Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2144084

Postanowienie
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku
z dnia 7 listopada 2016 r.
I SA/Gd 948/16

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 9 czerwca 2016 r. nr (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.

Uzasadnienie faktyczne

W. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 9 czerwca 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 19 sierpnia 2016 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi przez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, względnie do potwierdzenia, że jest to kwota 42.258 zł, wskazana przez Dyrektora Izby Celnej w odpowiedzi na skargę - w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.

W zakreślonym terminie skarżący nie uzupełnił braku formalnego skargi.

Postanowieniem z dnia 6 października 2016 r. Sąd odrzucił skargę W. S.

Pismem z dnia 24 października 2016 r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.

W uzasadnieniu wniosku podniósł, że z przyczyn niezawinionych przez niego nie uzupełnił braków formalnych skargi. Skarżący wyjaśnił, że w okresie od dnia 25 sierpnia 2016 r. do dnia 6 września 2016 r. przebywał w podróży służbowej w Chinach. W tym czasie w domu nie było żadnego z domowników, ponieważ również żona była w podróży służbowej. Przedmiotowe wezwanie odebrała A. S., zatrudniona jako sprzedawca w sklepie jego żony, nie będąca jego pracownikiem. Prawdopodobnie korespondencja wraz z wezwaniem gdzieś się zagubiła i nie została jemu przekazana.

W związku z tym, w ocenie skarżącego, niedochowanie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi nastąpiło bez jego winy, gdyż o treści wezwania dowiedział się dopiero w dniu 18 października 2016 r., kiedy doręczono mu postanowienie o odrzuceniu skargi.

Do wniosku załączono oświadczenie A. S. oraz kopie paszportów z datami podróży.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 86 i art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718), zwanej dalej "p.p.s.a.", uchybiony termin można przywrócić, jeżeli spełnione zostaną następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu, wniosek taki zostanie wniesiony w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, równocześnie ze złożeniem wniosku strona dokona czynności, dla której określony był termin, we wniosku uprawdopodobnione zostaną okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, powstanie ujemnych dla strony skutków w zakresie postępowania sądowego.

Z przytoczonych powyżej przepisów wynika, że dla przywrócenia terminu konieczne jest, aby wskazane wyżej przesłanki zostały spełnione łącznie, w przeciwnym razie wniosek podlega oddaleniu bądź też - w przypadku wniosku spóźnionego lub z mocy ustawy niedopuszczalnego - odrzuceniu przez Sąd.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie skarżący w terminie 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi wystąpił z wnioskiem o jego przywrócenie, a więc wniosek zasługuje na merytoryczne rozpoznanie.

Wyjaśnić należy, że kryterium braku winy w rozumieniu art. 86 § 1 p.p.s.a., polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie tej przesłanki sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy.

Przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu (por. postanowienie NSA z dnia 28 marca 2012 r., II OZ 179/12, LEX nr 1138241). Zatem przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), czy nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą.

Z brakiem winy mamy zatem do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, gdy strona nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.

Skarżący, wnioskując o przywrócenie uchybionego terminu, powołał się na okoliczność podróży służbowej i fakt doręczenia wezwania, dotyczącego uzupełnienia braków formalnych skargi, pracownikowi żony, który nie był upoważniony do odbioru korespondencji związanej z prowadzeniem przez niego działalności gospodarczej.

W ocenie Sądu, podniesione przez skarżącego okoliczności nie świadczą o braku winy w uchybieniu terminu. Przebywanie przez skarżącego w podróży służbowej nie jest okolicznością wyłączającą winę w uchybieniu terminu. Takiego wyjazdu z pewnością nie można bowiem zakwalifikować jako okoliczności niezależnej od strony, na którą nie miała ona wpływu, nagłej lub nieprzewidywalnej - czyli takiej, która w obiektywny sposób uniemożliwia zachowanie terminu. Strona, która wyjeżdża w trakcie postępowania, powinna tak zorganizować swoje sprawy, z ustanowieniem pełnomocnika włącznie, aby podczas nieobecności jej interesy nie doznały uszczerbku. Planując wyjazd służbowy, skarżący powinien liczyć się z możliwością otrzymania korespondencji wymagającej podjęcia w zakreślonych terminach odpowiednich czynności i zapewnić możliwość prawidłowego prowadzenia korespondencji z sądem. Skoro nie podjął takich czynności, to nie można mówić o braku winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.

Skarżący podał, że w dniach od 25 sierpnia 2016 r. do 6 września 2016 r. przebywał w Chinach. Tymczasem termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upływał w dniu 7 września 2016 r. A zatem skarżący mógł w tym dniu skontaktować się telefonicznie z sekretariatem tut. Sądu w celu dowiedzenia się o stanie sprawy i jeszcze w tym samym dniu mógł wypełnić za pośrednictwem placówki pocztowej, nałożony na niego obowiązek.

Nie zasługuje również na uwzględnienie argumentacja wniosku, że pracownik małżonki, który odebrał przesyłkę zawierającą wezwanie, zagubił ją i nie przekazał jej skarżącemu. Należy mieć na uwadze, że strona ponosi odpowiedzialność za działania swoich pracowników a także osób trzecich, a skutki zaniedbania tych osób obciążają ją samą.

W tym miejscu należy podkreślić, że wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi zostało nadane na wskazany w skardze adres, zaś strona nie podawała innego adresu do doręczeń. Uznać zatem należy, że skarżący wziął na siebie pełną odpowiedzialność za działania osób, które pod tym adresem przebywają. Tym samym zaniedbania tych osób, polegające na nieprzekazaniu odebranej korespondencji, czy też niepoinformowaniu go o tym fakcie, należy oceniać jedynie w granicach ryzyka podjętego przez skarżącego w zakresie organizacji obiegu korespondencji i przepływu informacji. Skarżący nie może więc oczekiwać, że brak staranności i nadzoru nad korespondencją będzie rekompensowany przez Sąd, poprzez przywrócenie terminu do dokonania zaniedbanych czynności.

Również kwestia, czy pracownik małżonki był upoważniony do odbioru pism kierowanych do skarżącego pozostaje bez wpływu na zasadność wniosku. Podnieść należy, że A. S., podpisując w swoim imieniu dokument potwierdzający doręczenie przesyłki skierowanej do skarżącego, jednocześnie zobowiązała się do jej przekazania. Na marginesie Sąd zauważa, że w toku postępowania przed organami skarżący nie kwestionował prawidłowości doręczeń, które niejednokrotnie następowały do rąk A. S.

Podsumowując, skarżący nie przedstawił żadnych obiektywnych okoliczności, które wystąpiłyby w okresie biegu terminu do dokonania czynności procesowej i które Sąd mógłby rozważyć oraz ewentualnie potraktować jako przeszkody uniemożliwiające skarżącemu zachowanie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi.

W konsekwencji złożony w sprawie wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi nie zasługiwał na uwzględnienie.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.