I SA/Gl 499/19, Miejsce doręczenia spółce komandytowej. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2717538

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 sierpnia 2019 r. I SA/Gl 499/19 Miejsce doręczenia spółce komandytowej.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Kornacki.

Sędziowie WSA: Agata Ćwik-Bury, Wojciech Gapiński (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi A Spółka Akcyjna (...) S.K.A. w S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia (...) nr (...) w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania

1) uchyla zaskarżone postanowienie,

2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej - organ odwoławczy, Dyrektor IAS) zaskarżonym postanowieniem z dnia (...) nr (...), działając na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 800 z późn. zm. - dalej - o.p.), stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. (dalej - organ I instancji) z dnia (...) nr (...) odmawiającej odroczenia terminu płatności podatku od towarów i usług za 05/2018 r. w kwocie (...) zł.

Przedmiotowe postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Wspomniana decyzja organu I instancji z dnia (...) została wysłana tego samego dnia, tj. (...) za pośrednictwem Poczty Polskiej na adres A Spółka Komandytowo-Akcyjna (dalej - Spółka, Skarżąca) - ul. (...), (...). Zgodnie z adnotacją zamieszczoną na "Potwierdzeniu odbioru" przesyłkę doręczono pracownikowi - A. M. w dniu (...).

W dniu 13 listopada 2018 r. (data stempla pocztowego) Spółka reprezentowana przez Syndyka Masy Upadłości jej Komplementariusza złożyła odwołanie od decyzji organu I instancji z dnia (...). Zawarto w nim zarzuty naruszenia: art. 67a § 1, art. 67b § 1 pkt 2, art. 121, art. 122, art. 180, art. 181, art. 187 i art. 210 § 1 pkt 6 o.p. W odwołaniu nie został zamieszczony wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji. Natomiast zawarta została w nim informacja, że decyzję organu I instancji doręczono Skarżącej w dniu 30 października 2018 r.

Następnie organ odwoławczy zaskarżonym postanowieniem z dnia (...) stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Sosnowcu z dnia (...). W jego uzasadnieniu przywołał przepisy dotyczące doręczeń. W dalszej części wyjaśnił, że decyzja została wysłana na prawidłowy adres rejestracyjny Spółki, gdzie została odebrana w dniu 27 sierpnia 2018 r. W konsekwencji, jak wskazał organ odwoławczy, bieg 14-dniowego terminu do wniesienia odwołania rozpoczął się w dniu 27 sierpnia 2018 r., a zakończył w dniu 10 września 2018 r. Dlatego też odwołanie nadane u operatora pocztowego w dniu 13 listopada 2018 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu z art. 223 § 2 pkt 1 o.p. Organ II instancji wyjaśnił również, iż uchybienie terminowi do wniesienia odwołania i stwierdzenie tej okoliczności nie zależy od uznania organu i jest okolicznością obiektywną, w związku z tym, w takiej sytuacji organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminowi przewidzianemu w art. 228 § 1 pkt 2 o.p. Dyrektor IAS zaznaczył także, że wobec powyższego bez znaczenia pozostaje wskazanie przez reprezentującego komplementariusza Spółki - Syndyka Masy Upadłościowej daty 30 października 2018 r., jako daty doręczenia decyzji, skoro decyzja została faktycznie doręczona Spółce w dniu 27 sierpnia 2018 r.

W skardze z dnia 5 lutego 2019 r., wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, Spółka reprezentowana przez Syndyka Masy Upadłości jej Komplementariusza zakwestionowała prawidłowość postanowienia Dyrektora IAS z dnia (...). Jednocześnie wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

W motywach skargi wskazano, że Spółka jest reprezentowana przez jedynego Komplementariusza, który z kolei jest reprezentowany przez Syndyka Masy Upadłości. Fakt ten jest znany organowi, gdyż wniosek o udzielenie ulgi podatkowej, jak również wszelka korespondencja w sprawie, w tym odwołanie, zostało opatrzone danymi Syndyka z podaniem miejsca jego siedziby. Mimo to na podany adres nie została skierowana jakakolwiek informacja o podejmowanych przez organ czynnościach. Zdaniem Syndyka, takie działanie organu świadczy o intencji pozbawienia strony możliwości obrony.

Wskazano również, iż w dniu 20 września 2017 r. Sąd Rejonowy K. dokonał zabezpieczenia majątku Komplementariusza w postaci ustanowienia tymczasowego nadzorcy sądowego, który również nie jest informowany przez organ o podejmowanych działaniach.

W dalszej części skargi zanegowano skuteczność doręczenia decyzji organu I instancji. Zwrócono bowiem uwagę, że doręczenie winno się odbyć w trybie art. 151 i n.o.p., a więc poprzez doręczenie przesyłki w lokalu siedziby lub miejscu prowadzenia działalności przez osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej - osobie upoważnionej do odbioru korespondencji lub prokurentowi. Brak jest natomiast w tym zakresie podstaw do stosowania art. 149 o.p., a więc przyjęcia skutku doręczenia w sytuacji przekazania przesyłki osobie, która zobowiązuje się ją przekazać adresatowi.

Ponadto podniesiono, że pod adresem, na który skierowano decyzję organu I instancji, nie ma osoby upoważnionej do odbioru korespondencji Spółki. Jest ona odbierana cyklicznie przez umocowanego do tego pracownika Spółki. Zauważono, że pod tym samym adresem siedzibę ma kilka spółek. Wspomniana natomiast przesyłka została błędnie odebrana przez osobę nieznaną Spółce i przekazana jej dopiero w dniu 30 października 2018 r.

W tej sytuacji, zdaniem Syndyka, nie można mówić o skutecznym doręczeniu decyzji organu I instancji w dniu 27 sierpnia 2018 r. Przekazanie korespondencji osobie nieuprawnionej stanowi zawinione działanie operatora publicznego, na co Spółka nie miała wpływu i nie może za to ponosić odpowiedzialności.

Wyjaśniono także, że Spółka nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu, gdyż nie miała świadomości uprzedniego odbioru decyzji organu I instancji przez osobę nieuprawnioną.

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko oraz argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonego postanowienia stwierdzić należało, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie organu II instancji z dnia (...) stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji.

Pierwszy etap postępowania odwoławczego przed organem odwoławczym to etap badania formalnego. Czynności w nim podejmowane zmierzają do ustalenia zaistnienia przesłanek warunkujących merytoryczne rozpatrzenie odwołania. Mając na uwadze treść art. 228 § 1 o.p. organ odwoławczy ocenia, czy:

1) odwołanie jest dopuszczalne,

2) odwołanie zostało wniesione w ustawowym terminie,

3) odwołanie spełnia warunki wynikające z art.

222 o.p. W sprawach tych wydawane jest postanowienie, które jest ostateczne (art. 228 § 2 o.p.).

Jak wynika z powyższego przepisu, jednym z elementów podlegających wstępnej kontroli organu jest termin złożenia środka odwoławczego. Oceniając tą przesłankę organ musi uwzględnić przepisy dotyczące doręczenia decyzji, prawidłowość pouczenia o środkach zaskarżenia oraz zasady wnoszenia odwołań. Podkreślić przy tym należy, że uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną. Stwierdzenie uchybienia terminu do złożenia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującego przepisu prawa i każde, nawet nieznaczne przekroczenie 14-dniowego terminu do wniesienia odwołania zobowiązuje organ odwoławczy do wydania postanowienia, o którym mowa w 228 § 1 pkt 2 o.p. (zob. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 24 sierpnia 2017 r. sygn. akt I SA/Bk 577/17, Lex nr 2357142; wyrok NSA z dnia 6 kwietnia 2017 r. sygn. akt II FSK 628/15, Lex nr 2341135).

W rozpoznawanej sprawie przede wszystkim ocenić należy skuteczność doręczenia Spółce decyzji organu I instancji. W tym aspekcie w pierwszej kolejności rozstrzygnięcia wymaga to na jaki adres winna być kierowana korespondencja, tj. na adres rejestrowy Spółki, czy też na adres Komplementariusza wskazanego w KRS, jako podmiotu uprawnionego do reprezentowania Spółki. Nadmienić należy, że Komplementariusz reprezentowany jest z kolei przez Syndyka Masy Upadłości. Drugą kwestią wymagającą wyjaśnienia jest to, czy doręczenie decyzji osobie obecnej pod adresem rejestrowym Spółki może być uznane za doręczenie w trybie art. 151 § 1 o.p.

Zajmując się pierwszym zagadnieniem wskazać należy, że w myśl art. 151 § 1 o.p. osobom prawnym oraz jednostkom organizacyjnym niemającym osobowości prawnej pisma doręcza się w lokalu ich siedziby lub w miejscu prowadzenia działalności - osobie upoważnionej do odbioru korespondencji lub prokurentowi. Z przepisu tego wynika, że ustawodawca wymieniając miejsca doręczeń posłużył się łącznikiem "lub" wyrażającym alternatywę rozłączną. Oznacza to, że każde z tych miejsc jest równorzędne co do stosowania i skuteczności doręczeń. Podnieść należy, że art. 151 § 1 o.p., traktując o lokalu siedziby, nawiązuje do konkretnego adresu, który może wynikać z Krajowego Rejestru Sądowego, o ile określony podmiot podlega wpisowi do tego rejestru (zob. Pietrasz Piotr. Art. 151. W: Ordynacja podatkowa. Komentarz aktualizowany. System Informacji Prawnej LEX, 2019; wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2011 r. sygn. akt II FSK 240/10, Lex nr 992287). Nadmienić należy, że w myśl treści art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 986 z późn. zm.) domniemywa się, że dane wpisane do rejestru są prawdziwe. Drugim, obok lokalu siedziby, miejscem, w którym może nastąpić skutecznie doręczenie pisma, jest miejsce prowadzenia działalności.

Odnosząc powyższe uwagi do stanu faktycznego sprawy bezspornym jest, że decyzja organu I instancji została skierowana na adres siedziby Spółki ujawniony w KRS-ie, tj. ul. (...), (...). Zatem wobec treści art. 151 § 1 o.p. prawidłowo organ I instancji przyjął wspomniany adres, jako ten właściwy dla kierowania korespondencji w prowadzonym postępowaniu podatkowym. Sam fakt, że podmiotem uprawnionym do reprezentowania Spółki jest Komplementariusz działający w formie spółki prawa handlowego nie uzasadnia twierdzenia, iż przesyłki dotyczące Spółki adresować należy na siedzibę podmiotu reprezentującego Spółkę. Uwagę tą należy odnieść także do Komplementariusza Spółki, który z racji na prowadzone wobec niego postępowanie upadłościowe jest reprezentowany przez Syndyka Masy Upadłości.

Zasygnalizować jedynie należy, że inaczej rzecz się przedstawia w przypadku, gdy osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej jest w postępowaniu stroną działającą przez pełnomocnika, gdyż wtedy pisma doręcza się pełnomocnikowi na zasadach właściwych dla doręczania pism osobom fizycznym (zob. Pietrasz Piotr. Art. 151. W: Ordynacja podatkowa. Komentarz aktualizowany. System Informacji Prawnej LEX, 2019). Oznacza to, że jedynie w takiej sytuacji co do zasady korespondencja przesyłana jest na adres miejsca zamieszkania pełnomocnika, a nie adres mocodawcy.

Przepisy Ordynacji podatkowej nie przewidują możliwości wskazania przez osobę prawną (osoby fizyczne ją reprezentujące) adresu korespondencyjnego (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17 stycznia 2018 r. sygn. akt I SA/Po 364/17, Lex nr 2435422). Nie zmienia to jednak faktu, że pismom kierowanym zgodnie z wolą podmiotu na tak określony adres nie można odmówić waloru skuteczności doręczenia.

W skardze wskazuje się, że organ podatkowy dysponował wiedzą, że w imieniu jedynego Komplementariusza reprezentującego Spółkę działa Syndyk Masy Upadłości. Zatem, zdaniem Syndyka, wszelka korespondencja (w tym decyzja kończąca postępowanie pierwszoinstancyjne), winna być kierowana na adres: K. ul. gen. (...). Adres ten, jak podnosi Syndyk, był wskazywany we wszystkich pismach procesowych związanych z wystąpieniem o udzielenie ulgi podatkowej. Takie stanowisko zaprezentowane w skardze nie zasługuje jednak na aprobatę. Przede wszystkim jeszcze raz należy podnieść, że zasadą wynikającą z art. 151 § 1 o.p. jest doręczanie pism w siedzibie lub miejscu prowadzenia działalności przez osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej. Ponadto Syndyk w sposób wyraźny nie wskazał innego adresu do korespondencji niż wynika to z KRS-u. Woli podmiotu w zakresie odbioru pism pod innym adresem (w innym miejscu) niż wynikającym z art. 151 § 1 o.p. nie można domniemywać. Z pewnością jako takiego wskazania nie można odczytywać z określenia w piśmie procesowym podmiotu składającego wniosek, jak również podmiotu go reprezentującego, przy jednoczesnym podaniu ich adresów siedzib.

Konkludując, zgodnie z art. 151 § 1 o.p. decyzja organu I instancji prawidłowo została skierowana na adres siedziby Spółki.

W takiej sytuacji, skoro decyzja pierwszoinstancyjna właściwie została wysłana na adres siedziby Spółki, to koniecznym jest wyjaśnienie kolejnej wątpliwości dotyczącej tego, czy odebranie wspomnianej decyzji przez osobę obecną pod tym adresem może być uznane za doręczenie w trybie art. 151 § 1 o.p.

Zajmując się tym zagadnieniem stwierdzić należy, że w myśl art. 151 § 1 o.p. w przypadku osoby prawnej i jednostki niemającej osobowości prawnej każdorazowo pismo doręcza się osobie upoważnionej do odbioru korespondencji lub prokurentowi. "Przez osobę upoważnioną do odbioru pism należy rozumieć nie tylko osobę, która ma specjalne upoważnienie, ale również każdą osobę, która ze względu na funkcję wykonywaną u adresata jest regulaminowo lub zwyczajowo uprawniona do odbioru pism, np. pracownik kancelarii (biura), portier, członek zarządu (administracji), gdyż to, kto jest osobą upoważnioną, zależy od wewnętrznego podziału funkcji w określonej jednostce, a może wynikać także z przyjętej praktyki. W sytuacji, gdy osoba prawna lub jednostka organizacyjna nie posiadają obsługi, która zwyczajowo zajmuje się wysyłaniem i odbiorem korespondencji (sekretariat, biuro), a żaden z pracowników funkcjonujących w siedzibie osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nie został formalnie upoważniony do odbioru korespondencji, za prawidłowe należy uznać doręczenie pisma do rąk pracownika uprawnionego do sprawowania bieżącej obsługi firmy, załatwiania zwykłych spraw związanych z ich funkcjonowaniem. To obowiązkiem osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej jest takie zorganizowanie odbioru pism, by odbioru dokonywała osoba upoważniona (wyrok NSA z 28 sierpnia 2018 r., II FSK 2243/16, LEX nr 2556514)" (Dauter Bogusław. Art. 151. W: Ordynacja podatkowa. Komentarz, wyd. XI. Wolters Kluwer Polska, 2019).

W orzecznictwie przyjmuje się, że skutek prawny doręczenia pisma wymienionym podmiotom w art. 151 § 1 o.p. powstaje przez sam fakt jego odbioru dokonanego przez osobę upoważnioną i wobec tego doręczenie następuje w dacie potwierdzenia przez tę osobę odbioru pisma. Na jej ustalenie nie ma wpływu to, czy osoba ta przekazała następnie pismo osobom powołanym do dokonania czynności, których pismo dotyczyło. Jest to już sprawa organizacji pracy jednostki organizacyjnej będącej adresatem pisma (zob. wyrok NSA z dnia 16 czerwca 2016 r. sygn. akt I FSK 452/09, Lex nr 612509). Regulacja art. 151 § 1 o.p. wyklucza możliwość dokonania doręczenia do rąk osoby trzeciej, która zobowiązuje się do oddania korespondencji adresatowi, jak ma to miejsce w odniesieniu do osób fizycznych (zob. wyrok NSA z dnia 27 maja 2010 r. sygn. akt II FSK 566/09, Lex nr 596516). Co więcej obowiązkiem osoby prawnej jest takie zorganizowanie odbioru korespondencji, by w jej siedzibie dokonywała tego osoba upoważniona (zob. wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2017 r. sygn. akt I FSK 1665/15, Lex nr 2294072). Dodatkowo wskazać należy, iż istnieje domniemanie, że osoba, która jest czynna w lokalu czy siedzibie przedsiębiorcy i podejmuje się odbioru korespondencji jest osobą do tego upoważnioną, choćby upoważnienie to nie wynikało ze stosunku pracy czy innego stosunku wiążącego tę osobę z osobą prowadzącą działalność gospodarczą (zob. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 10 kwietnia 2018 r. sygn. akt I SA/Ol 165/18, Lex nr 2494694). Nie można również zaakceptować stanowiska, zgodnie z którym doręczyciel powinien był poprosić osobę odbierającą korespondencję o okazanie stosownego pełnomocnictwa do odbioru pism. Nawet gdyby pełnomocnictwo takie zostało okazane, to pracownik urzędu i tak nie miałby możliwości, czy to faktycznych, czy prawnych, sprawdzenia czy upoważnienie takie jest ważne, czy zostało podpisane przez osobę, która jest uprawniona do reprezentacji. Trudno też oczekiwać, że doręczyciel korespondencji będzie analizował dokumenty wewnętrzne strony, jakimi jest instrukcja kancelaryjna, czy schemat organizacyjny danej spółki (zob. wyrok WSA w Krakowie z dnia 28 listopada 2008 r. sygn. akt I SA/Kr 1145/08, Lex nr 1102785).

W rozpoznawanej sprawie, jak wynika z "Potwierdzenia odbioru", decyzję organu I instancji doręczono w miejscu siedziby Spółki osobie określonej jako A. M. - pracownik. Zaznaczono przy tym, że nie dysponował on pieczęcią Spółki. W skardze podkreślono również, że pod adresem: ul. (...) (...) działa kilka spółek. Syndyk podtrzymuje również, że pod tym adresem nie przebywa żaden pracownik Spółki. Natomiast odbioru korespondencji dokonuje cyklicznie upoważniony do tego pracownik.

Twierdzenie dotyczące nieobecności pracowników Spółki w jej siedzibie znajduje odzwierciedlenie w analizie zwrotnych potwierdzeń odbioru pism kierowanych do Spółki. Otóż pisma te, poza decyzją organu I instancji, odbierane były przez M. T., który posiadał pieczęć firmową Spółki, po uprzednim jednokrotnym ich awizowaniu. Następowało to przed upływem 7 dni od wspomnianego pierwszego awiza, co wskazuje na podejmowanie korespondencji w Urzędzie Pocztowym, a nie siedzibie Spółki. Ponadto zwrócić należy uwagę na informację zawartą w piśmie Poczty Polskiej S.A. - Biuro Wsparcia Klientów z dnia 28 marca 2019 r. nr (...) - będące odpowiedzią na złożoną przez organ I instancji reklamację w kwestii doręczenia jego decyzji - iż doręczenia przesyłki dokonano pod wskazanym adresem "biuro wirtualne" w dniu 27 sierpnia 2018 r. Ponadto wyjaśniono, że pokwitowania odbioru dokonał pracownik administratora biur. Podsumowując stwierdzić należy, że wszystko to sugeruje, iż doręczenia decyzji organu I instancji nie dokonano do rąk pracownika Spółki, a więc nie można mówić o doręczeniu w trybie art. 151 § 1 o.p. Na marginesie można jedynie dodać, że pokwitowanie odbioru decyzji przez inny podmiot prawny (jego pracownika), który ma siedzibę lub miejsce prowadzenia działalności w tym samym budynku, w istocie nie stanowi skutecznego doręczenia pisma, nawet jeżeli osoba ta dysponowałaby firmową pieczątką nagłówkową adresata (zob. wyroki NSA: z dnia 27 maja 2010 r. sygn. akt II FSK 237/09, Lex nr 785321; z dnia 26 października 2012 r. sygn. akt II FSK 380/11, Lex nr 1234081).

Wspomniana informacja o pokwitowaniu przesyłki przez "pracownika administratora biur", może z kolei wskazywać na możliwość doręczenia decyzji organu I instancji w trybie art. 151 § 2 o.p. Stanowi on, że w razie niemożności doręczenia pisma w lokalu siedziby pisma doręcza się za pokwitowaniem zarządcy budynku lub dozorcy, gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Zawiadomienie o doręczeniu pisma zarządcy budynku lub dozorcy umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, na drzwiach lokalu siedziby adresata lub w widocznym miejscu przy wejściu na posesję, na której mieści się lokal tej siedziby.

Wobec jednak tego, że w budynku tym, jak twierdzi Syndyk, znajdują się siedziby kilku Spółek powstaje wątpliwość czy osoba, która pokwitowała odbiór jest pracownikiem innej spółki, czy też można ją potraktować jako zarządcę budynku lub dozorcę. Wyjaśnienie tej okoliczności ma istotne znaczenie bowiem, o czym była mowa wyżej, pokwitowanie odbioru decyzji przez pracownika innej spółki, która ma siedzibę lub miejsce prowadzenia działalności w tym samym budynku, nie stanowi skutecznego doręczenia pisma (zob. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 3 grudnia 2008 r. sygn. akt I SA/Bk 415/08, "Wspólnota" 2009, nr 3, s. 42).

Podsumowując stwierdzi należy, że Dyrektor IAS winien zbadać, czy pokwitowania odbioru decyzji organu I instancji w dniu 27 sierpnia 2018 r. dokonał pracownik Spółki, czy też innego podmiotu, którego siedziba znajduje się pod tym samym adresem, a może przez zarządcę budynku lub dozorcę. W zależności od wyniku ustaleń organ odwoławczy wyda stosowne postanowienie: o niedopuszczalności odwołania (art. 228 § 1 pkt 1 o.p.) lub uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania (art. 228 § 1 pkt 2 o.p.), ewentualnie rozpozna odwołanie i wyda decyzję w sprawie.

W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm. - dalej p.p.s.a.), wyeliminował z obrotu prawnego zaskarżone postanowienie organu odwoławczego, orzekając jak w sentencji wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., zaliczając do nich uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 zł.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.