Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 748492

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim
z dnia 3 listopada 2010 r.
I SA/Go 353/10

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Grzęda.

Sędziowie WSA: Stefan Kowalczyk (spr.), Alina Rzepecka.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2010 r. sprawy ze skargi I.P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie wartości celnej towaru, podatku akcyzowego, podatku od towarów i usług oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Skarżący, I.P. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia (...) lutego 2010 r. nr (...), utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia (...).12. 2009 r. nr (...), określającą dla objętego procedurą dopuszczenia do wolnego obrotu, sprowadzonego ze Szwajcarii używanego samochodu osobowego marki (...) wartość celną, kwotę wynikającą z długu celnego, podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu, prawidłową kwotę podatku akcyzowego oraz prawidłową kwotę podatku od towarów i usług.

Z akt sprawy wynika że:

W dniu (...).01.2008 r. skarżący I.P. zgłosił do procedury dopuszczenia do obrotu sprowadzony ze Szwajcarii, używany samochód osobowy marki (...) o pojemności silnika 2295 cm3, rok produkcji 2002. Skarżący zadeklarował wartość pojazdu na kwotę 3.200 CHF, zgodnie z załączonym do zgłoszenia celnego rachunkiem, bez numeru, z dnia (...).01.2008 r., którego wystawcą była firma F ze Szwajcarii.

Po zwolnieniu towaru organ celny drogą urzędową otrzymał pismo administracji celnej Szwajcarii nr (...) z dnia (...).12.2007 r. w którym władze celne Szwajcarii nie potwierdziły autentyczności przedstawionego przez stronę rachunku wskazując, że widniejący na dołączonym do zgłoszenia celnego dokumencie podmiot (sprzedający) - nie istnieje oraz, że nie istnieje również adres pod, którym miał się znajdować.

W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Celnego postanowieniem z dnia (...) sierpnia 2009 r. wszczął z urzędu postępowanie w niniejszej sprawie.

Po przeprowadzeniu postępowania Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z dnia (...).12.009 r. nr (...), określił wartość celną sprowadzonego przez skarżącego samochodu osobowego marki (...) w wysokości 16.333 zł, kwotę wynikającą z długu celnego, podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu, w wysokości 931 zł, kwotę podatku akcyzowego w wysokości 2.443 zł oraz kwotę podatku od towarów i usług w wysokości 4.490 zł.

W uzasadnieniu organ podkreślił, iż wobec niemożności zastosowania przy określeniu wartości celnej pojazdu art. 29-30 WKC, wartość tą określono na podstawie art. 31 ust. 1 WKC. Jednocześnie uwzględniono przy ustaleniu tej wartości to, że przy ustalaniu wartości metodą ostatniej szansy, nie można dokonać jej na podstawie cen sprzedaży na obszarze UE pojazdów wytworzonych na obszarze UE, ale na podstawie pojazdu identycznego lub podobnego wyprodukowanego w innych krajach.

Jako podstawę do powyższych ustaleń przyjęto określoną przez powołanego przez organ pierwszej instancji biegłego rzeczoznawcę, wartość pojazdu (...) w kwocie 38.600 złotych. Biegły w opinii z dnia (...) września 2009 r., na podstawie przesłanych dokumentów oraz załączonej do zgłoszenia celnego opinii technicznej nr (...) z dnia (...).01.2008 r. określającej stan techniczny pojazdu w momencie jego sprowadzenia - ustalił wartość brutto pojazdu (...) będącego przedmiotem postępowania na rynku polskim, na dzień odprawy celnej na kwotę 24.900,00 zł.

Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie, w której zarzucił zaskarżonej decyzji:

-

błędne ustalenie stanu faktycznego, poprzez przyjęcie, że w chwili dokonywania zakupu samochodu podmiot sprzedający nie istniał oraz, że samochód wymieniony w opinii jest porównywalny z samochodem importowanym,

-

naruszenia prawa materialnego, to jest art. 30 ust. 2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego w zw. z art. 122 ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie bez postępowania wyjaśniającego, że brak jest dowodów dokonywania importu takich samych albo innych samochodów na obszar Unii Europejskiej, co wpłynęło na wysokość danin publicznych,

-

naruszenie prawa materialnego, to jest art. 31 ust. 2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie wyższej wartości pojazdu.

Skarżący w uzasadnieniu wskazał na błędne przyjęcie, że samochód importowany i wymieniony w opinii biegłego rzeczoznawcy z zakresu techniki samochodowej i ruchu drogowego są porównywalne. Tym samym opinia zawiera zawyżone dane, które stały się podstawą decyzji.

Zarzucił również, że nie zebrano danych wskazujących na to czy firma sprzedająca samochody istniała w chwili dokonywania sprzedaży.

Po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia (...).02.2010 r. nr (...) organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu wyjaśnił, że w momencie przyjmowania zgłoszenia celnego organ celny ocenia jedynie jego poprawność formalną i nie ma możliwości dokonania oceny rzetelności danych zawartych przez importera. Dane te przyjmowane są jedynie jako deklaracja - oświadczenie, które w późniejszym okresie może zostać poddane bardziej szczegółowej kontroli merytorycznej, zgodnie z przepisami obowiązującego prawa celnego.

Wskazał też, że w świetle art. 78 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, po zwolnieniu towarów organ celny, w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu celnym, może w szczególności kontrolować dokumenty i dane handlowe dotyczące operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem celnym. W celu sprawdzenia autentyczności załączonych dokumentów handlowych, organ celny może skierować je do weryfikacji do władz celnych kraju eksportu.

Dyrektor Izby Celnej wskazał, że organy orzekające uwzględniły przy wydawaniu decyzji pismo Dyrekcji Celnej, Sekcji Dochodzeń Sprawdzeń nr (...) z dnia (...) grudnia 2007 r. zawierające informację, że wystawca rachunku firma F nie istnieje oraz, że nie istnieje adres wskazany na fakturze sprzedającego

Organ odwoławczy wskazał przy tym, że zgodnie z art. 62 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego w związku z art. 199 przepisów wykonawczych złożenie zgłoszenia celnego podpisanego przez zgłaszającego lub jego przedstawiciela jest równoznaczne ze złożeniem przez zgłaszającego oświadczenia o prawdziwości danych zawartych w zgłoszeniu celnym oraz autentyczności załączonych do niego dokumentów. W świetle obowiązujących przepisów, za prawidłowe złożenie wniosku o objęcie towaru właściwą procedurą celną odpowiedzialna jest strona, która powinna dołączyć wymagane dokumenty. Podmiot dokonujący obrotu towarowego z zagranicą ma obowiązek złożenia do odprawy celnej dokumentów rzetelnie odpowiadających m.in. rodzajowi, ilości i wartości towaru z jego rzeczywistym stanem.

Dyrektor Izby Celnej powołał się także na art. 180 ordynacji podatkowej, zgodnie z którym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Wskazał, że z kolei w myśl art. 86 ustawy Prawo celne, organ celny może przyjąć jako dowód w postępowaniu dokumenty sporządzone przez organy celne państwa obcego lub inne uprawnione podmioty państwa obcego. Organy celne nie mają uprawnienia do kwestionowania uzyskanych drogą oficjalną wyników weryfikacji, ani do domagania się od władz weryfikujących udowodnienia, że weryfikacja została przeprowadzona zgodnie z właściwymi przepisami obowiązującymi w danym kraju.

Według organu odwoławczego w zaistniałej sytuacji organ celny pierwszej instancji zasadnie uznał, że zaszły uzasadnione wątpliwości co do tego, czy zadeklarowana wartość celna stanowi cenę faktycznie należną lub zapłaconą za importowany pojazd.

Wystąpienie owych uzasadnionych wątpliwości pozwoliło, zgodnie z art. 181a rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/1992 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny - zwanego dalej RWKC, na ustalenie wartości celnej inną metodą, niż metoda wartości transakcyjnej. Organ wskazał następnie sposób określenia wartości celnej towaru w rozpatrywanej sprawie. Wykluczając możliwość ustalenia wartości celnej sprowadzonego używanego samochodu osobowego metodą wartości transakcyjnej identycznych towarów, metodą wartości transakcyjnej podobnych towarów, metodą wartości opartej na cenie jednostkowej oraz metodą wartości kalkulowanej - z podaniem przyczyn tego wykluczenia - organ przyjął zasady wynikające z art. 181a rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/1992 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, czyli metodę tzw. ostatniej szansy. Na tej podstawie stwierdził, że zgodnie z postanowieniami Porozumienia w sprawie stosowania art. VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r., w przypadku ustalania wartości celnej przywożonych używanych pojazdów samochodowych w oparciu o wymienioną metodę tzw. ostatniej szansy, istnieje możliwość skorzystania z opinii rzeczoznawców, wyspecjalizowanych katalogów, czasopism zawierających ceny rynkowe pojazdów, w których wydawca zestawia średnie ceny pojazdów samochodowych (osobowych, terenowych, dostawczych, ciężarowych) na podstawie ogólnokrajowych badań rzeczoznawczych, prowadzonych w sposób fachowy przez specjalistów w dziedzinie motoryzacji (np. Eurotax, Info Ekspert).

Jak podał organ, w przypadku używanych pojazdów samochodowych ta metoda pozwala na właściwe uwzględnienie indywidualnych cech pojazdu używanego, również wtedy (albo szczególnie wtedy), gdy określone one zostają przez rzeczoznawcę w specjalistycznej opinii technicznej. W rozpatrywanej sprawie organ celny ustalając wartość celną metodą zastępczą zgodnie z dyspozycją art. 31 WKC, jako punkt wyjścia przyjął wartość przedmiotowego pojazdu określoną w opinii nr (...) z dnia (...) września 2009 r. i przy ustalaniu tej wartości pomniejszył jej wielkość o należności celne, podatek od towarów i usług oraz o podatek akcyzowy pobierane w związku z importem towaru.

Odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego naruszenia art. 122 ordynacji podatkowej Dyrektor Izby Celnej wskazał, że zarówno organ odwoławczy jak i Naczelnik Urzędu Celnego działali na podstawie i w granicach prawa, tj. przepisów Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Realizując zaś wyrażoną w art. 122 ordynacji podatkowej zasadę dochodzenia prawdy obiektywnej, organ I instancji w postępowaniu zapewnił przestrzeganie wszystkich wskazanych w ustawie reguł postępowania dowodowego i zgodnie z treścią art. 187 § 1 ordynacji podatkowej w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy, zarówno zebrany przez organy celne, jak i przedstawiony przez stronę. W postępowaniu dowodowym dążył, na podstawie całości zebranego materiału dowodowego, do rzetelnego ustalenia faktów, zgodnie z zasadą bezstronności. Zaznaczył też, że w myśl powyższej zasady organy celne kierują się w swoim postępowaniu obiektywizmem, zbierają materiał dowodowy z uwzględnieniem okoliczności korzystnych jak i niekorzystnych dla określenia sytuacji prawnomaterialnej strony postępowania, analizują i oceniają materiał dowodowy z uwzględnieniem wszystkich okoliczności w ich wzajemnym powiązaniu oraz przyjmują jako podstawę decyzji tylko fakty ujawnione w toku postępowania.

Od decyzji Dyrektora Izby Celnej skarżący złożył skargę, w której wniósł o uchylenie decyzji obu instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania podnosząc zarzuty naruszenia prawa materialnego:

-

art. 181a ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. poprzez nieudowodnienie przesłanek dających podstawę do kwestionowania wartości celnej towaru,

-

art. 30 ust. 2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego w zw. art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa (t.j. z 2005 r., Dz. U. Nr 8, poz. 60) poprzez jego niezastosowanie, w wyniku czego mylnie przyjęto, bez żadnego postępowania wyjaśniającego, iż nie ma żadnych innych dowodów dokonywania importu na obszar Unii Europejskiej takich samych albo innych samochodów, co wpłynęło niewątpliwie na wysokość danin publicznych,

-

naruszenie prawa materialnego - art. 31 ust. 2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego poprzez niezastosowanie, w wyniku czego przyjęto wyższą z dwóch wartości

W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, iż sprowadzony przez niego samochód (...) oraz samochód (...) wymieniony w opinii rzeczoznawcy są nieporównywalne i posiadają inne parametry techniczne.

Zdaniem skarżącego brak jest aktach sprawy dowodów na poszukiwanie lub próby znalezienia jakichkolwiek danych umożliwiających zastosowanie jednej z wielu metod określenia wartości celnej towaru poprzedzających powołanie biegłego. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera jedynie wymienienie przepisów, które winny mieć zastosowanie.

Zdaniem skarżącego Wspólnotowy Kodeks Celny kategorycznie zakazuje postępowania, które zmierza do wyboru wyższej wartości z dwóch: jednej ustalonej przez rzeczoznawcę przy dokonywaniu importu (zawyżonej) od której obliczono należności celno-podatkowe, drugiej w toku postępowania celnego po weryfikacji faktury w szwajcarskich władzach celnych.

Dyrektor Izby Celnej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, bowiem zdaniem organu zgłoszone w niej zarzuty są niezasadne. Organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i argumentację w sprawie. Odpowiadając na zarzuty zawarte w skardze organ stwierdził, że wobec braku dokumentu transakcyjnego organy celne słusznie podjęły czynności celem określenia prawidłowej wartości celnej metodami zastępczymi.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

W myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. Nr 153, poz. 1269 / właściwość sądów administracyjnych obejmuje sprawowanie kontroli decyzji i innych rozstrzygnięć administracyjnych, w oparciu o kryterium ich zgodności z prawem. Uchylenie przez sąd zaskarżonego aktu następuje tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub w wyniku naruszenia przepisów prawa materialnego, mających wpływ na wynik sprawy, stosownie do art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej p.p.s.a.).

Po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji, mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy, Sąd stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Co do zarzutu dotyczącego przyjęcia zawyżonej, wartości rynkowej sprowadzonego przez skarżącego pojazdu marki (...), a wynikającej z uwzględnionej przez organ opinii technicznej nr (...) z dnia 30 września 2009 r., należy wyjaśnić, iż na gruncie przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L Nr 302 z 19 października 1992 r. ze zm. - WKC), rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L Nr 253 z 11 października 1993 r. ze zm. - RWKC) oraz ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622) organy celne są uprawnione do kwestionowania wiarygodności dokumentów transakcyjnych (rachunku, faktury) załączonych do zgłoszenia celnego, nie tylko pod względem formalnym lecz także pod względem materialnym, tj. co do ceny towaru. Wartość transakcyjna nie może być przyjęta za wartość celną w przypadku, gdy organ celny z uzasadnionych przyczyn zakwestionował wiarygodność lub dokładność informacji czy dokumentów służących do określenia wartości celnej, które dołącza się do zgłoszenia celnego.

Na podstawie art. 78 ust. 2 WKC organy celne po zwolnieniu towarów mogą w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu przystąpić do kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozu i wywozu towarów objętych zgłoszeniem. W razie, gdy z kontroli zgłoszenia lub kontroli po zwolnieniu towarów wynika, że przepisy regulujące właściwą procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane, organy celne podejmują niezbędne działanie w celu uregulowania sytuacji, biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują (art. 78 ust. 3 WKC).

Organ celny ma zatem uprawnienie do kontroli dokumentów i danych załączonych do zgłoszenia, przy czym w postępowaniu weryfikacyjnym, jak wskazano powyżej, może być badana nie tylko autentyczność formalna przedłożonego dowodu zakupu, tzn. czy nie został on sfałszowany, ale także jego autentyczność materialna, co do ceny towaru.

Sąd podziela stanowisko organów celnych zaprezentowane w decyzjach obu instancji, iż organy te miały podstawę do zakwestionowania wskazanej przez skarżącego wartości celnej towaru. W dniu (...).01.2009 r. zgłosił on do procedury dopuszczenia do wolnego obrotu używany samochód osobowy marki (...). Z załączonego do zgłoszenia celnego rachunku z dnia (...).01.2008 r. wynikało, iż nabył ten samochód za kwotę 3.200 CHF. W przypadku samochodów sprowadzanych ze Szwajcarii, wątpliwości organów celnych co do załączanych do zgłoszenia celnego dokumentów zakupu (faktury, rachunku) dotyczyły wielu spraw - nie tylko tej rozpoznawanej obecnie - i to zarówno co do firm występujących w roli sprzedawców samochodów, jak również co do ceny transakcyjnej zakupionych pojazdów. W zaistniałej sytuacji Ministerstwo Finansów wystąpiło do szwajcarskiej administracji celnej z prośbą o pomoc w ustaleniu rzeczywistych stanów faktycznych, w sprawach dotyczących sprzedaży pojazdów przez firmę F. O pomoc zwrócono się z uwagi na wątpliwości odnośnie wiarygodności dokumentów przedkładanych do odprawy przez różnych zgłaszających. Na zapytanie polskich organów celnych, szwajcarska administracja celna przekazała informację odnośnie firmy F nr (...) z dnia (...) grudnia 2007 r. iż nie firma ta nie istnieje oraz nie istnieje adres wskazany w fakturze.

Przytoczona informacja, uzyskana została od szwajcarskich organów celnych wobec czego polskie organy celne miały pełne prawo przyjąć, że mimo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego wątpliwości, o których mowa w art. 118a RWKC nadal istnieją. Skoro szwajcarskie władze nie były w stanie potwierdzić istnienia na ich rynku firmy zbywcy figurującego na dokumencie dotyczącym transakcji, przedstawionym przy zgłoszeniu celnym spornego pojazdu, uprawniony i logiczny był wniosek, że także kwota zakupu podana w sporządzonej w ten sposób dokumentacji, nie odzwierciedlała rzeczywistej ceny (wartości) transakcyjnej. Dokument sporządzony przez szwajcarskie organy celne w ramach dokonanej przez ten organ weryfikacji został oceniony przez organy celne jako dowód potwierdzający występowanie w sprawie uzasadnionych wątpliwości co do wiarygodności ceny transakcyjnej w rozumieniu art. 181a RWKC. Na mocy art. 86 ustawy Prawo celne organ celny przyjmuje jako dowód w postępowaniu dokumenty sporządzone przez organy celne państwa obcego lub inne uprawnione podmioty państwa obcego. Takie uregulowanie stwarza możliwość oparcia ustaleń postępowania na dokumentach pochodzących z obcego państwa.

W ocenie Sądu bezpodstawne są także zarzuty skarżącego co do sformułowania w nim zawartego, z którego w ocenie skarżącego, wynika, iż firma, której fakturę przedłożył przy zgłoszeniu celnym nie istniała w momencie wystawiania dokumentu przez organ szwajcarski, podczas gdy import samochodu miał miejsce kilka lat wcześniej. Przypomnieć wobec tego należy, iż rachunek przedłożony przez skarżącego datowany był na dzień (...).01.2008 r. a pismo nr (...) nosi datę (...) grudnia 2007 r. Tak więc informacja ta została sporządzona w okresie bardzo zbliżonym do daty wystawienia rachunku. Niezależnie od tego podkreślenia wymaga, iż z informacji tej wynika, że nie ma też takiego adresu w (...). Wobec tego przez podmiot wymieniony w fakturze nie mogła być ona wystawiona.

Organy celne ustalając wartość celną importowanego pojazdu wzięły pod uwagę opinię nr (...) z dnia (...) września 2009 r., z której wynika, że przy jej opracowaniu została uwzględniona opinia techniczna nr (...) z dnia (...).01.2008 r. W przyjętych założeniach do ustalenia wartości pojazdu biegły wskazał, że uwzględniając stan techniczny pojazdu wynikający z opinii technicznej (...), zastosował określone w niej współczynniki zużycia oraz poszczególne korekty.

Co do zarzutu skarżącego odnośnie odmienności przyjętego do wyceny przez biegłego samochodu marki (...), w stosunku do samochodu importowanego przez skarżącego, wskazać należy że zarzut ten sformułowany został ogólnikowo przez podanie, że różnią się one parametrami. Skarżący jednakże nie sprecyzował tych parametrów zarówno w odwołaniu od decyzji organu I instancji jak również w skardze do tutejszego Sądu. Nie skorzystał też w tym zakresie z możliwości jakie miał w toku postępowania przed obiema instancjami i nie wnosił uwag co do zgromadzonego materiału dowodowego, po prawidłowym zawiadomieniu go o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i prawem do wypowiedzenia się na jego temat.

Tak więc w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, organy celne miały podstawy do odstąpienia od wartości transakcyjnej, jako wartości celnej i wykorzystania do jej ustalenia zastępczych metod, o których mowa w art. 30 i art. 31 WKC. W zaskarżonej decyzji organ celny szczegółowo wyjaśnił zasady takiego ustalania wartości celnej w odniesieniu do używanych pojazdów samochodowych. Należało też uznać za prawidłowe postępowanie organów celnych, które zleciły rzeczoznawcy opracowanie stosownej opinii, którą przyjęto następnie jako podstawę ustalenia wartości celnej towaru, a z której bez wątpienia wynikało, że został uwzględniony konkretny stan techniczny samochodu, istniejący w chwili sprowadzenia go do Polski. Otrzymaną po korektach kwotę 24.900,00 zł, stanowiącą wartość rynkową brutto, pomniejszono dodatkowo o podatek od towarów i usług, podatek akcyzowy i jeszcze o cło. W ten sposób wartość celną sprowadzonego przez skarżącego używanego samochodu osobowego marki (...), objętego procedurą dopuszczenia do obrotu na podstawie zgłoszenia celnego z dnia (...).012008 r. ustalono metodą zastępczą na kwotę 16.333 zł i w ocenie Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy, taki sposób wyliczenia wartości celnej spornego pojazdu samochodowego należało uznać za prawidłowy. W tym stanie rzeczy, zarzuty zgłoszone w skardze okazały się niezasadne. Ocena zgromadzonych w sprawie dowodów, dokonana przez organy celne, nie przekroczyła bowiem granic zakreślonych w treści art. 191 Ordynacji podatkowej, organy nie uchybiły też obowiązkowi wyczerpującego rozpatrzenia całości zebranego w sprawie materiału dowodowego (art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej). Materiał ten pozwolił dokonać w trakcie postępowania ustaleń dotyczących niewiarygodności formalnej (nieistniejąca firma) załączonego do zgłoszenia celnego rachunku, w konsekwencji czego wartość celną spornego pojazdu ustalono metodą zastępczą na podstawie art. 31 ust. 1 WKC, z należytym wykorzystaniem opinii biegłego rzeczoznawcy. W tym elemencie postępowania organ posłużył się opinią z dnia (...) września 2009 r. (...). Sąd w działaniach organów celnych nie dopatrzył się naruszenia art. 122 ordynacji podatkowej ani obowiązku wszechstronnego zgromadzenia i rozpatrzenia materiału dowodowego. Nie można bowiem przyjmować, że w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie nie odpowiada oczekiwaniom strony i zostało wydane w wyniku odmiennej oceny dowodów od tej, jakiej domagała się strona, postępowanie prowadzone było w sposób naruszający naczelne zasady postępowania ujęte w przepisach ustawy Ordynacja podatkowa. Z uwagi na powyższe, wobec niestwierdzenia, aby zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, jak też by została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji.

Sędzia WSA A. Rzepecka Sędzia NSA J. Grzęda Sędzia WSA S. Kowalczyk

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.