Orzeczenia sądów
Opublikowano: www.nsa.gov.pl

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim
z dnia 26 lipca 2005 r.
I SA/Go 65/05

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Skowrońska-Pastuszko.

Sędziowie WSA: Joanna Wierchowicz (spr.), Asesor Alina Rzepecka.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi (...) Sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2000 r. oddala skargę

Uzasadnienie faktyczne

Dyrektor Izby Skarbowej decyzją dnia z (...) grudnia 2003 r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia (...) sierpnia 2003 r. Nr (...), którą Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej określił (...) Sp. z o.o. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2000 r. w wysokości 93,791,00 zł wskazując jako podstawę prawną art. 7 ust. 1. 2 i 5, art. 9 ust. 1, art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 1993 r. Nr 106, poz. 482 z późn. zm.).

Ustalono, że Inspektor Kontroli Skarbowej Urzędu Kontroli Skarbowej decyzją Nr (...) z dnia (...) lutego 2002 r. określił (...) sp. z o.o. wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2000 r. w kwocie 104.234,00 zł, wysokość zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób prawnych za 2000 r. w kwocie 71.043,00 zł i odsetki za zwłokę od ww. zaległości w kwocie 23.547,30 zł.

Organ kontrolny ustalił, że Spółka w 2000 r. zawyżyła koszty uzyskania przychodów o kwotę 236.809,57 zł poprzez:

1. Sprzedaż, ze stratą dla Spółki w wys. 59,188,20 zł, Pani (...) -powiązanej rodzinnie z prezesem zarządu Spółki P. (...) - lokalu użytkowego w budynku mieszkalnym wielorodzinnym położonym.

2. Zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów wydatków w kwocie 177.621,37 zł poniesionych z tytułu zawarcia aneksu do umowy na roboty budowlane. Koszty te dotyczyły prac wykończeniowych w lokalach mieszkalnych i użytkowych w budynku mieszkalnym jak wyżej i wychodziły poza zakres umowy zawartej na wybudowanie ww. budynku.

W wyniku rozpoznania odwołania Spółki, która podniosła zarzuty naruszenia art. 11 ust. 4 pkt 1, ust. 5 i ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych poprzez ich błędną interpretację (brak było podstaw i przesłanek do ich zastosowania w przedmiotowej sprawie) oraz naruszenia art. 15 ust. 1 ustawy podatkowej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie oraz art. 120, art. 121, art. 123 i art. 210 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez biedną interpretację przepisów prawa materialnego oraz błędną ocenę zebranego materiału dowodowego, Izba Skarbowa decyzja z dnia (...).06.2002 r. Nr (...) uchyliła zaskarżona decyzję i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia z uwagi na konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części. W decyzji tej Izba Skarbowa wskazała, że na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie jest możliwe ustalenie, czy w sprawie może mieć zastosowanie art. 11 ust. 4 pkt 1 ustawy podatkowej (dot. kwoty 59.59.188.20 zł) oraz, czy Spółka była zobowiązana do wykonania, na własny koszt, prac wykończeniowych w lokalach znajdujących się w budynku położonym (...) (nie można stwierdzić, czy poniesione wydatki miały związek z przychodem). Izba Skarbowa wskazała również, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy należy przeanalizować sporne kwestie związane ze sprzedażą lokalu użytkowego Pani (...) mając na uwadze treść art. 14 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ I instancji, Inspektor Kontroli Skarbowej decyzją z dnia (...).12.2002 r. Nr (...), określił Spółce wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2000 r. w kwocie 104.234.00 zł wysokość zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób prawnych za 2000 r. w kwocie 71.043,00 zł odsetki za zwłokę od ww. zaległości w kwocie 36.810,00 zł.

W uzasadnieniu stwierdził, że Spółka zaniżyła przychody o kwotę 59.188,20 zł wynikającą ze sprzedaży (...) lokalu użytkowego po zaniżonej cenie. Kwota 59.188.20 zł wynikała z różnicy kosztów poniesionych przez Spółkę na wybudowanie lokalu, a uzyskaną ceną sprzedaży i o kwotę różnicy zwiększono przychody Spółki. Ponadto ustalono, że podatnik zawyżył koszty uzyskania przychodów o kwotę 177.621,37 zł poniesioną z tytułu zawarcia aneksu nr 3 do umowy na roboty budowlane. Koszty powyższe dotyczyły prac wykończeniowych w lokalach mieszkalnych i użytkowych w budynku mieszkalnym wielorodzinnym położonym i wychodziły poza zakres umowy zawartej na wybudowanie budynku oraz, że koszty prac wykończeniowych nie były elementem ceny sprzedaży lokali mieszkalnych i użytkowych.

Od tej decyzji strona wniosła odwołanie, w którym podniosła zarzut naruszenia art. 120, art. 121 § 1 i art. 187 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez błędną interpretację przepisów prawa materialnego oraz błędna ocenę zebranego materiału dowodowego a także naruszenia art. 14 ust. 1 i art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. Strona zarzuciła organowi, ze nie ustalił w sposób zgodny z postanowieniami art. 14 ust. 1 ustawy podatkowej ceny rynkowej lokalu sprzedanego (...) i nie wykazał, że cena ta odbiega od ceny rynkowej. Odnośnie wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów Spółki kwoty 177.621,37 zł pełnomocnik podkreślił, że prace wykonane na podstawie aneksu nr 3 były niezbędne do oddania budynku do użytkowania, a tym samym do wywiązania się z zawartych umów. Poniesione wydatki miały zatem, według strony, oczywisty związek z uzyskanym przychodem i powinny stanowić koszty jego uzyskania.

Izba Skarbowa decyzją z dnia (...).05.2003 r. Nr (...)

uchyliła zaskarżona decyzję i skierowała sprawę do ponownego rozpatrzenia uznając, że jej rozstrzygnięcie wymaga uzupełnienia postępowania wyjaśniającego. W zakresie wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów Spółki kwoty 177.621,37 zł. Izba Skarbowa ustaliła, że koszty robót wykończeniowych wyniosły 202.000,00 zł, i organ I instancji winien rozważyć czy wydatki poniesione na realizację prac wykończeniowych miały związek z przychodem podatnika, a w konsekwencji, czy Spółka miała obowiązek je ponieść.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Dyrektor Urządu Kontroli Skarbowej wydał decyzję z dnia (...) sierpnia 2003 r.- nr (...), którą określił (...) Sp. z o.o. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2000 rok w kwocie 93.791,00 zł Z uzasadnienia decyzji wynika, iż Spółka w 2000 r. zawyżyła koszty uzyskania przychodów o kwotę 202.000.00 zł stanowiącą wydatki poniesione z tytułu prac wykończeniowych w lokalach 2, 3, 11, 12, 13, 14, 18 i 30. Koszty te wg faktury VAT nr (...)/2000 z dnia (...).04.2000 r. i nr (...)/2000 z dnia (...).06.2000 r. nie były elementem ceny sprzedaży mieszkań i lokali użytkowych.

Wskazano, że z umów zawartych z przyszłymi właścicielami mieszkań i lokali użytkowych i z aneksu nr 3 do umowy nie wynikało, by Spółka miała obowiązek wykonania prac wykończeniowych na własny koszt wobec czego wydatków w kwocie 202.000,00 zł nie można uznać za koszty uzyskania przychodów spółki w 2000 r. z uwagi na brak związku z przychodem.

Od decyzji organu Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej odwołał się podatnik żądając uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania zarzucając:

1. Naruszenie art. 120, art. 121 § 1 i art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 1997, Nr 137, poz. 926 ze zm.) poprzez błędną interpretację przepisów prawa materialnego oraz błędną ocenę zebranego materiału dowodowego.

2. Naruszenie art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie.

Odnośnie zarzutu dotyczącego art. 121 OrdPU pełnomocnik Spółki podniósł, że zgodnie z jego treścią organy podatkowe obowiązane są udzielać z urzędu niezbędnych informacji oraz wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego. Zaniechanie tego obowiązku uniemożliwiło stronie czynny udział w postępowaniu.

Odnośnie nie uznania wydatku w łącznej wys. 202.000,00 zł za koszt uzyskania przychodu, podniesiono, że Spółka-wykonała prace i poniosła koszty związane z wykonaniem schodów oraz podjazdów do budynku i przebudowaniem witryn w lokalach użytkowych (w związku z błędnym posadowieniem budynku), które to prace nałożone zostały na podatnika przez nadzór budowlany w związku z odmową wydania w decyzji o oddaniu budynku do użytkowania. Tym samym był to wydatek związany z uzyskaniem przychodów. Ponadto podkreślono, że w ramach uzgodnionego w aneksie nr 3 wynagrodzenia wykonano również inne prace niż tylko prace wykończeniowe w poszczególnych lokalach, np. elementy ciągów komunikacyjnych, szyby windy, wykonanie zabezpieczenia ppoż. oraz włazu na dach. Strona zarzuciła także, iż organ I instancji odstąpił od przesłuchania pani (...), która zawarła ze Spółką umowę na wykonanie lokalu do stanu tzw. lokatorskiego.

Izba Skarbowa utrzymując w mocy orzeczenie organu pierwszej instancji wskazała w uzasadnieniu, że:

1.

strona była reprezentowana w postępowaniu przez pełnomocnika - radcę prawnego, który był informowany o przebiegu postępowania prowadzonego przez organ I instancji oraz o przysługujących mu uprawnieniach m.in. o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, z której to możliwości Strona nie skorzystała. Ponadto stwierdził, że ustalenia kontroli były znane podatnikowi już w styczniu 2002 r., tj. 7. chwilą sporządzenia protokołu z badania dokumentów i ewidencji. Strona została zapoznana również z kolejnym protokołem z kontroli z dnia 10 października 2002 r. sporządzonym w związku z przekazaniem przez Izbę Skarbową sprawy do ponownego rozpatrzenia. Do obu protokołów podatnik wnosił zastrzeżenia, na które organ kontrolny udzielał odpowiedzi. Strona informowania była również o treści przepisów podatkowych mających zastosowanie w sprawie, ponieważ szczegółową interpretację przepisów przedstawiała Izba Skarbowa w decyzjach z dnia (...).0ó.2002 r. nr (...) i z dnia (...).05.2003 r. nr (...), którymi kierowała sprawę do ponownego rozpatrzenia. Decyzje powyższe uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie wskazywały zarazem na sposób interpretacji przepisów mających zastosowanie w sprawie, tj. art. 15 ust. 1 (wcześniej także art. 11 i 14) ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych co zarzut naruszenia przepisu art. 121 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa tj. pozbawienia możliwości brania czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu, czyni bezzasadnym,

2.

podzieliła pogląd organu I instancji, że koszty robót wykończeniowych w kwocie 202.000,00 zł nie były elementem ceny sprzedaży mieszkań i lokali użytkowych, a z tytułu poniesionych dodatkowych kosztów Spółka nie uzyskała żadnych przychodów. 7 zawartych z przyszłymi właścicielami lokali mieszkalnych i użytkowych umów wynika, że Spółka zobowiązała się wybudować lokale w stanie surowym, bez wykończenia, a więc nie miała obowiązku wykonania prac wykończeniowych na własny koszt. Na powyższe wskazują umowy znajdujące się w aktach sprawy. Po podpisaniu aneksu nr 3 do umowy rozszerzającego zakres wykonawstwa Skarżącego żaden ze współinwestorów w przyszłe lokale nie dokonał jakichkolwiek wpłat za ich wykończenie,

3.

nie jest prawdziwe twierdzenie podatnika, że Spółka poniosła koszty w związku z nałożonymi na nią obowiązkami przez nadzór budowlany, bowiem aneks nr 3 do umowy nosi datę późniejszą aniżeli wystąpienie o wydanie pozwolenia na użytkowanie budynku usługowo-mieszkalnego położonego przy ulicy 30 stycznia w Gorzowie Wlkp., a zatem Spółka wcześniej już uznała, że budynek jest gotowy do użytkowania, a prace budowlane zostały ukończone. Ponadto z uzasadnienia decyzji z dnia (...).12.1999 r. nr (...)) Urzędu Miejskiego wynika, że przyczyną odmowy wydania pozwolenia na użytkowanie budynku było wykonanie obiektu niezgodnie z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu oraz warunkami pozwolenia na budowę. Paragraf 3 ust. 1 pkt 1 umowy zawartej w dniu 26 października 1998 r. pomiędzy Spółką, a Przedsiębiorstwem Prywatnym (...) zobowiązywał wykonawcę robót do wykonania umowy zgodnie z dostarczoną dokumentacją techniczną, obowiązującymi przepisami i sztuką budowlaną. Na prawidłowe wykonanie wykonawca udzielił gwarancji, zgodnie z która byt zobowiązany do usunięcia na własny koszt powstałych w trakcie realizacji budowy wad,

4.

z materiału dowodowego nie wynika, że oprócz prac wykończeniowych wykonanych w poszczególnych lokalach dokonano jeszcze usunięcia wad powstałych w trakcie realizacji inwestycji. W tym zakresie organ H instancji dal wiarę zeznaniom świadka (...) (właściciel lokalu nr (...)) oraz (...) (właściciel lokalu nr (...)), którzy stwierdzili, że prace wykończeniowe wykonali we własnym zakresie. Aneks nr 3, jakkolwiek lakoniczny, wyraźnie dotyczy jedynie wykonania prac wykończeniowych w niektórych lokalach i w przeciwieństwie do umowy z dnia 26 października 1998 r. w żaden sposób nie precyzuje zakresu zleconych prac, a z pewnością nie zobowiązuje firmy (...) do usunięcia powstałych w trakcie budowy wad, uniemożliwiających oddanie budynku do użytkowania,

5.

na poparcie argumentu Skarżącego o wykonaniu prac wykończeniowych w lokalach jako rekompensaty za oddanie lokali do użytkowania z opóźnieniem zamiast wypłaty odszkodowań Spółka nie przedstawiła żadnych dowodów, z których wynikałoby takie porozumienie lub zrzeczenie się przyszłych właścicieli roszczeń odszkodowawczych w zamian za wykonanie prac wykończeniowych. Brak stosownych porozumień oznacza, że w przyszłości będą im tego rodzaju roszczenia przysługiwały.

6.

przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka (...) nie miałoby wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, ponieważ w zawartej z nią umowie (co miało miejsce już po podpisaniu aneksu nr 3 do umowy z wykonawcą) nie określono ceny sprzedaży z uwzględnieniem kosztów robót wykończeniowych choć koszty te były już znane. Wynika z tego, że cenę sprzedaży l metra kwadratowego lokalu wykończonego ustalono na tym samym poziomie co cenę l m kwadratowego lokalu w stanie surowym,

7.

celu realizacji zasady prawdy materialnej organ odwoławczy pismem z dnia 3 grudnia 2003 r. wezwał pełnomocnika Strony do przedstawienia wszelkich dowodów potwierdzających podnoszone zarzuty, a w szczególności zestawienia poniesionych kosztów. W odpowiedzi strona przedłożyła wycenę robót budowlanych związanych z aneksem nr 3 oraz dodatkowe wyjaśnienia dotyczące wykonanych prac i poniesionych kosztów. Organ odwoławczy uznał, że materiały te i twierdzenia nie zostały poparte żadnymi dowodami takimi jak np. faktury zakupu materiałów koniecznych do wykonania dodatkowych.

W konkluzji organ II instancji uznał, że kwota 202.000,00 zł nie może stanowić kosztów-uzyskania przychodów, bowiem nie ma związku przyczynowo-skutkowego miedzy jej poniesieniem a osiągniętym przychodem.

W skardze do Naczelnego Sadu Administracyjnego Spółka podniosła zarzuty i przytoczyła argumentację jak w odwołaniu od orzeczenia pierwszej instancji. Dodatkowo podniosła, iż zarówno umowa z wykonawcą jak i aneks do niej przewidywał wynagrodzenie ryczałtowe w związku z czym Spółka nie miała obowiązku sporządzania kosztorysów i rozliczeń zużycia materiałów.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do zarzutu nieuwzględnienia ryczałtowego charakteru rozliczeń między stronami procesu inwestycyjnego organ wskazał, że wykazanie związku przyczynowego między kosztami, a osiągniętym przychodem obciąża stronę. Koszt ten winna udokumentować w sposób wiarygodny.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej z punktu widzenia legalności, tj. z punktu widzenia zgodności zaskarżonych decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z treści art. 145 § 1 cyt. ustawy wynika zaś, że sąd uchyla decyzję, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, gdy naruszenie prawa daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz gdy sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, O zakwalifikowaniu danego wydatku podatnika podatku dochodowego od osób prawnych do kosztów uzyskania przychodów decyduje przede wszystkim spełnienie przesłanki zawartej w art. 15 ust. 1 ustawy z 15 lutego ł 992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 z późn. zm.). Ustawodawca oparł tę konstrukcję na zasadzie klauzuli generalnej z enumeratywnym wyłączeniem kosztów wymienionych w art. 16 ustawy. Brzmienie powołanej regulacji prawnej nie pozostawia wątpliwości co do tego, że nie wszystkie wydatki poniesione przez podatnika są kosztami uzyskania przychodu; pomiędzy poniesionym kosztem a uzyskanym przychodem zachodzić musi związek przyczynowo-skutkowy. Wykazanie, że służył on uzyskaniu przychodów, oraz związek przyczynowy miedzy poniesionym wydatkiem a uzyskanym przychodem obciąża podatnika.

Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do kwestii nie uznania przez organy podatkowe za koszty uzyskania przychodów wydatków poniesionych przez Spółkę (...) na podstawie dwóch faktur: nr (...)/2000 z dnia (...) kwietnia 2000 r. i nr (...)/2000 z dnia (...) czerwca wystawionych przez firmę (...) Sc na łączną kwotę 202.000,00 zł. Pierwsza z nich jako nazwę towaru lub usługi wymienia roboty budowlane w budynku mieszkalno-usługowym, lokale nr (...) i opiewa na kwotę 100.000 zł netto. Na odwrocie faktury istnieje odręczna notatka dyrektora Spółki (...) zaopatrzona w pieczęć i własnoręczny podpis przypisująca wydatki do poszczególnych lokali. Analogicznie w drugiej z nich jako nazwę towaru lub usługi wskazano roboty budowlane w budynku mieszkał no-usługo wy m przy, lokale nr (...). Kwota netto 102.000,00 zł I podobnie jak na poprzedniej fakturze, na odwrocie jej znajduje się odręczna notatka tegoż dyrektora (...) zaopatrzona w pieczęć i własnoręczny podpis przypisująca wydatki do poszczególnych lokali. Dokumenty te, zaliczone do materiału dowodowego w postępowaniu podatkowym jednoznacznie wskazują na poczet jakich należności zaliczone zostały wydatki poniesione przez Spółkę. Skarżąca nie kwestionując ich autentyczności, ani faktu ich poniesienia wywodziła w sposób, zdaniem Sądu słusznie uznany przez organy podatkowe za niespójny i wbrew dokumentom, iż z jednej strony wydatki te przeznaczone zostały na inne cele (nakłady na budynek w związku z nałożonymi na Spółkę obowiązkami przez nadzór inwestorski) z drugiej zaś strony twierdziła, że wykończenie lokali do tzw. stanu lokatorskiego (a zatem nie zaprzeczała, że faktury te w istocie dotyczyły prac wykończeniowych w poszczególnych lokalach, których obowiązku Spółka nie miała wykonać) nastąpiło wr celu oddania budynku do użytku i z tego punktu widzenia wydatki te miały ścisły związek z przychodem. Dodatkowo wskazywała, że koszty te poniesione zostały jako rekompensata za opóźnienie w zakończeniu inwestycji i pozwoliły na uniknięcie zapłaty kar umownych przyszłym właścicielom lokali.

Organ odwoławczy zasadnie nie dał wiary wyjaśnieniom Skarżącej, gdyż na ich poparcie nie przedstawiła żadnych dowodów podczas, gdy zarówno umowy z właścicielami lokali i załączniki do nich określające zakres ich wykończenia, aneks nr 3 do umowy z wykonawcą, faktury oraz kolejność zdarzeń dowodzą, iż była to zapłata za roboty wykończeniowe, których strona skarżąca nie miała obowiązku wykonać.

Bezsporne jest w sprawie, że właściciele poszczególnych lokali dokonali wpłat tylko za przedmiot wykonany zgodnie z umową pierwotną tj. za lokale w stanie surowym. Tym samym uzyskali przysporzenie bez podstawy prawnej. Skarżąca zaś mimo, iż poniosła wydatki nie uzyskała świadczenia ekwiwalentnego. Nie wykazała tym samym związku poniesionego wydatku z przychodami spółki w kontrolowanym roku podatkowym. Nieekwiwalentne świadczenie z istoty swojej nie może służyć celom gospodarczym przedsiębiorcy. Podatnika nie zwalnia od obowiązku wykazania związku wydatku z przychodem rodzaj umówionego między nim a wykonawcą wynagrodzenia. Podatnik chcąc skorzystać z przywileju odliczenia kosztów od przychodów, co jest przecież odstępstwem od zasady powszechności opodatkowania przychodu, musi tak prowadzić swoją dokumentację wydatków by móc związek przyczynowo-skutkowy między wydatkiem a osiągnięciem przychodu wykazać w razie kontroli. Wybór metody należy do podatnika.

Słuszne jest też stanowisko organów podatkowych, że gdyby przyjąć, że zaplata wykonawcy - firmie (...) Sc-nastąpiła za usunięcie wad wynikających z wykonania obiektu budowlanego niezgodnie z pozwoleniem na budowę i warunkami zagospodarowania terenu, to także nie byłoby związku wydatku z uzyskaniem przychodu. Kosztami tymi winien być bowiem obciążony wykonawca.

W ocenie Sądu organy podatkowe zasadnie wyłączyły z kosztów uzyskania przychodów wydatki w kwocie 202.000,00 zł z uwagi na brak związku przyczynowego między kosztem a przychodem, a zatem z powodu niespełnienia przesłanki z art. 15 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W tej sytuacji nie znajduje potwierdzenia zarzut Skarżącej dotyczący naruszenia prawa materialnego-art. 15 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 z późn. z.m.).

Także zarzut naruszenia przepisów art. 120, art. 121 § 1 i art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 1997, Nr 137, poz. 926 ze zm.) nie znalazł potwierdzenia w toku kontroli legalności zaskarżonego orzeczenia.

Ocena dowodów oraz twierdzeń Skarżącej Spółki dokonana przez organy obu instancji jest zdaniem Sądu wszechstronna i nie zawiera błędów logicznych lub merytorycznych. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest kompletne zarówno w części faktycznej jak i prawnej. Ustosunkowuje się do wszystkich zarzutów Skarżącej. Postępowanie przeprowadzone zostało z poszanowaniem zasad wynikających z przepisów ordynacji podatkowej i wyczerpująco uzasadnione. Strona prawidłowo była zawiadamiana o wszelkich czynnościach podejmowanych w toku postępowania oraz, wbrew twierdzeniom pełnomocnika, umożliwiono jej wypowiedzenie się we wszystkich istotnych kwestiach.

Słusznie organ odwoławczy podniósł, że strona reprezentowana była w całym postępowaniu przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego. Działania pełnomocnika są działaniem strony. Nie może zatem profesjonalny pełnomocnik podnosić zarzutu. że nie informowano go o treści przepisów prawnych. Odnośnie zarzutu nie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka (...) na okoliczność zawarcia umowy o całkowite wykończenie lokalu, Sąd podzielił pogląd organu II instancji, że w świetle ustalenia, że pani (...) zapłaciła za lokal wykończony cenę ustalona dla lokalu w stanie surowym, a więc bez uwzględnienia robót wykończeniowych, które wykonano i których wartość była już znana, gdyż umowę z p. (...) zawarto po zmianie umowy z wykonawcą dokonanej aneksem nr 3, przesłuchanie tego świadka nie wniosłoby do sprawy nic nowego do sprawy.

Sąd nie stwierdził również innych uchybień prawnych zaskarżonej decyzji, które stanowiłyby podstawę do uwzględnienia skargi w postaci jej uchylenia lub stwierdzenia nieważności.

Z tych też względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę-Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.