Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1936932

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim
z dnia 30 lipca 2015 r.
I SA/Go 273/15
Uprawdopodobnienie przez organ, że istnieje zagrożenie co do zapłaty podatku z danego postępowania podatkowego.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Skowrońska-Pastuszko.

Sędziowie WSA: Anna Juszczyk-Wiśniewska, Alina Rzepecka (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 lipca 2015 r. sprawy ze skargi R.R. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

R.R. (zw. dalej stroną, skarżącym) złożył skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej (zw. dalej Dyrektorem IS, organem odwoławczym, organem II instancji) z dnia (...) marca 2015 r. nr (...), które utrzymywało w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego (zw. dalej Naczelnikiem US, organem I instancji) z dnia (...) grudnia 2014 r. nr (...) w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji tego organu z dnia (...) grudnia 2014 r. nr (...) określającej skarżącemu zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 rok.

Rozstrzygnięcia organów zapadły w następującym stanie faktycznym:

Decyzją z dnia (...) grudnia 2014 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego określił Stronie zobowiązanie w podatku w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 rok w kwocie 173.281,00 zł.

Postanowieniem z dnia (...) grudnia 2014 r. nr (...) Naczelnik US nadał ww. nieostatecznej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu wskazał, że wobec skarżącego prowadzone jest postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych, zatem zastosowanie znajduje art. 239b § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, a ponadto - w ramach uprawdopodobnienia - że zobowiązanie wynikające z ww. decyzji może nie zostać przez skarżącego dobrowolnie wykonane, wskazał, że na dzień wydania przedmiotowego postanowienia strona posiada niezapłacone zobowiązania podatkowe wobec organu podatkowego w ogólnej kwocie 612.417,00 zł, w tym z tytułu podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące w latach 2007-2010 w łącznej wysokości 590.322,00 zł, objęte tytułami wykonawczymi z (...) grudnia 2012 r. nr od (...) do SM (...), z (...) lipca 2013 r. nr od (...) do (...), z (...) lipca 2013 r. nr (...), a także z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne za 2007 r. w kwocie 22.095,00 zł, wynikające z decyzji Naczelnika US z dnia (...) lipca 2014 r. nr (...), którą Naczelnik również będzie egzekwował na drodze postępowania egzekucyjnego.

Organ dodał, że w wyniku dokonanej analizy zeznań podatkowych skarżącego za lata 2012-2013 stwierdzono znaczny spadek dochodów w 2013 r., bo aż o 80,61% w stosunku do roku poprzedniego. W zakresie zaś posiadanego majątku ustalił, że skarżący jest właścicielem trzech nieruchomości położonych w (...) oraz współwłaścicielem pięciu nieruchomości położonych w (...), które obciążone są hipotekami, a łączna kwota dokonanych wpisów wynosi 2.670.010,51 zł. Jedynie udział w prawie 1/3 nieruchomości poł. w (...) wolny jest od wpisów hipotecznych. Ponadto skarżący jest właścicielem dwóch samochodów o wartości szacunkowej (w łącznej wysokości) jedynie 33.450,00 zł i współwłaścicielem motocykla o wartości szacunkowej zaledwie 27.250,00 zł.

Na ww. rozstrzygnięcie skarżący złożył zażalenie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia zarzucił naruszenie:

- art. 239b § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w związku z uznaniem, że przesłanka wynikająca z powyższego przepisu została spełniona w odniesieniu do strony,

- art. 239 § 2 ww. ustawy poprzez brak uprawdopodobnienia przez organ podatkowy, że zobowiązanie nie zostanie przez zobowiązanego wykonane, choć okoliczności sprawy wskazują na chęć dobrowolnego uregulowania zobowiązań, o czym świadczy skierowanie do organu podatkowego wniosków o rozłożenie na raty, spłaty zaległości podatkowych, a także:

- przepisów postępowania, tj. art. 121 § 1, art. 124 oraz art. 210 § 4 w zw. z art. 219 Ordynacji podatkowej poprzez niewykazanie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy oraz brak uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonego postanowienia.

W uzasadnieniu podniósł, że zgodnie z art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej, warunkiem nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności jest uprawdopodobnienie przez organ, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Uprawdopodobnienie to w szczególności może polegać na wskazaniu okoliczności związanych z sytuacją majątkową i finansową zobowiązanego, ewentualnie z dotychczasowymi działaniami podatnika na jego majątku. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie organ ograniczył się w znacznej mierze do przedstawienia faktów związanych z toczącymi się wobec skarżącego postępowaniami egzekucyjnymi oraz do wskazania, że te same fakty uprawdopodabniają, że zobowiązanie wynikające z decyzji wymiarowej nie zostanie wykonane dobrowolnie. Organ nie uwzględnił w ogóle faktu, że skarżący podejmuje działania zmierzające do dobrowolnego regulowania należności publicznoprawnych: podejmuje starania by na bieżąco regulować należności publicznoprawne, złożył wnioski o rozłożenie istniejących zaległości na raty, pozostaje w dialogu z wierzycielem podatkowym, a ponadto - nie wyzbywa się majątku.

Postanowieniem z dnia (...) marca 2015 r. Dyrektor IS utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie organu I instancji.

W motywach stwierdził, że Naczelnik US prawidłowo dokonał oceny zaistniałego w sprawie stanu faktycznego i w konsekwencji zasadnie zastosował art. 239b § 1 pkt 1 w zw. z art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie bowiem potwierdził, że na dzień wydania zaskarżonego postanowienia z majątku skarżącego prowadzone było postępowanie egzekucyjne w zakresie należność z tytułu podatku od towarów i usług za lata 2007-2010 tj. należności innych niż określone decyzją Naczelnika US z (...) grudnia 2014 r. Nr (...). Dodał, że łączna kwota ww. zaległości wynosi 590.322,00 zł należności głównej. Podkreślił przy tym jednocześnie, że organ nie posiadał informacji o zakończeniu postępowania egzekucyjnego wobec skarżącego, zatem miał podstawy do przyjęcia, że została spełniona przesłanka określona w art. 239b § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Wyjaśnił też, że postępowanie egzekucyjne, pomimo zawieszenia, jest nadal w toku, bowiem zawieszaniu uległ jedynie etap dotyczący samej egzekucji, w dodatku tylko na określony czas. Po ustaniu przyczyn powodujących zawieszenie postępowania egzekucyjnego, będzie ono nadal czynnie prowadzone, gdyż jak wskazano wyżej, na dzień wydania zaskarżonego postanowienia nie zostało zakończone.

Organ odwoławczy podkreślił ponadto, że w toku prowadzonego postępowania organ egzekucyjny podejmował próby dokonania czynności egzekucyjnych, zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych, które jednak nie doprowadziły do wyegzekwowania dochodzonych należności.

Na podstawie tytułów wykonawczych o nr (...), w dniu (...) lipca 2013 r., dokonano zajęcia rachunków bankowych skarżącego w (...) S.A., (...) S.A. oraz (...) S.A. Natomiast na podstawie tytułów wykonawczych o numerach od (...) do (...), w dniu (...) grudnia 2012 r., Naczelnik US wszczął wobec niego postępowanie egzekucyjne. W tym samym dniu nastąpiło przekształcenie zajęcia zabezpieczającego dokonanego na podstawie zarządzenia zabezpieczenia nr (...) z dnia (...) grudnia 2011 r. w zajęcie egzekucyjne. W toku tego postępowania dokonano zajęcia samochodów skarżącego. Dodał, że postępowania egzekucyjne na podstawie ww. tytułów wykonawczych prowadzone były z wyłączeniem okresów zawieszenia spowodowanymi wnioskami skarżącego z dnia (...) grudnia 2012 r. i (...) marca 2014 r. w sprawie zastosowania ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych i decyzjami Naczelnika US z dnia (...) lipca 2013 r. nr (...) w sprawie rozłożenia na raty spłaty zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za okresy 01- 12/2007, 01-03/2008, 05-08/2008, 11-12/2008, 01-02/2009, 04-06/2009, 08-12/2009, 01-05/2010 i 07-12/2010 oraz z dnia (...) lipca 2014 r. nr (...) orzekającą o zmianie ostatecznej decyzji z dnia (...) lipca 2013 r. nr (...) poprzez rozłożenie ostatniej raty obejmującej zaległości w podatku od towarów i usług za okresy 01-12/2007, 01- 03/2008, 05-08/2008, 11-12/2008, 01-02/2009, 04-06/2009, 08-12/2009, 01-05/2010, 07-12/2010 na 7 dalszych rat. Dodał przy tym, że decyzją z dnia (...) grudnia 2014 r. nr (...), Naczelnik US odmówił rozłożenia na raty spłaty zaległości w podatku od towarów i usług za wskazane wyżej okresy 2007-2010 r., natomiast decyzją z dnia (...) stycznia 2015 r. nr (...) odmówił rozłożenia na raty spłaty zaległości w zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne za 2007 r.

W ocenie organu odwoławczego także sytuacja finansowa i materialna skarżącego rodzi uzasadnioną obawę, że zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. nie zostanie wykonane. Dochód za 2013 r. wykazany w rocznym zeznaniu podatkowym wyniósł jedynie 52.269.41 zł i jest aż o 80,61% mniejszy do dochodu wykazanego w 2012 r. Potwierdził to sam skarżący, który w złożonych wnioskach: z dnia (...) listopada 2014 r. o rozłożenie na raty zapłaty zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za lata 2007-2010 oraz z dnia (...) listopada 2014 r. o rozłożenie na raty zapłaty zaległości w zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne za 2007 r. wraz z odsetkami za zwłokę, wskazał, że "pomimo rosnących obrotów uwarunkowania rynkowe zmniejszają coraz bardziej marżę, a co za tym idzie dochody mojej firmy. Z moich dochodów utrzymuję 5 osobową rodzinę. Wydatki na utrzymanie są dość ograniczone, gdyż moje obecne dochody i obciążenia kredytowe nie pozwalają na zbyt dostatnie życie ".

Również posiadane przez skarżącego składniki ruchome i nieruchomości, w opinii organu, nie mogły wpłynąć na zmianę oceny dokonanej przez organ I instancji. Jak bowiem ustalono samochody zostały zajęte w postępowaniu egzekucyjnym w zakresie należności z tytułu podatku od towarów i usług. Również posiadane nieruchomości, jak i udziały w nieruchomościach - z wyjątkiem nieruchomości gruntowej poł. w (...) (KW nr (...)) - zostały obciążone hipoteką przymusową na rzecz Naczelnika US w celu zabezpieczenia wierzytelności w podatku od towarów i usług za okres od stycznie 2007 r. do grudnia 2010 r. czy zryczałtowanego podatku dochodowego za 2007 r., bądź hipoteką umowną na rzecz banków lub A.D. w celu zabezpieczenia wierzytelności z pożyczki. Obciążenie ww. nieruchomości wobec licznych wierzycieli widniejące w księgach wieczystych w Dziale IV - hipoteka wynosi łącznie 2.670.010,51 zł. Biorąc zatem pod uwagę kolejność wpisów hipotecznych dokonanych na ww. nieruchomościach, rodzaj i wysokość wpisanych hipotek w stosunku do wartości ww. nieruchomości, brak jest możliwości zaspokojenia należności wynikającej z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia (...) grudnia 2014 r., której zaskarżonym postanowieniem nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

W związku z powyższym zasadnie, w ocenie Dyrektora IS, organ I instancji za uprawdopodobnione uznał, że zobowiązanie określone powołaną wyżej decyzją nie zostanie dobrowolnie przez skarżącego wykonane. Podkreślił przy tym, że przesłanka uprawdopodobnienia niewykonania zobowiązania - wbrew twierdzeniom skarżącego - nie może być utożsamiana z udowodnieniem tej okoliczności, a jedynie sprowadza się do wykazania stosowną argumentacją istnienia uzasadnionej obawy, przypuszczenia wystąpienia takiej okoliczności.

W skardze wniesionej na powyższe rozstrzygnięcie skarżący wniósł o jego uchylenie i zwrot kosztów według obowiązujących przepisów. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 239b § 1 pkt 1 i art. 239 § 2 Ordynacji podatkowej przedstawiając argumentację tożsamą z podniesioną na etapie postępowania zażaleniowego. Podniósł, że organ odwoławczy błędnie utożsamia element przesłanki zawartej w art. 239b § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej "toczy się postępowanie egzekucyjne" z sytuacją, w której "postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte, ale nie zostało zakończone". Zdaniem skarżącego - biorąc pod uwagę cel przepisu - należałoby raczej wskazać, że postępowanie, które się toczy to postępowanie, które jest prowadzone. Nie można zatem uznać, że postępowanie egzekucyjne toczy się, kiedy egzekucja - jak w niniejszej sprawie - została zawieszona.

Dodał ponadto, że samo wystąpienie jednej z przesłanek z art. 239b § 1 Ordynacji podatkowej nie oznacza automatycznego ziszczenia się przesłanki wymienionej w art. 239b § 2 tej ustawy. Spełnienie warunku z art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej sprowadza się do wykazania stosowną argumentacją istnienia uzasadnionej obawy, przypuszczenia, że zobowiązanie to wygaśnie wskutek upływu terminu przedawnienia. Tymczasem, w ocenie skarżącego, w zaskarżonym postanowieniu nie wykazano w żaden sposób istnienia uzasadnionej obawy, że zobowiązanie wynikające z decyzji wymiarowej wygaśnie wskutek upływu terminu przedawnienia. Co więcej, całkowicie pominięto okoliczność, że skarżący podejmuje starania, by na bieżąco regulować należności publicznoprawne. Podniósł, że organ odwoławczy przedstawiając zestawienie składników majątku skarżącego i wskazując ich szacunkową wartość i obciążenia hipoteczne mylnie stwierdził, że brak jest możliwości zaspokojenia należności wynikającej z decyzji Naczelnika US z dnia (...) grudnia 2014 r. Wyjaśnił, że ww. decyzja określiła mu zobowiązanie na kwotę 590.322,00 zł, zatem na zaspokojenie wierzytelności w tej kwocie wystarczające byłoby skorzystanie z niektórych tylko wymienionych nieruchomości, nawet po uwzględnieniu wysokości wpisów dotyczących obciążeń hipotecznych. I tak, nieruchomość gruntowa pow. 3,2682 ha poł. w (...) (KW nr (...)) posiada wartość 250.000,00 zł i nie jest obciążoną hipotecznie, natomiast nieruchomość poł. w (...) (KW nr (...)) umożliwia pokrycie wierzytelności w kwocie 248.871,99 zł (wartość nieruchomości - 800.000,00 zł, suma wpisów hipotecznych - 551.128,01 zł). Z kolei zaś nieruchomość gruntowa poł. w (...) (KW nr (...)) pozwala na pokrycie wierzytelności w kwocie 140.000,00 zł (wartość nieruchomości - 650.000,00,00 zł, suma wpisów hipotecznych - 510.000,00 zł).

W odpowiedzi na skargę Dyrektor IS, przytaczając argumenty jak w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, wniósł o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Stosownie do brzmienia art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), właściwość sądów administracyjnych obejmuje sprawowanie kontroli decyzji i innych rozstrzygnięć administracyjnych w oparciu o kryterium ich zgodności z prawem. Uchylenie przez sąd zaskarżonego aktu następuje w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub w wyniku naruszenia przepisów prawa materialnego, mogących mieć istotny wpływ (mających wpływ) na wynik sprawy - art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) zw. dalej "p.p.s.a.". Zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie dopatrzył się, aby w zaskarżonym rozstrzygnięciu zostało naruszone prawo materialne oraz przepisy postępowania administracyjnego w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie tego aktu z obrotu prawnego.

Przedmiotem sporu między stronami w rozpoznawanej sprawie jest zasadność nadania, na podstawie art. 239b § 1 pkt 1 oraz art. 239b § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.) zw. dalej "O.p.", rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia (...) grudnia 2014 r. nr (...) określającej skarżącemu zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 rok.

W myśl art. 239a O.p., decyzja nieostateczna nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie podlega wykonaniu, chyba że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Oznacza to, że nieostateczne decyzje określające i ustalające wysokość zobowiązania podatkowego, co do zasady, nie podlegają wykonaniu, z zastrzeżeniem jednak przypadku, gdy decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

Z kolei, zgodnie z art. 239b § 1 O.p., decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy:

1)

organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych, lub

2)

strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, lub

3)

strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości, lub

4)

okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące.

Stosownie do treści art. 239b § 2 ww. ustawy przepis § 1 stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane.

W świetle powyższego, podnieść należy, że nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej ustawodawca pozostawił uznaniu organu, na co wskazuje zawarty w tym przepisie zwrot "może być nadany".

Analiza wprowadzonych regulacji prawnych wskazuje, że aby można było nadać decyzji nieostatecznej rygor natychmiastowej wykonalności muszą zostać spełnione kumulatywnie dwie przesłanki. Pierwszą przesłanką jest jedna z czterech okoliczności wskazanych w § 1 art. 239b, drugą zaś - uprawdopodobnienie, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Użycie przez ustawodawcę w powołanym wyżej przepisie prawa przy okazji enumeracji tych czterech okoliczności spójnika "lub", wyrażającego zgodnie z zasadami poprawnej legislacji tzw. alternatywę łączną, oznacza, że stwierdzenie w stanie faktycznym sprawy podatnika już jednej z tych okoliczności daje organowi podatkowemu możliwość zastosowania wspomnianego rygoru. Podkreślić przy tym należy, że fakt zaistnienia którejkolwiek z tych przesłanek organ podatkowy obowiązany jest ustalić przez udowodnienie, natomiast dla wykazania spełnienia warunku określonego w art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej wystarczy jedynie uprawdopodobnienie. W kontekście tego wskazać należy, że uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym dowodu w znaczeniu ścisłym. Nie daje pewności, a jedynie wiarygodność twierdzenia faktów. Jest to środek zwolniony od ścisłych formalności dowodowych i umożliwia przyspieszenie postępowania. Różnica pomiędzy udowodnieniem a uprawdopodobnieniem nie polega jednak na obniżeniu wiarygodności stwierdzonych faktów, lecz jedynie na odformalizowaniu czynności zmierzających do ich ustalenia, nie wyłączając przy tym stosowania zasady prawdy obiektywnej. A zatem uprawdopodobnienie wystąpienia danej okoliczności oznacza wykazanie, że zachodzi duże prawdopodobieństwo zmaterializowania się jej.

Podstawą nadania rygoru natychmiastowej wykonalności w rozpoznawanej sprawie było stwierdzenie, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych, tj. pkt 1 art. 239b § 1 O.p. Objęte egzekucją zaległości, jak prawidłowo ustalono na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, dotyczyły należności z tytułu podatku od towarów i usług za okres od stycznia 2007 r. do grudnia 2010 r. Łączna kwota zaległości wynikająca z ww. tytułów wykonawczych wynosi 590.322,00 zł należności głównej. Ponadto skarżący posiada zaległość z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne za 2007 r. w wysokości 22.095,00 zł.

W toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o ww. tytuły wykonawcze, jak podkreślił organ, organ egzekucyjny podejmował próby dokonania czynności egzekucyjnych zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych. Z akt sprawy wynika, że dokonano skutecznego zajęcia rachunków bankowych skarżącego prowadzonych w (...) S.A., (...) S.A. oraz (...) S.A., zajęcia ruchomości (dwóch samochodów osobowych). W wyniku prowadzonego postępowania egzekucyjnego do majątku skarżącego organ egzekucyjny nie wyegzekwował jednak żadnych należności na poczet zobowiązań objętych tytułami wykonawczymi. Strona dobrowolnie dokonywała częściowych wpłat na poczet niektórych z nich.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazano również, że ww. postępowanie egzekucyjne prowadzone było z wyłączeniem okresów zawieszenia spowodowanych wnioskami skarżącego w sprawie zastosowania ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, jak i decyzjami Naczelnika US w tym przedmiocie.

W tych okolicznościach, w opinii Sądu, prawidłowo przyjęte zostało przez organy podatkowe, że spełniona została przesłanka nadania rygoru natychmiastowej wykonalności określona w art. 239b § 1 pkt 1 O.p.

Powyższej oceny nie może zmienić podnoszona przez skarżącego okoliczność zawieszenia postępowania egzekucyjnego, bowiem, jak trafnie podniósł organ, po ustaniu przyczyn powodujących zawieszenie postępowania egzekucyjnego, było ono dalej prowadzone, i było to nadal to samo postępowanie. Rację mają organy podatkowe, że w kontekście przesłanki wynikającej z art. 239b § 1 pkt 1 O.p. istotne jest wyłącznie, aby na dzień wydania postanowienia w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej postępowanie egzekucyjne nie zostało zakończone. Zatem w sytuacji wszczęcia postępowania egzekucyjnego, jego czasowe zawieszenie, daje podstawę do nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności.

Jak podkreśla się w doktrynie, z zawartego w art. 239b § 1 pkt 1 O.p. wyrażenia "toczy się postępowanie egzekucyjne" nie sposób przyjąć, że nie jest istotnym sam fakt rozpoczęcia i zakończenia postępowania egzekucyjnego. W posiadaniu organu podatkowego pierwszej instancji powinny bowiem znaleźć się pisemnie potwierdzone informacje, iż wobec strony danego postępowania podatkowego prowadzone jest aktualnie (jest w toku) postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych. Ustawodawca nie zawęża tu rodzaju prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Oznacza to, że chodzi o jakiekolwiek formalnie wszczęte i prowadzone (formalnie niezakończone) postępowanie egzekucyjne np. w zakresie należności cywilnoprawnych, administracyjnych (por. S. Presnarowicz komentarz do art. 239b O.p.: w Ordynacja podatkowa Komentarz, Rafał Dowgier, Leonard Etel, Cezary Kosikowski, Piotr Pietrasz, Mariusz Popławski, Sławomir Presnarowicz, wyd. LEX 2011 r.). W sytuacji zatem, gdy organy podatkowe posiadały informacje, z których wynikało, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych, co przy braku wykazania, że zostało ono formalnie zakończone, istniały więc uzasadnione podstawy do przyjęcia, że w sprawie została spełniona przesłanka określona w art. 239b § 1 pkt 1 O.p. (zob. wyrok NSA z dnia 8 marca 2012 r., II FSK 1705/10).

Zdaniem Sądu, właściwie organy podatkowe oceniły również i to, że w rozpoznawanej sprawie istnieje prawdopodobieństwo, iż zobowiązanie wynikające z decyzji z dnia (...) grudnia 2014 r. nie zostanie wykonane.

Przede wszystkim, w ślad za organem należy powtórzyć, że skarżący nie wykonuje dobrowolnie wszystkich swoich zobowiązań, albowiem prowadzone są wobec niego postępowania egzekucyjne. W tym zakresie organy wskazały, że skarżący, oprócz zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. wynikającego z decyzji Naczelnika US z dnia (...) grudnia 2014 r., której został nadany rygor natychmiastowej wykonalności zaskarżonym postanowieniem, nie uregulował dobrowolnie również innych zaległości. Z materiału dowodowego sprawy wynika, że zalega on z płatnościami w podatku od towarów i usług za lata 2007-2010, jak również w zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne za 2007 r., w stosunku do których prowadzono postępowanie egzekucyjne. Łączna kwota należności skarżącego z ww. tytułów wraz z odsetkami wynosi blisko 1.200.000,00 zł. Bez wpływu na powyższe ustalenia pozostaje okoliczność częściowych wpłat skarżącego czy jego wystąpienia do organu o rozłożenie na raty istniejących zaległości, bowiem nieporównywalny jest stosunek niewielkich dobrowolnych wpłat dokonanych przez skarżącego do wysokości zobowiązań na nim ciążących. Z kolei, samo złożenie wniosku przyznanie ulgi w żadnym razie nie przesądza o dobrej woli skarżącego i nie gwarantuje zawarcia układu ratalnego, a co więcej, jego realizacji przez skarżącego. Dodać przy tym należy, że decyzjami z (...) grudnia 2014 r. nr (...) i z (...) stycznia 2015 r. nr (...), Naczelnik US odmówił skarżącemu rozłożenia na raty spłaty zaległości w podatku od towarów i usług za wskazane wyżej okresy 2007-2010 r., jak i w zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne za 2007 r.

Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika ponadto, że skarżący jest właścicielem dwóch samochodów o wartości szacunkowej w łącznej wysokości zaledwie 33.450,00 zł i współwłaścicielem motocykla - jedynie 27.250,00 zł, a także właścicielem trzech nieruchomości położonych w (...) o wartości oszacowanej przez niego w łącznej wysokości 330.000,00 zł oraz współwłaścicielem pięciu nieruchomości położonych w (...) o wartości szacunkowej 1.950.000,00 zł. Jednakże powyższe składniki majątku nieruchomego skarżącego w łącznej wartości 2.280.000,00 zł, jak trafnie podniósł organ, nie są wolne od wpisów hipotecznych (wyjątek stanowi nieruchomość w (...), której skarżący jest współwłaścicielem), zaś obciążenie ww. nieruchomości wobec licznych wierzycieli, w tym także na rzecz Naczelnika Urzędu Skarbowego, wynosi łącznie 2.670.010,51 zł, a ponadto, pierwszeństwo zaspokojenia przysługuje innym podmiotom.

Na prawdopodobieństwo, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane bez wątpienia wpływ ma również ocena sytuacji finansowej skarżącego. Jak zasadnie zauważył organ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, dochody skarżącego osiągnięte w 2013 r. uległy drastycznemu spadkowi, w porównaniu do roku poprzedniego, bowiem zmniejszyły się aż o 80,61%. W rocznych zeznaniach PIT-36L oraz PIT-37 za 2012 r. skarżący wykazał łączny dochód w wysokości 269.730,77 zł, natomiast za 2013 r. jedynie 52.269.41 zł. Z kolei, w zeznaniu PIT-36L za 2014 r. dochód skarżącego z pozarolniczej działalności gospodarczej wyniósł 105.317,72 zł, zatem znacznie wzrósł. Powyższe dowodzi, w ocenie Sądu, o niestabilności, zmienności sytuacji finansowej skarżącego. Zasadnie też wskazał organ, że nawet pomimo 50% wzrostu osiąganych dochodów w 2014 r. w stosunku do roku poprzedniego, w porównaniu z kwotą zobowiązania skarżącego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. wraz z odsetkami (258.751,00 zł), uzyskany dochód jest zdecydowanie niewystarczający, aby zaspokoić w całości przedmiotowe zobowiązanie, nie wspominając już o zobowiązaniach z innych tytułów.

W świetle powyższego, w ocenie Sądu, uznać należy, że organy podatkowe w rozpoznawanej sprawie zasadnie stwierdziły wystąpienie przesłanek pozwalających na nadanie decyzji z dnia (...) grudnia 2014 r. rygoru natychmiastowej wykonalności. Wykazały bowiem, że wobec skarżącego toczy się, bo nie zostało formalnie zakończone, postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych, zgodnie z treścią art. 239b § 1 pkt 1 O.p, a ponadto uprawdopodobniły, iż zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane, stosownie do regulacji art. 239b § 2 tej ustawy. Wypada też przy tym powtórzyć, że uprawdopodobnienie, o którym mowa w art. 239b § 2 O.p. oznacza, że obowiązkiem organu podatkowego nie jest - wbrew oczekiwaniom skarżącego - dowodowe wykazanie, że podatnik nie zapłaci podatku wynikającego z nieostatecznej decyzji, ale wskazanie na okoliczności, fakty już istniejące, na podstawie których można obiektywnie i racjonalnie wnioskować, że podatek ten nie zostanie zapłacony. Dokonanie zaś przez organy podatkowe na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustaleń odmiennych od tych, które prezentuje skarżący w żadnym razie nie świadczy o naruszeniu reguł rządzących postępowaniem dowodowym.

Zdaniem bowiem Sądu, postępowanie zostało przeprowadzone z poszanowaniem wszelkich zasad wynikających z przepisów Ordynacji podatkowej. Organy zgromadziły pełny materiał dowodowy i dokonały jego oceny w sposób rzetelny i wyczerpujący, w zgodzie z zasadą wynikającą z art. 191 ww. ustawy, a wyniki tej oceny znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu sporządzonym zgodnie z wymogami przewidzianymi w art. 217 § 2 O.p. Organy bowiem wskazały na podstawie jakich dowodów zostały ustalone istotne dla sprawy fakty, którym dowodom dały wiarę, z jakich powodów i dlaczego nie podzielono argumentacji strony skarżącej, a ponadto, w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, dokładnie i czytelnie wyraziły motywy podjętego rozstrzygnięcia.

Kierując się zatem przedstawionymi względami, skargę w niniejszej sprawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., należało oddalić.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.