Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2046591

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim
z dnia 11 maja 2016 r.
I SA/Go 339/15
Postępowanie w przedmiocie określenia solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Rzepecka.

Sędziowie WSA: Jacek Niedzielski, Barbara Rennert (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2016 r. na rozprawie sprawy ze skargi W.L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości fundacji z tytułu rozliczenia dotacji uchyla zaskarżoną decyzję.

Uzasadnienie faktyczne

W dniu 8 lipca 2015 r. W.L. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z (...) lutego 2015 r. nr (...), utrzymującą w mocy decyzję wydaną przez Marszałka Województwa z (...) stycznia 2015 r. nr (...) w przedmiocie przeniesienia odpowiedzialności solidarnie z Bankiem (...) na skarżącego za zobowiązania z tytułu zaległości Banku (...) w kwocie 7.054,45 zł wraz z odsetkami jak od zaległości podatkowych, liczonymi od (...) stycznia 2012 r. do dnia zapłaty.

Powyższa skarga została wywiedziona na tle następującego stanu faktycznego sprawy.

Województwo w dniu (...) maja 2011 r. zawarło z fundacją (...), reprezentowaną w dniu zawarcia umowy przez prezesa W.L., umowę o wsparcie realizacji zadania publicznego pod nazwą: "Pomoc społeczna, w tym pomocy rodzinom i osobom w trudnej sytuacji życiowej oraz wyrównywanie szans tych rodzin i osób". Termin realizacji zadania ustalono na okres od dnia zawarcia umowy do (...) grudnia 2011 r. W ramach podpisanej umowy Województwo zobowiązało się do przekazania na realizację zadania kwoty dotacji w wysokości 12.000 zł (§ 3 umowy), przy czym Bank (...) zobowiązany był zachować 8,39% udział dotacji w całkowitych kosztach zadania publicznego (143.047,20 zł). Bank (...) był zobowiązany wykorzystać przekazaną mu dotację do (...) grudnia 2011 r., a kwotę dotacji niewykorzystanej w tym terminie zwrócić w terminie 15 dni od dnia zakończenia realizacji zadania publicznego (§ 11 umowy). W umowie zaznaczono również, że od kwoty dotacji pobranej w nadmiernej wysokości naliczane są odsetki jak dla zaległości podatkowych.

Ze znajdującego się w aktach administracyjnych odpisu aktualnego Krajowego Rejestru Sądowego Rejestru Stowarzyszeń (...) według stanu na dzień (...) czerwca 2010 r. organem uprawnionym do reprezentacji fundacji (...) był zarząd, w skład którego wchodzili: członek D.Z. oraz prezes W.L. Jednym z członków pięcioosobowej rady fundacji był J.M.

Sprawozdanie z wykonania opisanego wyżej zadania publicznego złożył w lutym 2012 r. ówczesny prezes fundacji P.B., który pismem z (...) stycznia 2012 r. zwrócił się do Urzędu Marszałkowskiego z prośbą o przedłużenie terminu złożenia ww. sprawozdania, uzasadniając to zmianą od (...) stycznia 2012 r. zarządu Banku (...). W kolejnym piśmie - z (...) marca 2012 r., poprzedzającym złożenie korekty sprawozdania prezes P.B. wskazywał na zmianę zarządu z dniem (...) stycznia 2012 r.

Pismem z (...) kwietnia 2012 r. J.M. poinformował Urząd Marszałkowski, że z dniem (...) marca 2012 r. fundacja przestała istnieć i został zmuszony do wystąpienia z wnioskiem do Sądu Rejonowego o wykreślenie jej z KRS. Postanowieniem z (...) maja 2012 r. Sąd Rejonowy wykreślił dotychczasowy zarząd fundacji, którego prezesem był P.B. i w oparciu o uchwałę rady fundacji Banku (...) z (...) marca 2012 r. wpisał otwarcie likwidacji oraz J.M. jako osobę likwidatora.

Decyzją z (...) czerwca 2012 r. Marszałek Województwa określił Bankowi (...) kwotę dotacji niewykorzystaną w terminie realizacji zadania w wysokości 6.000 zł oraz kwotę dotacji pobraną w nadmiernej wysokości podlegającej zwrotowi z uwagi na przekroczenie przez Bank (...) limitu procentowego udziału dotacji w całkowitych kosztach zadania w wysokości 1.054,45 zł, wskazując że podlegają one zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości jak dla zaległości podatkowych naliczonymi od 16 dnia po terminie upływu zwrotu dotacji, tj. od (...) stycznia 2012 r. Marszałek uznał, że nieudokumentowanie wydatków z dotacji w wysokości 6.000 zł w terminie realizacji zadania (od (...) maja do (...) grudnia 2011 r.) jest niewykorzystaniem przekazanych środków finansowych z dotacji, które podlegają zwrotowi w terminie określonym w art. 251 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240 z późn. zm.; dalej: "u.f.p."). Natomiast odnośnie kwoty 1.054,45 zł wskazał, że przekroczenie limitu udziału dotacji w całkowitych kosztach zadania publicznego o więcej niż 10% jest pobraniem dotacji w nadmiernej wysokości, która podlega zwrotowi zgodnie z przepisami art. 252 u.f.p.

Powyższa decyzja stała się ostateczna i w oparciu o nią Marszałek Województwa wystawił (...) listopada 2012 r. przeciwko Bankowi (...) tytuł wykonawczy, który skierował do egzekucji. Postanowieniem z (...) kwietnia 2013 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego umorzył postępowanie egzekucyjne, ponieważ egzekucja prowadzona przeciwko fundacji nie dała wyniku, gdyż nie ujawniono mienia, z którego można ją prowadzić.

Postanowieniami z (...) sierpnia 2014 r. Marszałek Województwa, jak zaznaczył "w związku z prowadzonym postępowaniem w sprawie przeniesienia odpowiedzialności za zobowiązania z tytułu zaległości Banku (...)", wszczął wobec W.L. i D.Z. postępowania w sprawie ustalenia im wysokości zobowiązania podatkowego. Następnie decyzją z (...) września 2014 r. orzekł o przeniesieniu odpowiedzialności solidarnie na W.L. oraz D.Z. za zobowiązania z tytułu zaległości Banku (...) w kwocie 7.054,45 zł oraz odsetki od ww. zaległości podatkowej, liczone od dnia (...) stycznia 2012 r. do dnia zapłaty.

Po rozpoznaniu wniesionego przez W.L. odwołania od ww. decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z (...) grudnia 2014 r. uchyliło zaskarżone orzeczenie i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy wskazał, że Marszałek wydał jedną decyzję o przeniesieniu odpowiedzialności za zaległości Banku (...) na W.L. i D.Z., zamiast przeprowadzić postępowanie zakończone ewentualnymi decyzjami o odpowiedzialności każdego z nich solidarnie z pomiotem, który reprezentowali. Podkreślił, że z zaskarżonej decyzji nie wynika jakiego okresu dotyczy przeniesiona odpowiedzialność ani jakiego roku dotyczą zaległości. Zarzucił organowi pierwszej instancji, że nie wykazał w zaskarżonej decyzji, iż zaległości dotyczą zobowiązań powstałych w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu i w tym kontekście nie uzasadnił w jakim okresie W.L. reprezentował Bank (...).

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z (...) stycznia 2015 r., Marszałek Województwa orzekł o przeniesieniu odpowiedzialności solidarnie z Bankiem (...) na W.L. za zobowiązania z tytułu zaległości Banku (...) w kwocie 7.054,45 zł wraz odsetkami od ww. zaległości podatkowej liczonymi od dnia 16 stycznia 2012 r. do dnia zapłaty. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ pierwszej instancji, powołując się na przepisy art. 116 § 1 i 2, art. 116a, art. 107 § 1 i 2 pkt 2, art. 108 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.; dalej: "Ordynacja podatkowa") stwierdził, że w stosunku do Banku (...) wydana została decyzja o zwrot należności w kwocie 7.054,45 zł wraz z odsetkami, następnie wszczęto postępowanie egzekucyjne, które zostało umorzone, ponieważ egzekucja nie dała wyniku, gdyż nie ujawniono mienia, z którego można prowadzić egzekucję, czyli egzekucja stała się bezskuteczna. W toku postępowania administracyjnego Bank (...), ani członkowie zarządu fundacji nie wykazali żadnego majątku, z którego można było przeprowadzić egzekucję. Wskazano również, że zobowiązanie powstało w okresie od (...) maja 2011 r. do (...) stycznia 2012 r., a jak wynika z KRS w tym okresie funkcję członków zarządu fundacji pełnili W.L. i D.Z.

Wskutek rozpatrzenia odwołania wniesionego przez skarżącego od powyższego rozstrzygnięcia, decyzją z (...) lutego 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, wskazując że nie ulega wątpliwości, iż postępowanie egzekucyjne prowadzone przeciwko fundacji zostało umorzone z uwagi na brak majątku nadającego się do egzekucji oraz, że członkowie zarządu fundacji nie złożyli w wymaganym terminie wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania układowego, nie wskazali okoliczności potwierdzających, iż niezgłoszenie tych wniosków nastąpiło bez ich winy i nie wskazali mienia fundacji, z którego egzekucja umożliwiałaby zaspokojenie zaległości w znacznej części. Zdaniem Kolegium zaistniały podstawy do przypisania solidarnej odpowiedzialności za zobowiązania fundacji członkom zarządu, którzy pełnili tę funkcję w czasie, gdy upłynął termin płatności zobowiązania. W ocenie organu odwoławczego taką odpowiedzialność ponosi W.L., który pełnił funkcję prezesa zarządu fundacji zarówno w czasie realizacji umowy zawartej z Województwem, jak również w okresie przewidzianym w tej umowie do ostatecznego rozliczenia kwoty dotacji ((...) stycznia 2012 r.). SKO stwierdziło, że z dokumentów KRS załączonych do akt sprawy wynika, iż zmiany w składzie zarządu Banku (...) nastąpiły dopiero w maju 2012 r., a zatem już po terminie rozliczenia dotacji i po powstaniu zobowiązania określonego następnie decyzją Marszałka Województwa z (...) czerwca 2012 r.

W złożonej na powyższą decyzję skardze W.L. stwierdził, że w dalszym ciągu nie czuje się zobowiązany do spłaty dotacji, a przeniesienia odpowiedzialności na niego nie powinno mieć miejsca, ponieważ nie ma takiego prawa, aby pociągnąć go do odpowiedzialności za błędy i brak kompetencji innych osób. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniosło o jej oddalenie.

Na rozprawie przed tutejszym Sądem skarżący oświadczył, że nie pamięta dokładnie kiedy został powołany na prezesa zarządu, ale był nim około półtora roku, zaś rezygnację złożył na piśmie z końcem grudnia 2011 r. do członka rady nadzorczej J.M. Zaraz po nim obowiązki prezesa zarządu przejął P.B. Natomiast pełnomocnik SKO nie potrafił udzielić informacji, w jakim dokładnie okresie skarżący pełnił funkcję członka zarządu Banku (...) i przyznał, że taka informacja nie wynika z zaskarżonej decyzji oraz że nie dysponuje dokumentem, z którego taka informacja by wynikała.

Uzasadnienie prawne

Sąd zważył, co następuje.

Skarga okazała się zasadna, choć z innych powodów niż w niej podniesione.

Rozważania w niniejszej sprawie należy rozpocząć od wskazania, że zgodnie z art. 60 pkt 1 u.f.p. środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publiczno-prawnym są - m.in. - będące dochodami jednostki budżetu samorządu terytorialnego kwoty dotacji podlegające zwrotowi w przypadkach określonych w u.f.p. Do spraw dotyczących tych należności, nieuregulowanych u.f.p., w myśl art. 67 tej ustawy, stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.; dalej: "k.p.a.") i odpowiednio przepisy działu III (zobowiązania podatkowe - art. 21 do art. 119) Ordynacji podatkowej. Należność, której zwrot w kwocie 7.054,45 zł wraz z odsetkami orzekł Marszałek Województwa decyzją z (...) czerwca 2012 r. jest taką właśnie należnością.

Zgodnie z art. 107 § 1 Ordynacji podatkowej w przypadkach i zakresie przewidzianym w rozdziale 15 tej ustawy za zaległości podatkowe podatnika odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem również osoby trzecie. Regulacja ta ma charakter wyjątkowy. Osoby trzecie ponoszą odpowiedzialność za cudzy dług, jednakże odpowiedzialność ta wynikać może wyłącznie z mocy konkretnego przepisu ustawy, a do kręgu tych osób należą wyłącznie podmioty wymienione w art. 110-117 Ordynacji podatkowej. Nadto orzeczenie o odpowiedzialności osób trzecich nie uwalnia dłużnika od tej odpowiedzialności, tylko poszerza krąg podmiotów, od których organ podatkowy może dochodzić zaspokojenia, zatem ma charakter posiłkowy w stosunku do odpowiedzialności podatnika.

Art. 116 Ordynacji podatkowej reguluje odpowiedzialność osób trzecich za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej i spółki akcyjnej w organizacji. Natomiast za zaległości podatkowe innych osób prawnych niż wyżej wymienione odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie organów zarządzających tymi osobami, o czym stanowi art. 116a Ordynacji podatkowej. W takiej sytuacji przepisy art. 116 stosuje się odpowiednio. Bank (...), wpisany do rejestru stowarzyszeń jest inną osobą prawną, o której mowa w przywołanym wyżej przepisie.

W myśl art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiadają, solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja przeciwko spółce okaże się w całości lub w części bezskuteczna chyba, że członek zarządu wykaże, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające upadłości (postępowanie układowe) albo, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości oraz niewszczęcie postępowania układowego nastąpiło bez jego winy, bądź też wskaże on mienie, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Przepis § 2 art. 116 stanowi natomiast, że odpowiedzialność członków zarządu, określona w § 1, obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, które powstały w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu. Stosownie do brzmienia § 4 ww. przepisy stosuje się również do byłego członka zarządu. Zatem organ podatkowy w postępowaniu dotyczącym odpowiedzialności osób trzecich zobowiązany jest do wykazania okoliczności pełnienia obowiązków członka zarządu w czasie powstania zobowiązania podatkowego oraz bezskuteczność egzekucji skierowanej do majątku spółki. W omawianym przepisie wskazano również przesłanki egzoneracyjne, które uwalniają członka zarządu od odpowiedzialności, o ile uprzednio wykaże on ich wystąpienie. Zalicza się do nich wykazanie, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości spółki lub wszczęto postępowanie zapobiegające upadłości (postępowanie układowe) albo, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości oraz niewszczęcie postępowania układowego nastąpiło nie z winy członka zarządu, bądź też, że wskazał on mienie spółki, z którego egzekucja jest możliwa. Ciężar przedłożenia dowodów potwierdzających istnienie tych przesłanek spoczywa na stronie, a na organie ich ocena.

W świetle przytoczonych wyżej przepisów należy podkreślić, że prowadząc postępowanie w trybie art. 116 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy powinien w pierwszej kolejności zbadać istnienie przesłanek pozytywnych tej odpowiedzialności, a dopiero w przypadku ich stwierdzenia rozważyć, czy strona postępowania w sposób wiarygodny przedstawiła okoliczności egzoneracyjne. W przypadku braku którejkolwiek z przesłanek pozytywnych nie ma konieczności rozważania istnienia przesłanek negatywnych, i odwrotnie, zaistnienie którejkolwiek z przesłanek negatywnych automatycznie wyłącza odpowiedzialność członka zarządu za zaległości podatkowe spółki.

W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że egzekucja skierowana do majątku Banku (...) okazała się bezskuteczna. Prawidłowo organ odwoławczy przyjął, że postępowanie egzekucyjne prowadzone przeciwko fundacji zostało umorzone z uwagi na brak majątku nadającego się do egzekucji. Wynika to bowiem z postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z (...) kwietnia 2013 r., postępowanie to prowadzącego na podstawie tytułu wykonawczego, wydanego w oparciu o ostateczną decyzję Marszałka Województwa z (...) czerwca 2012 r. Umorzenie postępowania egzekucyjnego nastąpiło po stwierdzeniu przez Naczelnika, że fundacja, wobec której otwarto likwidację nie prowadzi żadnej działalności, nie uzyskuje żadnych dochodów, nie posiada majątku ruchomego, nieruchomego, praw majątkowych czy wierzytelności, natomiast posiada zadłużenie w wysokości ok. 200.000 zł.

Organ prowadzący postępowanie był obowiązany do wykazania również drugiej pozytywnej przesłanki odpowiedzialności skarżącego - wykazania okoliczności pełnienia obowiązków członka zarządu w czasie powstania zobowiązania podatkowego. Z obowiązku tego nie wywiązał się organ pierwszej instancji, czego nie dostrzegł organ odwoławczy, mimo że uchylił wcześniejszą decyzję Marszałka (z (...) września 2014 r.), przekazując mu sprawę do ponownego rozpatrzenia m.in. z tego powodu, że organ pierwszej instancji nie wykazał w zaskarżonej decyzji, iż zaległości dotyczą zobowiązań powstałych w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu przez skarżącego.

Dotacja, o zwrocie której orzekł Marszałek Województwa decyzją z (...) czerwca 2012 r., zgodnie z art. 251 ust. 3 u.f.p., podlega zwrotowi w terminie 15 dni po upływie terminu jej wykorzystania. Termin wykorzystania dotacji upływał (...) grudnia 2011 r., co wynika z umowy z (...) maja 2011 r. i co zostało potwierdzone przez Marszałka w decyzji z (...) września 2014 r. Zatem nie budzi wątpliwości, że zobowiązanie Banku (...) do zwrotu dotacji powstało w dniu (...) stycznia 2012 r. Stwierdził to również Marszałek w ww. decyzji. W takiej sytuacji na organie prowadzącym postępowanie w przedmiocie odpowiedzialności skarżącego za powyższe zobowiązanie fundacji ciążył obowiązek wykazania, że W.L. pełnił obowiązki członka zarządu Banku (...) nie tylko w okresie realizacji umowy z (...) maja 2011 r., ale przede wszystkim w dniu (...) stycznia 2012 r., tj. w chwili powstania zobowiązania do zwrotu niewykorzystanej dotacji.

Organ pierwszej instancji odnosząc się do powyższej kwestii w decyzji z (...) stycznia 2015 r. wskazał jedynie, że "jak wynika z KRS funkcje członków zarządu pełnili wtedy" W.L. i D.Z. Natomiast organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji stwierdził, że skarżący pełnił funkcję prezesa zarządu fundacji w czasie realizacji umowy zawartej z Województwem, jak i w okresie przewidzianym w tej umowie do ostatecznego rozliczenia dotacji. Wyjaśnił również, że z dokumentów KRS załączonych do akt sprawy wynika, iż zmiany w składzie zarządu Banku (...) nastąpiły dopiero w maju 2012 r., a zatem już po terminie rozliczenia dotacji i po powstaniu zobowiązania określonego decyzją Marszałka z (...) czerwca 2012 r. Wypowiedzi organów obu instancji w powyższej kwestii są na tyle lakoniczne, że nie sposób z wydanych przez nie decyzji wywnioskować, na podstawie jakich konkretnie dowodów do powyższych ustaleń organy doszły. Wbrew stanowisku organu odwoławczego w aktach administracyjnych, przedłożonych w niniejszej sprawie wraz ze skargą Sądowi, brak jest dowodów, z których wynikałoby w jakim okresie skarżący pełnił funkcję prezesa zarządu oraz czy pełnił ją w dniu (...) stycznia 2012 r. W aktach sprawy znajduje się odpis aktualny KRS na dzień (...) czerwca 2010 r., z którego wynika, że wówczas funkcję prezesa zarządu Banku (...) pełnił skarżący. Z informacji zawartej w dokumencie z (...) kwietnia 2012 r. zatytułowanym "Wyszukiwarka podmiotów w KRS" wynika, że prezesem zarządu fundacji był P.B., natomiast skarżący nie był wówczas członkiem zarządu. Nadto z postanowienia Sądu Rejonowego z (...) maja 2012 r. wynika, że Sąd ten wpisując otwarcie likwidacji Banku (...) oraz osobę likwidatora, wykreślił jednocześnie zarząd fundacji, którego prezesem był P.B. To poddaje pod wątpliwość stwierdzenie Kolegium, że zmiany zarządu nastąpiły dopiero w maju 2012 r. Zmiana nastąpiła o tyle, że w związku z otwarciem likwidacji wykreślono w maju 2012 r. dotychczasowy zarząd fundacji, tj. P.B. jako prezesa i wpisano likwidatora. Ta okoliczność nie ma jednak znaczenia w niniejszej sprawie, ponieważ istotne jest ustalenie kiedy prezesem zarządu przestał być skarżący.

Podkreślenia wymaga też, że w aktach znajdują się dwa pisma prezesa Banku (...) P.B. kierowane do Urzędu Marszałkowskiego, w których wskazuje on daty zmiany zarządu Banku (...). I tak - w piśmie z (...) stycznia 2012 r. mówi o dniu (...) stycznia 2012 r., a w piśmie z (...) marca 2012 r. o dniu (...) stycznia 2012 r. Z zaskarżonej decyzji nie wynika, aby organ odwoławczy w jakikolwiek sposób ustosunkował się do tych dokumentów bądź próbował w oparciu o nie dokonać istotnych dla sprawy ustaleń. Należy również dodać, że pełnomocnik SKO na rozprawie przed Sądem nie potrafił udzielić informacji w jakim okresie skarżący pełnił funkcję członka zarządu. Skarżący natomiast oświadczył, że rezygnację złożył na piśmie z końcem grudnia 2011 r. członkowi rady nadzorczej J.M.

Biorąc pod uwagę opisane wyżej i znajdujące się w aktach administracyjnych dokumenty oraz oświadczenia stron złożone na rozprawie Sąd stwierdził, że druga z pozytywnych przesłanek odpowiedzialności skarżącego za zobowiązanie Banku (...) z tytułu zwrotu dotacji nie została wykazana. Organy obu instancji nie ustaliły w jakim okresie, w szczególności do kiedy skarżący był prezesem zarządu fundacji, co powoduje, że przyjęcie, iż ponosi on odpowiedzialność za zobowiązanie Banku (...), które powstało w dniu (...) stycznia 2012 r. należy uznać za przedwczesne. Zatem organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję nie zebrał materiału dowodowego w sposób wyczerpujący i jednocześnie nie rozpatrzył nawet zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, skoro stwierdził w zaskarżonej decyzji, że W.L. pełnił funkcję prezesa również w okresie przewidzianym do ostatecznego rozliczenia kwoty dotacji. Tym samym naruszył przepisy art. 6, art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a. Jednocześnie utrzymując w mocy wadliwą decyzję organu pierwszej instancji naruszył przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z naruszeniem przepisów postępowania, organy nie mogły również w prawidłowy sposób zastosować normy prawa materialnego zawartej w art. 116 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy uwzględni wyrażoną powyżej ocenę prawną i wskazania Sądu celem dokonania właściwych ustaleń faktycznych koniecznych do realizacji prawdy materialnej, mając przy tym na uwadze, że wpis w KRS ma charakter jedynie deklaratoryjny a nie konstytutywny, zatem sam z siebie nie kreuje nowej sytuacji prawnej. Tymczasem odpowiedzialność z art. 116 Ordynacji podatkowej odnosi się do daty odwołania bądź rezygnacji a nie do daty wykreślenie członka zarządu z KRS (por. wyrok WSA w Kielcach z 16 września 2010 r., I SA/Ke 458/10). Ustalenie precyzyjnej daty w tym zakresie ma istotne znaczenie dla ustalenia czy wystąpiły przesłanki określone w art. 116 § 1 i 4 Ordynacji podatkowej.

Zważywszy powyższym, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.