Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1802686

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach
z dnia 15 kwietnia 2015 r.
I SA/Gl 1366/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek (spr.).

Sędziowie: NSA Eugeniusz Christ, WSA Wojciech Organiściak.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi K. F. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie odmowy zwolnienia spod egzekucji samochodu osobowego oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżonym postanowieniem z dnia (...) r. nr (...) Dyrektor Izby Skarbowej w K. (dalej także: DIS) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej także k.p.a.) oraz art. 17, art. 18, art. 13 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 z późn. zm., dalej także u.p.e.a.) utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia (...) r. nr (...) o odmowie uwzględnienia wniosku K. F. (dalej także: strona, zobowiązany) o zwolnienie spod egzekucji zajętego samochodu marki Nissan Almera nr rej. (...).

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano na wstępie, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. prowadzi wobec zobowiązanego postępowanie egzekucyjne z wniosku wierzycieli: A S.A. oraz B S.A Oddział Nieruchomości Zakład w K. W ramach tego postępowania egzekucyjnego, protokołem z dnia 25 listopada 2013 r. dokonano zajęcia samochodu osobowego marki Nissan Almera nr rej. (...) rok produkcji 2002, pozostawiając go pod dozorem zobowiązanego.

Dalej DIS podał, że w dniu 26 listopada 2013 r. do organu egzekucyjnego wpłynął wniosek zobowiązanego o zwolnienie z egzekucji zajętego pojazdu, gdyż jest on niezbędny dla dojazdów do lekarzy, na badania i zabiegi w związku z licznymi schorzeniami żony, teściowej oraz samego zobowiązanego. Wnioskodawca oświadczył, że nie posiada żadnych innych składników majątkowych mogących stanowić przedmiotem zajęcia.

Organ egzekucyjny odmówił zwolnienia z egzekucji zajętego samochodu osobowego podnosząc, że zobowiązany nie wskazał innego składnika majątkowego czy źródła dochodu, a środki uzyskiwane z zajętego wynagrodzenia za pracę nie wystarczą do zaspokojenia wierzycieli w rozsądnym terminie.

W zażaleniu na to postanowienie zobowiązany wskazał ponownie, że zajęcie samochodu stawia go w bardzo trudnej sytuacji życiowej. Jest bowiem chory na serce, przeszedł operację ręki, opieki wymaga też jego teściowa, w związku z czym samochód jest mu niezbędny w celu dojazdu do pracy i do lekarzy. Dodatkowo wyjaśnił, że jego zadłużenie jest regulowane poprzez potrącanie wynagrodzenia za pracę, a w zamian za zwolnienie samochodu z zajęcia, zobowiązuje się dodatkowo wpłacać co miesiąc kwotę 150 zł.

Rozważania własne organ nadzoru rozpoczął od wskazania, że zagadnienie zwolnienia zajętego składnika majątkowego z egzekucji normuje art. 13 § 1 u.p.e.a., który stanowi, że organ egzekucyjny na wniosek zobowiązanego i ze względu na ważny jego interes, może zwolnić na czas oznaczony lub nieoznaczony, z egzekucji w całości lub części określone składniki majątkowe zobowiązanego.

Dalej zauważono, że zwolnienie określonych składników majątkowych zobowiązanego spod egzekucji może nastąpić tylko na wniosek zobowiązanego w razie zaistnienia przesłanki ważnego interesu zobowiązanego.

Zastosowanie jednakże tej instytucji nie może prowadzić do bezefektywności egzekucji, a to oznacza, że zobowiązany winien nie tylko podać argumenty przemawiające za zwolnieniem z egzekucji proponowanego składnika majątkowego, ale także wykazać, że możliwe jest przeprowadzenie egzekucji z innych składników majątkowych. Istotne jest przy tym, że rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego w przedmiocie zwolnienia spod egzekucji określonego składnika majątkowego ma charakter uznaniowy, czyli że nawet w sytuacji zaistnienia przesłanek określonych w art. 13 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny ma prawo odmówić zwolnienia spod egzekucji konkretnego składnika majątkowego.

Koniecznym jest jednak w takich przypadkach przeprowadzenie wyczerpującego postępowania i dokonanie na podstawie jego ustaleń właściwej oceny zebranego materiału dowodowego.

Przeprowadzone przez organ egzekucyjny postępowanie w tym zakresie dowiodło braku okoliczności pozwalających na przychylenie się do rozpatrywanego wniosku. Prawidłowość działań organu egzekucyjnego potwierdza dodatkowo fakt, że przypadające do zapłaty należności datują się od 2000 r., natomiast samochód osobowy stanowiący własność zobowiązanego wyprodukowany został w 2002 r., a zatem musiał zostać nabyty po powstaniu zadłużenia.

Dalej wyjaśniono, że istotnie na poczet zadłużenia zobowiązanego zajęto wprawdzie jego wynagrodzenie za pracę, jednak wpływy uzyskiwane z tego tytułu są niewspółmierne do wysokości zadłużenia i nie pozwolą na szybkie oraz skuteczne zaspokojenie roszczeń wierzycieli, zwłaszcza że organ egzekucyjny nie posiada informacji o innych składnikach majątkowych mogących podlegać egzekucji, a zobowiązany nie zaproponował rozwiązania pozwalającego na skuteczną egzekucję z innych składników majątkowych.

W skardze na powyższe postanowienie, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, działający za skarżącego adwokat podniósł zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia:

1)

art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich możliwych i niezbędnych czynności, które były istotne dla dokładnego oraz wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego,

2)

art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zebranych w sprawie dowodów, poprzez:

- pominięcie okoliczności dotyczących trudnej sytuacji życiowej oraz finansowej skarżącego, tj. stanu zdrowia skarżącego i członków jego rodziny oraz miejsca zamieszkania,

- nierozważanie dowodu z treści porozumienia zawartego przez skarżącego z wierzycielem C sp. z o.o. w K. dotyczącego zwolnienia samochodu spod zajęcia oraz rozłożenia zadłużenia na raty.

3)

art. 7 § 2 u.p.e.a. poprzez niezastosowanie środka egzekucyjnego, który w możliwie najmniejszym stopniu ingerował będzie w prawa i wolności zobowiązanego, pomimo propozycji skarżącego dotyczącej zapłaty dodatkowych 150 zł miesięcznie,

4)

art. 13 u.p.e.a. w administracji poprzez przyjęcie, że nie zachodzi ważny interes skarżącego w zwolnieniu pojazdu spod egzekucji, pomimo zaistnienia obiektywnych okoliczności, które go uzasadniają.

Wobec powyższych zarzutów pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w K. oraz poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w S., a także o wstrzymanie wykonania tych postanowień oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi opisano na wstępie pokrótce stan faktyczny sprawy i stanowiska stron, a następnie zacytowano art. 13 § 1 u.p.e.a., w świetle którego instytucja zwolnienia zajętych przedmiotów spod zajęcia oparta jest o uznanie administracyjne. Akcentując ograniczony zakres sądowej kontroli takich rozstrzygnięć pełnomocnik skarżącej podniósł, że obejmuje ona badanie czy postanowienie zostało podjęte zgodnie z podstawowymi regułami postępowania administracyjnego, a w szczególności, czy wydano je w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz, czy ocena tego materiału została dokonana zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, czy też zawiera elementy dowolności. Rozstrzygnięcie uznaniowe może być zatem przez sąd uchylone w wypadkach stwierdzenia, że zostało wydane z takim naruszeniem przepisów prawa o postępowaniu lub prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. O tego rodzaju naruszeniach można mówić, gdyby organ pozostawił poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę, pominął istotny dla rozstrzygnięcia materiał dowodowy lub dokonał jego oceny wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego.

W ocenie autora skargi w niniejszej sprawie doszło do naruszenia tych przepisów postępowania, które odnoszą się do prawidłowego zgromadzenia w sprawie materiału dowodowego, dokonania jego należytej oceny oraz wyciągnięcia na podstawie dokonanej oceny wniosków zgodnych z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, a zatem do naruszenia art. 7 i 80 k.p.a.

Uzasadnienie prawne

Skarżący konkretnie i wyczerpująco opisał swoją sytuację życiową oraz finansową, tymczasem niektóre istotne kwestie zupełnie uszły uwadze DIS, w tym liczne schorzenia skarżącego, z których DIS wymienił wyłącznie choroby serca oraz operację ręki, pomijając schorzenia kręgosłupa, układu krążenia oraz cukrzycę. DIS pominął także całkowicie proponowane przez stronę wpłacanie na poczet zadłużenia dodatkowej kwoty 150 zł miesięcznie i nie rozważył tej okoliczności w kontekście dodatkowej możliwości odzyskania zadłużenia. Nadto nie wskazał, dlaczego zaproponowany sposób zapłaty jest niewystarczający do skutecznej egzekucji.

W skardze zarzucono także DIS, że nie wskazał, dlaczego zamieszkiwanie skarżącego na peryferiach miasta w kontekście trudnej sytuacji życiowej jego oraz rodziny, nie stanowi argumentu przemawiającego za zwolnieniem samochodu spod zajęcia. Tymczasem fakt zamieszkiwania na peryferiach miasta utrudnia bieżącą egzystencję, a pozbawienie środka transportu tym bardziej skomplikuje, a nawet uniemożliwi normalne funkcjonowanie skarżącego i członków jego rodziny.

Skarżący wskazywał w piśmie z dnia 5 sierpnia 2014 r., iż samochód jest mu niezbędny do dojazdu do pracy, jednakże organ nadzoru lakonicznie uzasadniając swoje rozstrzygnięcie nie odniósł się do tej okoliczności. Organ ten zdaje się nie zauważać, że odległość pomiędzy miejscem pracy (B., ul. (...)), a miejscem zamieszkania strony (S., ul. (...)) wynosi prawie 17 km i nie można jej pokonać korzystając z bezpośredniego połączenia komunikacji publicznej. Konieczność sprawowania opieki nad schorowaną teściową (I grupa inwalidzka - całkowita niezdolność do pracy oraz do samodzielnej egzystencji), nie pozwala na półtoragodzinne (w jedną stronę) dojazdy do pracy. W przypadku pozbawienia środka transportu skarżący będzie zmuszony najpewniej zrezygnować z dotychczasowej pracy, co spowoduje utratę dotychczasowego wynagrodzenia (ok. 3000 zł brutto), przeznaczanego w głównej mierze na zaspokojenie wierzycieli. Jednokierunkowe podejście organu nadzoru może tym samym doprowadzić do uszczuplenia dochodów, a w konsekwencji do wydłużenia procesu egzekwowania środków.

Nadto wytknięto organowi nadzoru, że nie dostrzegł niekonsekwencji organu egzekucyjnego i pominął jego ustalenia. Organ ten uznał bowiem, że skarżący wykazał zaistnienie ważnego interesu, a zatem udowodnił zaistnienie jednej z dwóch przesłanek warunkujących udzielenie zwolnienia z egzekucji, jednak nie podając innych sposobów przeprowadzenia egzekucji, nie zasługuje na dobrodziejstwo zwolnienia.

Autor skargi podkreślił także, iż organ odwoławczy w ogóle nie odniósł się do przedłożonego przez skarżącego porozumienia zawartego z wierzycielem C sp. z o.o. w K., dotyczącego zwolnienia przedmiotowego samochodu spod zajęcia oraz rozłożenia zadłużenia na raty. Treść tego porozumienia świadczy o tym, że skarżący wszelkimi sposobami próbuje uregulować należność, nie podejmując działań mających egzekucję ubezskutecznić. Organ nadzoru nie wziął jednak pod uwagę możliwości ugodowego załatwienia sprawy, a ograniczył się do zastosowania najbardziej dotkliwego dla skarżącego sposobu egzekucji, a więc egzekucji z jedynego posiadanego przez niego majątku ruchomego.

W uzasadnieniu skargi podniesiono również, że stosowanie środków egzekucyjnych przez organ egzekucyjny powinno być rozpatrywane w świetle zasady celowości (art. 7 § 2 u.p.e.a.), z której wynika, że celem egzekucji administracyjnej jest bezpośrednie wykonanie przez zobowiązanego ciążącego na nim obowiązku. Zasada ta nakłada na organ egzekucyjny obowiązek wybrania środka egzekucyjnego, który doprowadzi do wykonania wskazanego w tytule wykonawczym obowiązku. Jednocześnie obowiązuje także zasada stosowania najmniej uciążliwego środka egzekucyjnego, a zatem organ egzekucyjny znając dobrze sytuację skarżącego powinien, na podstawie posiadanej wiedzy oraz kierując się zasadami logiki i doświadczenia życiowego, przy uwzględnieniu zasad ogólnych postępowania egzekucyjnego w administracji, zastosować środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania przez skarżącego ciążącego na nim obowiązku, a jednocześnie są dla niego najmniej uciążliwe.

W odpowiedzi na skargę DIS podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2015 r. pełnomocnik skarżącego wnosił i wywodził jak w skardze. Dodatkowo zwrócił uwagę, że zajęty pojazd został wyprodukowany w 2002 r., a zatem należy wziąć pod uwagę jego realną wartość możliwą do uzyskania ze sprzedaży licytacyjnej i zestawić ją z kwotą wynikającą z comiesięcznych wpłat 150 zł, do których zobowiązał się skarżący w zamian za zwolnienie pojazdu spod egzekucji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga okazała się nieuzasadniona.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja lub postanowienie zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonego orzeczenia - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm. - dalej p.p.s.a.). W myśl art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia - w granicach i według kryteriów określonych cytowanymi wyżej przepisami - Sąd stwierdził, iż postanowienie to nie narusza prawa.

Poddanym kontroli Sądu w niniejszej sprawie rozstrzygnięciem z dnia (...) r. organ nadzoru utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego z dnia (...) r., którym odmówiono uwzględnienia wniosku skarżącego o zwolnienie spod egzekucji samochodu osobowego marki Nissan Almera, rok produkcji 2002 r.

Wniosek skarżącego o zwolnienie tego pojazdu spod egzekucji inicjujący postępowanie w niniejszej sprawie, który wpłynął do organu egzekucyjnego w dniu 29 listopada 2013 r. złożono w oparciu o art. 13 § 1 u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem (w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją) organ egzekucyjny, na wniosek zobowiązanego i ze względu na ważny jego interes, może zwolnić z egzekucji określone składniki majątkowe zobowiązanego, jeżeli zobowiązany uzyskał na to zgodę wierzyciela. Przepis ten od 21 listopada 2013 r. stanowi natomiast, że organ egzekucyjny, na wniosek zobowiązanego i ze względu na jego ważny interes, może zwolnić, na czas oznaczony lub nieoznaczony, z egzekucji w całości lub części określone składniki majątkowe zobowiązanego. Znowelizowano go poprzez art. 111 pkt 6 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o wzajemnej pomocy przy dochodzeniu podatków, należności celnych i innych należności pieniężnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 1289). Zawarty w art. 123 ustawy nowelizującej przepis przejściowy w ust. 1 określa, że do postępowań egzekucyjnych w administracji wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, mają zastosowanie przepisy dotychczasowe, z zastrzeżeniem ust. 2-6. Art. 123 ust. 2 stanowi natomiast, że organ egzekucyjny może, na podstawie art. 13 § 1 ustawy zmienianej w art. 111, w brzmieniu dotychczasowym, zwolnić określony składnik majątkowy zobowiązanego bez zgody wierzyciela.

Uwzględnienie wniosku zobowiązanego o zwolnienie środka majątkowego spod egzekucji może zatem nastąpić jedynie w razie stwierdzenia ważnego interesu strony. Wspomniany ważny interes zobowiązanego jest niewątpliwie pojęciem nieostrym, które w każdej sprawie musi być rozpatrywane indywidualnie. Pozwala ono swym zakresem objąć wszelkie okoliczności mające wpływ na dokonanie prawnej kategoryzacji sytuacji zobowiązanego (por. B. Jankowiak, Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Komentarz 2005, Wrocław 2005, str. 158). O istnieniu ważnego interesu po stronie zobowiązanego nie decyduje jego subiektywne przekonanie, lecz zobiektywizowane kryteria. Jednocześnie (jak wskazał NSA w wyroku z dnia 5 marca 2014 r., sygn. akt II GSK 2029/12)"przepis art. 13 § 1 u.p.e.a. ma na celu ochronę interesów tak zobowiązanego jak i wierzyciela, a tym samym nie może prowadzić do sytuacji, w której okaże się, że egzekucja jest bezskuteczna. Oznacza to, że zobowiązany winien wykazać nie tylko argumenty przemawiające za zwolnieniem z egzekucji określonych składników majątkowych, ale także wykazać powinien, że możliwe jest prowadzenie egzekucji i uzyskanie egzekwowanych należności z innych składników majątkowych" (wszystkie powoływane w niniejszym uzasadnieniu wyroki dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Odnosząc powyższe do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy wskazać należy, że organ egzekucyjny w postanowieniu z dnia (...) r. stwierdził, że zwolnienie leży w ważnym interesie zobowiązanego "biorąc pod uwagę konieczność dojazdu na leczenie". Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że "konstrukcja zwolnienia z egzekucji składników majątkowych opiera się na tzw. "uznaniu administracyjnym", co oznacza, że wypełnienie tych przesłanek nie zobowiązuje organu egzekucyjnego do zastosowania zwolnienia, a jedynie stwarza mu taką możliwość. Obowiązkiem organu, rozpoznającego wniosek, jest dokładne ustalenie stanu faktycznego oraz szczegółowe odniesienie się do niego w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia". (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 5 listopada 2009 r., sygn. akt I SA/Gl 689/09). Jednocześnie wskazać należy, że rozstrzygnięcia oparte o uznanie administracyjne podlegają ograniczonej kontroli sądowej, gdyż, jak wskazuje się w orzecznictwie (m.in. w wyroku NSA z dnia 26 lipca 2011 r., sygn. akt II FSK 426/10, LEX nr 1083134)"kontroli sądu nie podlega uznanie samo w sobie, ale poprawność postępowania dowodowego i wyciągniętych zeń wniosków co do tego, czy dany stan faktyczny wypełnia niedookreślone pojęcia, w tym przypadku przesłankę ważnego interesu zobowiązanego. Skoro zatem organ rozpatrujący wniosek strony powiązał wskazywaną przez zobowiązanego nieodzowność wykorzystywania zajętego pojazdu w celu dojeżdżania do placówek ochrony zdrowia (kwestia dojazdów do pracy została wspomniana lakonicznie dopiero w zażaleniu) to odmawiając zwolnienia samochodu spod egzekucji działał w ramach uznania administracyjnego. Odmowę tę umotywował, wskazując na wymóg skuteczności egzekucji i zestawiając wpływy z zajętego wynagrodzenia za pracę z wysokością całej egzekwowanej należności. Organ nadzoru utrzymując zaskarżone postanowienie w mocy nie zanegował istnienia ważnego interesu zobowiązanego, przychylając się jednocześnie do twierdzenia organu egzekucyjnego, że wpływy z zajętego wynagrodzenia na pracę są niewspółmierne do roszczeń wierzycieli, a organ nie ma wiedzy o innych możliwych do zajęcia składnikach majątku strony. Zasadnie również, w ocenie składu orzekającego, organ nadzoru wskazał, że zobowiązany nie zaproponował rozwiązania pozwalającego na skuteczną egzekucję z innych składników majątkowych. Zobowiązanie do dobrowolnych comiesięcznych wpłat określonych kwot pieniężnych (niezależnie od tego jak mają się one do całkowitej wartości dochodzonej należności, a także do wartości zajętego pojazdu) w razie zaniechania jego realizowania nie może być bowiem skutecznie egzekwowane.

Jak zatem wykazano powyżej bezzasadnie w skardze zarzuca się organowi egzekucyjnemu niekonsekwencję, której nie dostrzegł organ nadzoru. Bezpodstawnie także podnosi się w skardze, że "Organ II instancji nie wziął jednak pod uwagę możliwości ugodowego załatwienia sprawy ze Skarżącym". Jak bowiem wynika z art. 1 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne to zorganizowany ciąg czynności procesowych podejmowanych przez organy egzekucyjne oraz inne podmioty w celu przymusowego wykonania obowiązków objętych egzekucją administracyjną. W ramach tego postępowania organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne przewidziane w ustawie (art. 7 § 1 u.p.e.a.), co wiąże się zawsze z określoną dolegliwością dla zobowiązanego. Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie przewiduje natomiast ugodowego trybu regulowania relacji pomiędzy zobowiązanym a organem egzekucyjnym.

Chybiony jest także zarzut naruszenia art. 7 i art. 80 k.p.a., w ramach którego pełnomocnik strony zarzuca organom niedostrzeżenie problemów skarżącego z dotarciem do zakładu pracy środkami komunikacji publicznej. Przypomnieć bowiem trzeba, że zobowiązany dopiero w zażaleniu wspomniał ogólnie, że pojazd wykorzystuje do dojazdu do pracy, natomiast szczegółowe okoliczności związane z odległością zakładu pracy skarżącego od jego miejsca zamieszkania oraz skomunikowaniem tych lokalizacji przedstawiono dopiero w skardze. Zaznaczyć w tym miejscu trzeba, że to na zobowiązanym ciąży obowiązek wykazania wszelkich istotnych dla sprawy okoliczności, a organ egzekucyjny nie prowadzi postępowania dowodowego w zakresie poszukiwania okoliczności przemawiających za uwzględnieniem wniosku.

Należy natomiast przyznać rację autorowi skargi, że organy powinny były odnieść się w swoich rozstrzygnięciach do kwestii złożonego wraz z wnioskiem porozumienia zawartego przez zobowiązanego z C sp. z o.o. Uchybienie to pozostaje jednak bez wpływu na wynik sprawy. Zauważyć bowiem trzeba, że po pierwsze wspomniana spółka nie jest jedynym wierzycielem skarżącego. Nadto, o czym już była mowa, zgodnie z art. 13 § 1 u.p.e.a. w brzmieniu stosowanym do postępowań egzekucyjnych wszczętych, tak jak w niniejszej sprawie przed 21 listopada 2013 r. zgoda wierzyciela stanowiła, co do zasady, obligatoryjną przesłankę zwolnienia spod egzekucji, wyłączoną dopiero poprzez art. 123 ust. 2 ustawy nowelizującej. Z akt sprawy nie wynika także, by wierzyciel (zgodnie z zapewnieniem zawartym w porozumieniu z dnia 3 lipca 2013 r.) domagał się zawieszenia postępowania egzekucyjnego (art. 56 § 1 pkt 4 u.p.e.a.), który to stan rzeczy zmodyfikowałby znacznie wysokość aktualnie dochodzonej należności przysługującej tylko drugiemu z wierzycieli, a więc rzutowałby na ocenę realnych możliwości zaspokojenia tego wierzyciela z zajętego wynagrodzenia za pracę skarżącego.

Reasumując stwierdzić należy, ze odmowa zwolnienia samochodu osobowego spod egzekucji nie narusza art. 13 § 1 u.p.e.a., ani pozostałych przepisów, których naruszenie wskazywano w skardze. Organ egzekucyjny stwierdził bowiem przesłankę ważnego interesu zobowiązanego a działając w ramach uznania administracyjnego odmówił uwzględnienia wniosku strony, motywując to rozstrzygnięcie. Na marginesie odnotować warto, że - jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy protokołu zajęcia z dnia 25 listopada 2013 r. - wspomniany pojazd pozostawiono pod dozorem zobowiązanego, co oznacza, że skarżącemu przysługuje prawo zwykłego używania zajętej ruchomości (art. 101 § 1 u.p.e.a.). Nadto nadmienić warto, że "artykuł 13 § 1 u.p.e.a. nie wyklucza co do zasady kilkukrotnego wnioskowania o zwolnienie konkretnego składnika majątkowego spod egzekucji, przy czym kolejne żądania w tym przedmiocie mogą wszczynać postępowanie jedynie wtedy, kiedy nie są tożsame z wnioskami już rozstrzygniętymi (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 21 maja 2014 r., sygn. akt I SA/Gl 1645/13, LEX nr 1522221).

Mając na uwadze powyższe, Sąd w oparciu o art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.