Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2721657

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim
z dnia 29 sierpnia 2019 r.
I SA/Go 176/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Skupień.

Sędziowie WSA: Jacek Niedzielski (spr.), Alina Rzepecka.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2019 r. na rozprawie sprawy ze skargi C.B. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie płatności rolnośrodowiskowej na 2017 rok oddala skargę w całości.

Uzasadnienie faktyczne

Skarżący C.B. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z (...) stycznia 2019 r., nr (...) utrzymującą w mocy decyzję Kierownika biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w (...) z (...) września 2018 r. w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2017.

Z akt postępowania wynika następujący stan faktyczny.

W dniu 31 maja 2017 r. do Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w (...) wpłynął wniosek skarżącego o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej (PROW (...)) na rok 2017.

Z wniosku wynikało, że skarżący ubiegał się m.in. o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej w pakiecie: 2. Rolnictwo ekologiczne - wariant 2.1. - Uprawy rolnicze (z certyfikatem zgodności) - zwanym dalej wariantem 2.1., na powierzchni 1,76 ha (działka rolna oznaczona BI1 (...)); wariant 2.5 - Uprawy warzywne (z certyfikatem zgodności) - zwanym dalej wariantem 2.5, na powierzchni 9,14 ha (działki rolne oznaczone BF1 - dz. ew. nr (...) o pow. 1,50 ha, BG1 - dz. ew. nr (...) o pow. 0,89 ha, BH1 dz. ew. nr (...) o pow. 3,85 ha, BJ1 - (...) o pow. 2.90 ha.

Decyzją z dnia (...) września 2018 r. organ pierwszej instancji odmówił przyznania płatności rolnośrodowiskowej do działek rolnych zadeklarowanych w wariancie 2.1 i 2.5 i nałożył na skarżącego sankcję. Uzasadniając swoje stanowisko organ stwierdził, że zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów wiejskich na lata 2017 - 2013 (Dz. U. z 2013 r. poz. 361 z późn. zm.) zwanego dalej - rozporządzeniem rolnośrodowiskowym, zobowiązanie rolnośrodowiskowe w pakiecie 2, obejmuje obszar gruntów zadeklarowanych we wniosku o przyznanie pierwszej płatności rolnośrodowiskowej w ramach poszczególnych wariantów, objęty obszarem zatwierdzonym w rozumieniu art. 2 ust. 1 akapit drugi pkt 23 rozporządzenia nr 640/2014, tzn. obszar kwalifikujący się do przyznania płatności w ramach danego wariantu pakietu 2. Wobec tego, zobowiązaniem rolnośrodowiskowym w zakresie pakiet 2 objęty jest obszar gruntów rolnych, położonych na działkach ewidencyjnych, na których realizowany był pakietu 2 w pierwszym roku realizacji tego zobowiązania, tzn. zobowiązaniem rolnośrodowiskowym objęta jest powierzchnia kwalifikowana działek rolnych zadeklarowanych we wniosku o przyznanie pierwszej płatności rolnośrodowiskowej i potwierdzonej przez Jednostkę Certyfikującą, jako powierzchnia, na której jest prowadzona produkcja metodami ekologicznymi.

Zgodnie z powyższym na podstawie oświadczenia o kontynuowaniu zobowiązania rolnośrodowiskowego z dnia (...).03.2017 r. dostarczonego do Biura Powiatowego (...) dnia 30 marca 2017 r., powierzchnia objęta zobowiązaniem rolnośrodowiskowym C.B. wynosi 10,90 ha i dotyczy działek o numerach (...) położonych w (...), gmina (...).

Dalej organ wskazał, że zgodnie z § 10 pkt 2 lit. a rozporządzenia rolnośrodowiskowego, płatność rolnośrodowiskową jest przyznawana, jeżeli rolnik prowadzi produkcję rolną zgodnie z przepisami o rolnictwie ekologicznym, przepisami rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 2092/01 oraz przepisami wydanymi w trybie przepisów tego rozporządzenia.

Podkreślono, że w trakcie prowadzonego postępowania stwierdzono, iż dane z Jednostki Certyfikującej potwierdzają brak rolnika na wykazie. Organy kontrolne i jednostki certyfikujące, o których mowa w art. 27 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r., wydają certyfikat każdemu podmiotowi gospodarczemu, który podlega ich kontroli i który w obszarze swojej działalności spełnia wymogi określone w niniejszym rozporządzeniu. Certyfikat ten umożliwia co najmniej identyfikację podmiotu oraz rodzaju lub asortymentu produktów, a także okres ważności.

Organ wskazał, że skarżący realizował oraz kontynuował program rolnośrodowiskowy na zakupionych od S.W. działach o numerach (...) położonych w (...). Skarżący zadeklarował powyższe działki do wniosku o płatność rolnośrodowiskową na rok 2017 do wariantu między innymi 2.1, na podstawie, czego można uznać, że kontynuował program rolnośrodowiskowy na wskazanych powyżej działkach ewidencyjnych, objętych zobowiązaniem rolnośrodowiskowym. W ocenie organu fakt, że były właściciel S.W. w składanym na rok 2017 wniosku zadeklarował następnie zakupione ww. działki przez C.B. świadczy, że zarówno poprzedni właściciel jak i skarżący zamierzali wywiązać się do końca ze zobowiązania rolnośrodowiskowego.

Organ nie kwestionował chęci wywiązania się skarżącego z podjętego zobowiązania, jednak jeden z przepisów, który pozwala przyznać płatność rolnośrodowiskową dla wariantu 2.1 Uprawy rolnicze (z certyfikatem zgodności) skarżącemu nie został spełniony (zgodnie z § 10 pkt 2 lit. a rozporządzenia rolnośrodowiskowego, płatność rolnośrodowiskową jest przyznawana, jeżeli rolnik prowadzi produkcję rolną zgodnie z przepisami o rolnictwie ekologicznym, przepisami rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 2092/91).

Podkreślono, że gospodarstwo skarżącego nie zostało skontrolowane, tj. objęte kontrolą przez Jednostkę Certyfikującej (brak na wykazie z JC gospodarstwa skarżącego). Zadeklarowanie wskazanych działek w roku 2017 przez S.W. było poprawnym działaniem S.W., świadczyło o kontynuowaniu zobowiązania rolnośrodowiskowego na działkach, które na dzień składania przez niego wniosku były przez niego objęte tym zobowiązaniem.

Podkreślono, że dokumenty dostarczone przez skarżącego wskazują, że gospodarstwo S.W. było objęte kontrolą przez Jednostkę Certyfikującą. Sam fakt, że gospodarstwo S.W., które jest objęte kontrolą przez Jednostkę Certyfikującą, nie pozwala stwierdzić na tej podstawie, iż gospodarstwo skarżącego również prowadzi produkcję rolną zgodnie z przepisami o rolnictwie ekologicznym, przepisami rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych. Dostarczony dokument Inspektoratu Jakości Handlowej Artykułów Rolno-spożywczych z dnia (...).04.2018 r. zezwalał na zastosowanie odstępstwa i uznanie z mocą wsteczna okresu od (...) lipca 2017 r. do (...).03.2018 r., jako okresu konwersji dla działek ewidencyjnych ((...) położonych w gminie (...), powiat (...)) jednak został sporządzony na wniosek S.W., który nie jest stroną w rozpatrywanej sprawie i nie świadczy o tym że gospodarstwo skarżącego jest prowadzone zgodnie z przepisami o rolnictwie ekologicznym.

Również złożony przez skarżącego dokumentu w postaci Raportu "Ekologiczna uprawa roślin i utrzymanie zwierząt", nie dotyczy gospodarstwa skarżącego a dotycz S.W. (nr gospodarstwa (...)).

Na podstawie tego dokumentu nie można stwierdzić, że gospodarstwo skarżącego jest prowadzone zgodnie z przepisami o rolnictwie ekologicznym.

Nadto organ wskazał, że przedłożone przez skarżącego zaświadczenie o przystąpieniu do programu ekologicznego (numer zlecenia (...)) zostało wydane w dniu (...) czerwca 2018 r. i dotyczy stanu na dzień jego wydania, natomiast złożony przez skarżącego wniosek o przyznanie płatności dotyczył roku 2017 r. i to w tym roku gospodarstwo powinno zostać objęte kontrola Jednostki Certyfikującej.

Z tych też przyczyn organ odmówił przyznania płatności rolnośrodowiskowych zarówno do wariantu 2.1, jak i 2.5.

Skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając jej naruszenie art. 138 § 2 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie w całości zleceń organu II instancji, co do obowiązku wyjaśnienia okoliczności w nich wskazanych; art. 7, 8, 9, 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez nieprawidłową ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, poprzez niewłaściwe odniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do wszystkich okoliczności, które miały wpływ na wynik sporawy, polegającej w szczególności na błędnym, nielogicznym i niekonsekwentnym przyjęciu, iż skarżący nie jest następcą prawnym S.W. z powodu stwierdzenia przez organ, iż dane Jednostki Certyfikującej potwierdzają brak rolnika w wykazie; nieuwzględnienie przez organ wszelkich znanych mu z urzędu okoliczności oraz informacji, co doprowadziło do wydania niekorzystnej dla skarżącego decyzji.

Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Uzasadniając swoje stanowisko stwierdził m.in., że z akt sprawy wynika, iż na żadnym wykazie producentów, którzy spełnili wymagania dotyczące produkcji w rolnictwie ekologicznym w roku 2017, przekazanymi przez Jednostki Certyfikujące Prezesowi ARiMR, nie potwierdzono, iż gospodarstwo skarżącego spełnia wymagania dotyczące produkcji w rolnictwie ekologicznym w roku 2017 na działkach deklarowanych w wariantach 2.1 i 2.5. Fakt ten potwierdza między innymi pismo z Jednostki Certyfikującej T. z dnia (...).05.2018 r., w którym informują Kierownika Biura Powiatowego, że w roku 2017 r. status ww. działek został określony jako ekologiczny w wyniku kontroli gospodarstwa S.W. Powyższe potwierdzają również pozostałe dokumenty zgromadzone w sprawie tj. miedzy innymi pismo z dnia (...).06.2018 r. dotyczące przeniesienia certyfikacji na wniosek z dnia (...).06.2018 r. (następny rok gospodarczy). Z pisma tego wprost wynika, iż umowa S.W. dotycząca działek (...) została podtrzymana i działki mają status ekologiczny oraz, co istotniejsze, dla niniejszej sprawy, że skarżący zawarł umowę z Jednostką Certyfikującą T. od dnia (...).06.2018 r.

Okoliczność zawarcia umowy z Jednostką Certyfikującą dopiero w roku 2018 a dokładnie w dniu (...).06.2018 r., wynika również z zaświadczenie wydanym przez pracownika Jednostki Certyfikującej T. tj. "Zaświadczenie o przystąpienie do programu rolnictwo ekologiczne i nadanie numeru zlecenia (...)" z dnia (...).06.2018 r., z którego wprost wynika, iż gospodarstwo skarżącego został objęte systemem kontroli od dnia (...).06.2018 r.

Odnosząc się do części odwołania, w którym skarżący zarzucił wydanie błędnej i nielogicznej decyzji, poprzez przyjęcie, że skarżący nie jest "następcą prawnym" organ odwoławczy stwierdził, że zarzut ten jest chybiony, ponieważ w żadnym miejscu decyzji organ takiego stwierdzenia nie zawarł. Przeciwnie, wskazał, że skuteczne przeniesienie w dniu (...).03.2017 r. gruntów (w tym ww. działek w wariancie 2.1 oraz 2.5) od przekazującego S.W. zostało potwierdzone w decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR nr (...) w sprawie przyznania płatności rolnośrodowiskowej PROW (...) wydanej skarżącemu w dniu (...).06.2017 r. Wyjaśnił, że ww. decyzją skarżący otrzymał płatność rolnośrodowiskową na rok 2016 m.in. w zakresie wariantu 2.1 i 2.5 (wariant 2.1 - powierzchnia do której otrzymano płatność 1,76 ha dz. ew. (...) - 1,76 ha; wariant 2.5 - powierzchnia do której otrzymano płatność 9,14 ha (dz. ew. nr (...) - 1,50 ha; dz. ew. nr (...) - 0,89 ha; dz. ew. nr (...) - 3,85 ha, "BJl" - (...) - 2,90 ha.).

Podkreślił, że jak wynika z umowy dzierżawy zawartej w dniu (...).03.2017 r. skarżący użytkuje grunty od dnia (...).03.2017 r. i powinien je uprawiać zgodnie z wymogami prawidłowej gospodarki. Przed złożeniem wniosku o przyznanie płatności na rok 2017 tj. w dniu 30 marca 2017 r. złożył oświadczenie o kontynuowaniu realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego, w którym zobowiązała się do realizacji 5 letniego zobowiązania rolnośrodowiskowego już od dnia przejęcia gruntów. Tym samym zdaniem organu skarżący powinien realizować program rolnośrodowiskowy zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa już od dnia przejęcia gruntów do czego sama się zobowiązała. W szczególności z uwagi na realizację pakietu ekologicznego na przejętych gruntach poddać gospodarstwo odpowiednim kontrolom Jednostki Certyfikującej w celu uzyskania certyfikacji.

Ostatecznie organ stwierdził, że błędem skutkującym odmową płatności w deklarowanych wariantach 2.1 oraz 2.5, było nie spełnienie wyłącznie przesłanki formalnej tj. brak certyfikatu z Jednostki Certyfikującej dla gospodarstwa skarżącego.

Decyzja organu odwoławczego został przez skarżącego zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

W skardze podniesiono zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego, w szczególności - art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez nieprawidłową i wadliwą ocenę zebranego w toku postępowania materiału dowodowego poprzez niewłaściwe odniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do wszystkich okoliczności, które miały wpływ na wynik sprawy, polegającego w szczególności na - na błędnym, nielogicznym i niekonsekwentnym przyjęciu, iż C.B. nie jest następcą prawnym S.W. z powodu stwierdzenia przez organ, iż dane w Jednostce Certyfikującej potwierdzają brak rolnika w wykazie; - nieuwzględnienie przez organ wydający decyzję wszelkich znanych mu okoliczności oraz informacji z urzędu; co w konsekwencji doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji, niegórzystej dla odwołującego się oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu pierwszej instancji, mimo że istniały jednoznaczne podstawy do przyznania skarżącemu płatności rolnośrodowiskowej.

Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę należało oddalić.

Główny zarzut sformułowany przez skarżącego polegał na tym, że organy błędnie uznały, iż nie jest on następcą prawnym prawnego S.W., i tym samym odmówiły mu przyznania wnioskowanych płatności.

Zarzut ten Sąd ocenił jako niezasadny. Podstawą odmowy przyznania płatności stanowiło bowiem nie spełnienie przez skarżącego warunku określonego w § 10 pkt 2 lit. a rozporządzenia rolnośrodowiskowego, tj. brak producenta na wykazie z Jednostki Certyfikującej, co stanowiło naruszenie zasad prowadzenia produkcji rolnej zgodnie z przepisami o rolnictwie ekologicznym.

Przypomnieć należy, że zgodnie z § 10 pkt 2 lit. a rozporządzenia rolnośrodowiskowego, w ramach pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia (tj. rolnictwo ekologiczne w ramach wszystkich wariantów) płatność - jest przyznawana, jeżeli rolnik prowadzi produkcję rolną zgodnie z przepisami o rolnictwie ekologicznym, przepisami Rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylającego Rozporządzenie (EWG) nr 2092/91 (Dz.Urz.UE.L 189 z 20.07.2007, str. 1, z późn. zm.) oraz przepisami wydanymi w trybie przepisów tego Rozporządzenia w szczególności w zakresie uprawy roślin.

Jednocześnie zgodnie z art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2009 r. o rolnictwie ekologicznym (Dz. U. z 2007 r. poz. 1054 z późn. zm.) certyfikat, to świadectwo, o którym mowa w art. 29 Rozporządzenia nr 834/2007. W myśl art. 29 ust. 1 Rozporządzenia Rady (WE) Nr 834/2007 w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 2092/91 organy kontrolne i jednostki certyfikujące, o których mowa w art. 27 ust. 4, wydają certyfikat każdemu podmiotowi gospodarczemu, który podlega ich kontroli który w obszarze swojej działalności spełnia wymogi określone w niniejszym rozporządzeniu, certyfikat umożliwia co najmniej identyfikację podmiotu oraz rodzaju lub asortymentu produktów, a także okresu ważności.

Jak wynika z przytoczonych przepisów, rolnik aby spełnić warunki do uzyskania płatności rolnośrodowiskowej w zakresie rolnictwa ekologicznego powinien poddać swoje gospodarstwo corocznej Certyfikacji i otrzymać w danym roku Certyfikat potwierdzający spełnienie wymogów przepisów krajowych i UE.

Stosownie do art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o rolnictwie ekologicznym jednostka certyfikująca przekazuje ministrowi właściwemu do spraw rolnictwa oraz Prezesowi Agencji Restrukturyzacji Modernizacji Rolnictwa, w formie papierowej oraz za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej, do dnia 30 listopada każdego roku, wykaz producentów w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych ewidencji wniosków o przyznanie płatności, którzy spełnili określone wymagania dotyczące produkcji ekologicznej zgodnie z przepisami dotyczącymi rolnictwa ekologicznego, według stanu na dzień 15 listopada danego roku. W myśl art. 17 ust. 3 ustawy o rolnictwie ekologicznym, wykaz o którym mowa w ust. 1 pkt 1, dla celów postępowania dowodowego w postępowaniu prowadzonym w sprawach związanych z udzielaniem pomocy finansowej producentom ekologicznym, na podstawie przepisów o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej, przepisów Ustawy PROW oraz przepisów o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020, stanowi dokument urzędowy w rozumieniu przepisów k.p.a.

Podkreślić należy, że przeniesienie posiadania działek ewidencyjnych nr (...) (zgłoszonych do płatności w ramach wariantów 2.1 i 2.5), jakie nastąpiło w dniu (...).03.2017 r. na podstawie umowy dzierżawy zawartej przez skarżącego ze S.W., nie jest okolicznością kwestionowaną przez organ. Jak stwierdził to już organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji samo przeniesienie posiadania działek gruntu rolnego oraz deklaracja o kontynuacji zobowiązania rolnośrodowiskowego złożona przez skarżącego w świetle wskazanych przepisów nie stanowi jednak samoistnej podstawy do przyznania płatności.

Skarżący mimo nabycia gruntów, nie dopełnił bowiem wymaganych prawem czynności, nie dokonał certyfikacji swojego gospodarstwa. Jednostka Certyfikująca nie została w żaden sposób powiadomiona o zmianie w zakresie przeniesienia posiadania gruntów, jaka miała dokonać się w (...).03.2017 r.

Skarżący pomija fakt, że pomimo zawarcia umowy w dniu (...).03.2017 r., dotychczasowy właściciel, jeszcze z początkiem kwietnia 2018 r. (zob. decyzja Inspektora Jakości Handlowej Artkułów Rolno-spożywczych z dnia (...).04.2018) występował do innych organów z wnioskami dotyczącymi gruntów, do których nie miał tytułu prawnego. Grunty te zgodnie z umową z dnia (...).03.2017 r. były we władaniu i posiadaniu skarżącego.

Przypomnieć należy raz jeszcze, że warunkiem przyznania płatności jest łączne spełnienie warunków określonych w § 10 pkt 2 lit. a rozporządzenia rolnośrodowiskowego oraz art. 2 pkt 1 ustawy o rolnictwie ekologicznym. Brak aktów staranności w zakresie spełnienia warunków umożliwiających uzyskanie dopłat stanowi okoliczność obciążającą skarżącego.

Odnosząc się do zarzutu niewłaściwej oceny Zaświadczenia o przystąpieniu do programu rolnictwo ekologiczne i nadaniu numeru zlecenia (...) wydanego przez Jednostkę Certyfikującą, stwierdzić należy, że należy dokument ten poświadcza objęcie skarżącego systemem kontroli zgodności rolnictwa ekologicznego od dnia (...).06.2018 r., a co za tym idzie nie obejmuje okresu będącego przedmiotem niniejszego postępowania (rok 2017). Dokument ten może stanowić jedynie dowód objęcia działek gruntu rolnego systemem kontroli sprawowanej przez Jednostkę Certyfikująca w zakresie wniosku o płatności za rok 2018 a nie 2017. Potwierdza jednak, że gospodarstwo skarżącego w roku 2017 nie było objęte kontrolą Jednostki Certyfikującej. W roku 2017 nie dokonał bowiem odpowiednich czynności mających na celu przeniesienie certyfikacji.

Tym samym organy obu instancji zasadnie uznały, że skarżący w roku 2017 nie spełnił warunków umożliwiającego przyznanie płatności (§ 10 pkt 2 lit. a rozporządzenia rolnośrodowiskowego).

Stwierdzić należy, że w toku postępowania organy zebrały wyczerpujący i całościowy materiał dowodowy. Wnioski wyprowadzone ze zgromadzonego materiału dowodowego są spójne i logiczne. Tym samym uznać należało podniesione w skardze zarzuty naruszenia prawa procesowego jako niezasadne. Do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego organy właściwie zastosowały przepisy prawa materialnego.

Z tych tez przyczyn oraz na podstawie art. 151 ustawy z ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.), Sąd oddalił skargę.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.