Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1677819

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach
z dnia 23 lutego 2015 r.
I SA/Gl 102/14

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Organiściak.

Sędziowie WSA: Bożena Suleja, Anna Tyszkiewicz-Ziętek (spr.).

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2015 r. sprawy ze skargi M. P. (P.) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia (...) nr (...) w przedmiocie opłaty targowej oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżoną decyzją z dnia (...) r. nr (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.) w związku z art. 15, art. 19 pkt 1 lit. a oraz art. 19 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (dalej także: u.p.o.l.), a także § 1 pkt 3 uchwały Rady Miejskiej w Z. nr (...) z dnia (...) r. w sprawie ustalenia wysokości dziennych stawek opłaty targowej oraz poboru opłat przez inkasentów, ustalenia zasad i terminu rozliczania oraz wysokości wynagrodzenia za inkaso (Dz. Urz. Woj. Śląskiego z 2007 r. Nr 62, poz. 1349 z późn. zm.) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy Z. z dnia (...) r. nr (...) określającą wysokość zobowiązania podatkowego M. P. w opłacie targowej za dokonywanie sprzedaży na terenie Gminy Z. na kwotę 396 zł wraz z odsetkami od dnia wymagalności każdorazowej opłaty.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano na wstępie, że organ I instancji stwierdził, iż M. P. w dniach wskazanych w treści decyzji, przypadających na okres od listopada 2012 r. do kwietnia 2013 r. (22 dni) prowadził działalność handlową w Z. przy ul. (...), sprzedając artykuły spożywcze (wędliny) i jednocześnie uchylał się od uiszczenia opłaty targowej wynoszącej 18 zł za każdy dzień.

Relacjonując zarzuty odwołania organ II instancji podał, że M. P. podniósł w nim, iż prowadzi działalność gospodarczą w kiosku zlokalizowanym na prywatnej posesji należącej do K. K. Nadto wskazał, iż prowadzi działalność gospodarczą w ramach A na terenie nie będącym we władaniu organu I instancji. Przywołał także, identyczną jego zdaniem, sprawę rozstrzygniętą przez SKO w C. w dniu (...) r. ((...)). W związku z podniesionymi zarzutami wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Rozważania własne organ odwoławczy rozpoczął od przytoczenia art. 15 ust. 1 u.p.o.l., zgodnie z którym opłatę targową pobiera się od osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, dokonujących sprzedaży na targowiskach. Jak natomiast stanowi art. 15 ust. 2 powołanej ustawy targowiskami, o których mowa w ust. 1, są wszelkie miejsca, w których jest prowadzona sprzedaż. Ograniczenie zakresu przedmiotowego opłaty targowej wynika z art. 15 ust. 2b u.p.o.l., na mocy którego opłacie targowej nie podlega sprzedaż dokonywana w budynkach lub w ich częściach.

Z przytoczonej regulacji organ odwoławczy wywiódł, że opłatę targową można pobierać także od sprzedaży prowadzonej poza terenami tzw. targowisk miejskich, chyba, że jest to sprzedaż prowadzona wewnątrz budynku.

Jednocześnie organ II instancji zauważył, że przytoczony art. 15 ust. 1 u.p.o.l. nie może stanowić samodzielnej podstawy do uiszczenia opłaty targowej, bowiem, zgodnie z art. 19 pkt 1 u.p.o.l. zasady ustalania i poboru oraz terminy płatności i wysokość stawek opłaty targowej określa w drodze uchwały Rada Gminy. Natomiast na mocy art. 19 pkt 3 u.p.o.l. rada gminy w drodze uchwały może wprowadzić inne niż wymienione w ustawie zwolnienia przedmiotowe od opłat lokalnych.

W dalszych wywodach zaskarżonej decyzji organ odwoławczy podał, że w Gminie Z. podstawę do pobierania opłaty targowej stanowi uchwała Rady Miejskiej w Z. z dnia (...) r. nr (...) w sprawie ustalenia wysokości dziennych stawek opłaty targowej oraz poboru opłat przez inkasentów, ustalenia zasad i terminu rozliczania oraz wysokości wynagrodzenia za inkaso (Dz. Urz. Woj. Śląskiego z 2007 r. Nr 62, poz. 1349 z późn. zm.). Zgodnie z aktualnym brzmieniem § 1 pkt 3 tej uchwały w odniesieniu do dokonywanej na terenie gminy Z. sprzedaży wszelkiego rodzaju artykułów "z ziemi, stołu, straganu, stoiska, stolika, samochodu, ciągnika, przyczepy" dzienna stawka opłaty targowej wynosi 18 zł. Powyższe brzmienie § 1 pkt 3 wspomnianej uchwały obowiązuje od dnia 31 maja 2012 r., kiedy to weszła w życie Uchwała nr (...) Rady Miejskiej w Z. z dnia (...) r. w sprawie zmiany uchwały Rady Miejskiej w Z. z dnia (...) r. nr (...) (Dz. Urz. Woj. Śląskiego nr 2064 z dnia 16 maja 2012 r.).

Odnosząc powyższe do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy organ II instancji stwierdził, że w aktach sprawy znajduje się ogółem 22 protokołów z odmowy zapłaty opłaty targowej, z których wynika, że M. P. w dniach 24 listopada 2012 r., 1, 8,15, 22, 29 grudnia 2012 r., 5,12,19 stycznia 2013 r., 2,9,16,23 lutego 2013 r., 16,23,30 marca 2013 r. oraz 6,13,20,27 kwietnia 2013 r. dokonywał w miejscowości Z. przy ul. (...) czynności sprzedaży wędlin ze stoiska i w tych dniach odmówił inkasentom wyznaczonym przez Radę Miejską w Z. uiszczenia opłaty targowej wynoszącej 18 zł za każdy dzień (łącznie 396 zł). W oparciu o wspomniane protokoły organ I instancji przyjął, że M. P. nie uiścił opłaty targowej za 22 dni.

Po przeanalizowaniu treści wszystkich tych protokołów organ odwoławczy zaaprobował ustalenia faktyczne dokonane przez organ I instancji i zaskarżone rozstrzygnięcie.

Kolegium przyznało, że teren przy ul. (...) w Z. nie stanowi targowiska miejskiego, jednakże treść przedstawionych wyżej obowiązujących w tej materii przepisów nie pozostawia wątpliwości, że opłatą targową objęta jest także sprzedaż poza terenem wyznaczonego targowiska miejskiego, o ile nie odbywa się w budynku lub w jego części. Tym samym opłatą tą objęty jest także teren przy ul. (...) i to - wbrew zarzutom strony - bez względu na to, że stanowi on własność osoby prywatnej. Jak wynika z wskazanych wyżej protokołów sprzedaż odbywała się ze stoiska, które odwołujący określił mianem "kiosku". Nie budzi więc żadnych wątpliwości, że sprzedaż ta nie była prowadzona w budynku, a tylko w takim wypadku nie podlegałaby opłacie targowej.

Nawiązując do argumentacji odwołania Kolegium zauważyło, że treść uchwały Rady Miejskiej w Z. z dnia (...) r. nr (...) uległa zasadniczej zmianie i począwszy od dnia 31 maja 2012 r. obejmuje nie tylko - jak dotychczas - teren targowiska miejskiego, ale cały teren Gminy Z. Ta zmiana uchwały powoduje, że w przeciwieństwie do wcześniejszych odwołań wnoszonych do Kolegium m.in. w 2011 r. (w tym wskazanego przez stronę odwołania, w wyniku którego została wydana decyzja nr (...)) obecnie wniesione odwołanie nie może zostać uwzględnione.

W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżący podniósł, że opłata targowa została na niego nałożona nielegalnie, gdyż działalność handlową prowadzi w kiosku zlokalizowanym na terenie prywatnej posesji K. K. w Z., a nie - jak to wskazał Burmistrz Miasta i Gminy Z. - na terenie Gminy Z.

Kiosk ten - jak podał skarżący - "jest wyposażony w media: energię elektryczną, wodę i ścieki będących własnością Pana K. K.".

Skarżący wskazał, że uchwała Rady Gminy Z. precyzuje od kogo i na jakich warunkach pobierana jest opłata targowa. Zgodnie z § 1 pkt 3 uchwały Rady Gminy Z. z dnia (...) r. nr (...) opłata jest pobierana przy wykonywaniu handlu "z ziemi, stołu, straganu, stoiska, stolika, samochodu, ciągnika, przyczepy". W ocenie skarżącego w ramach tej opłaty zagwarantowane jest miejsce na terenie placu targowego urządzonego przez Gminę Z., a opłatą targową obciążona jest sprzedaż na terenie Gminy Z. - targowiska należącego do Gminy Z.

Tymczasem posesja K. K. nie jest własnością Urzędu Gminy Z., a uchwała Rady Gminy Z. nie obciąża sprzedaży w kiosku handlowym wyposażonym w media zlokalizowanym poza placem targowym na prywatnej posesji.

Skarżący podniósł, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przywołuje 22 szt. protokołów odmowy zapłaty, których nigdy nie podpisywał i o istnieniu których dowiedział się z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego.

Zdaniem strony Urząd Gminy Z. wprowadził w błąd organ odwoławczy, ponieważ nie dołączył do akt sprawy planu targowiska z precyzyjnie zaznaczonymi miejscami handlowymi, do których to przypisani są poszczególni kupcy, od których pobierana jest opłata targowa.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

W piśmie procesowym z dnia 18 września 2014 r. skarżący wskazał, że Firma Handlowa B wraz z nieruchomościami należącymi do K. i J. K. zlokalizowana w Z. przy ul. (...) nr (...)"nie spełnia powszechnego dostępu do miejsca dla dowolnych podmiotów dokonujących sprzedaży". Zdaniem strony za targowiska w świetle obowiązującego prawa nie mogą być uznane miejsca, w których są zlokalizowane stałe przedsiębiorstwa handlowe nawet, gdyby obiekty te stanowiły własność osób trzecich.

Za nieprawdziwe uznał skarżący twierdzenie organu odwoławczego, że kiosk handlowy jest straganem. Wskazał że kiosk handlowy, w którym prowadzi działalność gospodarczą spełnia wymogi prawa budowlanego, które stanowi, że obiekt, który jest wyposażony w media: energię elektryczną, wodę i ścieki jest stałym obiektem budowlanym i jest traktowany przez to prawo jako obiekt budowlany - budynek na stałe związany z gruntem, mimo iż nie posiada fundamentów.

Dodatkowo skarżący podniósł, że w jego sprawie ma zastosowanie wykładnia systemowa przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Powszechnie przyjmuje się, że nie można interpretować prawa podatkowego w taki sposób, aby prowadziło to do wielokrotnego opodatkowania tego samego zdarzenia lub rzeczy.

Z ostrożności procesowej wniósł o przesłuchanie świadka K. K. na okoliczność stwierdzenia, że jest właścicielem kiosku zlokalizowanego na nieruchomości należącej do małżonków K.

Odpowiadając na to pismo Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. w piśmie z dnia 14 listopada 2014 r. podtrzymało stanowisko wyrażone w odpowiedzi na skargę. Zacytowało art. 15 ust. 1 i ust. 2 u.p.o.l., wskazując, że opłata targowa związana jest zasadniczo z dokonywaniem sprzedaży w jakimkolwiek miejscu, z wyjątkiem sprzedaży dokonywanej w budynkach lub ich częściach. W ocenie Kolegium wyjątek taki nie zachodzi w niniejszej sprawie. Już bowiem z opisu zawartego w piśmie z dnia 18 września 2014 r. wynika, że "kiosk handlowy", w którym skarżący prowadzi działalność nie jest budynkiem, gdyż nie posiada fundamentów, zaś wyposażenie go w media nie przekształca punktu handlowego w budynek.

Do wspomnianego pisma dołączono posiadane przez Kolegium kopie z przekazanych wcześniej do Sądu wraz ze skargą akt sprawy, w której Kolegium rozpatrywało odwołanie od decyzji Burmistrza Miasta Z. z dnia (...) r. w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości za 2014 r. dotyczącej opodatkowania nieruchomości należącej do J. i K. K., na terenie której znajduje się "kiosk handlowy", w którym skarżący prowadzi działalność podlegającą opłacie targowej (załączono także dodatkowe zdjęcia z serwisu Mapy Google - Street View). Jest to dokumentacja zdjęciowa budynku położonego przy ul. (...) w Z., obecnie dodatkowo uzupełniona o zdjęcia znajdujących się na zewnątrz tego budynku "kiosków handlowych" stanowiących obiekty wykonane z blachy. W świetle tych akt sprawy nie budzi wątpliwości to, że prowadzenie sprzedaży w opisanym przez skarżącego obiekcie handlowym nie stanowi sprzedaży w budynku.

Nadto Kolegium podkreśliło, że skarżący dopiero w skardze zakwestionował wskazaną w treści protokołów stanowiących podstawę do naliczenia opłaty targowej okoliczność, która sprowadzała się do tego, że sprzedaż wędlin prowadzona przez skarżącego odbywała się ze stoiska. Obecnie skarżący nazywa to miejsce "kioskiem handlowym" i próbuje wywodzić, że w istocie jest to budynek. Kolegium wydając zaskarżoną decyzję oparło się na treści protokołów, którym skarżący wcześniej nie zaprzeczał, a które wykluczały traktowanie obiektu handlowego, w którym prowadzono sprzedaż, jako budynku. W tym stanie rzeczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie zawarto rozważań zmierzających do wykazania, że w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia ze sprzedażą prowadzoną w budynku. Nadesłane wraz z niniejszym pismem akta sprawy, w tym przede wszystkim dokumentacja zdjęciowa dodatkowo potwierdzają tę okoliczność.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga okazała się nieuzasadniona.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja lub postanowienie zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonego orzeczenia - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm. - dalej p.p.s.a.). W myśl art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji - w granicach i według kryteriów określonych cytowanymi wyżej przepisami - Sąd stwierdził, iż decyzja ta nie narusza prawa.

Poddanym kontroli Sądu w niniejszej sprawie rozstrzygnięciem z dnia (...) r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy Z. z dnia (...) r. określającą wysokość zobowiązania podatkowego skarżącego w opłacie targowej za dokonywanie sprzedaży na terenie Gminy Z. w poszczególnych 22 dniach przypadających w okresie od 24 listopada 2012 r. do 27 kwietnia 2013 r.

Kwestionując zaskarżoną decyzję skarżący początkowo wskazywał w skardze, że opłatą targową na mocy stosownej uchwały Rady Gminy Z. obciążona jest sprzedaż w obrębie targowiska gminnego, na którym w ramach tej opłaty sprzedawca ma zagwarantowane miejsce. Wyjaśniał, że sprzedaż prowadził z wyposażonego w media kiosku handlowego usytuowanego na prywatnej posesji, a więc poza placem targowym. Podnosił także, że nigdy nie podpisywał żadnych protokołów dotyczących odmowy zapłaty opłaty targowej, a o ich istnieniu dowiedział się dopiero z zaskarżonej decyzji. Z kolei w piśmie procesowym z dnia 18 września 2014 r. zmierzał do wykazania, że kiosk, w którym handluje nie jest straganem, ale wyposażonym w media obiektem budowlanym, który mimo braku fundamentów jest na stałe związany z gruntem i traktowany przez prawo budowlane jako budynek.

Organ odwoławczy negując tę argumentację podkreślił w szczególności, że na mocy art. 15 ust. 1 i ust. 2 i ust. 2b u.p.o.l. opłatą targową objęta jest sprzedaż dokonywana na targowiskach, którymi są wszelkie miejsca, w których prowadzona jest sprzedaż z wyjątkiem budynków lub ich części. Wskazał, że udokumentowanej stosownymi protokołami sprzedaży skarżący dokonywał ze stoiska, określanego przez niego mianem "kiosku", który mimo, że usytuowany na prywatnej posesji stanowi targowisko w rozumieniu u.p.o.l. i nie spełnia kryteriów budynku określonych w u.p.o.l i prawie budowlanym, już choćby z tego powodu, że nie posiada fundamentów.

Rozstrzygając zarysowany wyżej spór wskazać należy, że zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.o.l. opłatę targową pobiera się od osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, dokonujących sprzedaży na targowiskach, z zastrzeżeniem ust. 2b. W art. 15 ust. 2 u.p.o.l. ustawodawca określił, że targowiskami, o których mowa w ust. 1, są wszelkie miejsca, w których jest prowadzona sprzedaż, a w art. 15 ust. 2b zawarł zastrzeżenie, że opłacie targowej nie podlega sprzedaż dokonywana w budynkach lub w ich częściach. Na mocy zaś art. 16 u.p.o.l. zwalnia się od opłaty targowej osoby i jednostki wymienione w art. 15 ust. 1, które są podatnikami podatku od nieruchomości w związku z przedmiotami opodatkowania położonymi na targowiskach.

Z powyższego wynika, że "bez znaczenia dla uiszczania opłat targowych jest okoliczność, czy handel jest prowadzony na gruntach państwowych, komunalnych czy prywatnych. Opłatę targową pobiera się niezależnie od tego, czy sprzedaż odbywa się na targowisku miejskim prowadzonym przez gminę, inną jednostkę zarządzającą targowiskiem, czy też na targowisku prowadzonym na terenie prywatnym. Obowiązek uiszczenia opłaty targowej powstaje z mocy prawa z chwilą faktycznego podjęcia czynności handlowych zmierzających do dokonania sprzedaży (niezależnie od skutku) w każdym miejscu danej gminy, a nie tylko w miejscach do tego celu wyznaczonych, przy czym realizacja tego ustawowego obowiązku następuje w razie zażądania jej uiszczenia przez inkasenta, i z tą też chwilą następuje określenie osoby zobowiązanej do zapłaty określonego już zobowiązania z tytułu opłaty targowej przewidzianej uchwałą rady gminy, uprawnionej do określenia zasad i poboru oraz wysokości stawek opłaty targowej" (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 4 grudnia 2013 r., sygn. akt I SA/Sz 1107/13, LEX nr 1107/13, wszystkie cytowane orzeczenia dostępne także pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Akcentowana przez skarżącego okoliczność, iż prowadzi działalność handlową w obrębie posesji stanowiącej własność innych osób w miejscu, które nie jest powszechnie dostępne dla dowolnych podmiotów dokonujących sprzedaży nie stanowi zatem przesłanki wyłączenia jego obowiązku w zakresie ponoszenia opłaty targowej. Jak już bowiem wyżej wskazano opłatą targową objęta jest nie tylko sprzedaż w obrębie miejsc potocznie określanych mianem targowisk (które Słownik Języka Polskiego Wydawnictwa Naukowego PWN pod. Red. Mieczysława Szymczaka definiuje jako "miejsce, plac, gdzie odbywają się targi"), ale także sprzedaż dokonywana w każdej lokalizacji innej niż budynek lub jego część.

Bezsporne jest, że skarżący nie jest podatnikiem podatku od nieruchomości w związku z przedmiotami opodatkowania położonymi na targowiskach, w związku z czym nie obejmuje go zwolnienie podmiotowe określone w art. 16 ust. 1 u.p.o.l. Bezpodstawnie domaga się także skarżący stwierdzenia, że prowadzi sprzedaż w budynku, skoro - jak sam przyznaje - nie posiada on fundamentów. Zgodnie bowiem z art. 1a ust. 1 u.p.o.l. budynkiem jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Obiekt budowlany nie posiadający fundamentów nie może być zatem uznany za budynek lub jego część (por.m.in. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 29 września 2013 r., sygn. akt I SA.Gd 761/13, LEX nr 1375832). Na marginesie zauważyć w tym miejscu warto, że z materiałów nadesłanych przez organ odwoławczy w odpowiedzi na pismo strony z dnia 18 września 2014 r. wynika, że na posesji J. i K. K., w obrębie, której skarżący prowadzi sprzedaż posadowiony jest tylko jeden budynek o powierzchni 307 m 2 wykazany w złożonej przez właścicieli informacji w sprawie podatku leśnego, rolnego i od nieruchomości. Załączone przez organ odwoławczy wydruki z Map Google potwierdzają zaś niekwestionowaną przez skarżącego okoliczność, iż sporne miejsce, w którym dokonywana jest sprzedaż pozbawione jest fundamentów.

Zasadnie zatem, zdaniem składu orzekającego, przyjęto, że skarżący prowadził sprzedaż ze stoiska (utworzonego w miejscu zwanym potocznie blaszakiem), która zgodnie z § 1 uchwały nr (...) Rady Miejskiej w Z. z dnia (...) r. w sprawie ustalenia wysokości dziennych stawek opłaty targowej oraz poboru opłat przez inkasentów, ustalenia zasad i terminu rozliczania oraz wysokości wynagrodzenia za inkaso (opublikowanej w Dz. Urzędowym Województwa Śląskiego z 2007 r. Nr 62, poz. 1349) zmienionej m.in. uchwałą Nr (...) Rady Miejskiej w Z. z dnia (...) r. objęta jest opłatą targową w stawce dziennej w wysokości 18 zł.

Podkreślenia wymaga, że dokonywanie przez skarżącego sprzedaży (wędlin) w dniach 24 listopada 2012 r., 1, 8,15, 22 i 29 grudnia 2012 r., 5,12 i 19 stycznia 2013 r., 2,9,16 i 23 lutego 2013 r., 16,23 i 30 marca 2013 r. oraz 6,13,20 i 27 kwietnia 2013 r. udokumentowane jest znajdującymi się w aktach sprawy protokołami z odmowy zapłaty opłaty targowej, w których wskazano dane osobowe sprzedawcy, opisano miejsce dokonywania sprzedaży oraz określono sprzedawane produkty. Wszystkie te protokoły podpisane są przez osoby, które zostały wyznaczone stosowną uchwałą Rady Miejskiej w Z. obowiązującą w dacie sporządzenia protokołu na inkasentów opłaty targowej. Bezpodstawne i niezgodne z rzeczywistością jest zawarte w skardze twierdzenie, jakoby skarżący dowiedział się o owych protokołach dopiero "z uzasadnienia decyzji SKO w C.", skoro powołuje się na nie organ I instancji na str. 2 uzasadnienia decyzji z dnia (...) r., utrzymanej w mocy zaskarżonym w niniejszej sprawie rozstrzygnięciem. Podkreślenia wymaga, że w odwołaniu skarżący nie kwestionował w żadnym zakresie owych protokołów. Odnotować także należało, że organ I instancji postanowieniem z dnia (...) r. doręczonym stronie w dniu 20 czerwca 2013 r. wyznaczył siedmiodniowy termin do zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego, a wcześniej, w dniu 31 maja 2013 r. doręczył stronie postanowienie o wszczęciu postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w opłacie targowej za dokonywanie sprzedaży w okresie od listopada 2012 r. do kwietnia 2013 r. na terenie Gminy Z.

Wyjaśnienia także wymaga, że postulowane przez skarżącego przesłuchanie w charakterze świadka K. K. nie jest dopuszczalne przed sądem administracyjnym. Zgodnie bowiem z art. 106 § 3 p.p.s.a.

Jak więc wykazano powyżej udokumentowana stosownymi protokołami sprzedaż dokonywana przez skarżącego ze stoiska w poszczególnych dniach przypadających w okresie od listopada 2012 r. do kwietnia 2013 r. stanowiła sprzedaż na targowisku w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.o.l. Wbrew twierdzeniom skargi skarżący nie dokonywał jej w budynku ani w jego części, nie był także objęty zwolnieniem podmiotowym określonym w art. 16 u.p.o.l. Zasadnie zatem obciążono go opłatą targową w wysokości prawidłowo określonej przez organ I instancji.

W tym stanie rzeczy Sąd, w oparciu o art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę, której wszystkie zarzuty okazały się bezpodstawne.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.