Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2942595

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim
z dnia 31 marca 2020 r.
I SA/Go 44/20
Konsekwencje niewydania interpretacji w terminie.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska.

Sędziowie WSA: Jacek Niedzielski, Asesor Damian Bronowicki (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 31 marca 2020 r. sprawy ze skargi T s.c. K.S., P.B. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego

1. Uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia (...) r. nr (...), w całości.

2. Zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

W dniu 23 kwietnia 2019 r. do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wpłynął wniosek T s.c. K.S., P.B. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie możliwości zastosowania stawki podatku w wysokości 8% dla usług montażu markiz.

W ocenie organu wniosek nie spełniał wymogów formalnych, w związku z czym pismem z dnia 30 maja 2019 r. na podstawie art. 13 § 2a, art. 169 § 1 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900) - zwanej dalej "O.p." wezwano Wnioskodawcę do: wyjaśnienia wątpliwości co do adresu, przedłożenia pełnomocnictwa oraz uzupełnienia złożonego wniosku o szereg elementów.

W dniu 5 czerwca 2019 r. do organu wpłynęło potwierdzenie odbioru ww. wezwania, jednak zostało ono podpisane przez odbiorcę bez wskazania daty odbioru przesyłki. W związku z powyższym organ zwrócił się pismem z dnia (...) czerwca 2019 r. z "reklamacją" do Poczty Polskiej o ustalenie daty odbioru przedmiotowego wezwania.

W związku z brakiem odpowiedzi organ ponownie zwrócił się pismem z dnia (...) lipca 2019 r. do Poczty Polskiej o ustalenie daty odbioru ww. wezwania.

Na "reklamację" z dnia (...) lipca 2019 r. Poczta Polska udzieliła odpowiedzi pismem z dnia (...) sierpnia 2019 r. (data wpływu 5 sierpnia 2019 r.) informując, że w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego potwierdzono, że doręczenie wezwania z dnia (...)0 maja 2019 r. nastąpiło w dniu 3 czerwca 2019 r. osobie uprawnionej do odbioru przesyłki.

Wobec powyższego wezwanie skutecznie doręczono w dniu 3 czerwca 2019 r., natomiast w dniu 13 czerwca 2019 r. do tutejszego organu wpłynęło pismo z dnia (...) czerwca 2019 r. (data nadania 10 czerwca 2019 r.), będące odpowiedzią na ww. wezwanie do usunięcia braków formalnych wniosku.

Zdaniem organu Wnioskodawca nie udzielił jednoznacznych i wyczerpujących odpowiedzi na pytania dotyczące uzupełnienia złożonego wniosku, co spowodowało, że niemożliwym stało się wydanie interpretacji w zaskarżonej sprawie.

W związku z powyższym, postanowieniem z dnia (...) sierpnia 2019 r. organ pozostawił bez rozpatrzenia wniosek z dnia (...) kwietnia 2019 r.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy, na skutek złożonego zażalenia Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Wskazał m.in. że, okresu oczekiwania między wezwaniem wnioskodawcy przez organ do uzupełnienia wniosku a jego uzupełnieniem, a także okresu oczekiwania między reklamacjami wnoszonymi przez organ do Poczty Polskiej, a otrzymanymi na nie odpowiedziami nie wlicza się do trzymiesięcznego terminu przewidzianego na wydanie interpretacji indywidualnej.

Tym samym nie można się zgodzić z twierdzeniem Strony, że organ miał czas na wydanie rozstrzygnięcia w sprawie do końca lipca 2019 r.

Organ podkreślił, że każde pismo kierowane do pełnomocnika w przedmiotowej sprawie zostało odebrane bez wskazania daty jego odbioru. W związku z powyższym organ musiał wystosować kilka reklamacji do Poczty Polskiej w celu ustalenia dat odbioru tych pism. Wobec powyższego to właśnie takie działanie pełnomocnika można uznać za celowe i świadome, a zawodowym pełnomocnik powinien być świadomy skutków takiego działania, które przyczynia się do niepotrzebnego przedłużania postępowania. Gdyby na otrzymywanych zwrotnych potwierdzeniach odbioru pism kierowanych do pełnomocnika widniała data odbioru tych pism tutejszy organ nie musiałby kierować licznych reklamacji do Poczty Polskiej w celu ustalenia tych dat, co w konsekwencji przyczyniło się do przedłużenia postępowania w przedmiotowej sprawie nie z winy tutejszego organu. Należy zwrócić uwagę, że Poczta Polska w odpowiedzi na każdą reklamację potwierdzała, że pracownik doręczający przesyłkę nie dochował obowiązujących procedur i nie zwrócił uwagi na brak umieszczenia daty odbioru przez osobę odbierającą pismo.

Organ wskazał, że wydając zaskarżone postanowienie nie przekroczył terminu wskazanego art. 14d Ordynacji podatkowej i tym samym nie doszło do wydania tzw. milczącej interpretacji.

Organ stwierdził również, że wobec braku odpowiedzi na wszystkie pytania zadane w wezwaniu z (...) maja 2019 r. złożony wniosek wraz z jego uzupełnieniem nie spełniał przesłanek wskazanych w przepisie art. 14b § 3 O.p. W konsekwencji tutejszy organ był zobligowany pozostawić wniosek bez rozpatrzenia.

W skardze do tutejszego Sądu pełnomocnik skarżącej zarzucił naruszenie:

1. Art. 14d O.p. poprzez niewydanie interpretacji indywidualnej w terminie 3 miesięcy od złożenia wniosku, czego konsekwencją jest wydanie tzw. milczącej interpretacji na podstawie art. 14o O.p., czyli interpretacji stwierdzającej prawidłowość stanowiska Skarżącego w pełnym zakresie, gdyż wniosek wpłynął do organu w dniu 23 kwietnia 2019 r., a postanowienie o pozostawienie go bez rozpatrzenia wydane zostało dopiero (...) sierpnia 2019 r. i w tym czasie organ w żaden sposób nie informował skarżącego, że termin ten ulegnie przedłużeniu.

Z daleko idącej ostrożności procesowej zarzucił także naruszenie:

2. Art. 14g § 1 w zw. Z art. 14b § 3 O.p., poprzez stwierdzenie, że wniosek Skarżącego nie spełnia przesłanek wskazanych w art. 14b § 3 O.p. i tym samym uzasadnione było pozostawienie tego wniosku bez rozpoznania, w sytuacji gdy wniosek ten wyczerpuje te przesłanki w całości.

3. Art. 169 § 1 O.p. poprzez pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia, mimo, iż w odpowiedzi na wezwanie organu udzielono wyczerpujących odpowiedzi na zadane pytanie, które zgodnie z logiką, jak też okolicznościami stanu faktycznego są jasne i precyzyjne, a to organ zadając wysoce nieprecyzyjne pytania, sformułowane w oderwaniu od realiów stanu faktycznego polemizuje z udzielonymi odpowiedziami.

4. Art. 121 § 1 i art. 14b § 1 O.p. poprzez pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia, mimo uzupełnienia go w wskazany sposób przy czym wniosek ten został podzielony na kilka nieskomplikowanych zdarzeń przyszłych i stan faktyczny., a także podana ilość informacji jest w zupełności wystarczająca w świetle przepisu art. 14b § 1 do wydania interpretacji indywidualnej, tym samym wyczerpał on przesłanki z art. 14b § 3 O.p., a pozostawianie go be rozpoznania doprowadziło do pozbawienia Skarżącego możliwości skorzystania z funkcji gwarancyjnej interpretacji indywidualnej,

5. Art. 125 § 1 O.p. poprzez stosowanie obstrukcji w trakcie postępowania, składanie całkowicie bezzasadnych reklamacji do operatora pocztowej, których jedynym celu było uzyskanie argumentu usprawiedliwiającego opieszałość organu, a także niewydanie decyzji w terminie, podczas gdy nawet przy wysoce alternatywnym założeniu, że zaszła jakakolwiek potrzeba wyjaśnienia pewnych okoliczności to czas ten wlicza się do okresu 3 miesięcy, a organ powinien informować na bieżąco, że z tego powoda termin rozpoznania sprawy ulegnie przedłużeniu, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie W związku z powyższym, wniósł o:

1. Zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez uznanie, że została wydana tzw., interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska wnioskodawcy w pełnym zakresie

2. O zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Na wstępie wskazać należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) - zwanej dalej "p.p.s.a.".

Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Ten ostatni przepis nie ma w sprawie zastosowania ponieważ przedmiotem zaskarżenia nie jest pisemna interpretacja przepisów prawa podatkowego.

W niniejszej sprawie kwestią kluczową dla rozstrzygnięcia zaistniałego sporu jest odpowiedź na pytanie, czy pisma Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z (...) czerwca 2019 r. oraz z (...) lipca 2019 r. skierowane do Poczty Polskiej były czynnościami niezbędnymi dla załatwienia sprawy. W wypadku bowiem odpowiedzi negatywnej, zwłokę nimi wywołaną uznać należy za powstałą z winy organu, a zatem nie będzie to okres opóźnienia spowodowany z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu - w rozumieniu art. 139 § 4 O.p. To z kolei spowoduje, że opóźnienie to będzie wliczało się do terminu, o którym mowa w art. 14d § 1 O.p.

Innymi słowy uznanie ww. pism za zbędne dla załatwienia sprawy skutkować będzie tym, że okres od 14 czerwca 2019 r. (pierwsza "reklamacja") do 5 sierpnia 2019 r. (wpływ odpowiedzi Poczty Polskiej) nie mógł wydłużyć trzymiesięcznego terminu na wydanie interpretacji indywidualnej.

Kwestia ta jest kluczowa ponieważ wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej wpłynął do organu 23 kwietnia 2019 r. Od tej daty, stosownie do art. 14d § 1 O.p. biegł termin na wydanie interpretacji. Termin ten uległ wydłużeniu o 14 dni (od 30 maja do 13 czerwca 2019 r.) - z uwagi na konieczność wezwania wnioskodawcy o wyjaśnienie wątpliwości co do adresu, przedłożenie pełnomocnictwa oraz uzupełnienie złożonego wniosku. Zatem w sytuacji gdy pisma z (...) czerwca 2019 r. oraz z (...) lipca 2019 r. uznane byłyby za zbędne, termin na wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w kontrolowanej sprawie upływał 6 sierpnia 2019 r. Po jego upływie, stosownie do art. 14o O.p. uznać należy, że w dniu następującym po dniu, w którym upłynął termin wydania interpretacji, została wydana interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska wnioskodawcy w pełnym zakresie.

W ocenie Sądu zwracanie się do Poczty Polskiej o wskazanie daty odbioru korespondencji przez pełnomocnika skarżącej nie było czynnością niezbędną dla załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym.

Wynika to z następujących przyczyn.

Po pierwsze wskazać należy, że analiza zwrotnego potwierdzenia odbioru doręczenia wezwania z dnia (...) maja 2019 r. zawiera m.in.: datownik placówki nadawczej wskazujący datę 30 maja 2019 r.; podpis i pieczęć odbierającego; podpis doręczającego wraz z wpisaną przez niego datą doręczenia w dniu 3 czerwca 2019 r. oraz datownik placówki oddawczej wskazujący datę 3 czerwca 2019 r. Ta ostatnia data jest istotna ponieważ wskazuje dzień, w którym doręczający przekazał, po doręczeniu przesyłki, zwrotne potwierdzenie odbioru do placówki oddawczej. Oznacza to, że doręczenie wezwania z dnia (...) maja 2019 r. nie mogło nastąpić później niż w dniu 3 czerwca 2019 r. W tym dniu zwrotne potwierdzenie odbioru zostało zwrócone celem wysłania do nadawcy. Zważywszy, że odpowiedź na to wezwanie została nadana w dniu 10 czerwca 2019 r., nie powinno budzić wątpliwości, że pełnomocnik strony nie przekroczył 7 dniowego terminu wskazanego w wezwaniu, niezależnie od tego, w którym dniu pomiędzy 30 czerwca (data nadania) a 3 czerwca (wpływ zwrotnego potwierdzenia odbioru do placówki oddawczej) nastąpiło doręczenie. W tej sytuacji, nawet brak wymaganej treścią art. 152 § 1 O.p. daty odbioru wskazanej przez odbierającego nie powinien budzić wątpliwości organu co do tego, czy odpowiedź na wezwanie złożona została w terminie. Tym bardziej, że ani data ani sam fakt doręczenia nie był kwestionowany przez stronę skarżącą.

Po drugie, pomimo pism z (...) czerwca oraz z (...) lipca 2019 r. organ nie uzyskał dowodu doręczenia spełniającego wymóg wskazany w art. 152 § 1 O.p. Oświadczenie pracownika Poczty Polskiej zawarte w piśmie z (...) sierpnia 2019 r. nie zastępuje bowiem daty odbioru wpisanej własnoręcznie przez adresata. Informacja uzyskana dzięki zapytaniom skierowanym do Poczty Polskiej, pod względem mocy dowodowej nie różni się od informacji znajdującej się na zwrotnym potwierdzeniu odbioru tj. daty wpisanej przez doręczyciela oraz wynikającej z datownika placówki oddawczej. Należy przy tym zwrócić uwagę, że organ w żaden sposób nie zakwestionował tych dat.

Skoro ww. pisma nie doprowadziły do uzyskania przez organ dowodu doręczenia zgodnego z treścią art. 151 § 2 O.p., ani, innych, niż wynikające ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, informacji co do okoliczności doręczenia wezwania z (...) maja 2019 r., to uznać je należy za zbędne dla załatwienia sprawy. Treść zwrotnego potwierdzenia odbioru wezwania z (...) maja 2019 r., pomimo braku daty odbioru wpisanej własnoręcznie przez odbierającego, była wystarczająca dla uznania, że doręczenie wezwania nastąpiło a odpowiedź na nie została złożona w terminie.

Z uwagi na powyższe uznać należy, że kierowanie do Poczty Polskiej pism z (...) czerwca oraz (...) lipca 2019 r. nie były czynnościami niezbędnymi dla załatwienia sprawy, a zatem przyczyna opóźnienie zależna była od organu i z powstała z jego winy.

Stosownie do art. 14d § 1 O.p. interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego wydaje się bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku. Do tego terminu nie wlicza się terminów i okresów, o których mowa w art. 139 § 4.

Zgodnie z art. 139 § 4 O.p. do terminów określonych w § 1-3 nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa podatkowego dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu.

W tej sytuacji, z przyczyn już wskazanych, uznać należy, że Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w terminie określonym w 14d § 1 O.p. nie zakończył postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w żaden z prawnie dopuszczalnych sposobów.

Oznacza to, że w sprawie zaistniał skutek wskazany w art. 14o § 1 O.p., który stanowi, że w razie niewydania interpretacji indywidualnej w terminie określonym w art. 14d uznaje się, że w dniu następującym po dniu, w którym upłynął termin wydania interpretacji, została wydana interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska wnioskodawcy w pełnym zakresie.

Tym samym wydanie postanowienia o pozostawienia bez rozpoznania wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego było niezasadne. W sprawie zainicjowanej wnioskiem o wydanie interpretacji nie mogą istnieć równolegle dwa akty kończące to postępowanie: interpretacji uwzględniającej stanowisko zainteresowanego i pozostawiającego jego wniosek bez rozpoznania. Wydanie postanowienia z (...) sierpnia 2019 r. naruszało art. 169 § 4 w zw. z art. 14h O.p.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.