Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2049900

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim
z dnia 5 maja 2016 r.
I SA/Go 67/16
Wykorzystanie przez organy zeznań świadka złożonych w postępowaniu karnym.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska (spr.).

Sędziowie WSA: Barbara Rennert, Krystyna Skowrońska-Pastuszko.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 maja 2016 r. sprawy ze skargi K.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od lutego do maja oraz od września do grudnia 2011 r. oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

K.S., reprezentowany przez doradcę podatkowego T.Z., wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) grudnia 2015 r. nr (...) utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia (...) września 2015 r. nr (...) określającą Skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące od lutego do maja 2011 r. oraz od września do grudnia 2011 r.

Powyższa skarga została wywiedziona na tle następującego stanu faktycznego sprawy.

Na wniosek Prokuratora Rejonowego Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej postanowieniem z dnia (...) lutego 2013 r. nr (...) wszczął wobec skarżącego postępowania kontrolne m.in. w zakresie prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług za 2011 r. Podatnikowi doręczono informację o przyczynach braku zawiadomienia o zamiarze wszczęcia postępowania kontrolnego wynikającą z przyczyn określonych w art. 282c § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa.

Organ podatkowy ustalił, że w kontrolowanym okresie K.S. prowadził działalność gospodarczą pod nazwą P K.S. na podstawie wpisu do ewidencji działalności. Jako datę rozpoczęcia działalności wskazano (...) marca 2009 r. Działalność wpisana była do Krajowego Rejestru Urzędowego Podmiotów Gospodarki Narodowej pod nr REGON (...). Wskazany rodzaj przeważającej działalności to: 4677Z - sprzedaż hurtowa odpadów i złomu.

Na okoliczność badania ksiąg prowadzonych przez K.S. w 2011 r., sporządzono protokół badania ksiąg z dnia (...) sierpnia 2015 r., w którym stwierdzono nierzetelność ewidencji sprzedaży za luty i marzec 2011 r.

W wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego organ kontroli skarbowej ustalił, że K.S.:

1.

zaniżył kwotę podatku należnego:

- w rozliczeniu za luty 2011 r. o kwotę 304.818,31 zł oraz w rozliczeniu za marzec 2011 r. o kwotę 404.324,68 zł - z tytułu sprzedaży towarów na terytorium kraju - na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organ kontroli skarbowej ustalił, że faktury VAT wystawione przez W Sp. z o.o. na rzecz A T.D. za towary w postaci monolitu w rzeczywistości dokumentowały sprzedaż towaru należącego do K.S. do A T.D.;

- w rozliczeniu za wrzesień 2011 r. o kwotę 275,05 zł z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów - w związku z mylnie przyjętą przy wystawianiu faktury wewnętrznej wartością 400,00 EUR, zamiast 670,00 EUR;

2.

zaniżył kwotę podatku naliczonego w rozliczeniu za wrzesień 2011 r. o 275,05 zł z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów - w związku z mylnie przyjętą przy wystawianiu faktury wewnętrznej wartością 400,00 EUR, zamiast 670,00 EUR;

3.

zawyżył kwotę podatku naliczonego w rozliczeniu za wrzesień 2011 r. o 70.052,29 zł z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia środka transportu, który według ustaleń organu kontroli skarbowej nie spełnia wymagań dla zastosowania pełnego odliczenia podatku od towarów i usług.

Ponadto organ kontroli skarbowej, powołując się na ustalenia decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia (...) września 2015 r., Nr (...), według których w 2011 r. K.S. nie wykazał przychodów z tytułu sprzedaży katalizatorów i monolitu na rzecz R GmbH w łącznej wysokości 51.954.145,60 zł, stwierdził, że brak jest przesłanek do rozpatrywania przedmiotowych dostaw jako wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów z zastosowaniem 0% stawki podatku VAT, gdyż brak jest dowodów na to, że katalizatory uległy przemieszczeniu z terytorium kraju na terytorium Niemiec. Ww. wartość sprzedaży nie została przez organ kontroli skarbowej uwzględniona w dokonanym rozliczeniu podatku od towarów i usług za kontrolowane okresy.

Decyzją z dnia (...) września 2015 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej określił skarżącemu w podatku od towarów i usług kwotę zobowiązania podatkowego: za luty 2011 r. wysokości 304.699 zł, za marzec 2011 r. w wysokości 347.201 zł, za kwiecień 2011 r. w wysokości 90.624 zł i za maj 2011 r. w wysokości 113.125 zł oraz kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy: za wrzesień 2011 r. w wysokości 21.509 zł, za październik 2011 r. w wysokości 27.423 zł, za listopad w wysokości 32.221 zł i grudzień 2011 r. w wysokości 36.007 zł.

Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie zarzucając jej:

- naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 121 Ordynacji podatkowej poprzez prowadzenie niniejszego postępowania w sposób niespójny, a także podważający zaufanie do organu podatkowego, w szczególności poprzez wybiórcze i całkowicie dowolne uwzględnienie materiału dowodowego, nie wskazując przy tym szczegółowo powodów odmówienia wiary pozostałym;

- naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 122 Ordynacji podatkowej polegające w szczególności na dokonaniu przez organ kontrolny niespójnej i nierzetelnej interpretacji zebranej w sprawie dokumentacji, co jest sprzeczne z fundamentalną zasadą stanowiącą, iż to organy winny podejmować wszelkie niezbędne czynności w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy;

- błąd w ustaleniach faktycznych mający istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji polegający na:

a)

ustaleniu, iż samochód marki (...) nie stanowi pojazdu specjalnego, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy prowadzi do odmiennych wniosków, a także przedmiotowe ustalenia organu podatkowego nie zostały oparte żadnymi dowodami;

b)

ustaleniu, iż brak jest dowodów na to, że katalizatory uległy przemieszczeniu z terytorium kraju na terytorium Niemiec, podczas gdy niniejsze jest w sprzeczności z ustaleniami organu kontrolnego wskazanymi w decyzji z dnia (...) września 2015 r. nr (...), a także z zebranym w niniejszej sprawie materiałem dowodowym.

Wobec podniesionych zarzutów K.S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

Decyzją z dnia (...) grudnia 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W motywach uzasadnienia decyzji organ odwoławczy wskazał, że postanowieniami Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej: z dnia (...) czerwca 2015 r., (...) sierpnia 2015 r. oraz (...) sierpnia 2015 r. włączono do postępowania kontrolnego materiał dowodowy dotyczący m.in. postępowania kontrolnego przeprowadzonego w W Sp. z o.o., która to spółka wystawiała faktury VAT dokumentujące sprzedaż towaru należącego faktycznie do K.S., wraz z dokumentami źródłowymi dokumentującymi rzekome transakcje. Ponadto do postępowania zostały włączone dokumenty zgromadzone przez Prokuraturę Rejonową oraz Prokuraturę Okręgową wraz z protokołami przesłuchań świadków i podejrzanych. Postanowieniem Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia (...) października 2014 r. oraz postanowieniem z dnia (...) października 2014 r. włączono do postępowania kontrolnego materiał dowodowy z postępowania kontrolnego nr (...) przeprowadzonego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej wobec k.k. - pracownika K.S., w tym m.in. pisma z Prokuratury Okręgowej, protokoły przesłuchań w charakterze podejrzanego w postępowaniu prowadzonym przez Prokuraturę oraz strony w postępowaniu kontrolnym prowadzonym przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, a także wydruki formularzy SCAC przesłanych przez niemiecką administrację podatkową dot. dostaw towaru na terytorium Niemiec. Ponadto w toku prowadzonego postępowania kontrolnego został sporządzony protokół badania ksiąg podatkowych, do którego strona nie wniosła uwag lub zastrzeżeń. Organ odwoławczy stwierdził, zatem, że organ kontroli skarbowej zgromadził materiał dowodowy w sposób wyczerpujący, dokonując następnie jego prawidłowej analizy.

Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, że w trakcie postępowania prowadzonego wobec W sp. z o.o. ustalono, że faktury wystawione przez ww. spółkę na rzecz A T.D., nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Z zebranego w trakcie postępowania kontrolnego wobec W Sp. z o.o. materiału dowodowego wynika, że faktury wymienione w tabeli nr 17 i 18 zaskarżonej decyzji, dokumentują sprzedaż towaru (monolitu) należącego do K.S., do firmy A T.D. Fakt ten potwierdzają zeznania podejrzanych i świadków uzyskane w trakcie przesłuchań przeprowadzonych przez funkcjonariuszy CBS. W zeznaniach tych strona oświadczyła, że sprzedażą jej katalizatorów zajmował się S.O. - syn R.O., do którego należała W Sp. z o.o., natomiast strona wystawiała fikcyjne faktury VAT dokumentujące sprzedaż monolitu i katalizatorów w imieniu ww. firmy. Również R.O. zeznał, że na przełomie lutego i marca 2011 r. oraz od marca 2011 do stycznia 2012 r. wystawiał fikcyjne faktury VAT w imieniu firmy W Sp. z o.o., dokumentujące sprzedaż monolitu i katalizatorów, które należały do K.S. W związku z powyższym organ odwoławczy uznał, że organ kontroli skarbowej w zaskarżonej decyzji zasadnie stwierdził, że w lutym 2011 r. strona zaniżyła podatek należny o kwotę 304.818,31 zł oraz w marcu 2011 r. o kwotę 404.324,68 zł.

Organ odwoławczy zauważył, iż skarżący w trakcie przesłuchania przez funkcjonariuszy CBŚ KGP w charakterze podejrzanego w dniu (...) maja 2012 r. zeznał, że nie posiadał katalizatorów z "legalnych źródeł". Powyższe K.S. potwierdził również w toku przesłuchania w charakterze podejrzanego przez prokuratora w dniu (...) listopada 2014 r., w którym zeznał, że "katalizatory zakupione przeze mnie bez faktur, były sprzedawane do R w Niemczech przez mojego brata M.S. i k.k." Bezzasadny jest zatem, w ocenie organu odwoławczego, zarzut strony dotyczący niepodejmowania przez organ kontroli skarbowej dalszych poszukiwań nieprzedłożonego przez stronę materiału dowodowego, jeżeli nawet sama strona w trakcie przesłuchań twierdziła, że takich dokumentów nie posiada.

Organ odwoławczy zaznaczył, że strona miała możliwość przedłożenia dokumentów będących źródłem zakupu towaru będącego następnie przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów zarówno w trakcie postępowania przed organem pierwszej jak i drugiej instancji, jednak z tej możliwości nie skorzystała, co wskazuje na potwierdzenie faktu, że takich dokumentów strona nie posiada.

W ocenie organu odwoławczego bezzasadnym jest zatem zarzut strony dotyczący sprzeczności w ustaleniach dokonanych przez organ kontroli skarbowej w przedmiotowej decyzji z ustaleniami poczynionymi w decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej nr (...) z dnia (...) września 2015 r. wydanej w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. Organ odwoławczy wskazał, że na stronie 15 decyzji dotyczącej podatku od towarów i usług Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wskazuje, iż "zebrany w trakcie postępowania kontrolnego materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że K.S. uzyskał przychód z tytułu przedmiotowych dostaw. Natomiast z uwagi na brak wystarczających dowodów co do źródła pochodzenia katalizatorów, które były przedmiotem dostaw (w formie monolitu) do R GmbH organ kontroli skarbowej twierdzi, że brak było przesłanek do rozpatrywania przedmiotowych dostaw jako wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów z zastosowaniem 0% stawki podatku VAT. Brak jest dowodów na to, że katalizatory uległy przemieszczeniu z terytorium kraju na terytorium Niemiec".

Organ odwoławczy wskazał na treść art. 13 ustawy o podatku od towarów i usług następnie stwierdził, że treść tego przepisu dla uznania dostawy za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów expressis verbis wskazuje, że niezbędne jest, aby nastąpiło fizyczne przemieszczenie towarów z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego pod pewnymi wyraźnie wskazanymi warunkami. Akta niniejszej sprawy nie zawierają dokumentów źródłowych dotyczących zakupu towarów (monolitu), będących przedmiotem dokonanych przez stronę dostaw do R GmbH. Organ odwoławczy wskazał na treść protokołów przesłuchań zgromadzonych w toku postępowania kontrolnego. Po czym stwierdził, że w postępowaniu kontrolnym nie można było w sposób niebudzący wątpliwości ustalić powodu braku dokumentów źródłowych z jakiego kraju był dostarczony towar do K.S. do R GmbH. Brak jest więc podstaw, do rozpatrywania ww. dostaw jako wewnątrzwspólnowtoych dostaw towarów podlegających opodatkowaniu stawką 0% z uwagi na fakt, iż brak jest dowodów na to, że katalizatory uległy przemieszczeniu z terytorium kraju na terytorium Niemiec. Ww. towar mógł być bowiem dostarczony do R GmbH w Niemczech z innego kraju członkowskiego lub też z samych Niemiec. Zdaniem organu odwoławczego wskazują na to m.in. zeznania M.S., który zakupił towar w imieniu strony jak i samej strony.

Dyrektor Izby Skarbowej zaznaczył, że z dokumentów źródłowych wynika, że w ewidencji zakupów VAT za wrzesień 2011 r. strona zaewidencjonowała fakturę wewnętrzną nr (...) z dnia (...) września 2011 r. dokumentującą wewnątrzwspólnotowe nabycie środka transportu (samochód marki (...)) na kwotę netto 330.662,14 zł, kwotę podatku VAT 76.052,29 zł oraz kwotę brutto 406.714,43 zł. Strona odliczyła w deklaracji za wrzesień 2011 r. całą kwotę podatku naliczonego z tytułu ww. nabycia wewnątrzwspólnotowego. Organ odwoławczy, po dokonaniu analizy całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego dotyczącego przedmiotowego samochodu, w tym zawartych w aktach sprawy dowodów w postaci decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia (...) stycznia 2012 r., nr (...) oraz pozostałych dokumentów przesłanych przez Naczelnika Urzędu Celnego z dnia (...).04.2014 r.,dotyczących pojazdu (...) nr VIN (...) stwierdził, że zgromadzone dowody potwierdzają, iż samochód marki (...) należący do K.S., nie jest samochodem specjalnym w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz że pomimo, że w dokumentach urzędowych samochód marki (...) został zarejestrowany jako samochód specjalny - pomoc drogowa, jest on w rzeczywistości samochodem osobowym. Wobec powyższego, organ odwoławczy stwierdził, że odliczając we wrześniu 2011 r. całą kwotę podatku naliczonego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia ww. środka transportu (zamiast 60% tej kwoty, nie więcej jednak niż 6.000,00 zł), strona zawyżyła podatek naliczony z tytułu ww. wewnątrzwspólnotowego nabycia o kwotę 70.052,29 zł (76.052,29 zł - 6.000,00 zł).

Odnosząc się natomiast do niekwestionowanych przez stronę w odwołaniu ustaleń organu kontroli skarbowej w zakresie faktury wewnętrznej nr (...) z dnia (...).09.2011 r. organ odwoławczy uznał, że organ kontroli skarbowej w sposób uprawniony stwierdził zaniżenie przez stronę we wrześniu 2011 r. podatku naliczonego o kwotę 275,05 zł oraz podatku należnego o kwotę 275,05 zł. W ocenie organu odwoławczego powyższe było spowodowane tym, że strona wystawiając ww. fakturę mylnie przyjęła do przeliczenia wartość częściową 400,00 EUR, zamiast 670,00 EUR z podsumowania dokumentu.

Nadto zdaniem organu odwoławczego, w zakresie ustaleń dotyczących podatku naliczonego, organ kontroli skarbowej zasadnie stwierdził nieprawidłowe zadeklarowanie przez stronę w deklaracjach VAT-7 za kwiecień i maj 2011 r. wydatków dotyczących prowadzonej inwestycji jako nabycie towarów i usług pozostałych, zamiast jako nabycie towarów i usług zaliczanych u podatnika do środków trwałych.

Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że dane wynikające z ksiąg podatkowych, uzupełnione dowodami uzyskanymi w toku postępowania, pozwoliły na określenie podstawy opodatkowania. Tym samym, w ocenie organu odwoławczego, organ kontroli skarbowej zasadnie odstąpił od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania.

Na powyższą decyzję K.S. wniósł skargę zarzucając jej obrazę art. 122 oraz 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nie wyjaśnienie pełnego stanu sprawy, a w szczególności nie przedstawienie dowodów na poparcie twierdzeń organu podatkowego zawartych w zaskarżonej decyzji, z których wynika, iż organ uznał, że dostarczany przez spółkę W sp. z o.o. do firmy A T.D. towar (monolit) należał w istocie do skarżącego.

Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania sądowego oraz kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Nadto organ zauważył, że na etapie postępowania odwoławczego strona skarżąca nie podniosła zarzutu dotyczącego powyższej kwestii, zarzut ten został podniesiony dopiero na etapie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga okazała się niezasadna. Sąd dokonując oceny zaskarżonej decyzji pod kątem jej legalności nie stwierdził by przy jej wydaniu organy naruszyły przepisy postępowania jak i przepisy prawa materialnego.

W skardze strona kwestionuje ustalenia organu z których wynika, iż dostarczany przez spółkę W Sp. z o.o. do firmy A T.D. towar (monolit) należał w istocie do Skarżącego.

Zdaniem Skarżącego organy nie przedstawiły na powyższe twierdzenie żadnych dowodów. Należy podkreślić, że w toku postępowania przed organami okoliczność ta nie była przez stronę kwestionowana. Strona nie przedkładała w tym zakresie żadnych dowodów jak i nie składała wniosków dowodowych.

W ocenie Sądu, mając na uwadze zgromadzony materiał dowodowy podniesiony przez Stronę skarżącą zarzut, jest bezzasadny.

Ustalenia, że dostarczony przez spółkę W Sp. z o.o. do A T.D. monolit należał do skarżącego organy dokonały m.in. na podstawie protokołów przesłuchań K.S., R.O., S.O. Zostały one włączone do postępowania postanowieniem Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia (...).08.2015 r. Ustalenia te zostały poczynione również z uwzględnieniem decyzji Nr (...) z dnia (...).07.2015 r. wydanej przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej dla W sp. z o.o., wyciąg której również znajduje się w aktach sprawy. Włączone do akt sprawy dokumenty przesłane przez Prokuraturę Rejonową, zawierają wyciągi z protokołów oraz protokoły przesłuchań.

Protokoły przesłuchań dokonanych w innych postępowaniach stanowiły zasadniczą podstawę dowodową na której organy dokonały kwestionowanych na tym etapie ustaleń. Nie istnieje prawny nakaz, aby w toku postępowania podatkowego koniecznym było powtórzenie przesłuchania świadka, który zeznawał w innych postępowaniach, a korzystanie przez organy z tak uzyskanych zeznań samo w sobie nie narusza zasady czynnego udziały strony w postępowaniu podatkowym, ani też nie narusza jakichkolwiek innych przepisów Ordynacji podatkowej. W przypadku dowodów uzyskanych bez udziału strony (przez włączenie do akt sprawy protokołów przesłuchań z innych postępowań) zasada czynnego udziału strony w postępowaniu realizowana jest poprzez zaznajomienie strony z tymi dowodami i umożliwienie jej wypowiedzenia się w ich zakresie i przedstawienie kontrdowodów. W tym zakresie strona ustaleń organu na etapie postępowania podatkowego nie kwestionowała, z działania strony również nie wynikało by w tym zakresie nie zgadzała się z ustaleniami organu. Zdaniem Sądu zgromadzony w aktach materiał dowodowy dawał podstawę do twierdzenia, że sprzedawany przez spółkę W Sp. z o.o. do firmy A T.D. monolit należał do Skarżącego.

R.O. - właściciel A, zeznał, że K.S. powiedział mu, że kupuje bez faktur katalizatory z Niemiec, Francji, a następnie przerabia je wyciągając monolit i palat. Żeby dalej legalnie sprzedać katalizatory czy też monolit, skarżący potrzebował faktur dokumentujących zakup (protokół przesłuchania z dnia (...).05.2012 r. w CBŚ KGP). Następnie w dniu (...).06.2012 r. R.O. zeznał że na przełomie miesiąca lutego i marca 2011 r. oraz od marca 2011 r. do stycznia 2012 r. wystawiał fikcyjne faktury sprzedaży na swoją firmę o nazwie "W" Sp. z o.o. Faktury dotyczyły sprzedaży monolitu i katalizatorów, które jak się dowiedział należały do K.S. Wyglądało to w ten sposób, że S.O. (syn R.O.) przyjechał do niego i powiedział, że jest do zrobienia interes. R.O. miał wystawiać jako W faktury, a on jeździł, sprzedawał towar, a potem dzielili się gotówką - R.O. i S.O., a on także dzielił się z K.S. Co do zapłaty za faktury wystawione przez firmę W, to odbiorca, firma A przelewała środki finansowe na konto dewizowe w euro lub w dolarach należące do firmy W. Z konta firmy W były wypłacane pieniądze głównie w euro, a potem były one zawożone do S.O., który dzielił te środki. Z interesu związanego z wystawianiem fikcyjnych faktur dla firmy A, dotyczących materiału należącego do K.S. zarobił ok. 1 mln złotych. Na pokrycie swojej częściowej sprzedaży dla firmy A katalizatorów i monolitu wystawiał sam sobie będąc właścicielem firm Q Sp. z o.o. i wtedy jeszcze V Sp. z o.o. fikcyjne faktury na zakup tego materiału. Jak podał, chodziło o to aby pokryć sprzedaż kosztami.

Z zeznań S.O. - syna właściciela A złożonych w dniu (...).05.2012 r. w Prokuraturze Rejonowej, wynika, że dowiedział się od ojca i był przy tym wielokrotnie jak ojciec wystawiał fikcyjne faktury zakupu towarów głównie surowców wtórnych - metali kolorowych i złomu stalowego. Sprzedaż faktycznie miała miejsce ale towar nie był faktycznie nabyty od firmy typu L.K., A.S., ponieważ ojciec podrabiał faktury zakupowe. Faktycznie bowiem złom kupowany był od K.S. ale odbywało się to bez wystawiania faktur.

W dniu (...).05.2012 r. w CBS KGP, S.O. zeznał, że: "Ojciec dogadał się z K. w mojej obecności, że będzie wystawiał mu faktury dotyczące fikcyjnej sprzedaży złomu. Z każdej faktury ojciec miał 50% podatku VAT. (...) K. oprócz zarobku na podatku VAT normalnie zarabiał na różnicy od zakupu. W taki sposób współpracowałem z K.S. do czasu zmiany ustawy o podatku VAT odnośnie złomu, z której wynikało, że podatek musi teraz zapłacić kupujący. (...) Po jakimś czasie w latach 2009-2011 ja K. samochodami lub samochodami z wypożyczalni (...) woziłem monolit, katalizatory do różnych firm, w tym do firmy A oraz do D i innych. Ja tym firmom zawsze sprzedawałem złom na dane firm ojca. (...) Faktycznie złom był K.S. Jak wcześniej wyjaśniłem ten złom K. kupował bez faktur za granicą. Potrzebował go legalnie sprzedać i dlatego niezbędne były mu faktury z danymi firmy np. P. Firma A nigdy nie płaciła gotówką tylko i wyłącznie przelewem. Tak więc pieniądze wpływały na konto ojca, a ojciec dawał mi i ja oddawałem K. W takim przypadku, kiedy ja zawoziłem złom i pieniądze wpływały na konto ojca, to my braliśmy 40% podatku VAT, a K.S. 60% podatku VAT. Oprócz tego K. zarabiał na różnicy w zakupie tego złomu."

Na przesłuchaniu w dniu (...).05.2012 r. w CBS KGP, S.O. zeznał, że woził dla K.S. podkładając faktury na takie firmy jak: T M.O., V R.O., W R.O. Co do zapłaty za monolit, to w przypadku firmy A, która kupowała materiał zawsze były przelewy bankowe, które kierowane były na konta firm, które wystawiały faktury. W kolejnym zeznaniu wskazał, że faktury w imieniu firmy W dotyczące sprzedaży firmie A monolitu, który należał do K.S. wypisywał R.O. Firma W nigdy nie handlowała swoim monolitem, tj. nie miała swoich źródeł od których mogłaby kupić monolit. Tak więc na fakturach firmy W był tylko i wyłącznie monolit pochodzący od S. (protokół przesłuchania z dnia (...) września 2012 r.).

M.O. zeznała, woziła K.S. pieniądze do jego domu. Pieniądze te dawał S.O. i pochodziły one od R.O. Były to pieniądze za ich interesy.

I.K. - pracownik i współwłaściciel firmy "W" Sp. z o.o., zeznała, że zgodziłam się w razie potrzeby wystawić faktury dla S.O. Kiedy nie było R., bo akurat przebywał poza granicami kraju, wystawiała faktury na katalizatory i monolit. Nigdy nie widziała tego materiału. Takiego materiału nie było na stanie firmy W. Nigdy czymś takim nie handlowali. Dokumenty te wraz z wartością i ilością kazał mi wystawić R.O. Następnie po te faktury przyjeżdżał S.O.

Wreszcie sam Skarżący - K.S. - w dniu (...).05.2012 r. w CBŚ KGP, po przedstawieniu mu zarzutów, zeznał że:

"Firma A zajmowała się skupem monolitu. Ja wówczas już zacząłem skupować katalizatory z Niemiec, Danii, Szwecji i oczywiście z rynku polskiego. (...) Następnie przerabiałem je na monolit i taki monolit dostarczałem do firmy A. Na początku sprzedawałem im na swoją firmę P. Następnie sprzedawałem im za pośrednictwem firmy R.O. o nazwie W. Monolit ten woził S.O. do (...) i on wystawiał faktury na jego sprzedaż. (...) Towar był mój lecz faktury były na W, gdyż jak powiedziałem wcześniej nie chciałem występować w żadnych transakcjach. Jako W firmie A sprzedaliśmy około 8, może więcej razy. Jeden transport tj. jeden bus wiózł około jednej tony do półtora tony monolitu. (...) Z firmą A rozliczaliśmy się w euro. Faktury wystawiane przez A były na kwoty około 100.000 zł (...). Stwierdzam z całą stanowczością, że podział podatku VAT (...) był na trzech i każdy miał równą część. A nigdy nie płacił gotówka tylko i wyłącznie na konto. Z uwagi, że sprzedawaliśmy monolit jako W, to pieniądze szły na konto R.O. AWG przelewało po około tygodniu i wówczas S. przywoził mi pieniądze. Przywoził mi pieniądze netto plus moją 1/3 podatku VAT."

Powyższe zeznania Skarżący potwierdził również w protokole przesłuchania podejrzanego w dniu (...).05.2012 r. w CBŚ KGP.

Zeznania te są wewnętrznie spójne, konsekwentne, wzajemnie się potwierdzają w istotnych elementach tj. że monolit sprzedawany przez W do A należał do Skarżącego. Nie jest tak, że świadkowie przerzucają pełna odpowiedzialność na skarżącego. Z zeznań tych wynika, że potwierdzają swój udział w procederze opisując szczegółowo swój udział. Nie ma znaczenia, że różnice w zeznaniach w zasadzie dotyczą sposobu "rozliczania" się świadków ze Skarżącym z tytułu przedmiotowych transakcji. Skarżący zresztą w toku postępowania nie podważył tych zeznań w żaden sposób, nie czyni tego również w skardze.

Ponadto trakcie postępowania kontrolnego prowadzonego wobec W Sp. z o.o. ustalono, że faktury wystawione przez ww. spółkę na rzecz A T.D., nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Z zebranego w trakcie postępowania kontrolnego wobec W Sp. z o.o. materiału dowodowego wynika, że faktury wymienione w tabeli nr 17 i 18 zaskarżonej decyzji, dokumentują sprzedaż towaru (monolitu) należącego do K.S., do firmy A T.D. Fakt ten potwierdzają zeznania podejrzanych i świadków uzyskane w trakcie przesłuchań przeprowadzonych przez funkcjonariuszy CBS. W zeznaniach tych Strona oświadczyła, że sprzedażą jej katalizatorów zajmował się S.O. - syn R.O., do którego należała W Sp. z o.o., natomiast Strona wystawiała fikcyjne faktury VAT dokumentujące sprzedaż monolitu i katalizatorów w imieniu ww. firmy. Również R.O. zeznał, że na przełomie lutego i marca 2011 r. oraz od marca 2011 do stycznia 2012 r. wystawiał fikcyjne faktury VAT w imieniu firmy W Sp. z o.o., dokumentujące sprzedaż monolitu i katalizatorów, które należały do K.S. W związku z powyższym, na podstawie zgromadzonych zeznań oraz przeprowadzonego postępowania kontrolnego wobec W Sp. z o.o., a następnie K.S. organy zasadnie stwierdził, że w lutym 2011 r. Strona zaniżyła podatek należny o kwotę 304.818,31 zł oraz w marcu 2011 r. o kwotę 404.324,68 zł. Stosownie bowiem do art. 29 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług podstawą opodatkowania jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-21, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy (...). W myśl art. 19 ust. 1 cyt. ustawy, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wydania towaru lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 2-21, art. 14 ust. 6, art. 20 i art. 21 ust. 1.

Zdaniem Sądu, postępowanie dowodowe w powyższej kwestii zostało przeprowadzone w pełnym zakresie, a jego wynik poddano właściwej analizie, wyciągając logiczne, poprawne i merytorycznie uzasadnione wnioski. Organ podjął szereg czynności, mających na celu ustalenie stanu faktycznego sprawy, a zebrany materiał dowodowy był kompletny i pozwalał na podjęcie rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Tym samym zaskarżona decyzja nie narusza przepisu art. 122 Ordynacji podatkowej oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej.

Zdaniem Sądu nie budzą wątpliwości również pozostałe ustalenia organów (nie kwestionowane na tym etapie przez Stronę) zawarte w zaskarżonej decyzji zarówno w odniesieniu do podatku naliczonego (w zakresie jego zaniżenia jak i zawyżenia) oraz w zakresie podatku należnego. Stan faktyczny w sprawie ustalony został prawidłowo, dokonana ocena materiału dowodowego została przeprowadzona w granicach swobodnej oceny.

Mając na względzie powyższe, stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja nie wykazuje niezgodności z prawem materialnym, nie wskazuje na naruszenie procedury administracyjnej oraz nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Z tego też względu skargę należało na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) oddalić.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.