I SA/Gl 192/18, Opodatkowanie budynków i gruntu w działalności gospodarczej. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2518623

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 czerwca 2018 r. I SA/Gl 192/18 Opodatkowanie budynków i gruntu w działalności gospodarczej.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Pindel (spr.).

Sędziowie WSA: Agata Ćwik-Bury, Anna Tyszkiewicz-Ziętek.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi S. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia (...) nr (...) w przedmiocie zmiany decyzji ustalającej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2015 r. oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z (...) r., nr (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej: Kolegium lub SKO), działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 201 z późn. zm. (obecnie Dz. U. z 2018 r. poz. 800]; dalej: O.p.) - po rozpatrzeniu odwołania S. D. (dalej: podatnik lub skarżący) od decyzji z (...) r., nr (...) wydanej przez Prezydenta Miasta M. w sprawie zmiany ustalającej wysokość podatku od nieruchomości za 2015 r. - utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny i prawny.

Postanowieniem z (...) r. organ I instancji wznowił z urzędu postępowania podatkowe w przedmiocie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za 2015 r., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną tego organu z (...) r., nr (...), na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Wznowienia dokonano w związku z ujawnieniem istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych istniejących w dniu wydania decyzji, tj. zawarcia umowy dzierżawy przez podatnika w dniu 26 lutego 2013 r.

Decyzją z (...) r. organ I instancji uchylił własną i ostateczną decyzję z (...) r. ustalającą wysokość podatku od nieruchomości za 2015 r. w kwocie (...) zł (pkt 1), ustalił nowy wymiar zobowiązania podatkowego za ten rok w kwocie (...) zł (pkt 2) oraz ustalił płatność kwoty (...) zł w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji (pkt 3).

Decyzja dotyczyła nieruchomości położonej w M. przy ul. (...). Przyjęto do opodatkowania część budynku, jako mieszkalnego o powierzchni (...) m2, część budynku jako związanego z działalnością gospodarczą o powierzchni (...) m2 oraz grunty związane z działalnością gospodarczą o powierzchni (...) m2. W uzasadnieniu ponownie powołano się na zawarcie przez podatnika umowy dzierżawy z 26 lutego 2013 r.

W odwołaniu podatnik zarzucił organowi błędne ustalenie podstawy faktycznej decyzji poprzez przyjęcie, że umowa dzierżawy z 23 lutego 2013 r. miała istotny wpływ na ustalenie wysokości podatku od nieruchomości za 2014 r. Podniósł także zarzut błędnego zastosowania art. 240 § 1 pkt 5 O.p.

SKO zaskarżoną decyzją utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu zwrócił uwagę na zasadę trwałości decyzji ostatecznych ustanowioną w art. 128 O.p., jak również na możliwość ich wzruszenia w trybie wznowienia postępowania, jako trybu nadzwyczajnego. Stwierdził, że umowa dzierżawy budynku położonego w M. przy ul. (...) (tj. nowa okoliczność faktyczna, na którą powołał się organ I instancji) zawarta została z dniu 26 lutego 2013 r., o czym organ podatkowy został poinformowany w dniu 1 sierpnia 2017 r. (wówczas to umowa przedłożona została organowi podatkowemu w związku z postępowaniem w sprawie udzielenia ulgi).

Zdaniem organu w rozpatrywanej sprawie wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne (zawarcie umowy dzierżawy budynku z 26 lutego 2013 r.), które istniały w dniu wydania decyzji ((...) r.) i nie były znane organowi, który wydał decyzję (Prezydent Miasta dowiedział się o nich w dniu 1 sierpnia 2017 r.). Oznacza to, że w rozpatrywanej sprawie zaistniały wszystkie przesłanki warunkujące wznowienie w trybie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. postępowania zakończonego decyzją ostateczną z (...) r. ustalającą podatnikowi wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2014 r.

Odnosząc się do zarzutu ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego organ odwołał się do art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1785 z późn. zm.; dalej u.p.o.l.). Dalej powołał się na art. 46 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 459 z późn. zm.) oraz art. 20 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2101). W dalszej części powołał się na kolejne przepisy u.p.o.l. (art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 art. 3 ust. 1, 3 i 4 oraz art. 6 ust. 1, 3, 5-7).

Kolegium przyznało rację organowi I instancji, który uznał, że umowa dzierżawy budynku położonego w M. przy ul. (...) z 26 lutego 2013 r. zawarta pomiędzy podatnikiem a A Sp. z o.o. w M. ma istotny wpływ na ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego. Wynika z niej bowiem, że cały, opisany w 1 budynek pozostaje do dyspozycji dzierżawcy, któremu przysługuje prawo oddania przedmiotu dzierżawy w podnajem w całości lub części osobom trzecim i czerpania z tego tytułu korzyści materialnych (§ 3 umowy). Zwróciło uwagę, że podatnik sam poinformował organ podatkowy, iż w budynku tym znajduje się hostel. Powyższe potwierdzają również wpisy na stronach internetowych (www.nocowanie.pl, www.eholiday.pl, www.supernoclegi.com.pl), gdzie oferowane są odpłatne noclegi. Uznało, że skoro cały budynek został wydzierżawiony spółce, a co za tym idzie, jest w nim prowadzona działalność gospodarcza (polegająca na wynajmowaniu lokali na cele noclegowe, ukierunkowana na osiągnięcie zysku), to bez znaczenia pozostaje charakter znajdujących się w budynku lokali (tj. czy mają one charakter użytkowy, czy też mieszkalny). Lokale te nie są bowiem wykorzystywane do realizacji osobistych celów, nie służą zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych spółki, czy też potrzeb rodzin udziałowców (powołano wyrok WSA w Krakowie z 8 września 2016 r., I SA/Kr 832/16). Lokale te są bowiem w posiadaniu przedsiębiorcy i to on nimi dysponuje, tj. utrzymuje je w gotowości do wynajęcia, zatem są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej i podlegają opodatkowaniu przy zastosowaniu stawki jak dla budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

Zgodnie z poczynionymi ustaleniami w budynku prowadzony hostel, czyli działalność zbliżona do działalności hotelarskiej. Lokale są przeznaczone do krótkotrwałego wynajmu, a co za tym idzie oferta jest zbliżona do tej, oferowanej w hotelach. Funkcja lokali, które są przedmiotem opodatkowania powoduje, że zasady gospodarowania nimi noszą znamiona regularnej działalności gospodarczej wchodzącej w zakres szeroko pojętych usług hotelarskich. Stosowanie preferencyjnej stawki podatkowej stawiałoby zatem w uprzywilejowanej sytuacji podmioty świadczące tego rodzaju usługi w stosunku do przedsiębiorców prowadzących hotele, pensjonaty, czy oferujące domki letniskowe itp.

Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutów odwołania przyznał, że lokale rzeczywiście nie tracą swojego mieszkalnego charakteru, jednak nie spełniają funkcji mieszkalnej, o jakiej mowa w u.p.o.l., tj. nie służą do przebywania ludzi z zamiarem stałego pobytu. Przy czym charakter pomieszczeń (infrastruktura i wyposażenie), sposób ich użytkowania (hostel), jest efektem zawartej urnowy dzierżawy i charakteru działalności gospodarczej prowadzonej przez spółkę w tych pomieszczeniach.

W skardze podatnik domagał się uchylenia decyzji z dnia (...) r. zmieniającą decyzję ustalającą wysokość podatku od nieruchomości za 2015 r., podnosząc zarzut:

- błędnego ustalenia podstawy faktycznej decyzji, poprzez uznanie, iż umowa dzierżawy z dnia 26 lutego 2013 r. miała istotny wpływ na ustalenie wysokości podatku od nieruchomości za 2015 r.,

- błędnego zastosowania podstawy prawnej decyzji, a mianowicie art. 240 § 1 pkt 5 O.p.

W uzasadnieniu podał, że organ podatkowy posiada od 15 stycznia 2008 r. zaświadczenie Nr (...) gdzie stwierdzono jakie lokale są lokalami mieszkalnymi, a jakie użytkowymi. Ponadto na podstawie powyższego zaświadczenia wydano załącznik o wydzieleniu lokali sporządzony przez B z grudnia 2007 r. (wymienione dokumenty załączono do skargi).

Powołał się na art. 5 ust. 1 i 2 u.p.o.l. stwierdzając, że lokale mieszkalne nie tracą swojego oznaczenia jako mieszkalne (opodatkowane stawką 0,72) tylko dlatego, iż użytkownik wieczysty gruntów zawarł umowę dzierżawy. Zgodnie z zaświadczeniem nr (...) lokali mieszkalnych jest 5 (pięć) o powierzchni (...) m2 a nie jak podnosi organ podatkowy (jeden) o powierzchni (...) m2.

Zanegował także przyjętą przez organ podstawę wznowienia postępowania, tj. art. 240 § 1 pkt 5 O.p.

Wniósł o przeprowadzenie dowodów:

- z zeznań świadka A. G. zatrudnionej w Urzędzie Miejskim w M. na okoliczność ustalenia, ze organ I instancji już w dniu 26 lipca 2013 r. miał wiedzę że w budynku prowadzony jest hostel oraz, iż w dniu 26 lipca 2013 r. w wyszukiwarce GOOGLE - był wpisany HOSTEL A. Jako dodatkowy dowód można wskazać, iż na stronie internetowej Urzędu Miasta - Noclegi-(...).pl informacja ta była zamieszczona już w dniu 26 lipca 2013 r.;

- o przesłuchanie go w charakterze strony na okoliczność, iż organ I instancji miał wiedzę o charakterze budynku jako hostelu już w dniu 26 lipca 2013 r.

Podsumowując powtórzył, że organ podatkowy I instancji od dnia 26 lipca 2013 r. miał wiedzę jakie są lokale w przedmiotowej nieruchomości, a więc nie ma mowy o zaistnieniu nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodach.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w odpowiedzi na skargę, wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie skarżący poparł skargę i podtrzymał złożone wnioski dowodowe. Nie domagał się zwrotu kosztów postępowania. Wyjaśnił, że w dniu 4 stycznia 2018 r. podczas rozmowy pracownica organu I instancji A. G., znalazła (poprzez wyszukiwarkę Google) na stronie internetowej Urzędu Miasta wpis Hotel A, zamieszczony 26 lipca 2013 r. W dniu 4 stycznia 2018 r. poinformował pracownicę SKO w Katowicach o istniejącym wpisie, jednak po sprawdzeniu okazało się, że takiej informacji nie ma. W dniu 5 stycznia 2018 r. ponownie udał się do A. G., która ustaliła, że wpis zniknął potwierdzając, iż 4 stycznia istniał. Podczas rozmowy 4 stycznia był także obecny inny pracownik organu W. K. (główny specjalista w Wydziale podatków i opłat lokalnych), który czynnie uczestniczył w rozmowach na temat zmiany podatku za lata 2013-2017 i przypuszcza, że to on mógł zlecić dokonanie zmian i usunięcie wpisów ze strony internetowej. Dodał, że ustalił z redakcją portalu "(...).pl", że od 18 lutego 2010 r. widniała informacja, iż A Sp. z o.o. w M. posiada swoją siedzibę przy ul. (...). Wyjaśnił także, że w zakresie podatku od nieruchomości za 2013 r. postępowanie zostało umorzone przed tut. Sądem, natomiast za lata podatkowe 2016-2017 postępowanie zostało umorzone przed SKO, po przedstawieniu umowy zawartej między Urzędem Miasta a firmą A w zakresie udostępnienia poszkodowanym hostelu w sytuacjach kryzysowych.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga okazała się nieuzasadniona.

Kontroli Sądu - w ramach art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.; dalej p.p.s.a.) - podlegała decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 4 stycznia 2018 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji w sprawie zmiany ustalającej wysokość podatku od nieruchomości za 2015 r., podjęta w wyniku wznowienia postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 O.p.

Na podstawie art. 111 § 2 p.p.s.a. łącznemu rozpoznaniu i odrębnemu wyrokowaniu podlegały dwie sprawy skarżącego - druga z nich dotyczyła podatku od nieruchomości za 2014 r. (I SA/Gl 191/18).

Spór sprowadza się do oceny wystąpienia przesłanki wznowienia postępowania z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., a w dalszej kolejności oceny zasadności opodatkowania przez organy podatkiem od nieruchomości za lata 2014-2015 nieruchomości zabudowanej budynkiem położonym w M. przy ul. (...) jako: gruntów związanych z działalnością gospodarczą o powierzchni (...) m2, części budynku, jako mieszkalnego o powierzchni (...) m2 oraz części budynku jako związanego z działalnością gospodarczą o powierzchni (...) m2 - w związku z zawartą przez skarżącego umową dzierżawy z 26 lutego 2013 r., o zawarciu której organ I instancji powziął wiadomość w dniu 1 sierpnia 2017 r.

Wznowienie postępowania jest instytucją szczególną, stanowiącą wyjątek od zasady trwałości decyzji podatkowej, wskazanej w art. 128 O.p. Wzruszenie ostatecznej decyzji podatkowej może nastąpić tylko w ściśle określonych przypadkach przewidzianych przepisami ustawy Ordynacja podatkowa lub ustaw szczególnych. Jednym z tzw. nadzwyczajnych trybów postępowania jest instytucja wznowienia postępowania (art. 240 i nast. O.p.). W literaturze istnieje utrwalony pogląd, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową mającą na celu stworzenie prawnej możliwości przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia sprawy podatkowej, w której została już wydana decyzja ostateczna (zob. R. Dowgier, L. Etel (red.), P. Pietrasz, M. Popławski, W. Stachurski, K. Teszner, Ordynacja podatkowa. Komentarz. Wolters Kluwer Polska, 2017. Komentarz do art. 240 o.p.). Postępowanie wznowieniowe toczy się w bardzo zawężonych ramach i przedmiotem tego postępowania nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności, ściśle wyliczone w art. 240 § 1 O.p.

Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja ustalająca zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości wydana po wznowieniu postępowania i uchyleniu ostatecznej decyzji podatkowej, tj. wydana w trybie postępowania nadzwyczajnego ze względu na istnienie przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Zgodnie z tym przepisem postępowanie zakończone decyzją ostateczną wznawia się jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Omawiana przesłanka wznowieniowa jest spełniona, wtedy gdy:

- ujawnią się w sprawie nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody;

- okoliczności te lub dowody będą miały charakter nowych w stosunku do przeprowadzonego dotąd postępowania wyjaśniającego;

- nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniały w dniu wydania decyzji;

- powyższe okoliczności lub dowody są istotne dla sprawy, czyli mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, więc wywołują konieczność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w całości lub w części;

- przy czym nie mają przy tym znaczenia przyczyny, które to spowodowały.

Skarżący w toku postępowania podnosił następujące okoliczności:

- już w dniu 26 lipca 2013 na stronie internetowej Urzędu Miasta (noclegi-(...).pl), widniał wpis, że pod wskazanym adresem prowadzony jest hostel, natomiast na portalu "(...).pl" od 18 lutego 2010 r. widniała informacja, iż A Sp. z o.o. w M. posiada swoją siedzibę przy ul. (...);

- z zaświadczenia wydanego przez Prezydenta Miasta z 15 stycznia 2008 r. wynika, że w przedmiotowym budynku jest pięć lokali mieszkalnych o powierzchni (...) m2 a nie jak podnosi organ jeden o powierzchni (...) m2; dane te potwierdza także opracowanie z grudnia 2007 r. sporządzone przez B, sporządzone celem dokonania wydzielenia lokali.

NSA w wyroku z dnia 21 czerwca 2017 r., I GSK 468/17 (Lex nr 2311968, dostępny także w internetowej bazie orzeczeń http://orzeczenia.nsa.gov.pl) wyjaśnił, że pod pojęciem nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowoodkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Istotnym jest jednak, aby ujawnione w sprawie nowe okoliczności lub nowe dowody istniały w dniu wydania decyzji. Natomiast przez nową okoliczność istotną dla sprawy należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. W tym miejscu należy poczynić zastrzeżenie, że wznowione na podstawie ww. przepisu postępowanie podatkowe ma szczególny charakter. Zakres przedmiotowy takiego postępowania nie jest nieograniczony, lecz wyznaczony okolicznościami faktycznymi lub dowodami, z uwagi na które zaszły przesłanki do jego wznowienia. Organ podatkowy wznawiając postępowanie podatkowe odnośnie określenia wysokości zobowiązania podatkowego nie dokonuje kompleksowej weryfikacji prawidłowości zadeklarowanego przez podatnika podatku, lecz prowadzone przezeń czynności dowodowe powinny zmierzać do wszechstronnego wyjaśnienia jedynie tych kwestii, które legły u podstaw dokonanego wznowienia. Postępowanie wznowieniowe nie służy do ponownej weryfikacji wydanego już uprzednio rozstrzygnięcia pod względem prawidłowości dokonanej w nim wykładni przepisów i oceny zebranego materiału dowodowego, lecz do jego korekty w zakresie, w jakim wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody.

Sąd podziela ocenę organów podatkowych, że za istotne okoliczności "nowe", których podatnik nie ujawnił organowi podatkowemu składając informację o gruntach i budynkach za lata 2014-2015 uznać należy zawarcie w dniu 26 lutego 2013 r. przez skarżącego (jako właściciela budynku) umowy dzierżawy z A Sp. z o.o. w M. (dzierżawcą), przedmiotem której było oddanie w dzierżawę budynku położonego w M. przy ul. (...). O zawarciu tej umowy organ I instancji powziął wiadomość w dniu 1 sierpnia 2017 r. w związku z jej złożeniem przez skarżącego przy wniosku o udzielenie ulg. Tych okoliczności skarżący nie kwestionował. Nie jest również sporne, że skarżący nie złożył po zawarciu umowy dzierżawy (tj. po 26 lutym 2013 r.) "Informacji w sprawie podatku od nieruchomości IN-1", z akt administracyjnych wynika, że została ona ponownie złożona dopiero w dniu 19 września 2017 r.

W ocenie Sądu w sprawie zaistniała przesłanka wznowieniowa z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., nie budzi bowiem wątpliwości, że organ I instancji wydając w dniu (...) r. decyzję pierwotną ustalającą skarżącemu podatek od nieruchomości za 2015 r. uwzględnił dane wynikające ze złożonej przez niego w dniu 4 stycznia 2010 r. "Informacji w sprawie podatku od nieruchomości IN-1". Organ nie miał bowiem wiedzy przekazanej przez podatnika o zawartej w dniu 23 lutego 2013 r. umowie dzierżawy, na mocy której zmieniło się użytkowanie części przedmiotowego budynku (z mieszkalnego na hotelowy). Zdaniem Sądu nawet zamieszczenie informacji o prowadzonym tam hostelu na stronie internetowej Urzędu Miasta nie stanowi o tym, że organ w dacie wydania pierwotnej decyzji musiał mieć wiedzę o zmianie użytkowania budynku. Niewątpliwie przedłożenie umowy dzierżawy przez samego skarżącego, w związku z inną sprawą (dotyczącą ulg podatkowych), stanowiło ujawnienie nowej okoliczności faktycznej sprawy wraz z nowym dowodem z dokumentu (umowa dzierżawy) w stosunku do przeprowadzonego dotąd postępowania wyjaśniającego. Niewątpliwie istniały one w dniu wydania decyzji i były istotne dla sprawy, co skutkowało koniecznością wydania odmiennego rozstrzygnięcie, a więc wywołały konieczność uchylenia w części ostatecznej decyzji organu I instancji z (...) r. i ustalenie nowego wymiaru zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2015 r.

Również nie mogły wywołać zamierzonego skutku dowody przedłożone przez skarżącego już w toku postępowania administracyjnego (załączone także do skargi): zaświadczenie Prezydenta Miasta z 15 stycznia 2008 r. a także opracowanie z grudnia 2007 r. sporządzone przez B. Oba dokumenty dotyczyły stanu faktycznego i prawnego sprzed daty zawarcie umowy dzierżawy z 26 lutego 2013 r., zatem dla wymiaru podatku od nieruchomości za lata 2014-2015 nie miały już znaczenia. Skarżący z jednej bowiem strony powołuje się na ww. dokumenty twierdząc, że nadal pięć pomieszczeń ma charakter mieszkalny, niezwiązany z działalnością dzierżawcy, zaś z drugiej strony nie kwestionuje, że w budynku jest prowadzony hostel. Potwierdził tę okoliczność na rozprawie wyjaśniając, że za lata podatkowe 2016-2017 postępowanie zostało umorzone przed SKO, po przedstawieniu umowy zawartej między Urzędem Miasta a firmą A w zakresie udostępnienia poszkodowanym hostelu w sytuacjach kryzysowych.

Sąd przy tym podzielił stanowisko organu, że z treści umowy dzierżawy wynika, że cały budynek będący własnością skarżącego pozostaje do dyspozycji dzierżawcy, któremu przysługuje prawo oddania przedmiotu dzierżawy w podnajem w całości lub w części osobom trzecim i czerpania z tego korzyści (§ 3 umowy dzierżawy). Skarżący nie kwestionuje, że w budynku prowadzony jest hostel. Hostel to obiekt noclegowy o standardzie różniącym się od obiektów hotelowych głównie liczbą miejsc noclegowych w pokojach, łóżkami piętrowymi i współdzieleniem części wyposażenia oraz pomieszczeń przeznaczonych dla gości (np. wspólna kuchnia/łazienka). Charakterystyczne dla hostelu jest wynajmowanie łóżka a nie pokoju. Pokoje w hostelach to najczęściej dormy, czyli pokoje wieloosobowe, a także pokoje indywidualne: 1-,2- i 3-osobowe (opracowanie własne Głównego Urzędu Statystycznego opubl.: https://stst.gov.pl). Zatem działalność ta w istocie zbliżona jest do działalności hotelarskiej.

W stanie prawnym obowiązującym w 2015 r. zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty (pkt 1), budynki lub ich części (pkt 2) oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (pkt 3). Zgodnie natomiast z art. 1a ust. 1 pkt 3 tej ustawy grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.).

Powyższe oznacza, że dla uznania gruntów za związane z prowadzoną działalnością gospodarczą wystarczające jest, poza przewidzianymi w ustawie podatkowej wyjątkami, ustalenie, iż pozostają w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Oznacza to również, że ustawodawca nie ustanowił wymogu, by przedsiębiorcą był podatnik. Podstawowym kryterium związku nieruchomości z działalnością gospodarczą jest samo posiadanie danej nieruchomości przez prowadzący działalność gospodarczą podmiot. Istotne jest, że związek danej nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej oznacza także związek pośredni, służący prowadzonej działalności i nie może być utożsamiany jedynie z działalnością faktyczną. Tym samym o tym, czy dana nieruchomość pozostaje związana z działalnością gospodarczą, nie przesądza to, czy działalność gospodarcza jest w danym obiekcie i w danym czasie rzeczywiście prowadzona. Nawet przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości do wykonywania działalności gospodarczej nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 lutego 2014 r., II FSK 458/12).

Skarżący złożył w skardze wnioski dowodowe, których Sąd nie uwzględnił postanowieniem wydanym na rozprawie.

Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W przepisie tym mowa jest zatem wyłącznie o dowodach z dokumentów, co dyskwalifikuje sformułowane wnioski dowodowe dotyczące przesłuchania strony i świadka. Wskazany przepis pozwala m.in. na wniosek strony przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe tylko z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości. Postępowanie w trybie omawianego przepisu ma charakter uzupełniający i fakultatywny. O konieczności i celowości jego przeprowadzenia decyduje sąd rozpoznający skargę, przy czym tylko do tego sądu należy ocena, czy w sprawie istnieją istotne wątpliwości, które bez nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie mogą zostać wyjaśnione przez dopuszczenie określonego dowodu. Co do istotnych wątpliwości, to można o nich mówić wówczas, gdy ze względu na mające znaczenie dla wyjaśnienia sprawy braki bądź sprzeczności w ustaleniach faktycznych podjęte rozstrzygniecie nie jawi się jako niewątpliwe (por. wyrok NSA z 16 lutego 2018 r., I GSK 128/16 i przywołany tam wyrok NSA z 6 czerwca 2008 r., I OSK 874/07). Nie budzi zatem żadnych wątpliwości, że w postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie może być prowadzone postępowanie dowodowe w zakresie wnioskowanych przez skarżącą dowodów. Ponadto podkreślenia wymaga, że stan faktyczny przyjęty za podstawę orzekania nie budził wątpliwości, zaś Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania w zakresie wskazywanym w skardze.

W wyniku oceny zgodności z prawem kwestionowanego rozstrzygnięcia w opisanych powyżej ramach Sąd doszedł do przekonania, że odpowiada ono prawu i to zarówno materialnemu, jak też procesowemu. Rozstrzygnięcie to spełnia warunki formalne, bo zawiera orzeczenie, jego uzasadnienie faktyczne i prawne oraz pouczenie o sposobie zaskarżenia, a także wydane zostało w ustawowo określonym terminie. Wywody zawarte w motywach rozstrzygnięcia wskazują na trafność jego osnowy; znalazły one dodatkowe oparcie w argumentach zaprezentowanych w uzasadnieniu odpowiedzi na skargę.

W tym stanie rzeczy skarga nie znajduje uzasadnionych podstaw, wobec czego orzeczono o jej oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.