I SA/Gd 716/20 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3224173

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 lipca 2021 r. I SA/Gd 716/20

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.).

Sędziowie: NSA Elżbieta Rischka, WSA Irena Wesołowska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 lipca 2021 r. sprawy ze skargi P.W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 30 czerwca 2020 r. nr (...) w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wydał wobec P.W. w dniu 30 listopada 2017 r. decyzję nr (...), którą utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej znak: (...) z dnia 16 grudnia 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące: luty 2009 r., od lipca do grudnia 2009 r. oraz od stycznia do grudnia 2010 r.

Decyzja ta została uznana za doręczoną w trybie art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 z późn. zm.), zwanej dalej: "Ordynacji podatkowej.", wobec braku podjęcia pisma z placówki pocztowej (mimo uprzedniego awiza odpowiednio w dniach: 1 grudnia 2017 r. i 12 grudnia 2017 r.). Podatnik nie wniósł odwołania od przedmiotowej decyzji, stała się ona ostateczna w administracyjnym toku instancji.

P.W. pismem z dnia 27 listopada 2019 r. wniósł o wydanie kopii decyzji ostatecznych z akt spraw dotyczących odwołań od 8 decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 16 grudnia 2016 r. o podanych numerach, w tym nr (...), wskazując, że zamierza zapoznać się z treścią decyzji, gdyż wcześniej nie otrzymał ich oryginałów.

Kopie decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, w tym kserokopia decyzji nr (...) z dnia 30 listopada 2017 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące: luty 2009 r., od lipca do grudnia 2009 r. oraz od stycznia do grudnia 2010 r., zostały przesłane P.W. i odebrane przez Stronę w dniu 14 stycznia 2020 r.

Pismem z dnia 16 stycznia 2020 r. (data wpływu do organu 17 stycznia 2020 r.) P.W. złożył wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 30 listopada 2017 r., nr (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące: luty 2009 r., od lipca do grudnia 2009 r. oraz od stycznia do grudnia 2010 r. Jako przesłankę wznowienia Strona wskazała we wniosku m.in. przepis art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.

W ocenie Strony, w postępowaniu wystąpiła kwalifikowana wada postępowania stanowiąca przesłankę wznowienia określoną w art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, bowiem Strona bez swej winy nie brała udziału w sprawie, gdyż nie była zawiadamiana o czynnościach dowodowych w postępowaniu odwoławczym poprzedzającym wydanie ww. decyzji ostatecznej i ww. decyzja ostateczna nie została jej doręczona.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzją z dnia 6 lutego 2020 r. odmówił wznowienia postępowania podatkowego w sprawie prawidłowości rozliczenia w podatku od towarów i usług za miesiące: luty 2009 r., od lipca do grudnia 2009 r. oraz od stycznia do grudnia 2010 r. zakończonego ww. decyzją ostateczną z dnia 30 listopada 2017 r. W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji organ stwierdził, że nastąpiła niedopuszczalność wznowienia postępowania w sprawie z powodu uchybienia przez stronę terminowi do wniesienia żądania wznowienia postępowania w zakresie określonym w art. 241 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej.

P.W. wniósł w ustawowym terminie odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej przyjął nieprawidłową datę powzięcia przez Stronę wiadomości o wydaniu decyzji. Strona wskazała, że datą tą nie jest 27 listopada 2019 r., lecz 14 stycznia 2020 r., czyli data zapoznania się z treścią całości decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 30 listopada 2017 r., nr (...) i od tej daty biegnie termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w oparciu o podstawę art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzją z dnia 30 czerwca 2020 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, powołując się na orzecznictwo sądowe, że w świetle art. 241 § 2 pkt 1 w zw. z art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej za dzień dowiedzenia się przez stronę o decyzji uznać należy dzień, w którym strona powzięła wiadomość o jej istnieniu, przy czym elementami istotnymi tej wiedzy - niezależnie od źródła, z którego ona pochodzi, jest fakt wydania decyzji i przedmiot zawartego w niej rozstrzygnięcia. Zwrot "strona powzięła wiadomość o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informację pozwalającą jej zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie zarzutu wznowienia postępowania - dotyczy to więc takich danych jak nazwa organu, który wydał decyzję oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Nie jest konieczne natomiast zaznajomienie się z jej treścią, bowiem nie mamy tutaj do czynienia z jej doręczeniem. Wystarczające jest posiadanie przez stronę informacji, czego dana decyzja dotyczy.

Zdaniem organu, w dacie 27 listopada 2019 r., tj. w dacie złożenia wniosku o dostarczenie kopii decyzji ostatecznych wydanych przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z akt sprawy dotyczących odwołań od konkretnych decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, P.W. musiał mieć wiedzę o wydaniu przez organ odwoławczy ostatecznych decyzji. Zatem przynajmniej w dacie 27 listopada 2019 r. Strona miała wiedzę, że decyzja ostateczna Dyrektora Izby Administracji Skarbowej dotycząca odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 16 grudnia 2016 r., nr (...) znajduje się w obrocie prawnym. Nie ma przy tym znaczenia, że Strona dopiero w dniu 14 stycznia 2020 r. (data doręczenia kserokopii ww. decyzji) mogła zapoznać się z treścią decyzji ostatecznej, bowiem by powziąć wiadomość o wydaniu decyzji nie jest konieczne zaznajomienie się z jej treścią. Zatem termin jednego miesiąca do złożenia żądania wznowienia postępowania określony w przepisie art. 241 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej winien być liczony przynajmniej od dnia 27 listopada 2019 r., co oznacza, że termin na złożenie przedmiotowego wniosku upłynął najpóźniej w dniu 27 grudnia 2019 r. Tym samym żądanie Strony zawarte we wniosku z dnia 16 stycznia 2020 r., oparte o przepis art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, wobec uchybienia ustawowemu terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, nie mógł zostać uwzględniony. W świetle powyższego organ pierwszej instancji zasadnie odmówił wznowienia postępowania na podstawie art. 243 § 3 Ordynacji podatkowej.

Za bezzasadne uznałorgan również pozostałe podniesione w odwołaniu zarzuty naruszenia art. 123 § 1, art. 200 § 1, art. 122 i art. 187 Ordynacji podatkowej.

P.W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na powyższą decyzję, wnosząc o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 233 § 1 pkt 1, art. 243 § 3 w związku z art. 240 § 1 pkt 4, art. 241 § 1 i § 2 pkt 1 i art. 244 § 1, art. 122 i art. 187 § 1 art. 200 § 1, art. 210 § 1 pkt 5 i 6, art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 200 § 1 w związku z art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej, Skarżący podniósł, że dwukrotnie (przed wydaniem decyzji z dnia 6 lutego 2020 r. i 30 czerwca 2020 r.) nie został mu prawidłowo wyznaczony termin do zapoznania się i wypowiedzenia w sprawie materiałów dowodowych. Postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej wyznaczające termin z art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, zostało doręczone w okresie, w którym terminy procesowe w postępowaniach podatkowych były zawieszone lub nie w ogóle nie biegły (art. 15 zzs ust. 1 ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw, Dz. U. z 2020 r. poz. 568). W tej sytuacji wątpliwości budzi, czy postanowienie wyznaczające siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie materiałów dowodowych, jako czynność procesowa o której mowa w art. 15 zzs ust. 1, wywiera skutki prawne.

Z ostrożności w postępowaniu w piśmie z dnia 28 maja 2020 r. Skarżący skorzystał z prawa wypowiedzenia się w sprawie materiałów dowodowych wskazując, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest niezupełny, lecz wystarczający do uchylenia decyzji dotychczasowej. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej nie uwzględnił tego stanowiska.

Obie zaskarżone decyzje zostały, zdaniem Skarżącego, wydane z naruszeniem przepisów art. 243 § 3 w związku z art. 240 § 1 pkt 4, art. 241 § 1 i § 2 pkt 1 i art. 244 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnej odmowie wznowienia postępowania w oparciu o podstawę z art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej. Wniosek złożony w piśmie z dnia 16 stycznia 2020 r. w części dotyczącej podstawy wznowienia z art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej został złożony z zachowaniem terminu, to jest w terminie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji, a więc w niniejszej sprawie w terminie miesiąca od dnia zapoznania się z treścią decyzji, co nastąpiło w dniu 14 stycznia 2020 r.

Zaskarżone decyzje zostały również wydane z naruszeniem przepisów art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej ponieważ Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w przyjął nieprawidłową datę powzięcia przez Skarżącego wiadomości o wydaniu decyzji. Data tą nie jest 27 listopada 2019 r., lecz 14 stycznia 2020 r.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej odpowiadając na zarzuty skargi stwierdził, że są nieuzasadnione i wniósł o oddalenie skargi.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Na wstępie wyjaśnić należy, iż sprawę niniejszą rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W okolicznościach niniejszej sprawy należy potwierdzić wypełnienie się powyższych warunków, akcentując w szczególności obowiązujący stan epidemii i aktualny brak możliwości technicznych aby przeprowadzić rozprawę na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku w taki sposób, aby osoby w niej uczestniczące nie musiały przebywać w budynku sądu.

Istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadzała się do stwierdzenia, czy faktycznie doszło do naruszenia przez stronę miesięcznego terminu wskazanego w art. 241 § 2 pkt 1 w związku z art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej.

Wznowienie postępowania stanowi jeden z nadzwyczajnych trybów weryfikacji ostatecznej decyzji organu podatkowego kończącej postępowanie. Jest to instytucja procesowa, stwarzająca prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie w którym ona zapadła, dotknięte było kwalifikowaną wadą prawną. Przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania zostały wyczerpująco wyliczone w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Należy do nich m.in. wymieniona w art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej sytuacja, gdy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Jest to przesłanka, która może stanowić podstawę do wznowienia postępowania wyłącznie na żądanie strony (art. 241 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej).

Stosownie do art. 244 Ordynacji podatkowej, podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji. Zauważyć należy, że złożenie podania o wznowienie postępowania nie wszczyna automatycznie postępowania wznowieniowego. W pierwszej kolejności rozstrzygnięciu podlega kwestia dopuszczalności "uruchomienia" trybu nadzwyczajnego, o czym stanowi art. 243 § 1 Ordynacji podatkowej. Organ, badając pod tym kątem złożony wniosek, wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania (art. 243 § 1 Ordynacji podatkowej) lub decyzję o odmowie wznowienia postępowania (art. 243 § 3 Ordynacji podatkowej).

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym, treść art. 243 § 3 Ordynacji podatkowej należy odczytywać w ten sposób, że decyzję o odmowie wznowienia postępowania wydaje się wówczas, gdy wznowienie postępowania jest niedopuszczalne z przyczyn formalnych. Chodzi o przypadki, gdy wniosek złożyła osoba nie będąca stroną w sprawie lub nie mająca zdolności do czynności prawnych, wniosek został złożony po upływie terminu do wznowienia postępowania, dotyczy on decyzji nie będącej decyzją ostateczną lub nie został oparty o jedną z przesłanek wznowienia postępowania określonych w art. 240 Ordynacji podatkowej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 czerwca 1991 r., sygn. akt IV SA 487/91, ONSA z 1991 r. Nr 2, poz. 50). W przypadku, gdy żądanie wznowienia postępowania oparte jest na przesłance z art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania wynosi miesiąc i biegnie on od dnia, w którym strona powzięła wiadomość o decyzji (art. 241 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej).

W rozpoznawanej sprawie organy podatkowe stanęły na stanowisku, że Skarżący dowiedział się o decyzji z dnia 30 listopada 2017 r. co najmniej w dniu 27 listopada 2019 r., co oznacza, że nie dochował on miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 241 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, na złożenie wniosku o wznowienie postępowania. Termin powyższy liczy się bowiem od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji, zaś wniosek o wznowienie postępowania został złożony w dniu 16 stycznia 2020 r. Tym samym, istniały podstawy do wydania decyzji odmawiającej wznowienia postępowania, zakończonego ostateczną decyzją podatkową.

Wskazać należy, że zbadanie zachowania terminu do złożenia wniosku jest bezwzględnym obowiązkiem organu, albowiem wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania na wniosek, pomimo uchybienia przez stronę terminu do złożenia wniosku, stanowiłoby rażące naruszenie prawa jako godzące w ogólną zasadę trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 6 lipca 2006 r. II OSK 976/2006, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 stycznia 2019 r., II FSK 3189/17, zwrot normatywny "powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji", wobec braku definicji ustawowej, musi być rozumiany zgodnie z jego językowym znaczeniem. Wykładnia językowa przepisów prawa jest wykładnią stosowaną w pierwszej kolejności. Zatem, przedmiotowe sformułowanie powinno być interpretowane dosłownie, tj. odnosić się do rzeczywistości, a nie do kwestii formalnych, które, jak w sprawie niniejszej, nie mogą mieć znaczenia przesądzającego. Niewątpliwie jednak dla ustalenia początku biegu terminu dla wniosku o wznowienie postępowania, wystarczający jest fakt powzięcia wiadomości o wydaniu konkretnej decyzji. Nie jest zaś konieczne zapoznanie się z jej treścią. W przeciwnym bowiem razie to strona decydowałaby, przy braku przeciwnych dowodów, kiedy z decyzją się zapoznała, nawet w przypadku kiedy decyzja została jej doręczona osobiście.

Za prawidłowe należało zatem uznać stanowisko organu w kwestii wykładni przepisu art. 241 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej i zawartego tam pojęcia "powzięcia wiadomości o decyzji". W ocenie Sądu, w świetle art. 241 § 2 pkt 1 w zw. z art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej nie budzi wątpliwości, że za dzień dowiedzenia się przez stronę o decyzji uznać należy dzień, w którym strona powzięła wiadomość o jej istnieniu, przy czym elementami istotnymi tej wiedzy - niezależnie od źródła, z którego ona pochodzi, jest fakt wydania decyzji i przedmiot zawartego w niej rozstrzygnięcia. Zwrot "strona powzięła wiadomość o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informację pozwalającą jej zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono w stopniu pozwalającym na sformułowanie zarzutu wznowienia postępowania - dotyczy to więc takich danych jak nazwa organu, który wydał decyzję oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Nie jest konieczne natomiast zaznajomienie się z jej treścią, bowiem nie mamy tutaj z do czynienia jej doręczeniem. Wystarczające jest posiadanie przez stronę informacji, czego dana decyzja dotyczy (por. wyroki NSA z dnia 14 października 1999 r. IV SA1662/97).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że Skarżący we wniosku z dnia 27 listopada 2019 r. skierowanym do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej wniósł o wydanie kopii decyzji ostatecznych z akt spraw dotyczących odwołań od 8 decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 16 grudnia 2016 r., w tym decyzji nr (...), wskazując, że zamierza zapoznać się z ich treścią, gdyż wcześniej nie otrzymał ich oryginałów. Zgodzić się zatem należy z Dyrektorem Izby Administracji Skarbowej, że przynajmniej w dacie 27 listopada 2019 r. Skarżący musiał mieć wiedzę o wydaniu przez organ odwoławczy ostatecznych decyzji. Jest to zatem data, od której należało liczyć miesięczny termin na złożenie wniosku o wznowienie postępowania. Bez znaczenia natomiast pozostaje data doręczenia Skarżącemu kserokopii decyzji ostatecznej, jak już bowiem wyżej wskazano, zapoznanie się przez Stronę z treścią decyzji nie jest elementem wyznaczającym rozpoczęcie biegu terminu, o którym mowa w art. 241 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Złożenie wniosku o wznowienie postępowania w dniu 16 stycznia 2020 r. nastąpiło zatem z uchybieniem miesięcznego terminu wynikającego z art. 241 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, co musiało skutkować wydaniem decyzji odmawiającej wznowienia postępowania na podstawie art. 243 § 3 Ordynacji podatkowej.

Również pozostałe podniesione w skardze zarzuty nie są uzasadnione. Postanowieniem z dnia 11 maja 2020 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wyznaczył Stronie, przed wydaniem zaskarżonej decyzji z dnia 30 czerwca 2020 r., siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego w związku z wniesionym odwołaniem z dnia 3 marca 2020 r. od decyzji tego organu z dnia 6 lutego 2020 r. Na dzień wydania ww. postanowienia obowiązywał przepis art. 15 zzs ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 z późn. zm.), który stanowił w ust. 1, że w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID bieg terminów procesowych w postępowaniach prowadzonych m.in. na podstawie Ordynacji podatkowej nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu. Przepis ten został uchylony ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-21 (Dz. U. z 2020 r. poz. 875), która weszła w życie w dniu 16 maja 2020 r. Na mocy art. 68 tej ustawy ustawodawca wskazał, że rozpoczynają bieg terminy z art. 15zzr i 15zzs po upływie 7 dni od wejścia w życie niniejszej ustawy. Strona powyższe postanowienie odebrała w dniu 19 maja 2020 r. Ustawowy siedmiodniowy termin, o którym mowa w art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego rozpoczął swój bieg od dnia 25 maja 2020 r. Z prawa tego Strona skorzystała, stawiając się w dniu 27 maja 2020 r. w urzędzie skarbowym w celu zapoznania się z aktami sprawy, a następnie w dniu 28 maja 2020 r. składając stosowne pismo zawierające jej stanowisko w sprawie materiałów dowodowych postępowania. Wbrew zatem zarzutom skargi, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej przed wydaniem zaskarżonej decyzji zapewnił Stronie prawo do przedstawienia swojego stanowiska.

Rzeczywiście natomiast przed wydaniem decyzji w pierwszej instancji, tj. decyzji z dnia 6 lutego 2020 r., Stronie nie został wyznaczony termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, niemniej jednak strona zarzutu uchybienia art. 200 § 1 w związku z art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej nie powiązała z żadnymi konkretnymi skutkami, w szczególności z uniemożliwieniem podjęcia konkretnie wskazanej czynności dowodowej. Brak jest w sprawie takich okoliczności, które wskazywałyby, że brak zawiadomienia o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym miało wpływ na wynik postępowania przed organem I instancji i merytoryczne rozpoznanie przedmiotowej sprawy, a w konsekwencji miały "wpływ na treść orzeczenia", a zatem podniesione naruszenie art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej uznać należy za takie, które nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy.

Niezasadne są zarzuty naruszenia przez organ art. 210 § 1 pkt 5 i 6 oraz § 4, jak również art. 121 § 1 i art. 124 Ordynacji podatkowej, poprzez nieprawidłowe rozstrzygnięcie i uzasadnienie. Dla uznania skuteczności podniesionego zarzutu konieczne jest jego prawidłowe sformułowanie poprzez wskazanie konkretnego przepisu prawa, który został naruszony oraz - przy odwołaniu się do okoliczności zaistniałych w konkretnej sprawie - wskazanie, jakie działanie bądź zaniechanie organu stanowiło naruszenie wskazanego przepisu. Skarżący nie dopełnił tych wymogów, zarzucając bowiem naruszenie wskazanych przepisów zarzutów tych nie powiązał z konkretnymi okolicznościami sprawy, co czyni je gołosłownymi. Sam fakt, że podjęte rozstrzygnięcie nie odpowiada interesowi Skarżącego, nie oznacza jeszcze, że organ dopuścił się naruszenia wskazanych przepisów.

Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że argumentacja skargi nie doprowadziła skutecznie do wyeliminowania z obrotu zaskarżonej decyzji. Wobec tego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), Sąd oddalił skargę.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.