Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2600489

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach
z dnia 7 listopada 2018 r.
I SA/Gl 403/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Kornacki.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.K. na czynność Wójta Gminy K. w przedmiocie wyliczenia i przyznania stawki dotacji na jednego ucznia na rok 2013 postanawia: odrzucić skargę.

Uzasadnienie faktyczne

W dniu 5 marca 2018 r. (data wpływu) pełnomocnik M. K. złożył za pośrednictwem Wójta Gminy K. skargę na czynność tego organu polegającą na:

a.

braku właściwego ustalenia i poinformowania skarżącej o wysokości stawki dotacji za rok 2013 r. wyliczonej zgodnie z treścią art. 90 ust. 2b ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2198, z późn. zm.),

b.

nie wskazaniu prawidłowego sposobu ustalenia wysokości stawki dotacji na rok 2013,

c.

wadliwym ustaleniu wysokości stawki dotacji, przejawiającym się w braku ustalenia wysokości stawki dotacji zgodnie z brzmieniem art. 90 ust. 2b ustawy o systemie oświaty.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, albowiem sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Na mocy zarządzenia z dnia 10 września 2018 r. wezwano organ do wskazania w terminie 7 dni czy skarżąca otrzymała pisemną informację o wyliczeniu i przyznaniu dotacji za lata 2010-2013, jeśli tak należało podać datę jej otrzymania, a także kiedy przekazano dotację skarżącej za lata 2010-2013 (należało wskazać datę przelewu). Jednocześnie wezwano pełnomocnika skarżącej do wskazania czy skarżąca otrzymała pisemną informację o wyliczeniu i przyznaniu dotacji za lata 2010-2013, w przypadku odpowiedzi przeczącej należało wskazać czy przedmiotem skargi jest samo przekazanie dotacji w zaniżonej (według skarżącej) wysokości w terminie 7 dni pod rygorem uznania, iż przedmiot skargi stanowi wyłącznie czynność przekazania dotacji w zaniżonej wysokości.

W odpowiedzi na powyższe organ poinformował, że dokumentacja przekazana skarżącej o wyliczeniu i przyznaniu dotacji za lata 2010-2013 obejmuje pismo z dnia 4 października 2013 r. Nadto organ wskazał daty przelewów przekazania dotacji skarżącej za lata 2010-2013. I tak w 2013 r. przekazanie dotacji miało miejsce w dniach: 14 stycznia, 12 lutego, 11 marca, 12 kwietnia, 13 maja, 13 czerwca, 10 lipca, 14 sierpnia, 12 września, 28 października, 26 listopada, 30 grudnia. Z kolei pełnomocnik skarżącej pismem z dnia 4 października 2018 r. podał, iż skarżąca nie otrzymała pisemnej informacji o wyliczeniu i przyznaniu dotacji za lata 2010-2013, a przedmiotem skargi nie jest samo przekazanie dotacji w zaniżonej wysokości.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Skargę należało odrzucić.

Rozważając na wstępie kwestię dopuszczalności skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego w analizowanym przypadku, należy zwrócić uwagę, że zaskarżona w sprawie czynność przekazania dotacji dotyczy roku 2013. W stanie prawnym obowiązującym w tymże czasie, brak było wyraźnej podstawy prawnej wskazującej na dopuszczalność drogi sądowej przed sądami administracyjnymi w sprawach skarg na czynności organów samorządowych, mających na celu ustalenie wysokości dotacji dla placówki niepublicznej oraz przekazania ustalonej kwoty dotacji. Niemniej jednak orzecznictwo sądowe uznawało tego rodzaju czynność, jako czynność z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 dalej p.p.s.a.) dotyczącą uprawnień wynikających z przepisów prawa, podlegającą kontroli sądów administracyjnych. Takie stanowisko zostało zaprezentowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 17 stycznia 2008 r., sygn. akt II GSK 319/07, Lex nr 357469 oraz sygn. akt II GSK 320/07, Lex nr 365849, a także w postanowieniu z dnia 15 lipca 2014 r., II GSK 1634/14, Lex nr 1485499 i postanowieniu z dnia 27 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 322/13, Lex nr 1321419. Stanowisko takie prezentuje także tutejszy Sąd (postanowienie z dnia 11 maja 2015 r., I SA/Gl 268/15, Lex nr 1677831; postanowienie z dnia 9 marca 2015 r., I SA/Gl 41/15, CBOSA; wyrok z dnia 9 marca 2015 r., I SA/Gl 1152/14, CBOSA) oraz zajmują wojewódzkie sądy administracyjne: WSA w Krakowie w wyroku z dnia 13 marca 2012 r., III SA/Kr 183/11, Lex nr 1139243; WSA w Opolu w wyroku z dnia 6 października 2014 r., II SA/Op 403/14, Lex nr 1547126; WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 3 czerwca 2013 r., I SA/Gd 330/13, Lex nr 1368479; WSA w Szczecinie w postanowieniu z dnia 16 grudnia 2011 r., I SA/Sz 912/11, Lex nr 1157044; WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 29 września 2011 r., I SA/Po 392/11, Lex nr 1101364.

W świetle zatem orzecznictwa, udzielenie dotacji niepublicznym szkołom i placówkom nie następuje w formie decyzji administracyjnych, ale jest czynnością, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W konsekwencji należy przyjąć, że przepis ten stanowi podstawę sądowoadministracyjnej kontroli czynności mających na celu ustalenie wysokości dotacji.

Wobec powyższego przyjąć należało, że zaskarżona czynność Wójta Gminy K. podlega kognicji sądów administracyjnych. Złożona w tej sprawie skarga nie mogła jednak zostać rozpoznania merytorycznie z innych względów, o czym mowa poniżej.

Po pierwsze niedopuszczalność wniesionej skargi jest konsekwencją zawisłości sprawy przed sądem powszechnym.

Z wyjaśnień zawartych w odpowiedzi na skargę wynika, że przed Sądem Okręgowym Wydział (...) w B. pod sygn. akt (...) toczy się sprawa o zapłatę na rzecz M. K. kwoty w wysokości (...) zł tytułem wyrównania zaniżonej dotacji oświatowej dla przedszkola niepublicznego za okres od 1 sierpnia 2006 r. do 31 grudnia 2016 r. wraz z odsetkami.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona.

W ocenie sądu sprawy objęte powództwem i skargą skierowaną do tutejszego sądu, są tożsame zarówno co do stron obu postępowań i przedmiotu. Celem powoda i zarazem strony skarżącej jest uzyskanie dotacji m.in. za rok 2013 w wysokości wyższej od dotychczas wypłaconej (vide: postanowienie WSA w Łodzi z dnia 27 kwietnia 2018 r., sygn. akt I SA/Łd 255/18, CBOSA). Sąd podziela stanowisko organu co do tożsamości przedmiotu obu spraw, wyrażone w odpowiedzi na skargę.

Po wtóre, skarga jest niedopuszczalna ponieważ z art. 52 § 3 p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 czerwca 2017 r. wynikało, że wniesienie skargi na akt lub czynność z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. należało poprzedzić wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa złożonym w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł dowiedzieć o podjęciu czynności.

W aktualnym stanie prawnym, zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a. jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę.

Zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935), która wprowadziła wyżej wymienione zmiany, przepisy art. 52 i art. 53 p.p.s.a. w nowym brzmieniu, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. W tej sprawie zastosowanie znajdą więc art. 52 i 53 p.p.s.a. w brzmieniu sprzed 1 czerwca 2017 r.

W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca dopiero pismem z dnia 30 grudnia 2017 r. wezwała Wójta Gminy K. do usunięcia naruszenia prawa. Niewątpliwie jednak wezwanie to jest prawnie bezskuteczne (art. 85 p.p.s.a.) ponieważ zostało wniesione długo po upływie czternastu dni od czynności wypłaty dotacji w 2013 r.

Strona nie wyczerpała zatem skutecznie środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi.

Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 i pkt 6 p.p.s.a. Sąd postanowił skargę odrzucić.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.