I SA/Gd 899/18 - Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2572042

Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 października 2018 r. I SA/Gd 899/18

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu w dniu 29 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A Sp. z o.o. z siedzibą w K. o wstrzymanie wykonania czynności egzekucyjnych w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 4 lipca 2018 r. Nr (...) w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: oddalić wniosek.

Uzasadnienie faktyczne

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 4 lipca 2018 r. w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego skarżąca Spółka sformułowała wniosek o wstrzymanie czynności egzekucyjnych. W ocenie skarżącej dochodzone przez wierzyciela zobowiązania nie istnieją z uwagi na fakt, że WSA w Gdańsku wyrokiem z dnia 11 lipca 2018 r., wydanym w sprawie sygn. akt I SA/Gd 509/18, uchylił postanowienie Dyrektora Izby Administracji w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania wskazując jednocześnie, że decyzje na podstawie których wystawiono tytuły wykonawcze nie weszły do obrotu prawnego. Wskazała ponadto, że wstrzymanie czynności egzekucyjnych zapobiegnie wyrządzeniu znacznej szkody. W przypadku bowiem podjęcia przez organ czynności egzekucyjnych wysokość dochodzonych zobowiązań w szybkim czasie spowoduje niewypłacalność Spółki a w rezultacie zakończenie działalności i istnienia skarżącej.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm. - dalej określanej jako: "p.p.s.a.") wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., możliwości, w których po przekazaniu skargi sądowi administracyjnemu, sąd ten może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

W przedmiotowej sprawie skarżąca wniosła o "wstrzymanie czynności egzekucyjnych". Wniosek taki należy uznać za niedopuszczalny, gdyż przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. nie przewiduje możliwości wstrzymania czynności postępowania egzekucyjnego. Należy podkreślić, że na gruncie wskazanego powyżej przepisu wstrzymane mogą być jedynie akty i czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, wydane lub podjęte we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy.

Zgodnie natomiast z treścią art. 23 § 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r. poz. 1314, dalej jako: "u.p.e.a.") dla rozpoznania wniosku o wstrzymanie czynności egzekucyjnych właściwy jest organ sprawujący nadzór nad egzekucją. Organy sprawujące nadzór zostały wskazane w art. 23 § 1-3 u.p.e.a. i nie wymieniono wśród nich sądów administracyjnych. Dopiero akt wydany w powyższym trybie przez kompetentny organ sprawujący nadzór nad egzekucją mógłby podlegać badaniu przez sąd administracyjny pod kątem spełniania przesłanek do wstrzymania jego wykonania (por. postanowienie NSA z 21 czerwca 2017 r., sygn. II OSK 1342/17).

Analizując wniosek skarżącej nie sposób jednak dojść do przekonania, że wnosi ona o wstrzymanie wykonania jakiegokolwiek aktu administracji publicznej. Z wniosku bowiem w jednoznaczny sposób wynika, że dotyczy on wstrzymania czynności egzekucyjnych.

Na marginesie wskazać należy, że nawet gdyby skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia (w przedmiocie uznania zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione), to Sąd odmówiłby wstrzymania jego wykonania, ponieważ ze swojej istoty nie nadaje się ono do wykonania i nie wymaga wykonania (por. postanowienie NSA

z dnia 8 stycznia 2015 r., sygn. II OZ 1376/14).

W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w postanowieniu.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.