Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2648348

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim
z dnia 28 marca 2019 r.
I SA/Go 44/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Niedzielski.

Sędziowie WSA: Anna Juszczyk-Wiśniewska (spr.), Dariusz Skupień.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2019 r. sprawy ze skargi G spółka z o.o. na decyzję Zarządu Województwa z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie zwrotu dofinansowania

1. Uchyla zaskarżoną decyzję w całości.

2. Zasądza od Zarządu Województwa na rzecz skarżącej spółki kwotę 6917 (sześć tysięcy dziewięćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie faktyczne

G. Sp. z o.o. (zwana dalej Stroną, Skarżącą, Spółką) - złożyła skargę na decyzję Zarządu Województwa z dnia (...) listopada 2018 r. nr (...), w sprawie utrzymania decyzji tego organu z dnia (...) sierpnia 2018 r. w sprawie zwrotu dofinansowania wynikającego z umowy o dofinansowanie projektu.

Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym:

Do Marszałka Województwa Spółka złożyła wniosek o dofinansowanie realizacji projektu "Zwiększenie bezpieczeństwa produktu leczniczego dzięki zastosowaniu nowoczesnej technologii magazynowania i obrotu" w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2007-2013 Priorytetu II Stymulowanie wzrostu inwestycji w przedsiębiorstwach i wzmocnienie potencjału innowacyjnego.

Strona w dniu (...) września 2009 r. podpisała umowę o dofinansowanie projektu nr (...) pt. "Zwiększenie bezpieczeństwa produktu leczniczego dzięki zastosowaniu nowoczesnej technologii magazynowania i obrotu",

W konsekwencji otrzymania przez Instytucję Zarządzającą Z RPO z Sądu Okręgowego aktu oskarżenia, który dotyczył między innymi niniejszego projektu, IZ RPO przeprowadziła kontrolę doraźną dokumentów w okresie od (...) do (...) lutego 2017 r.

W wyniku przeprowadzonej kontroli doraźnej Instytucja Zarządzająca RPO stwierdziła, że Strona przedstawiła do rozliczenia wydatki jako kwalifikowalne za prace, które nie zostały w rzeczywistości wykonane w ramach projektu lub na podstawie przerobionych dokumentów. W konsekwencji ww. stanu faktycznego Instytucja Zarządzająca RPO uznała wydatki w powyższym zakresie za niekwalifikowalne w ramach projektu pt. "Zwiększenie bezpieczeństwa produktu leczniczego dzięki zastosowaniu nowoczesnej technologii magazynowania i obrotu".

Mając na uwadze powyższe, Instytucja Zarządzająca RPO pismem z dnia (...) października 2017 r. wezwała Stronę do dokonania zwrotu otrzymanego dofinansowania w części odpowiadającej wydatkom uznanym za niekwalifikowalne w łącznej wysokości 51.639,80 zł wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych od dnia przekazania środków do dnia dokonania ich zwrotu.

W związku z brakiem dokonania zwrotu Zarząd Województwa (dalej zwany też organem) pełniący funkcję Instytucji Zarządzającej POR (IZ POR) wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zwrotu dofinansowania wynikającego z umowy o dofinansowanie projektu pt. "Zwiększenie bezpieczeństwa produktu leczniczego dzięki zastosowaniu nowoczesnej technologii magazynowania i obrotu".

Strona pismem z dnia (...) stycznia 2018 r. została zawiadomiona o wszczęciu postępowania z urzędu w sprawie zwrotu dofinansowania wynikającego z umowy o dofinansowanie wyżej wymienionego projektu.

Postanowieniem organ dopuścił dowód z aktu oskarżenia oraz dokumentacji zawartej w aktach sprawy karnej nr (...) w ramach toczącego się postępowania administracyjnego w sprawie zwrotu dofinansowania wynikającego z umowy o dofinansowanie projektu pt. "Zwiększenie bezpieczeństwa produktu leczniczego dzięki zastosowaniu nowoczesnej technologii magazynowania i obrotu".

Pismem z dnia (...) czerwca 2018 r. Strona złożyła do Instytucji Zarządzającej RPO wniosek o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów w nim wymienionych, tj.:

* dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy karnej prowadzonej przez Sąd Okręgowy pod sygnaturą (...);

* dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy karnej prowadzonej przez Sąd Apelacyjny pod sygnaturą (...);

* prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia (...).04.2018 r. w sprawie prowadzonej pod sygnaturą akt (...), na okoliczność ustalenia ewentualnej wysokości szkody powstałej w związku z realizacją umowy o dofinansowanie projektu nr (...).

W dniu (...) sierpnia 2018 r. Zarząd Województwa wydał decyzję nr (...) w sprawie zwrotu dofinansowania wynikającego z umowy o dofinansowanie projektu nr (...) pt. "Zwiększenie bezpieczeństwa produktu leczniczego dzięki zastosowaniu nowoczesnej technologii magazynowania i obrotu". Przedmiotową decyzją organ określił kwotę dofinansowania do zwrotu w wysokości 51.639,80 zł wraz z odsetkami określonymi jak dla zaległości podatkowych liczonymi od (...) sierpnia 2010 r. do dnia zwrotu przez Spółkę. Zobowiązał skarżącą do dokonania w terminie 14 dni zwrotu kwoty otrzymanego dofinansowania wraz z odsetkami.

Pismem z dnia (...) sierpnia 2018 r. pełnomocnik Strony złożył do IZ RPO wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Zaskarżoną decyzją z dnia (...) listopad 2018 r. nr (...) Zarząd Województwa utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia (...) sierpnia 2018 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że IZ RPO w ramach przeprowadzonej kontroli stwierdziła nieprawidłowość polegającą na przedstawieniu wydatku udokumentowanego fakturą VAT nr (...) na kwotę 508 710,99 zł rozliczoną wnioskiem o płatność nr (...) za roboty budowlane, które częściowo nie zostały wykonane w ramach realizowanego projektu.

Stan faktyczny został odtworzony na podstawie analizy materiałów dowodowych zebranych w ramach postępowania przygotowawczego przez Prokuraturę Okręgową o sygn. akt (...) zakończonego Aktem oskarżenia z dnia (...) czerwca 2016 r.

Instytucja Zarządzająca RPO uznała, że faktura VAT nr (...) na kwotę 508.710,99 zł potwierdzająca rozliczenie prac budowlanych została zawyżona o kwotę 104.985,07 zł brutto (86.053,34 zł netto zgodnie z kosztorysem powykonawczym), dotyczącą wydatku nie poniesionego w związku z realizacją projektu. Organ stwierdził, że usługi wykazane w zakwestionowanej fakturze zostały wykonane w ramach inwestycji w Aptece (...) realizowaną przez firmę G. Sp. z o.o., który nie był Stroną umowy o dofinansowanie projektu nr (...) pt. "Zwiększenie bezpieczeństwa produktu leczniczego dzięki zastosowaniu nowoczesnej technologii magazynowania i obrotu". Zatem wydatki te nie były objęte zakresem rzeczowym dofinasowanego projektu.

W konsekwencji powyższego wydatek udokumentowany fakturą VAT nr (...) na kwotę 508.710,99 zł rozliczona wnioskiem o płatność w części dotyczącej kwoty 104.985,07 zł brutto (86.053,34 zł netto zgodnie z kosztorysem powykonawczym) nie może być uznany za kwalifikowalny, ponieważ nie przyczynił się do realizacji zakresu rzeczowego projektu, a w konsekwencji celu projektu wskazanego w dokumentacji projektowej. Kwota dofinansowania odpowiadająca wydatkom uznanym za niekwalifikowalne wynosi 40.014,82 zł. Strona przedstawiła do refundacji wydatki, które nie przyczyniły się do realizacji celu projektu, a dotyczyły one realizacji innej inwestycji, w dodatku nie realizowanej przez Stronę. W konsekwencji powyższego zrefundowane Stronie wydatki w wysokości 40.014,82 zł, zostały wypłacone na podstawie dokumentów nie odzwierciedlających stanu faktycznego w realizowanym projekcie.

W ocenie organu w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia przez Stronę zapisów art. 211 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 249, poz. 2104 z późn. zm.) w związku z art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpni 2009 r. przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 157, poz. 1241 z późn. zm.) poprzez wydatkowanie środków dofinansowania niezgodnie z przeznaczeniem.

Zdaniem organu takie działanie Strony stanowi nieprawidłowość w rozumieniu art. 2 pkt 7 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 i doprowadziło do spowodowania rzeczywistej szkody w budżecie ogólnym Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego, poprzez przedstawienie przez Stronę nierzetelnych dokumentów, w celu uzyskania dofinansowania na prace budowlane nie ujęte w realizowanym projekcie.

Zgodnie z Biznes Planem Strona zobowiązana była do sporządzenia opisu wydatków wraz z ich uzasadnieniem. Strona jako wydatek zaplanowała zakup, montaż, instalacja, konfiguracja i uruchomienie automatu aptecznego ROWA, w tym zakup Interfejsu informatycznego zapewniającego kompatybilność systemu KS-Kamsoft z systemem ROWA. W ramach tego wydatku została zaplanowana kwota w wysokości 30.500,00 zł. W ramach projektu Strona przedstawiła dokumenty na zakup interfejsu informatycznego zapewniającego kompatybilność systemu KS - Kamsoft z systemem ROWA w ramach kategorii wydatku: wartości niematerialne i prawne, faktura VAT nr (...) z (...).10.2019 r. na kwotę 30 500,00 zł brutto, rozliczona wnioskiem o płatność nr (...).

W dniu (...) sierpnia 2009 r. działający w imieniu spółki G., M.S. zawarł umowę sprzedaży systemu ROWA nr (...) ze spółką Z. sp. z o.o. - wówczas jedynym przedstawicielem firmy R. Przedmiotem umowy było wykonanie, dostawa, montaż oraz uruchomienie urządzenia "Rowa Select" w pomieszczeniach apteki (...). Spółka Z. zleciła firmie K. opracowanie oprogramowania zapewniającego kompatybilność ROWY z systemem KS - Kamsoft Apteka i miała zapewnić testowanie pełnej kompatybilności ROWY z systemem KS - Kamsoft. Wszelkie koszty związane z opracowaniem interfejsu przez K. poniosła Z. Ponieważ w projekcie finansowanym ze środków RPO przewidziano wydatek na zakup takiego oprogramowania W.S. wraz z M.S. uzgodnili z H.K., że M.S. działając w imieniu spółki G. podpisze z firmą C. umowę na opracowanie ww. interfejsu informatycznego, a następnie po otrzymaniu wynagrodzenia zwróci je W.S. w zamian za uzyskanie kolejnych zleceń od spółek G i G.

W dniu 3 lipca 2009 r. M.S. złożył firmie C. zamówienie na stworzenie interfejsu informatycznego, co miało nastąpić w pełnym porozumieniu z producentem urządzeń ROWA. Na podstawie tego zamówienia H.K. w dniu (...) października 2009 r. wystawił fakturę VAT nr (...) na kwotę 25 000,00 zł netto - 30 500,00 zł brutto - tytułem zapłaty za opracowanie interfejsu informatycznego zapewniającego kompatybilność systemu KS - Kamsoft z systemem ROWA.

Po uzyskaniu płatności za przedmiotową fakturę od spółki G., H.K. w dniach (...) przelał na konto M.S. łącznie kwotę 25 000 zł, którą M.S. zwrócił W.S.

Zdaniem organu oprogramowanie dotyczącego interfejsu informatycznego zapewniającego kompatybilność systemu KS-Kamsoft z systemem ROWA zostało wykonane przez inny podmiot niż wskazała Strona we wniosku o płatność nr (...) poprzez przedstawienie wydatku udokumentowanego fakturą nr (...) z (...).10.2009 r. na kwotę 30 500,00 zł brutto. Co więcej koszt wykonania tego oprogramowania poniosła firma dostarczająca system ROWA tj. Z. Sp. z o.o. Zatem zafakturowana usługa została już wykonana przez inny podmiot, a jej koszt nie został poniesiony przez Stronę.

W konsekwencji powyższego zlecanie prac związanych z wykonaniem interfejsu informatycznego zapewniającego kompatybilność systemu KS - Kamsoft z systemem ROWA firmie C. było nieuzasadnione, a wydatki za tą usługę nie przyczyniły się do realizacji celu projektu. Wydatki związane z wykonanie tej usługi zawierały się w zakresie obejmującym fakturę VAT Nr (...) wystawionej przez Z. Sp. z o.o. za wykonanie, dostawę, montaż oraz uruchomienie urządzenia "Rowa Select". W konsekwencji powyższego wydatek udokumentowany fakturą nr (...) z (...).10.2009 r. na kwotę 30.500,00 zł brutto przedstawiony do Instytucji Zarządzającej RPO w ramach wniosku o płatność nie mógł być uznany za kwalifikowalny, ponieważ nie przyczynił się do realizacji zakresu rzeczowego projektu, a w konsekwencji celu projektu wskazanego w dokumentacji projektowej. Powyższe doprowadziło do sytuacji w której Spółka otrzymała w sposób nieuprawniony dofinansowanie z środków budżetu ogólnego UE oraz budżetu państwa w wysokości 11.624,98 zł.

Organ wskazał, że przedmiotowy stan faktyczny, w którym Strona (beneficjent dofinansowania będący osobą prawną) wykorzystuje dotację unijną niezgodnie z przeznaczeniem, a skutkiem tego wykorzystania jest orzeczenie obowiązku naprawienia szkody przez faktycznego sprawcę tego czynu, to jest członka zarządu Strony, jest bez precedensu tak co do braku wyraźnych regulacji prawnych w tym zakresie, jak i wypowiedzi doktryn lub orzecznictwa. Zgodnie z art. 46 § 1 Kodeksu karnego "w razie skazania sąd może orzec, a na wniosek pokrzywdzonego lub innej osoby uprawnionej orzeka, stosując przepisy prawa cywilnego, obowiązek naprawienia, w całości albo w części, wyrządzonej przestępstwem szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę". Podkreślenia wymaga jednak, iż zasądzenie takiego odszkodowania następuje na podstawie przepisów prawa cywilnego. Tymczasem w przedmiotowej sprawie zwrot dofinansowania następuje na podstawie decyzji administracyjnej, co właśnie wywołuje największe komplikacje co do możliwości zaliczenia uiszczonego odszkodowania na poczet podlegającego zwrotowi dofinansowania.

Dalej organ powołał art. 207 ust. 9 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - w przypadku braku zwrotu środków przez beneficjenta organ wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki, oraz sposób zwrotu środków. Zgodnie zaś z art. 207 ust. 10 ww. ustawy "decyzji, o której mowa w ust. 9, nie wydaje się, jeżeli dokonano zwrotu środków przed jej wydaniem". Powyższy przepis nie konkretyzuje jednak, kto może dokonać zwrotu środków (beneficjent czy też osoba trzecia), ażeby doszło do bezprzedmiotowości wydania decyzji, jednakże należy mieć na uwadze charakter środków podlegających zwrotowi.

Organ wskazał, że należności z tytułu zwrotu dofinansowania stanowią niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym, a co za tym idzie, na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy o finansach publicznych stosuje się do nich, w zakresie spraw nieuregulowanych, odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), w tym również przepisy regulujące wygaśnięcie zobowiązań podatkowych.

Zgodnie z art. 59 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części wskutek zapłaty.

Zdaniem organu wpłata prezesa zarządu na gruncie prawa podatkowego nie ma tytułu prawnego - nie stanowi ona zwrotu środków udzielonego dofinansowania, tym samym nie wyklucza ona możliwości i obowiązku wydania wobec Strony, tj. spółki będącej beneficjentem, decyzji w trybie art. 207 ust. 9 ustawy o finansach publicznych.

Odnosząc się zaś do wpłaty dokonanej przez prezesa zarządu spółki - zdaniem organu powinna zostać zaliczona przez organ jako wpłata z tytułu odszkodowania - zgodnie z art. 5 ust. 2 pkt 6 ustawy o finansach-odszkodowania należne jednostkom sektora finansów publicznych stanowią środki publiczne.

Zdaniem organu, wpłata dokonana przez osobę fizyczną będącą prezesem zarządu beneficjenta, choć na gruncie prawa karnego i cywilnego ma tytuł prawny, to na gruncie prawa podatkowego podstawy prawnej nie znajduje. Na gruncie prawa podatkowego, które to prawo na mocy odesłania z art. 67 ustawy o finansach publicznych stosuje się w niniejszym przypadku, wpłata osoby trzeciej - a taką jest prezes Skarżącej spółki - nie stanowi spłaty zobowiązania spółki. Zdaniem organu prezes spółki spłaca te środki nie w imieniu spółki z jej majątku, ale dokonuje spłaty z własnych środków w wyniku zobowiązania ciążącego na nim na mocy wyroku karnego. A zatem konsekwencją uznania, iż środki wpłacone przez prezesa spółki nie stanowią zwrotu środków z tytułu dofinansowania, jest obowiązek wydania przez organ decyzji wobec spółki będącej beneficjentem, w trybie art. 207 ust. 9 ustawy o finansach publicznych, która to decyzja obejmie całość należności wymaganej do zwrotu wraz z odsetkami. Jak już bowiem wcześniej wskazano działanie odmienne, choć znajdujące uzasadnienie w wykładni funkcjonalnej/celowościowej przepisów, stanowiłoby de facto działanie bez wyraźnej podstawy prawnej. Daleko posuniętą konsekwencją takich działań byłoby narażenie na odpowiedzialność za naruszenie dyscypliny finansów publicznych (niewydanie decyzji określonej w art. 207 ust. 9 ustawy o finansach publicznych przez organ do tego zobowiązany może być kwalifikowane jako naruszenie dyscypliny finansów publicznych polegające na niedochodzeniu nadmiernie lub nienależnie pobranych środków pochodzących z budżetu UE lub innych źródeł zagranicznych niepodlegających zwrotowi - art. 13 pkt 4 ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych).

Powyższe stanowisko oparte jest na literalnej wykładni przepisów prawa. Działanie przeciwne - tj. zaliczenie ewentualnej wpłaty prezesa zarządu na poczet zwrotu przez tę spółkę środków dofinansowania oraz objęcie decyzją tylko pozostałej do zapłaty części kwoty, stanowiłoby de facto działanie bez wyraźnej podstawy prawnej i wymagałoby dokonania szeroko zakreślonej wykładni funkcjonalnej przepisów prawa, w związku z przepisami prawa unijnego, a wręcz art. 2 Konstytucji RP. Dalej organ wskazał, że organy administracji publicznej nie są uprawnione do tak dalekiej sięgającej podstaw konstytucyjnych, wykładni przepisów prawa, jest to domeną sądów.

Od przedmiotowej decyzji Spółka złożyła skargę, w której pełnomocnik wniósł o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji ją poprzedzającej ewentualnie stwierdzenie nieważności.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: art. 211 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych, zwaną dalej ustawą o finansach publicznych, w związku z art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpni 2009 r. przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 157, poz. 1241 z późn. zm.), w zw. z art. 46 § 1 Kodeksu karnego, poprzez dokonanie błędnej wykładni i nieprawidłowe zastosowanie powołanego wyżej przepisu, prowadzące do utrzymania w mocy decyzji, która przed zakończeniem postępowania była w części bezprzedmiotowa z uwagi na faktyczne wykonanie obowiązku zwrotu dofinansowania poprzez wykonanie wiążącego organ, prawomocnego wyroku karnego Sądu Okręgowego z dnia (...).11.2017 r., sygn. akt: (...) w odniesieniu do orzeczonego obowiązku naprawienia szkody przez M.S. pełniącego funkcję prezesa zarządu skarżącej spółki w czasie powstania obowiązku zwrotu dofinansowania;

naruszenie art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, w zw. z art. 46 § 1 Kodeksu karnego, poprzez dokonanie błędnej wykładni i w konsekwencji niezastosowanie powołanego wyżej przepisu, skutkujące utrzymaniem w mocy decyzji, która przed zakończeniem postępowania była w części bezprzedmiotowa z uwagi na faktyczne wykonanie obowiązku zwrotu dofinansowania poprzez wykonanie wiążącego organ, prawomocnego wyroku karnego Sądu Okręgowego z dnia (...).11.2017 r., sygn. akt: (...) w odniesieniu do orzeczonego obowiązku naprawienia szkody przez M.S., pełniącego funkcję prezesa zarządu skarżącej spółki w czasie powstania obowiązku zwrotu dofinansowania;

naruszenie art. 59 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa w zw. z art. 67 ustawy o finansach publicznych z dnia 27 sierpnia 2009 r. (Dz. U. Nr 157, poz. 1240), - dalej zwana ustawa o finansach publicznych z 2009 r. w zw. art. z 46 § 1 Kodeksu karnego, poprzez błędną wykładnię nieprawidłowe zastosowanie, prowadzące do uznania, że w przedmiotowej sprawie do wygaśnięcia zobowiązania mogła doprowadzić jedynie zapłata dokonana przez stronę postępowania, podczas gdy wykonanie obowiązku zwrotu dofinansowania nastąpiło poprzez wykonanie wiążącego organ, prawomocnego wyroku karnego Sądu Okręgowego z dnia (...).11.2017 r., sygn. akt: (...) w odniesieniu do orzeczonego obowiązku naprawienia szkody przez M.S., pełniącego funkcję prezesa zarządu skarżącej spółki w czasie powstania obowiązku zwrotu dofinansowania.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm. - powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który dotyczy interpretacji podatkowych i który nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.

Niniejsza sprawa dotyczy decyzji utrzymującej w mocy decyzję w której organ określił kwotę dofinansowania do zwrotu. Przedmiotowa decyzja została wydana m.in. na podstawie art. 211 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych w zw. z art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych. Zgodnie z treścią art. 113 ust. 1 przepisów wprowadzających - dotacje udzielane przed dniem wejścia w życie ustawy o finansach publicznych z 2009 r., podlegają zwrotowi na podstawie dotychczasowych przepisów. Ustawa o finansach publicznych z 2009 r. weszła w życie 1 stycznia 2010 r., a umowa została podpisana (...) września 2009 r.

Zgodnie z powołanym przepisem art. 211 ust. 1 pkt 1 w przypadku gdy środki, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 2, 3a i 4, a także środki przeznaczone na finansowanie programów i projektów realizowanych z tych środków lub dotacji, o których mowa w art. 202, są wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem - podlegają zwrotowi przez beneficjenta wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków na rachunek wskazany przez organ lub jednostkę przekazujące te środki, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, o której mowa w ust. 4. Przepisy art. 145 ust. 2-5 stosuje się odpowiednio. W przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w ust. 1, instytucja zarządzająca wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki. W ustawie z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych tożsamym przepisem jest art. 207 ust. 1 pkt 1 i ust. 9.

Przez wydatkowanie środków dofinansowania niezgodnie z przeznaczeniem rozumie się sfinansowanie działania będącego poza zakresem rzeczowym projektu, nieprzyczyniającego się do osiągnięcia celu określonego w umowie o dofinansowanie, które nie mogą być uznane za kwalifikowane (zob. red. prof. dr hab. Paweł Smoleń, Ustawa o finansach publicznych. Komentarz do art. 207, Beck 2014). Wykorzystanie środków niezgodnie z przeznaczeniem następuje w szczególności przez zapłatę za zrealizowane zadania, inne niż te, na które środki były przyznane. O środkach wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem można mówić w razie zrealizowania innych celów niż te, na które były przyznane. Wykorzystanie środków niezgodnie z przepisami obejmuje również naruszenie trybu ich wydatkowania (zob. Ludmiła Lipiec Komentarz do art. 211 ustawy o finansach publicznych). Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie organ wykazał, że dofinansowanie w części której dotyczy zwrot zostało wydatkowane niezgodnie z przeznaczeniem, co stanowi nieprawidłowość.

Definicję nieprawidłowości zawiera art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 - dalej rozporządzenie nr 1083/2006. Zgodnie z powołanym przepisem, nieprawidłowość to - "jakiekolwiek naruszenie przepisu prawa wspólnotowego wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego, które powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego."

Zarówno wykrycie naruszenia prawa Unii Europejskiej, jak też naruszenia prawa krajowego takiego, które powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego stanowi nieprawidłowość, w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 i skutkuje powstaniem obowiązku odzyskania przez państwo członkowskie kwot wydatkowanych nieprawidłowo, w tym nałożenia korekty finansowej.

Dla stwierdzenia nieprawidłowości wymagane jest więc wykazanie następujących przesłanek:

- naruszenie przepisu prawa;

- naruszenie to winno wynikać z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego;

- naruszenie to powoduje/może spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z tego budżetu.

Tym samym ustalenie nieprawidłowości może wystąpić tylko w sytuacji wystąpienia szkody (rzeczywistej lub potencjalnej).

W ocenie Sądu przedłożenie zakwestionowanych faktur do rozliczenia stanowiło naruszenie przepisu prawa. Naruszenie to wynikało z działania osoby reprezentującej Skarżącą-beneficjenta. Działanie to doprowadziło również do powstania szkody.

W przepisach powołanego rozporządzenia nr 1083/2006 rozróżnia się dwa rodzaje szkody nazwane w orzecznictwie sądów administracyjnych: szkodą realną i szkodą potencjalną. Za szkodę realną uznaje się szkodę, która wystąpiła wskutek naruszenia przepisu, za szkodę potencjalną zaś - szkodę, która mogła, lecz nie musiała wystąpić wskutek tego naruszenia (np. wyrok WSA w Rzeszowie z 20 października 2016 r. I SA/Rz 633/16; WSA w Gliwicach z 4 kwietnia 2016 r.

IV SA/Gl 848/15; WSA w Łodzi z 8 stycznia 2013 r. III SA/Łd 937/15).

W polskim prawie publicznym nie mamy do czynienia z ujednoliconą instytucją szkody, lecz jedynie z regulacjami odwołującymi się do tego pojęcia i z próbami uchwycenia w orzecznictwie cech różnicujących szkodę cywilną i szkodę w prawie publicznym.

Szkoda, która jest warunkiem uznania, że wystąpiła nieprawidłowość, funkcjonuje na styku prawa publicznego i prawa prywatnego ponieważ:

- cywilnoprawna jest umowa pomiędzy beneficjentem, którego projekt został wybrany do dofinansowania, a instytucją zarządzającą;

- zwrot dofinansowania następuje na podstawie decyzji administracyjnej (art. 211 ust. 4 ustawy o finansach publicznych z 2005 r. / art. 207 ust. 9 ustawy o finansach publicznych z 2009 r.) wydawanej po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego poprzedzonego nałożeniem korekty finansowej, ustalenie zaś korekty finansowej stanowi element stanu faktycznego sprawy o zwrot dofinansowania;

- należność z tytułu zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowych z udziałem środków europejskich oraz inne należności związane z realizacją projektów finansowanych z udziałem tych środków, a także odsetki od tych środków i od tych należności stanowią środki publiczne - niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym.

W przypadku współfinansowania projektów ze środków unijnych beneficjent zawiera umowę o dofinansowanie, w której zobowiązuje się do wypełnienia określonych warunków wynikających nie tylko z umowy, ale też z aktów prawnych lub aktów niemających mocy powszechnie obowiązującego prawa. Z jednej strony kwalifikacja umowy o dofinansowanie jako cywilnoprawnej, z drugiej zaś - treść przepisów i innych regulacji obowiązujących beneficjenta (do których stosowania zobowiązał się w umowie) powoduje, że na skutek jej zawarcia beneficjent poddaje się dwóm reżimom prawnym:

- cywilnoprawnemu - dla którego właściwa jest droga przed sądem powszechnym;

- administracyjnoprawnemu - związanemu z możliwością określenia korekty finansowej, a następnie wydania decyzji o zwrocie dofinansowania, który jest swoistego rodzaju reżimem odpowiedzialności publicznoprawnej.

Powyższy splot okoliczności publiczno-prywatnych uprawnia do wniosku, że szkoda będąca podstawą określenia kwoty do zwrotu jest instytucją hybrydową i graniczną, niepoddającą się prostym kwalifikacjom (patrz "Szkoda jako przesłanka zwrotu środków europejskich przez beneficjenta" Katarzyna Bieluci, Elżbieta Lemańska, Justyna Siemieniako Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego 3 (72)/2017 str. 77-78).

Pomimo uznania przez ustawodawcę, że umowa o dofinansowanie ma charakter cywilnoprawny, wprowadzono na podstawie art. 211 ustawy o finansach publicznych z 2005 r. specjalną administracyjną procedurę zwrotu przekazanego dofinansowania ze środków unijnych przez beneficjenta jako strony umowy o dofinansowaniu.

W decyzji tej należy ustalić wysokość szkody. W niniejszej sprawie organ wykazał, że szkoda jest w wysokości wykorzystanego niezgodnie z przeznaczeniem dofinansowania - wynika to z określenia kwoty dofinansowania do zwrotu i jest szkodą rzeczywistą. Szkoda powstała w związku z wykorzystaniem dofinansowania z innym przeznaczeniem niż cel projektu.

Jeżeli beneficjent wskazuje na określone, szczególne okoliczności towarzyszące naruszeniu, organ zobowiązany jest ocenić w jaki sposób wywierają one wpływ na możliwość wystąpienia uszczerbku w budżecie UE.

Jak już wskazano powyżej wystąpienie lub możliwość wystąpienia szkody w budżecie UE/ szkodliwego wpływu na budżet jest warunkiem stwierdzenia nieprawidłowości uzasadniającej dokonanie korekty, a następnie wydanie decyzji określającej kwotę dofinansowania podlegającą zwrotowi.

Celem wydania powyższej decyzji jest odzyskanie środków wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem. Co do zasady obowiązek naprawienia szkody dotyczy tylko szkody, której nie naprawiono. Zobowiązanie do naprawienia szkody nie może zmierzać do przysporzeń w majątku pokrzywdzonego, a tylko do wyrównania uszczerbku w majątku.

Zgodnie z treścią art. 46 § 1 Kodeksu karnego w razie skazania sąd może orzec, a na wniosek pokrzywdzonego lub innej osoby uprawnionej orzeka, stosując przepisy prawa cywilnego, obowiązek naprawienia, w całości albo w części, wyrządzonej przestępstwem szkody (...). Głównym celem środka określonego w art. 46 § 1 Kodeksu karnego jest naprawienie szkody, a nie ukaranie sprawcy czy jego resocjalizacja.

Orzeczenie wydane na podstawie art. 46 § 1 Kodeksu karnego ma na celu nie tyle faktyczne wykonanie obowiązku zwrotu dofinansowania ile naprawienie szkody przez uiszczenie kwot równych kwotom dofinansowania wykorzystanym niezgodnie z przeznaczeniem.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że w dniu (...).09.2009 r. skarżąca spółka, reprezentowana przez prezesa zarządu i zarazem jej jedynego członka, M.S., zawarła z organem umowę o dofinansowanie projektu wcześniej wskazanego. Umowa została wykonana przez organ. W roku 2017 r. doszło do wszczęcia postępowania karnego, m.in. przeciwko M.S., jako prezesowi zarządu spółki skarżącej w związku z nieprawidłowościami przy wykorzystywaniu uzyskanych na podstawie ww. umowy środków. W konsekwencji organ przeprowadził doraźną kontrolę. Wskutek tej kontroli organ uznał, że strona przedstawiła do rozliczenia wydatki jako kwalifikowane za prace, które nie zostały w rzeczywistości wykonane w ramach projektu lub na podstawie przerobionych dokumentów. W konsekwencji organ wezwał stronę do zwrotu części dofinansowania. Postępowanie karne było w toku, a Skarżąca nie dokonała zwrotu dofinansowania. Organ wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zwrotu dofinansowania. Przeprowadził postępowanie dowodowe opierając się na dokumentach znajdujących się w aktach sprawy karnej, a także na zeznaniach świadków i wyjaśnieniach stron postępowania w postępowaniu karnym. Ustalenia decyzji I instancji z (...) sierpnia 2018 r., oparto na ustaleniach sądu w sprawie karnej, której przedmiotem był ten sam stan faktyczny. W dniu (...).04.2018 r. zapadł w sprawie karnej ostateczny wyrok przed Sądem Apelacyjnym (sygn. akt: (...)). Organ w swojej decyzji z (...).08.2018 r. określił kwotę dofinansowania należną do zwrotu na sumę odpowiadającą dokładnie kwocie zasądzonej przez sąd w sprawie karnej tytułem obowiązku naprawienia szkody przez M.S., prezesa zarządu skarżącej spółki - tj. 51.639,80 zł. W wykonaniu wyroku sądu, M.S. w dniu 6 sierpnia 2018 r. zapłacił na rzecz organu kwotę 51 639,80 zł tytułem naprawienia szkody.

Sąd podziela stanowisko organu, że przedłożone przez Spółkę do refundacji wydatki udokumentowane fakturami w zakresie prac które nie zostały wykonane lub zostały wykonane przez inny podmiot niż wykazany na fakturze, nie przyczyniły się do realizacji celu projektu. Powyższe doprowadziło do sytuacji, w której Spółka otrzymała w sposób nieuprawniony dofinansowanie z środków budżetu ogólnego UE oraz Budżetu Państwa. Takie działalnie z kolei stanowiło nieprawidłowość w rozumieniu art. 2 pkt 7 Rozporządzenie 1083/2006 i doprowadziło do powstania szkody w budżecie ogólnym Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego poprzez sfinansowanie wydatków które nie przyczyniły się do zrealizowania zakresu rzeczowego projektu, a więc także celu projektu. Tym samym zaistniały przesłanki do wydania decyzji o której mowa w art. 211 ust. 4 ustawy o finansach publicznych z 2005 r.

W ocenie Sądu w okolicznościach sprawy zaistniały przesłanki do uznania, że zakwestionowane wydatki nie spełniały przesłanki kwalifikowalności wydatków. Wysokość środków podlegających zwrotowi jest bezpośrednio związana z sumą kwot dotkniętych nieprawidłowościami. W postępowaniu administracyjnym zgromadzono materiał dowodowy, który został poddany analizie i uprawniał do przyjęcia, że środki z dofinansowania zostały wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem. Ponadto nie budzi wątpliwości Sądu możliwość korzystania przez organ w toku postępowania administracyjnego z materiału dowodowego zebranego w postępowaniu karnym. Organ przedmiotowy materiał włączył do materiału dowodowego w sprawie.

Po doręczeniu decyzji z dnia (...) sierpnia 2018 r. skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy przez organ, zaskarżając decyzję I instancji w całości. Skarżąca powoływała się na okoliczność wpłacenia kwoty odszkodowania, wnosząc o umorzenie postępowania w tym zakresie jako bezprzedmiotowego. Organ nie uwzględnił wniosków strony i w konsekwencji zapadła decyzja, od której wniesiona została skarga.

W niniejszej sprawie należy rozstrzygnąć czy możliwym jest wydanie wobec Spółki decyzji zobowiązującej do zwrotu dofinansowania w sytuacji gdy równowartość kwoty tego dofinansowania została wpłacona przez osobę fizyczną - wspólnika spółki - na podstawie wyroku karnego.

Organ wskazał, że "przedmiotowy stan faktyczny, w którym Strona (beneficjent dofinansowania będący osobą prawną) wykorzystuje dotację unijną niezgodnie z przeznaczeniem, a skutkiem tego wykorzystania jest orzeczenie obowiązku naprawienia szkody przez faktycznego sprawcę tego czynu, to jest członka zarządu Strony, jest bez precedensu tak co do braku wyraźnych regulacji prawnych w tym zakresie, jak i wypowiedzi doktryny lub orzecznictwa. Zgodnie z art. 46 § 1 Kodeksu karnego, w razie skazania sąd może orzec, a na wniosek pokrzywdzonego, lub innej osoby uprawnionej orzeka, stosując przepisy prawa cywilnego, obowiązek naprawienia szkody (...) Podkreślenia wymaga jednak, iż zasądzenie takiego odszkodowania następuje na podstawie przepisów prawa cywilnego. Tymczasem w przedmiotowej sprawie zwrot dofinansowania następuje na podstawie decyzji administracyjnej, co właśnie wywołuje największe komplikacje co do możliwości zaliczenia uiszczonego odszkodowania na poczet podlegającego zwrotowi dofinansowania." W uzasadnieniu ponadto organ wskazał, że należności z tytułu zwrotu dofinansowania stanowią niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym, do których, w oparciu o art. 67 ustawy o finansach publicznych z dnia 27 sierpnia 2009 r. (Dz. U. Nr 157, poz. 1240) mają odpowiednie zastosowanie przepisy działu III ordynacji podatkowej, zaś zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej, zobowiązanie podatkowe wygasa wskutek zapłaty, ale wg interpretacji sądów administracyjnych i doktryny, do wygaśnięcia zobowiązania podatkowego prowadzi wyłącznie dokonanie zapłaty przez samego podatnika, lub osobę upoważnioną przez niego z majątku podatnika, a nie przez osobę trzecią, za jaką organ uznał prezesa zarządu skarżącej spółki. Na poparcie swego stanowiska organ powołał orzecznictwo sądów administracyjnych, uznając, że zapłata przez M.S. nie mogła doprowadzić do wygaśnięcia zobowiązania tytułem zwrotu dofinansowania. Organ wskazał też, że oparł się w swoich rozważaniach na wykładni językowej przepisów, które nie dają podstaw prawnych, aby zaliczyć dokonaną wpłatę na poczet zwrotu dofinansowania i zastrzegł, że sprawa wymaga dokonania szeroko zakreślonej wykładni funkcjonalnej przepisów prawa, co nie jest domeną organów administracji publicznej, lecz sądów.

Zdaniem Strony okoliczność naprawienia szkody w związku z wykonaniem prawomocnego wyroku karnego przez byłego prezesa zarządu powinna skutkować umorzeniem w tym zakresie postępowania w zakresie zwrotu dofinansowania (do wysokości wpłaty).

Zgodzić się należy ze stwierdzeniem organu, że sprawa ma rzeczywiście charakter precedensowy i brak czytelnych regulacji prawnych. Jednak w ocenie Sądu w niniejszej sprawie kwota która została zapłacona tytułem naprawienia szkody przez M.S. powinna zostać uwzględniona przy rozstrzyganiu o wysokości zwrotu dofinansowania. Kwota 51.639,80 zł została wpłacona w dniu (...).08.2018 na rachunek organu (co nie jest kwestionowane przez strony), jej wysokość jest bezsporna. Słusznie strona wskazuje, że kwota ta winna być zarachowana na poczet wykonania obowiązku zwrotu dofinansowania, którego dotyczy niniejsza sprawa. Zasadnie również Strona podnosi, że w przeciwnym razie, organ posiadałby dwa tytuły prawne: do prowadzenia egzekucji administracyjnej oraz egzekucji komorniczej, dotyczące de facto tej samej należności. Należność ta wynika z wysokości szkody majątkowej wyrządzonej poprzez wydatkowanie środków dofinansowania niezgodnie z przeznaczeniem (szkoda majątkowa jest w określonej wysokości).

Jak już wcześniej wskazano celem wydania decyzji w trybie art. 211 ust. 4 ustawy z 2005 r. o finansach publicznych jest odzyskanie środków wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem. W niniejszej sprawie określono wysokość szkody i do tego szkoda ta była rzeczywista. Skoro szkoda była w wysokości równej kwocie wykorzystania niezgodnie z przeznaczeniem dofinansowania i organ określił jej wysokość, to należy uwzględnić wpłatę z tytułu naprawienia szkody przez podmiot, który został zobowiązany na podstawie wyroku karnego do jej naprawienia. Jak już wcześniej wskazano szkoda będąca podstawą określenia kwoty do zwrotu jest instytucją hybrydową mającą cechy roszczenia cywilnego, a więc do zwrotu tej kwoty winny mieć również zastosowanie przepisy dotyczące naprawienia szkody, a nie tylko wprost przepis art. 59 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej.

Sąd zgadza się z twierdzeniem, że obowiązek zapłaty podatku istnieje w relacji podatnik - organ podatkowy. Również podziela poglądy orzecznictwa powołane przez organ w zakresie dotyczącym zapłaty podatku. W niniejszej sprawie nie mają one jednak zastosowania wprost. Wskazać należy, że odpowiednie stosowanie przepisów (w niniejszej sprawie działu III Ordynacji podatkowej) polega na tym, że niektóre z nich stosowane są wprost, inne ulegają modyfikacji, a jeszcze inne w ogóle nie mogą być stosowane. W niniejszej sprawie z uwagi na charakter jaki ma zwrot dofinansowania nie można zrównywać go ze zobowiązaniem podatkowym.

W ocenie Sądu brak jest podstaw prawnych do ściągania od strony niniejszego postępowania kwoty, która już została zapłacona tytułem naprawienia szkody. Sąd w sprawie karnej na podstawie art. 46 § 1 Kodeksu karnego orzekł o obowiązku naprawienia szkody na tej samej podstawie faktycznej, na której opiera się zaskarżona decyzja. Zarówno obowiązek naprawienia szkody, jak i określony w decyzji obowiązek zwrotu dofinansowania, mają ten sam cel - wyrównanie zaistniałego wskutek nieprawidłowego wykorzystania środków z dofinansowania uszczerbku majątkowego po stronie organu/ budżetu UE.

Cel ten został zrealizowany w odniesieniu do wpłaconej przez M.S. kwoty. Należy podkreślić, że jakkolwiek wyrok w sprawie karnej wydano przeciwko osobie fizycznej, i to osoba fizyczna zapłaciła zasądzoną kwotę tytułem naprawienia szkody, to jednak postępowania, zarówno karne, jak i administracyjne, dotyczyły rozliczeń samej spółki, która była stroną umowy o dofinansowanie.

Nie można pomijać okoliczności, że zapłaty dokonał były prezes zarządu skarżącej spółki, który reprezentował ją przy zawieraniu i przy wykonywaniu umowy o dofinansowanie.

Zakładany cel przepisów ustawy o finansach publicznych dotyczący zwrotu dofinansowania został osiągnięty wskutek wykonania obowiązku naprawienia szkody. Nie można drugi raz egzekwować tej samej kwoty, bowiem - jak słusznie wskazuje Strona - po stronie organu nastąpiłoby nieuzasadnione przysporzenie majątkowe. W niniejszej sprawie należy uznać, że w zakresie w jakim wykonany został wyrok karny co do orzeczonego w nim obowiązku naprawienia szkody, został zrealizowany obowiązek zwrotu dofinansowania na podstawie przepisów ustawy o finansach publicznych, wobec czego w postępowaniu okoliczność ta winna zostać uwzględniona. Organ w swoich ustaleniach nie może pomijać żadnych okoliczności istotnych w zakresie ustalenia stanu faktycznego, a niewątpliwie takim istotnym ustaleniem stanu faktycznego była wysokość szkody oraz okoliczność jej naprawienia w związku z wykonaniem zobowiązania nałożonego wyrokiem karnym. Skoro strona na etapie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przedłożyła dowód, że szkoda została naprawiona do wysokości 51.639,80 zł to okoliczności tej nie można pominąć przy wydaniu decyzji o zwrocie dofinansowania, która jest powiązana z istnieniem szkody. Należało ustalić wysokość istniejącej szkody w dniu wydania zaskarżonej decyzji.

Nie ma racji organ wskazując, że należność ta powinna zostać zaliczona przez organ jako wpłata z tytułu odszkodowania - zgodnie z art. 5 ust. 2 pkt 6 ustawy o finansach publicznych z 2009 r. - jako odszkodowanie należne jednostkom sektora finansów publicznych które to odszkodowanie stanowi środki publiczne. Stwierdzenie organu wskazuje, że kwota wpłacona przez M.S. tytułem naprawienia szkody - do czego zobowiązany był na mocy wyroku karnego - organ traktuje jako odszkodowanie z innego tytułu niż z tytułu naprawienia szkody wynikłej z wykorzystania niezgodnie z przeznaczeniem środków dofinansowania. Inaczej mówiąc, zdaniem organu nie jest to naprawienie szkody w kwocie równej wykorzystanym niezgodnie z przeznaczeniem środków dofinansowania ale zapłata odszkodowania określonego w art. 5 ust. 2 pkt 6 ustawy o finansach publicznych z 2009 r. Jednak organ nie wskazał na istnienie szkody z innego tytułu. W ocenie Sądu naprawienie szkody było niczym innym jak dokonaniem zwrotu dofinansowania wykorzystanego niezgodnie z przeznaczeniem. Okoliczność ta bezpośrednio skutkuje na określenie kwoty dofinansowania do zwrotu. Z tego też względu za zasadny należy uznać zarzut błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 211 ust. 1 i ust. 4 ustawy o finansach publicznych.

Organ nieprawidłowo powołał się na przepis art. 67 ust. 1 oraz art. 207 ustawy o finansach publicznych z 2009 r., zamiast na przepisy ustawy o finansach publicznych z 2005 r. Naruszenie to jednak nie stanowiło podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji, gdyż obie ustawy o finansach publicznych zobowiązywały organ do wydania decyzji określającej kwotę przypadającą do zwrotu i termin od którego nalicza się odsetki. W obu też ustawach odwołano się w sprawach nieuregulowanych do odpowiedniego stosowania przepisów działu III Ordynacji podatkowej. Ponadto w podstawie prawnej decyzji prawidłowo został powołany art. 211 ustawy o finansach publicznych z 2005 r. w związku z art. 113 ust. 1 ustawy wprowadzającej ustawę o finansach publicznych.

Podsumowując, podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji było pominięcie przez organ na etapie rozstrzygania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy okoliczności jaką było naprawienie szkody w wysokości wpłaconej kwoty przez M.S. co miało wpływ na określenie w nieprawidłowej wysokości kwoty do zwrotu. Wbrew twierdzeniom organu okoliczność ta miała znaczenie w niniejszej sprawie, co wyjaśniono powyżej. W konsekwencji organ naruszył art. 211 ust. 4 ustawy o finansach publicznych w zw. z art. 2 pkt 7 rozporządzenia 1083/2006, a naruszenie to miało wpływ na rozstrzygnięcie. Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni ocenę prawną odnoszącą się do dokonanej przez M.S. płatności. Z akt nie wynika by Strona czy też M.S. uregulował odsetki od (...) sierpnia 2010 r. do dnia dokonania zwrotu. Z tego też względu w ocenie Sądu nie ma wystarczających podstaw do stwierdzenia, że prowadzone postępowanie w zakresie zwrotu dofinansowania stało się bezprzedmiotowe.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.

--2

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.