściwie ustalić istotne z punktu widzenia dokonywanej interpretacji elementy zaistniałego stanu faktycznego.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. Sąd nie orzekł natomiast o kosztach postępowania, ponieważ strona nie zgłosiła w tym zakresie wniosku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.