I SA/Gl 136/19 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2717637

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 sierpnia 2019 r. I SA/Gl 136/19

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Kornacki (spr.).

Sędziowie WSA: Agata Ćwik-Bury, Wojciech Gapiński.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi J. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia (...) nr (...) w przedmiocie kary porządkowej

1) uchyla zaskarżone postanowienie,

2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

1. J.G. wniosła skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach w przedmiocie kary porządkowej.

2. Stan sprawy przedstawia się następująco.

Postanowieniem z (...), (...) Prezydent Miasta C. nałożył na skarżącą karę porządkową w wysokości (...) zł.

Na skutek zażalenia skarżącej Kolegium postanowieniem z (...), nr (...) utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że z zebranego materiału dowodowego wynika, iż w związku z prowadzonym przez Prezydenta Miasta postępowaniem w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości, organ podatkowy I instancji pismami z (...) oraz z (...) wezwał podatniczkę do złożenia informacji w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego, złożenia wyjaśnień oraz przedłożenia dokumentów.

W treści wezwania organ I instancji wskazał, że zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w C. z (...) (prawomocnym z dniem (...)) skarżąca oraz jej mąż są współużytkownikami wieczystymi nieruchomości położonej w C., przy ulicy (...) oraz współwłaścicielami posadowionych na niej budynków i budowli.

Dodatkowo, w wezwaniach organ wniósł o podanie wartości budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1445, z późn. zm. - dalej: u.p.o.l.) oraz przedłożenia ewidencji środków trwałych dotyczących Przedsiębiorstwa Wielobranżowego A z siedzibą w C., przy ulicy (...).

Z uwagi na to, że podatniczka pomimo otrzymania wezwania nie złożyła żądanej informacji w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego oraz nie przedłożyła ewidencji środków trwałych, jak również nie określiła wartości budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, zdaniem Kolegium spełniona została przesłanka z art. 262 § 1 pkt 2a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (obecnie t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm. - dalej: o.p.), co uzasadniało wydanie zaskarżonego postanowienia.

Kolegium podkreśliło, że podatniczka po otrzymaniu wezwania do dokonania określonej czynności, tu złożenia informacji sprawie podatku od nieruchomości oraz dostarczenia pozostałych dokumentów, chcąc uniknąć nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 262 § 1 pkt 2a o.p. zobowiązana jest do współdziałania z organem podatkowym i przedstawienia żądanych dokumentów. W toku bowiem prowadzonego postępowania podatkowego podatnik nie ma podstaw do kwestionowania braku żądania przedstawienia przez organ podatkowy konkretnych danych i dokumentów. Zarzuty wobec czynności organu podatkowego mogą być zawarte dopiero w odwołaniu od decyzji kończącej postępowanie podatkowe.

Poza tym, Kolegium uznało, że w sprawie zaistniała przesłanka bezpodstawnego uchylania się przez podatniczkę od przekazania żądanych dokumentów, gdyż wskazana przez nią w pismach kierowanych w toku postępowania podatkowego przyczyna, tj. brak prawomocności postanowienia Sądu Rejonowego w C. z (...) jest sprzeczna z informacjami zebranymi w sprawie przez Prezydenta Miasta. Kolegium stwierdziło, że postanowieniem z (...), (...) Sąd Rejonowy w C. przysądził prawo użytkowania wieczystego nieruchomości, będącej przedmiotem przetargu w dniu (...) na rzecz skarżącej i jej męża. W końcowej części postanowienia Sąd stwierdził, że w dniu (...) uprawomocniło się postanowienie w przedmiocie przybicia. Na wezwanie Sądu nabywcy uiścili całą wylicytowaną cenę, spełniając warunki licytacji. Przedmiotowe postanowienie zostało opatrzone klauzulą, że uprawomocniło się w dniu (...).

Dalej organ odwoławczy zauważył, że z akt sprawy wynika, iż organ I instancji podjął czynności zmierzające do potwierdzenia wskazanej przez podatniczkę przyczyny zaniechania przedłożenia wymaganych dokumentów i pismem z (...) ponownie wystąpił do Sądu Rejonowego w C. z zapytaniem czy postanowienie tego Sądu z (...), (...) jest prawomocne. W odpowiedzi, pismem z (...) Sąd Rejonowy w C. ponownie poinformował organ, że postanowienie o przysądzeniu własności z (...) jest prawomocne z dniem (...).

Odnosząc się z kolei do wysokości wymierzonej kary porządkowej Kolegium wyjaśniło, że kwota (...) zł jest adekwatna do poniesionych przez organ nakładów osobowych i rzeczowych, tj. kosztów pracy urzędnika prowadzącego sprawę, który zobowiązany jest ponawiać te same czynności i kierować ponowne wezwania, jak również kosztów wysyłanej korespondencji. Zaznaczyło, że wymierzona kwota stanowi (...)% maksymalnej kwoty, jaką organ mógł wymierzyć za brak przekazania żądanych dokumentów.

3.1. W skardze podatniczka podniosła, że nie prowadzi działalności gospodarczej i pozostaje z mężem w rozdzielności majątkowej. Dlatego w tym zakresie nie mogła udzielić informacji, jakich żądał organ prowadzący postępowanie podatkowe. Wskazała, że miarkowanie kary, a nawet jej nałożenie uważa za bezzasadne i krzywdzące, gdyż Kolegium w ogóle nie przeanalizowało jej argumentów, co skutkowało takim a nie innym postanowieniem, szczególnie że we wcześniejszej korespondencji wspominała o ewentualnych trudnościach w dostarczeniu dokumentacji do organu podatkowego z uwagi na względy formalne i istniejące przyczyny ich powstania.

3.2. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

4. Zaskarżone postanowienie narusza prawo w stopniu uzasadniającym jego uchylenie, chociaż za takim rozstrzygnięciem zadecydowały uchybienia uwzględnione przez Sąd z urzędu na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm. - dalej: p.p.s.a.).

5.1. Organ I instancji jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia wskazał art. 262 § 1 pkt 2 o.p. Zgodnie tym przepisem strona, która mimo prawidłowego wezwania organu podatkowego bezzasadnie odmówiła lub nie dokonała w terminie wyznaczonym w wezwaniu złożenia wyjaśnień, zeznań, wydania opinii, okazania przedmiotu oględzin, przedłożenia tłumaczenia dokumentacji obcojęzycznej lub udziału w innej czynności - może zostać ukarana karą porządkową do 2.800 zł.

Z kolei organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji wskazał na art. 262 § 1 pkt 2a o.p. Stanowi on, że strona, która bezzasadnie odmówiła okazania lub nie przedstawiła w wyznaczonym terminie dokumentów, których obowiązek posiadania wynika z przepisów prawa, ksiąg podatkowych, dowodów księgowych będących podstawą zapisów w tych księgach - może zostać ukarana karą porządkową do 2.800 zł.

Sąd wskazuje, że celem tych regulacji jest zdyscyplinowanie uczestników postępowania (strony, ale również innych podmiotów tam wymienionych, jak świadka, biegłego albo pełnomocnika), by przebiegało ono sprawnie i kończyło się w przewidzianym terminie. W sytuacji, gdy podatnik w ogóle nie stosuje się do wezwania organu, organ podatkowy ma prawo podjąć dopuszczalne prawem kroki zmierzające do uzyskania od podatnika wyjaśnień, czy przedstawienia dowodu. Ocena, czy złożenie przez podatnika dowodu jest niezbędne pozostaje w gestii organu, przed którym toczy się postępowanie (wyrok WSA w Kielcach z 30 listopada 2017 r., I SA/Ke 562/17).

5.2. W niniejszej sprawie podatniczka została wezwana pismem z (...) do złożenia, w ciągu 14 dni od doręczenia, informacji w sprawie podatku od nieruchomości, podania wartości budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz do przedłożenia ewidencji środków trwałych dotyczących Przedsiębiorstwa Wielobranżowego A w C. Wezwanie odebrała (...) i nie udzieliła na nie odpowiedzi.

Po drugie, pismem z (...) organ I instancji wystosował do podatniczki wezwanie takiej samej treści. Zostało ono odebrane (...) i również pozostało bez odpowiedzi.

W następstwie tego organ I instancji wydał (...) postanowienie o ukaraniu skarżącej karą porządkową. Doręczono je (...).

Poza tym pismem z (...) organ po raz trzeci skierował do podatniczki wezwanie takiej samej treści. Zostało odebrane (...).

Dopiero w zażaleniu z (...) skarżąca (wraz z mężem) zajęła stanowisko. Podniesiono w nim, że kara jest nieadekwatna do czynu, podatnicy informowali już organ, że tylko mąż skarżącej prowadzi działalność gospodarczą na obiekcie, i to w formie ograniczonej. Nie mogli zatem udzielić żądanych przez organ informacji, bo takich, mąż skarżącej, jako osoba prowadząca działalność gospodarczą do chwili wpisania do księgi wieczystej nie posiada. Pozostaje bowiem do oceny kwestia sporna własności (powinno być: użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej), bowiem co prawda istnieje prawomocne postanowienie o przysądzeniu tego prawa, jednak nie został dokonany wpis własności (użytkowania wieczystego) do księgi wieczystej. Wskazano dalej, że postępowanie w sprawie wymiaru podatku powinno być zawieszone. Podatnicy nie dopuścili się żadnej zwłoki, a jeśli się opóźniali to z powodu nieuregulowania kwestii własności (powinno być: użytkowania wieczystego) nieruchomości.

5.3. W tym stanie rzeczy, Sąd stwierdza, że zasadne było wymierzenie skarżącej kary porządkowej, o której mowa w art. 262 § 1 pkt 2 i 2a o.p.

Na wstępie należy zauważyć, że w myśl art. 6 ust. 6 u.p.o.l. osoby fizyczne (z zastrzeżeniem ust. 11, który w tej sprawie nie ma zastosowania), są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia m.in. wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości.

W tej informacji podatnik powinien zawrzeć takie dane, które umożliwią organowi wydanie prawidłowej decyzji ustalającej zobowiązanie w podatku od nieruchomości (wyrok NSA z 18 listopada 2016 r., II FSK 2928/15). Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 7 u.p.o.l. podatek od nieruchomości od osób fizycznych (z zastrzeżeniem, które w tej sprawie nie ma zastosowania) ustala w drodze decyzji organ podatkowy. Brak informacji, o której mowa (albo jej błędne wypełnienie i związana z tym konieczność jej weryfikacji) determinuje konieczność podjęcia przez organ czynności wyjaśniających, zmierzających do prawidłowego ustalenia m.in. przedmiotu i podstawy opodatkowania.

Zgodnie zaś z art. 4 ust. 1 u.p.o.l. podstawę opodatkowania stanowi:

1) dla gruntów - powierzchnia;

2) dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa;

3) dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego.

Stosownie do art. 4 ust. 5 u.p.o.l. jeżeli od budowli lub ich części, o których mowa w ust. 1 pkt 3, nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych - podstawę opodatkowania stanowi ich wartość rynkowa, określona przez podatnika na dzień powstania obowiązku podatkowego.

W tej sprawie nie budzi sporu, że podatniczka nie złożyła informacji wskazanej w art. 6 ust. 6 u.p.o.l. Uzasadniła to tym, że nie prowadzi działalności gospodarczej oraz, że w jej ocenie nie powstał wobec niej obowiązek podatkowy, ponieważ nie dokonano jeszcze wpisu do księgi wieczystej nabytego przez nią (wspólnie z mężem) prawa użytkowania wieczystego gruntu.

Sąd stwierdza jednak, że analiza charakteru wpisu (konstytutywny czy deklaratoryjny) do księgi wieczystej prawa użytkowania wieczystego, w sytuacji nabycia tego prawa w drodze postanowienia Sądu Rejonowego o jego przysądzeniu w toku postępowania egzekucyjnego, powinna zostać rozstrzygnięta w postępowaniu ustalającym wymiar podatku od nieruchomości. Jeśli strona tego postępowania twierdzi, że nie jest podatnikiem, bo nie dokonano jeszcze wpisu takiego prawa, a wpis na charakter konstytutywny, to ten argument może podnosić w odwołaniu od decyzji organu I instancji, i ewentualnie w skardze do sądu administracyjnego na decyzję ustalającą wymiar podatku.

Jeśli jednak organ podatkowy jest innego zdania (twierdzi, że w tym przypadku wpis ma charakter deklaratoryjny) i wszczyna postępowanie w celu wymiaru podatku w drodze decyzji (art. 6 ust. 7 u.p.o.l.), to obowiązkiem podatnika jest odpowiadać na wezwania organu, i ewentualnie składać wyjaśnienia, przekazywać dokumentację, czy informować organ, że takowej podatnik nie posiada, względnie powiadamiać o przyczynach, z powodu których nie może dostosować się do wezwania organu.

Podobnie jeśli chodzi o kwestię opodatkowania budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.). To organ podatkowy jest właściwy do ustalenia, czy dana budowla podlega, czy też nie podlega opodatkowaniu, i w związku z tym jest, czy nie jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. W tej sprawie działalność gospodarczą prowadzi mąż skarżącej i to organ podatkowy jest upoważniony i zobowiązany do dalej idących ustaleń, w tym w zakresie przedmiotu opodatkowania. Jeśli podatnik kwestionuje ustalenia w tej mierze lub ich kalifikację prawnopodatkową, to ma możliwość kwestionowania ich w odwołaniu, i ewentualnie w skardze do sądu administracyjnego.

Natomiast brak reakcji strony postępowania podatkowego na wezwania organu, może wyczerpywać znamiona art. 262 § 1 pkt 2 i 2a o.p. uzasadniającą wymierzenie kary porządkowej. Sąd podkreśla, że podatnik nie jest właściwym podmiotem do oceny tego, jakie dokumenty są istotne dla wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy i nie ma podstaw do kwestionowania potrzeby ich złożenia. Obowiązkiem strony jest przedstawienie żądanych dokumentów (por. wyrok NSA z 6 marca 2018 r., II FSK 1695/16).

Wracając do realiów tej sprawy, należy wskazać, że skarżąca pomimo dwukrotnego wezwania (pisma z (...) i z (...)) nie zareagowała na nie w żaden sposób. Sąd podkreśla, że podatnik w zakresie niezbędnym do zrealizowania przez organ postulatu ustalenia prawdy materialnej, może być wezwany do przełożenia odpowiedniego przedmiotu (dokumentacji) i przedmiot ten musi przedłożyć pod rygorem wynikającym z art. 262 § 1 pkt 2 lub 2a o.p. Odpowiedzialność jego może być ograniczona jedynie w sytuacji, gdy odmowa wykonania wezwania nie jest bezzasadna. Istnieją więc jakieś usprawiedliwione przyczyny, dla których wezwanie organu nie mogło być przez niego zrealizowane, pomimo chęci jego realizacji. Jednakże przyczyny te muszą być przez wezwanego podatnika w sposób niebudzący wątpliwości wykazane i to na nim ciąży obowiązek ich wykazania (wyrok NSA z 22 lutego 2018 r., II FSK 3836/18). W tym przypadku, w ocenie Sądu, ów brak reakcji był bezzasadny, ponieważ przyczyny wskazane w zażaleniu i w skardze (a także w pismach z (...) i (...)) nie wyłączały obowiązku skarżącej odniesienia się do wezwania o przedłożenie organowi ewidencji środków trwałych w prowadzonej firmie, względnie - w razie prowadzenia działalności gospodarczej tylko przez jej męża - poinformowania o tym organu, czy ewentualnie podania organowi wartości budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Żądanie przez organ tych informacji było uzasadnione z uwagi na cytowane wyżej przepisy art. 2 ust. 1 pkt 3, art. 4 ust. 1 pkt 3 oraz art. 4 ust. 5 u.p.o.l.

Z tych powodów, nałożenie na podatniczkę kary porządkowej, Sąd co do zasady, uznaje za prawidłowe. Skarżąca bowiem bezzasadnie nie odpowiedziała organowi w wyznaczonym terminie, na wezwanie o nadesłanie ewidencji środków trwałych, a więc dokumentu, którego obowiązek posiadania wynika z przepisów prawa (tj. z § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów - t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 728, z późn. zm.), względnie nie poinformowała organu w tymże terminie, że takiej ewidencji w ogóle nie posiada. Poza tym, także bezzasadnie, nie złożyła w terminie wyznaczonym w wezwaniu, wyjaśnień co do wartości spornych budowli, co było istotne w sytuacji, o której mowa w art. 4 ust. 5 u.p.o.l. Tym samym wyczerpała znamiona art. 262 § 1 pkt 2 i 2a o.p.

6. Zaskarżone postanowienie podlega jednak uchyleniu, gdyż organy nienależycie odniosły się do kwestii wysokości nałożonej kary porządkowej.

Należy podnieść, że warunkiem prawidłowego stosowania przepisu art. 262 § 1 o.p. jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego nie tylko co do przesłanek wyraźnie wymienionych w tym przepisie, lecz także rodzaju i stopnia zawinienia oraz ewentualnych skutków, jakie pociąga w konkretnym przypadku uchybienie wezwaniu (wyrok WSA we Wrocławiu z 6 czerwca 2013 r., I SA/Wr 347/13; wyrok WSA w Poznaniu z 26 października 2017 r., I SA/Po 591/17). Ponadto należy wskazać, że wymóg prawidłowego uzasadnienia stanowiska organu podatkowego co do wysokości kary, w tym w szczególności jej adekwatności do zarzucanych naruszeń obowiązków, wynika z użycia w art. 262 § 1 o.p. zwrotu - " (...) mogą zostać ukarani karą porządkową do (...)" - a więc przyznania organowi kompetencji do zastosowania określonego środka w ramach tzw. uznania administracyjnego (wyrok NSA z 23 lutego 2016 r., II GSK 1592/14). W przypadku spełnienia przesłanek zastosowania kary porządkowej organ dysponuje zatem swobodą w określeniu jej wysokości, przy czym nie może ona przekraczać maksymalnej kwoty wskazanej w tym przepisie - 2.800 zł. NSA w powołanym wyroku stwierdził, że okoliczności uzasadniające nałożenie kary porządkowej w danej wysokości powinny zostać poddane ocenie w pisemnym uzasadnieniu postanowienia w tym przedmiocie. Obowiązek organu wyjaśnienia powodów, dla których zadecydował o zastosowaniu sankcji w określonej wysokości w zaistniałych okolicznościach faktycznych wypływa z zasady zaufania do organów podatkowych (art. 121 § 1 o.p.), czy też informacji (art. 124 o.p.). NSA zwrócił uwagę, że strona ukarana musi mieć zagwarantowaną możliwość poznania całokształtu okoliczności prawnych i faktycznych, jakimi kierował się organ podatkowy, wydając postanowienie o jej ukaraniu. W innym bowiem przypadku możliwość kwestionowania wysokości nałożonej kary pieniężnej byłaby jedynie iluzoryczna, a działanie organu sprowadzałoby się do niekontrolowanej dowolności. Mimo, że kara porządkowa jest sankcją administracyjną, a nie typowym środkiem represyjnym w znaczeniu prawa karnego, należy zwrócić uwagę na konieczność przestrzegania zasady adekwatności. Kara porządkowa powinna być taka, aby w świetle wszystkich okoliczności sprawy można było uznać ją za sprawiedliwą, a przedział kary porządkowej (w niniejszej sprawie do 2.800 zł) stanowi odzwierciedlenie skali uchybień, które mogą mieć różny ciężar gatunkowy.

Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności niniejszej sprawy zauważyć należy, że w uzasadnieniu postanowienia organu I instancji w ogóle nie ma rozważań co do wysokości nałożonej kary. Uzasadnienie postanowienia Kolegium zawiera tylko jeden argument w tym zakresie. Organ odwoławczy stwierdził tylko, że kwota (...) zł jest adekwatna do poniesionych przez organ nakładów osobowych i rzeczowych, tj. kosztów pracy urzędnika prowadzącego sprawę, który zobowiązany jest ponawiać te same czynności i kierować ponowne wezwania, jak również kosztów wysyłanej korespondencji. Zaznaczył, że wymierzona kwota stanowi (...)% maksymalnej kwoty, jaką organ mógł wymierzyć za brak przekazania żądanych dokumentów.

Zdaniem Sądu takie uzasadnienie wysokości (adekwatności) wymierzonej kary uchyla się spod sądowej kontroli. Organ I instancji, który zasadniczo powinien w tej materii zająć stanowisko, w ogóle się nie wypowiedział, zaś argumentacja Kolegium jest w tym zakresie niepełna i nieprzekonująca.

Organy nie wzięły zatem pod uwagę rodzaju i stopnia zawinienia podatniczki, a przede wszystkim ewentualnych skutków, jakie pociągnęło w tym konkretnym przypadku jej zaniechanie. Należy bowiem zwrócić uwagę na treść art. 4 ust. 7 u.p.o.l. zgodnie z którym, jeśli podatnik nie określił wartości budowli, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3 oraz w ust. 5, lub podał wartość nieodpowiadającą wartości rynkowej, organ podatkowy powołuje biegłego, który ustala tę wartość. Tak więc organ podatkowy dysponował instrumentem, który pozwalał mu na poczynienie, koniecznych w sprawie, ustaleń faktycznych.

Organy nie wzięły pod uwagę także stopnia współpracy podatniczki z organami podatkowymi na wcześniejszym etapie. Na wezwanie z (...) podatniczka odpowiedziała, jej mąż udostępnił teren nieruchomości do przeprowadzenia oględzin w dniu (...) oraz zostały złożone wyjaśnienia w piśmie z (...).

Sąd uznał zatem, że organ naruszył w sposób istotny dla wyniku sprawy przepisy postępowania, tj. art. 121 § 1, art. 122, 124 i 210 § 4 w zw. z art. 219 o.p. Powyższe naruszenia skutkowały naruszeniem art. 262 § 1 pkt 2 i 2a o.p. w części dotyczącej wysokości kary porządkowej.

7. Wskazania dla organu w postępowaniu ponownym wynikają z ostatnich rozważań Sądu.

8. W tym stanie rzeczy, Sąd uchylił zaskarżone postanowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200, 205 § 1 i art. 210 § 2 p.p.s.a. Na zasądzoną na posiedzeniu niejawnym kwotę 100 zł złożył się tylko wpis, ponieważ skarżąca działająca osobiście, nie wykazała, że poniosła inne koszty niezbędne do celowego dochodzenia jej praw.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.