Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2722969

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku
z dnia 6 sierpnia 2019 r.
I SA/Gd 959/19
Dopuszczalność interpretacji w sprawie dokumentowania kosztów kwalifikowanych w ramach ulgi B+R.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.).

Sędziowie: NSA Małgorzata Gorzeń, WSA Ewa Wojtynowska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 6 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi "A" na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 6 marca 2019 r., nr (...) w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

W dniu 27 grudnia 2018 r. wpłynął wniosek "A" S.A. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie dokumentowania kosztów kwalifikowanych w związku z działalnością badawczo-rozwojową.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca jest spółką akcyjną z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegającą obowiązkowi podatkowemu w podatku dochodowym od osób prawnych od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania.

Przedmiotem działalności Spółki jest świadczenie kompleksowych usług oraz rozwiązań informatycznych. Spółka produkuje i rozwija oprogramowanie, m.in. dla sektora leasingowego oraz samorządów, dostarcza infrastrukturę informatyczną, rozwiązania dla inteligentnych miast i budynków, oferuje centra danych, szkolenia i systemy zarządzania kapitałem ludzkim specjalizuje się także w usługach cyber bezpieczeństwa oraz komunikacji masowej. Działalność skoncentrowana jest na obsłudze przedsiębiorstw oraz instytucji administracji samorządowej na rynku krajowym. Spółka ze swoimi produktami jest obecna również na rynkach zagranicznych, działając w szczególności w Europie, Afryce oraz Azji.

W związku z prowadzonymi pracami w zakresie oprogramowania informatycznego. Spółka realizuje szereg projektów o charakterze badawczo-rozwojowym w rozumieniu art. 4a pkt 26 ustawy o CIT, obejmujących badania naukowe oraz prace rozwojowe, odpowiednio w rozumieniu art. 4a pkt 27 oraz pkt 28 tej ustawy. W związku z powyższym Spółka ponosi i będzie ponosić koszty wymienione w art. 18d ustawy o CIT (dalej łącznie: "Koszty kwalifikowane").

Obecnie wnioskodawca zamierza skorzystać z mechanizmu odliczenia Kosztów kwalifikowanych od podstawy opodatkowania, przewidzianego w art. 18d ustawy o CIT dla działalności badawczo-rozwojowej (dalej: "Ulga").

W celu skorzystania z Ulgi, Spółka zamierza wyodrębnić w ewidencji, o której mowa w art. 9 ust. 1 ustawy o CIT, koszty działalności badawczo-rozwojowej zgodnie z art. 9 ust. 1b tej ustawy. Na koniec roku podatkowego, za który ma zostać dokonane odliczenie, Spółka przygotuje zestawienie w arkuszu kalkulacyjnym w formie księgi pomocniczej w rozumieniu art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 395 z późn. zm., dalej: "Ustawa o rachunkowości"), obejmujące całokształt Kosztów kwalifikowanych podlegających odliczeniu w danym roku podatkowym (dalej: "Ewidencja pomocnicza").

Jednocześnie wskazano, iż przedmiotem pytania Spółki w niniejszym wniosku jest wyłącznie kwestia odpowiedniego dokumentowania Kosztów kwalifikowanych. Pozostałe kwestie związane z możliwością zastosowania Ulgi przez wnioskodawcę (uznanie prowadzonych prac za działalność badawczo-rozwojową, klasyfikacja wydatków ponoszonych w związku z nimi jako Kosztów kwalifikowanych czy też zastosowana metoda alokacji kosztów) są natomiast przedmiotem odrębnych wniosków o wydanie interpretacji indywidualnej, złożonych przez wnioskodawcę.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy przygotowanie Ewidencji pomocniczej na koniec danego roku podatkowego w formie arkusza kalkulacyjnego zrealizuje obowiązek wyodrębnienia Kosztów kwalifikowanych w ewidencji zgodnie z art. 9 ust. 1b ustawy o CIT?

Zdaniem wnioskodawcy, przygotowanie Ewidencji pomocniczej na koniec danego roku podatkowego w formie arkusza kalkulacyjnego zrealizuje obowiązek wyodrębnienia Kosztów kwalifikowanych w ewidencji zgodnie z art. 9 ust. 1b ustawy o CIT.

Art. 9 ust. 1 ustawy o CIT ustanawia obowiązek prowadzenia przez podatników ewidencji rachunkowej, zgodnie z odrębnymi przepisami, tj. zgodnie z przepisami Ustawy o rachunkowości oraz przepisami aktów wykonawczych do Ustawy o rachunkowości.

Natomiast na podstawie art. 9 ust. 1b ustawy o CIT podatnicy prowadzący działalność badawczo-rozwojową, zamierzający skorzystać z Ulgi. obowiązani są do wyodrębnienia w ewidencji rachunkowej kosztów tej działalności.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 Ustawy o rachunkowości, księgi rachunkowe obejmują zbiory zapisów księgowych, obrotów (sum zapisów) i sald, które tworzą:

1. dziennik,

2. księgę główną,

3. księgi pomocnicze,

4. zestawienia obrotów i sald kont księgi głównej oraz sald kont ksiąg pomocniczych,

5. wykaz składników aktywów i pasywów (inwentarz).

Na podstawie art. 16 ust. 1 Ustawy o rachunkowości, konta ksiąg pomocniczych zawierają zapisy będące uszczegółowieniem i uzupełnieniem zapisów kont księgi głównej. Prowadzi sieje w ujęciu systematycznym jako wyodrębniony system ksiąg, kartotek (zbiorów kont), komputerowych zbiorów danych, uzgodniony z saldami i zapisami na kontach księgi głównej.

Jak wynika ze wskazanych regulacji, podatnik ma zatem obowiązek prowadzenia ksiąg rachunkowych, do których należą również księgi pomocnicze. W celu skorzystania z Ulgi, podatnicy obowiązani są również wyodrębnić w prowadzonych księgach rachunkowych koszty działalności badawczo-rozwojowej.

Wziąwszy pod uwagę powyższe stwierdzono, iż przepisy ustawy o CIT:

1. Nie precyzują formy, w jakiej ma zostać przeprowadzone wyodrębnienie kosztów działalności badawczo-rozwojowej w prowadzonej ewidencji.

2. Nie wskazują momentu, w którym podatnik powinien wyodrębnić wydatki poniesione w związku z działalnością badawczo-rozwojową w tej ewidencji.

Ad. 1

Z treści art. 18e ustawy o CIT wynika, by ww. wyodrębnienie umożliwiało wykazanie w zeznaniu Kosztów kwalifikowanych we właściwej wysokości. Przepisy ustawy nie wskazują natomiast formy, w jakiej to wyodrębnienie ma być przeprowadzone, jak również nie precyzują minimalnych wymagań, jakie powinna spełniać ta ewidencja.

W rachunkowości księgi pomocnicze są stosowane jako uszczegółowienie i uzupełnienie księgi głównej. W konsekwencji, księgi pomocnicze mogą służyć m.in. do wyodrębnienia w ramach ksiąg rachunkowych określonej grupy wydatków, uwzględniając ich rozbicie na poszczególne kategorie oraz wskazując ich łączną wysokość.

W konsekwencji, księga pomocnicza w postaci arkusza kalkulacyjnego, w którym Spółka dokona kalkulacji wysokości Kosztów kwalifikowanych mogących, zostać odliczonych w ramach Ulgi, powinna być w ocenie Wnioskodawcy wystarczającą formą wyodrębnienia tych wydatków.

Ad. 2.

Z uwagi na fakt, iż w przypadku zamiaru skorzystania z odliczenia z tytułu Ulgi, co do zasady, Koszty kwalifikowane należy odliczyć w zeznaniu za rok, w którym wydatki zastały poniesione (art. 18d ust. 8 ustawy o CIT) oraz fakt, że podatnik jest zobowiązany wykazać Koszty kwalifikowane w rocznym zeznaniu podatkowym (art. 18e ustawy o CIT), należy uznać, iż dokonanie wyodrębnienia Kosztów kwalifikowanych w Ewidencji pomocniczej na zakończenie danego roku podatkowego zrealizuje wymogi określone w art. 9 ust. 1b ustawy o CIT.

Przepisy dotyczące Ulgi nie nakładają bowiem obowiązku prowadzenia wyodrębnionej ewidencji w sposób ciągły przez cały rok podatkowy, w stosunku do którego Spółka dokonuje odliczenia.

Mając na uwadze powyższe, zdaniem Spółki, na gruncie przytoczonych wyżej przepisów poprawne jest wnioskowanie, iż wyodrębnienie przez podatnika Kosztów kwalifikowanych w Ewidencji pomocniczej powinno:

* umożliwić wykazanie wysokości poszczególnych Kosztów kwalifikowanych w zeznaniu za rok podatkowy, którego dotyczą,

* zostać dokonane przed złożeniem zeznania podatkowego za dany rok podatkowy.

Stanowisko, że Ewidencja pomocnicza przygotowana w powyżej opisany sposób spełnia wymogi wskazane w ustawie o CIT potwierdzają organy podatkowe w wydawanych interpretacjach przepisów prawa podatkowego. Przykładowo:

* Dyrektor Izby Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 16 sierpnia 2016 r. (sygn. (...)) stwierdził, iż: "Do wyodrębnienia kosztów działalności badawczo-rozwojowej, o którym mowa w art. 9 ust. 1b ustawy CIT, wystarczy ujęcie tych kosztów, w stosunku do których podatnik zamierza skorzystać z ulgi podatkowej, w odrębnej ewidencji pomocniczej;

* Dyrektor Izby Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia 27 stycznia 2017 r. (sygn. (...)) zgodził się ze stanowiskiem wnioskodawcy, że: "Ewidencja pomocnicza będzie spełniać wymóg - wyodrębnienia w prowadzonej ewidencji rachunkowej kosztów działalności B+R, o których mowa w art. 9 ust. 14b UoPDOP, oraz umożliwi dokonanie odliczenia w zeznaniu podatkowym za rok, w którym poniesiono Koszty kwalifikowane, zgodnie z art. 18d ust. 8 UoPDOP".

W konsekwencji, zdaniem wnioskodawcy, przygotowanie Ewidencji pomocniczej w formie arkusza kalkulacyjnego na koniec każdego roku podatkowego, za który Spółka zamierza dokonać odliczenia Kosztów kwalifikowanych w ramach Ulgi, wypełnia obowiązek wyodrębnienia Kosztów kwalifikowanych w ewidencji, zgodnie z art. 9 ust. 1b ustawy o CIT.

Po rozpatrzeniu przedmiotowego wniosku organ podatkowy wydał w dniu 22 stycznia 2019 r. postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, że nie mógł rozpoznać złożonego przez Wnioskodawcę wniosku co do meritum w zakresie zadanego pytania dotyczącego podatku dochodowego od osób prawnych z uwagi na zaistnienie negatywnych przesłanek do wydania interpretacji; zakres przedmiotowy przedstawionego problemu nie mieści się w zakresie przedmiotowym interpretacji (przedmiotem interpretacji nie może być stan faktyczny, czy też zdarzenie przyszłe; przedmiotem interpretacji w trybie art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej może być wyłącznie przepis prawa podatkowego w odniesieniu do danego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego).

Na powyższe postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania strona złożyła zażalenie.

W powyższym zażaleniu Strona zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie:

1. art. 14b § 1 w zw. z art. 165a § 1 i w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej poprzez odmowę wszczęcia postępowania w przedmiocie wydania interpretacji indywidualnej z wniosku Spółki i w konsekwencji brak odpowiedzi na zadane przez Spółkę pytanie, pomimo, że wniosek ten spełniał ustawowe przesłanki oraz jego celem było usunięcie wątpliwości Spółki w przedmiocie możliwości zrealizowania obowiązku wynikającego z art. 9 ust. 1b ustawy o CIT poprzez wyodrębnienie kosztów kwalifikowanych, o których mowa w art. 18d ustawy o CIT w formie arkusza kalkulacyjnego, stanowiącego ewidencję pomocniczą, na koniec danego roku podatkowego;

2. art. 169 § 1 w zw. z art. 14h oraz art. 120 i art. 121 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej, poprzez zaniechanie wezwania Spółki do uzupełnienia złożonego wniosku w przypadku wystąpienia wątpliwości w zakresie przestawionego stanu faktycznego / zdarzenia przyszłego.

Mając na uwadze wskazane naruszenia, Spółka wniosła o uchylenie zaskarżanego postanowienia i wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego.

W wyniku rozpatrzenia zarzutów zawartych w zażaleniu na postanowienie z dnia 22 stycznia 2019 r. o odmowie wszczęcia postępowania, organ podatkowy stwierdził brak podstaw do zmiany stanowiska przyjętego w tym postanowieniu i postanowieniem z dnia 6 marca 2019 r. utrzymał w mocy postanowienie wydane w pierwszej instancji.

W uzasadnieniu wskazano, że w ramach interpretacji indywidualnej nie ma możliwości oceny przedstawionej przez wnioskodawcę sytuacji faktycznej na gruncie przepisów innych niż przepisy prawa podatkowego oraz przepisów prawa podatkowego o charakterze proceduralnym.

Na postanowienie drugiej instancji z dnia 6 marca 2019 r. strona pismem z dnia 17 kwietnia 2019 r., złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.

Pełnomocnik działający w imieniu "A" S.A. zaskarżył w całości postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 6 marca 2019 r. utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 22 stycznia 2019 r. odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie wniosku Spółki z dnia 21 grudnia 2018 r.

Zaskarżonemu postanowieniu strona zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy:

1. art. 14b § 1 w zw. z art. 165a § 1, art. 233 § 1 pkt 1, art. 239 oraz art. 14h Ordynacji podatkowej poprzez utrzymanie w mocy Postanowienia z 22 stycznia 2019 r., w którym organ odmówił wszczęcia postępowania w przedmiocie wydania interpretacji indywidualnej z wniosku Spółki i w konsekwencji nie udzielił odpowiedzi na zadane przez Spółkę pytanie, pomimo, że wniosek ten spełniał ustawowe przesłanki oraz jego celem było usunięcie wątpliwości Spółki w przedmiocie możliwości zrealizowania obowiązku wynikającego z art. 9 ust. 1b ustawy o CIT poprzez wyodrębnienie kosztów kwalifikowanych, o których mowa w art. 18d ustawmy o CIT, w formie arkusza kalkulacyjnego, stanowiącego ewidencję pomocniczą, na koniec danego roku podatkowego;

2. art. 169 § 1 w zw. z art. 14h oraz art. 120 i art. 121 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej, poprzez zaniechanie wezwania Spółki do uzupełnienia złożonego wniosku w przypadku wystąpienia wątpliwości w zakresie przestawionego stanu faktycznego zdarzenia przyszłego.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie przepisu art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") skarżący wniósł o:

1. uchylenie zaskarżonego Postanowienia oraz Postanowienia z dnia 22 stycznia 2019 r.;

2. zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

W myśl art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800, z późn. zm.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną).

Wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 14b § 2 Ordynacji podatkowej). Stosownie do art. 14b § 2a Ordynacji podatkowej, przedmiotem wniosku o interpretację indywidualną nie mogą być przepisy prawa podatkowego regulujące właściwość oraz uprawnienia i obowiązki organów podatkowych.

Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego (art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa).

Zakres przedmiotowy interpretacji określony został przez ustawodawcę we wskazanym powyżej art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej. W świetle tego przepisu niemożliwe jest wydanie przez Organ podatkowy interpretacji przepisów innych niż przepisy prawa podatkowego.

W myśl zawartej w art. 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej, przez przepisy prawa podatkowego należy rozumieć przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych.

Znaczenie terminu "ustawy podatkowe" wyjaśnia przy tym art. 3 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Na jego mocy, ilekroć w ustawie jest mowa o ustawach podatkowych, należy przez to rozumieć ustawy dotyczące podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określające podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich.

Status zainteresowanego posiada każdy podmiot, który zwraca się o wydanie interpretacji indywidualnej w celu prawidłowej, tj. zgodnej z obowiązującymi go przepisami, realizacji swoich praw i obowiązków w sferze prawa podatkowego, wyjaśnienia lub ułożenia swoich interesów w sferze prawa podatkowego. Innymi słowy, do uzyskania interpretacji indywidualnej legitymowany jest podmiot, dla którego określony stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe może rodzić konsekwencje w sferze stosunków prawnopodatkowych. Przedmiotem interpretacji mogą być zatem takie sytuacje faktyczne, które mogą powodować powstanie obowiązku podatkowego lub zobowiązania podatkowego po stronie wnioskodawcy, które dotyczą stery odpowiedzialności podatkowej tego podmiotu.

Przy czym, pod pojęciem obowiązku podatkowego należy rozumieć wynikającą z ustaw podatkowych nieskonkretyzowaną powinność przymusowego świadczenia pieniężnego w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w tych ustawach - art. 4 Ordynacji podatkowej.

Natomiast zobowiązanie podatkowe należy rozumieć jako wynikające z obowiązku podatkowego zobowiązanie podatnika do zapłacenia na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu albo gminy podatku w wysokości, w terminie oraz w miejscu określonych w przepisach prawa podatkowego - art. 5 Ordynacji podatkowej.

Z powyższego wynika jednoznacznie, że wszczęcie postępowania w sprawie wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego jest możliwe wyłącznie na podstawie takiego wniosku zainteresowanego, którego sposób sformułowania pozwała na wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia realizującego omówione powyżej funkcje przypisane tej instytucji prawnej przez ustawodawcę - rozstrzygnięcia, którego charakter odpowiada istocie analizowanej instytucji.

Wykładnia systemowa art. 14b Ordynacji podatkowej wskazuje, że dotyczy on wyłącznie takich stanów faktycznych/zdarzeń przyszłych, które spowodowały lub mogą spowodować powstanie odpowiedzialności podatkowej, a zatem mają dotyczyć tylko norm wynikających z prawa podatkowego materialnego. Wniosek taki wynika z zestawienia wzmiankowanego przepisu z przepisem art. 14p Ordynacji podatkowej, który stanowi, że przepisy Rozdziału 1a Ordynacji podatkowej stosuje się odpowiednio do należności płatników lub inkasentów, zobowiązań osób trzecich oraz do należności, o których mowa w art. 52 § 1. Zatem prawidłowy jest pogląd, że przedmiotem interpretacji mogą być takie sytuacje faktyczne/zdarzenia przyszłe, które mogą powodować powstanie obowiązku podatkowego lub zobowiązania podatkowego po stronie wnioskodawcy, a zatem dotyczą sfery odpowiedzialności podatkowej tego podmiotu.

Z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynikało m.in., że: "(...) W związku z prowadzonymi pracami w zakresie oprogramowania informatycznego, Spółka realizuje szereg projektów o charakterze badawczo-rozwojowym w rozumieniu art. 4a pkt 26 ustawy o CIT, obejmujących badania naukowe oraz prace rozwojowe, odpowiednio w rozumieniu art. 4a pkt 27 oraz pkt 28 tej ustawy. W związku z powyższym Spółka ponosi i będzie ponosić koszty wymienione w art. 18d ustawy o CIT (dalej łącznie: "Koszty kwalifikowane"). Obecnie wnioskodawca zamierza skorzystać z mechanizmu odliczenia Kosztów kwalifikowanych od podstawy opodatkowania, przewidzianego w art. 18d ustawy o CIT dla działalności badawczo-rozwojowej (dalej: "Ulga").

W celu skorzystania z Ulgi, Spółka zamierza wyodrębnić w ewidencji, o której mowa w art. 9 ust. 1 ustawy o CIT, koszty działalności badawczo-rozwojowej zgodnie z art. 9 ust. 1b tej ustawy. Na koniec roku podatkowego, za który ma zostać dokonane odliczenie, Spółka przygotuje zestawienie w arkuszu kalkulacyjnym w formie księgi pomocniczej w rozumieniu art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 395 z późn. zm., dalej: "Ustawa o rachunkowości"), obejmujące całokształt Kosztów kwalifikowanych podlegających odliczeniu w danym roku podatkowym (dalej: "Ewidencja pomocnicza") (...)".

W ocenie Sądu, organ słusznie wywiódł, że wnioskodawca sam wskazał, iż przedmiotem pytania była wyłącznie kwestia odpowiedniego dokumentowania kosztów kwalifikowanych.

Odpowiadając na pytanie wnioskodawcy, organ z musiałby odpowiedzieć czy w przypadku Spółki jest możliwe wyodrębnienie kosztów kwalifikowanych objętych zakresem tzw. ulgi na działalność badawczo-rozwojową w sposób opisany w zdarzeniu przyszłym, do czego organ nie posiada w tym zakresie kompetencji. Organ podatkowy bowiem, nie jest ani uprawniony, ani tym bardziej zobowiązany do potwierdzenia prawidłowości sposobu dokumentowania Kosztów kwalifikowanych w związku z działalnością B+R, tj. poprawności przygotowania ewidencji pomocniczej na koniec danego roku podatkowego w formie arkusza kalkulacyjnego, tym bardziej, że żaden przepis ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych tego sposobu nie normuje.

Uznać zatem należy, że kwestia poruszona w pytaniu nie jest regulowana przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych lub wydanymi na jej podstawie przepisami wykonawczymi.

Samo przywołanie w treści pytania przepisu prawa podatkowego przez podatnika jako budzącego wątpliwości interpretacyjne, nie jest wystarczające do uzyskania interpretacji indywidualnej, skoro problem w istocie - jak wskazano wyżej - nie dotyczy przepisów prawa podatkowego.

Wydany w oczekiwanym zakresie akt miałby jedynie charakter informacji, czy też poglądu organu upoważnionego do wydawania interpretacji na temat prawidłowości sposobu zachowania się Wnioskodawcy jako podmiotu zobowiązanego do sposobu obliczenia kosztów kwalifikowanych, o których mowa w art. 18d ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Żądanie wydania interpretacji w zakresie wyznaczonym pytaniem sformułowanym w złożonym wniosku, wykracza poza zakres przedmiotowy interpretacji indywidualnej wydanej w trybie art. 14b ustawy Ordynacja podatkowa.

W tym stanie rzeczy w niniejszej sprawie miał zastosowanie art. 165a § 1 w zw. z art. 14h ustawy Ordynacja podatkowa, zgodnie z którym gdy żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

W związku z powyższym, zarzut Skarżącej naruszenia art. 14b § 1 w zw. z art. 165a § 1, art. 233 § 1 pkt 1, art. 239 oraz art. 14h Ordynacji podatkowej należy uznać za bezpodstawny.

Mając to na uwadze Sąd orzekł o oddaleniu skargi (art. 151 w zw. 119 pkt 3 p.p.s.a.).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.