Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 2090655

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku
z dnia 20 lipca 2016 r.
I SA/Gd 635/16
Powstanie obowiązku w podatku od nieruchomości w odniesieniu do budowanego obiektu.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń.

Sędziowie: NSA Elżbieta Rischka (spr.), WSA Irena Wesołowska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 lipca 2016 r. sprawy ze skargi A S.A. z siedzibą w na interpretację indywidualną Prezydenta Miasta z dnia 18 stycznia 2016 r. nr (...) w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

"A" S.A., pismem z dnia 14 października 2015 r., złożyło do Prezydenta Miasta wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego. Wnioskodawca wskazał, że jest inwestorem w zakresie budowy i eksploatacji terminala przeznaczonego do magazynowania i przeładunku ropy naftowej, produktów ropopochodnych, chemicznych oraz innych wyrobów płynnych luzem wraz z systemem rurociągów łączących terminal ze stanowiskami przeładunkowymi oraz zlokalizowanym poza granicami nieruchomości zapleczem składowo-przeładunkowo-przetwórczym. Całość umożliwiać będzie dodatkowo obsługę transportu morskiego, rurociągowego, kolejowego i drogowego. Inwestycja realizowana jest przez Wnioskodawcę na gruncie dzierżawionym od "B" S.A. Zgodnie z umową dzierżawy za należyte wykonanie zobowiązania Wnioskodawcy do wybudowania terminala strony umowy będą uważać uprawomocnienie się decyzji o pozwoleniu na użytkowanie ostatniego z obiektów budowlanych.

Wnioskodawca wskazał, że proces budowy inwestycji charakteryzuje się dużym skomplikowaniem i składa się z wielu etapów. W ramach inwestycji powstaną m.in.:

- park zbiornikowy, obejmujący 6 zbiorników na ropę naftową z dachami pływającymi o pojemności 62.500 m3, każdy wraz z instalacjami technologicznymi ropy naftowej w parku zbiorników, przewodami, armaturą i agregatami pompowymi w przepompowni ropy naftowej oraz rurociągami przesyłowymi, budynek administracyjno-techniczny wraz z centralną dyspozytornią i główną jednostką systemów automatyki oraz w pełni wyposażonym laboratorium do badania ropy naftowej, pompownia wodna i pianowa z ujęciem wody morskiej oraz obwodową siecią p.poż. i nadzbiornikowymi systemami gaszenia pożarów i wyposażeniem w podręczny sprzęt gaśniczy, oczyszczalnia ścieków deszczowych i substancji ropopochodnych wraz z kolektorem głównym i siecią rozdzielczą, pozostałe instalacje pomocnicze dla parku zbiorników wraz z systemem monitoringu.

Wnioskodawca wyjaśnił również, że ze względu na charakterystykę i cel inwestycja została zaliczona do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dlatego niezbędne jest wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji.

Spółka wskazała ponadto, że w trakcie realizacji inwestycji dokonywane są tzw. odbiory częściowe robót, które dokumentują prowadzenie robót i stan ich zaawansowania. Protokół Odbioru Częściowego Robót jest wystawiany comiesięcznie i jest załącznikiem do comiesięcznej faktury za roboty. Zakończenie wszystkich robót na całym zadaniu potwierdzone jest wpisem w dzienniku budowy o zakończeniu wszystkich robót i podpisaniem protokołu końcowego. W tym momencie Wnioskodawca wystąpi do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z wnioskiem o pozwolenie na użytkowanie. Podczas odbiorów technicznych sprawdza się parametry techniczne urządzeń i materiałów oraz czy zostały one zamontowane w sposób bezpieczny i dokładny (tzw. rozruch na sucho). Uprawomocnienie pozwolenia na użytkowanie nie stanowi podstawy do użytkowania Terminala. Pozwolenie to umożliwia jedynie rozpoczęcie rozruchu technologicznego poszczególnych obiektów i urządzeń. Rozruch ten pozwala na sprawdzenie prawidłowości działania poszczególnych urządzeń i obiektów.

Ostatnim etapem procesu odbioru prac od wykonawcy jest końcowy odbiór zamówienia. Warunkiem koniecznym do odbioru końcowego jest przeprowadzenie rozruchu technologicznego tzw. na mokro. Po pozytywnym zakończeniu ww. etapu Terminal zostanie przekazany do eksploatacji.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

"Kiedy powstanie obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości od przedstawionych w zdarzeniu przyszłym przedmiotów opodatkowania wchodzących w skład Terminala?"

Wnioskodawca przedstawiając własne stanowisko w sprawie oceny prawnej zdarzenia przyszłego wyjaśnił, że w jego ocenie obowiązek podatkowy w przedmiocie poszczególnych obiektów Terminala powstanie 1 stycznia roku następującego po zakończeniu budowy tj. w analizowanym przypadku po dokonaniu, zakończonego pozytywnie, rozruchu technologicznego na mokro.

Spółka stwierdziła, iż przez użyte w art. 6 ust. 2 pojęcie "zakończenie budowy" należy rozumieć faktyczne zakończenie prac związanych ze wznoszeniem budowli/budynków, a nie dopełnienie formalnych obowiązków przewidzianych w przepisach prawa budowlanego. W ocenie Wnioskodawcy zakończenie prac związanych ze wznoszeniem budynków oznacza faktyczne wykonanie prac budowlanych i wykończeniowych. Zatem przed dokonaniem rozruchu na mokro nie można mówić o zakończeniu budowy, czy rozpoczęciu użytkowania. Zdaniem Wnioskodawcy za przyjęciem jego poglądu świadczy również fakt, iż dopiero po zakończeniu ww. rozruchu dokonany będzie odbiór końcowy inwestycji.

Wnioskodawca wskazał również, że za jego stanowiskiem pośrednio przemawia także fakt, iż przed dokonaniem rozruchu na mokro obiekty składające się na Terminal nie będą mogły być uznane za środki trwale, jako niespełniające jego definicji. Oznacza to, że w przypadku budowli nie będzie znana podstawa opodatkowania. Aby obiekt mógł stanowić środek trwały musi posiadać cechy wymienione w art. 16a ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, a więc wartość (wartość początkową) oraz cechę kompletności i zdatności do użytku.

Wnioskodawca podkreślił, iż składnik majątku spełnia cechę kompletności, jeżeli jest wyposażony we wszystkie elementy konstrukcyjne umożliwiające jego funkcjonowanie zgodnie z przeznaczeniem. Poprzez sformułowanie "zdatny do użytku" należy natomiast rozumieć możliwość faktycznego oraz prawnego użytkowania. Oznacza to, że w dniu przyjęcia do używania środki trwałe powinny być obiektywnie gotowe do wykorzystania ich przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą.

W interpretacji indywidualnej z dnia 18 stycznia 2016 r. Prezydent Miasta uznał stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe.

Organ interpretujący przywołując treść przepisów art. 6 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 849 z późn. zm.) oraz orzecznictwo sądów administracyjnych i komentarze w tym zakresie wskazał, że "zakończenie budowy" oznacza zaistnienie stanu faktycznego ukończenia prac związanych ze wznoszeniem obiektu budowlanego. Konsekwencją "zakończenia budowy" jest powstanie budowli lub budynku, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.o.l. stanowiących przedmioty opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Ostatni wpis w dzienniku budowy potwierdza zatem wystąpienie okoliczności, o której mowa w art. 6 ust. 2 u.p.o.l. tj. "istnienie budowli albo budynku lub ich części", co skutkuje powstaniem obowiązku podatkowego od 1 stycznia roku następnego.

Bez znaczenia dla kwestii powstania obowiązku podatkowego jest dokonywanie przez podatnika działań służących wyposażaniu tego obiektu lub weryfikowaniu ich przydatności do prowadzenia określonej działalności gospodarczej.

Zdaniem organu uzyskanie pozwolenia na użytkowanie obiektu jest zawsze poprzedzone zakończeniem budowy. Dlatego bez znaczenia w zakresie powstania obowiązku podatkowego jest okoliczność wskazana przez Wnioskodawcę w zdarzeniu przyszłym tj. przeprowadzenie testów na mokro po uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie.

W ocenie organu nie można się również zgodzić ze stanowiskiem Wnioskodawcy, iż przed wprowadzeniem obiektów składających się na Terminal do ewidencji środków trwałych nie będzie znana podstawa ich opodatkowania. Ustawodawca w treści art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. odsyła do przepisów ustaw regulujących podatki dochodowe wyłącznie w przedmiocie ustalania wartości początkowej budowli ujętej w ewidencji środków trwałych. Ustawodawca użył bowiem sformułowania " (...) wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne (...)". Z literalnego brzmienia ww. przepisu, wynika, że wolą ustawodawcy było to, aby przepisy ustaw regulujących podatki dochodowe stanowiły podstawę jedynie do ustalania wartości budowli, a nie podstawę do ustalania przedmiotu opodatkowania. W tym zakresie jedyną podstawą są przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych z uwzględnieniem przepisów ustawy Prawo budowlane. Jeżeli zatem dany obiekt stanowi przedmiot opodatkowania na gruncie u.p.o.l. (budowlę) jego wartość początkowa jest ustalana, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w ustawie, na podstawie przepisów regulujących podatki dochodowe.

Zdaniem Prezydenta argumentu za przyjęciem, iż "zakończenie budowy" stanowi zakończony pozytywnie tzw. rozruch na mokro, nie może stanowić również fakt, iż strony w treści umowy dotyczącej wybudowania Terminala postanowiły, że "gdy rozruch na mokro nie przebiegnie pozytywnie ma ona prawo m.in. do odstąpienia od umowy w części, w której elementy Terminala Naftowego nie funkcjonują prawidłowo. Dopiero po zakończeniu ww. rozruchu Wnioskodawca odbierze od Wykonawcy Terminal na podstawie Protokołu Odbioru Końcowego Zamówienia". Przyjmuje się bowiem, iż ustalenia umów cywilnoprawnych nie mają jakiegokolwiek wpływu na ustalenie przedmiotu i podstawy opodatkowania. Szczególny charakter obowiązku podatkowego, odróżniający go od zobowiązań cywilnoprawnych, polega bowiem na tym, że obowiązek podatkowy wynika nie z umownych zobowiązań stron, lecz z aktów prawnych bezwzględnie obowiązujących, rangi ustawy.

Wobec przytoczonej argumentacji organ uznał, że obowiązek podatkowy od przedmiotów opodatkowania wchodzących w skład Terminala powstanie, zgodnie z art. 6 ust. 2 u.p.o.l. od 1 stycznia roku następnego po zakończeniu ich budowy. Przy czym momentem "zakończenie budowy" Terminala będzie faktyczne zakończenie prac związanych ze wznoszeniem obiektów budowlanych oraz urządzeń służących do magazynowania i przeładunku ropy naftowej i paliw płynnych. Bez znaczenia dla daty powstania obowiązku podatkowego pozostaje przy tym okoliczność dokonywania przez Wnioskodawcę czynności potwierdzających prawidłowość funkcjonowania obiektów Terminala poprzez przeprowadzenie prób technologicznych.

W związku z powyższym stanowisko Wnioskodawcy, iż obowiązek podatkowy od przedmiotów opodatkowania wchodzących w skład Terminala powstanie 1 stycznia roku następującego po zakończeniu budowy tj. po dokonaniu, zakończonego pozytywnie, rozruchu technologicznego na mokro, należało uznać za nieprawidłowe.

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, Prezydent Miasta stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżąca wniosła o uchylenie powyższej interpretacji i zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając naruszenie przepisów:

- art. 14c § 1 oraz § 2 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa poprzez konstrukcję interpretacji indywidualnej niewskazującą na odniesienie organu do istoty stanu faktycznego opisanego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej oraz brak właściwego uzasadnienia prawnego wydanej interpretacji z uwagi na podnoszenie jedynie argumentów za nieuznaniem stanowiska Spółki, w tym także pozostających bez związku z przedmiotem interpretacji,

- art. 125 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 14h oraz w zw. z art. 121 § 1 tej ustawy poprzez wydanie interpretacji indywidualnej prawa podatkowego nieuznającej stanowiska Spółki za prawidłowe bez wnikliwego zbadania sprawy, przy jednoczesnym zastosowaniu wykładni profiskalnej i rozszerzającej, w szczególności poprzez nieprawidłową interpretację pojęcia "zakończenia budowy",

- art. 6 ust. 2 u.p.o.l. poprzez niewłaściwe określenie momentu powodującego powstanie obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości na skutek nieuwzględnienia, że zdarzeniem tym jest "pozytywne zakończenie rozruchu technologicznego na mokro".

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Kognicję sądu administracyjnego wyznaczają przepisy art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), które stanowią, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718), zwanej dalej "p.p.s.a.", kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.

Podkreślenia wymaga, że specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega między innymi na tym, iż organ podatkowy rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach zagadnienia prawnego zawartego w pytaniu podatnika, stanu faktycznego przedstawionego przez niego oraz wyrażonej przez podatnika oceny prawnej (stanowisko podatnika). Organ podatkowy nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku tylko do tych okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które winno być ustosunkowaniem się do stanowiska prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę, a w razie negatywnej oceny stanowiska wyrażonego we wniosku winno wskazywać prawidłowe stanowisko z uzasadnieniem prawnym (art. 14b § 3 i art. 14c § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 613 z późn. zm.).

Kontrola sądu administracyjnego w swojej istocie polega na ocenie, czy za podstawę udzielonej interpretacji podatkowej posłużył stan faktyczny przedstawiony przez podatnika we wniosku o interpretację, jeśli tak, to czy organ prawidłowo zinterpretował przepisy prawa.

Tak rozumiejąc swoją rolę Sąd uznał, że w ustalonym stanie faktycznym skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona interpretacja indywidualna nie narusza prawa w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 6 ust. 2 u.p.o.l. obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku (art. 6 ust. 1 u.p.o.l.). Jeżeli okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budowli albo budynku lub ich części, obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem (art. 6 ust. 2 u.p.o.l.). Z powyższej regulacji wynika, że moment powstania obowiązku podatkowego zależy od dwóch alternatywnych zdarzeń: zakończenia budowy lub rozpoczęcia użytkowania budowli lub budynku przez ich ostatecznym wykończeniem.

W ocenie Sądu, w związku z tym, iż termin "zakończenie budowy" nie został wyjaśniony na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a jego rozumienie potoczne powodować może sporo wątpliwości (co potwierdza spór w niniejszej sprawie), sprecyzowanie tego pojęcia wymaga sięgnięcia do ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, regulującej działalność polegającą na budowie obiektów budowlanych. Należy podkreślić, iż akt ten również nie zawiera definicji zakończenia budowy.

Na podstawie jednak analizy poszczególnych przepisów rozdziału 5 tego aktu można ustalić moment, który decyduje o zakończeniu budowy. Z przepisu art. 54 prawa budowlanego wynika, że inwestor, który wybudował na podstawie pozwolenia na budowę obiekt budowlany, powinien zawiadomić organ administracji architektoniczno-budowlanej o zakończeniu budowy. Dokumenty niezbędne, które winny być załączone do zawiadomienia o zakończeniu budowy obiektu budowlanego określa art. 57 ust. 1-3 prawa budowlanego. W tym przepisie stwierdza się m.in., że do zawiadomienia o zakończeniu budowy obiektu budowlanego inwestor obowiązany jest dołączyć oryginał dziennika budowy, oświadczenie kierownika budowy o doprowadzeniu do należytego stanu i porządku terenu budowy, a także - w razie korzystania - ulicy, sąsiedniej nieruchomości, budynku lub lokalu. Do zawiadomienia powinno zostać dołączone oświadczenie kierownika o zgodności wykonania obiektu budowlanego z projektem, warunkami pozwolenia na budowę, przepisami i obowiązującymi polskimi normami. Nie są to jednak wszystkie informacje, które powinny być złożone razem z zawiadomieniem o zakończeniu budowy. Należy podkreślić, iż z pewnością zakończenie budowy nastąpi, gdy zostało złożone zawiadomienie o zakończeniu budowy spełniające ww. warunki. Złożenie tego zawiadomienia, podobnie jak uzyskanie pozwolenia na użytkowanie nie jest jednak konieczne do uznania, iż nastąpiło faktyczne zakończenie budowy w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.p.o.l. Wystarczy, że będą spełnione warunki upoważniające do złożenia tego zawiadomienia. Innymi słowy, spełnienie warunków, o których mowa w art. 57 ust. 1 i 2 prawa budowlanego, przesądza, iż nastąpiło zakończenie budowy. Potwierdzeniem tego stanowiska jest wyrok NSA z dnia 20 czerwca 1996 r. o sygn. akt SA/Wr 2735/95, w którym sąd stwierdził, że w sensie techniczno-budowlanym można mówić o zakończeniu budowy obiektu budowlanego, gdy odpowiada on warunkom, jakie przewiduje prawo budowlane wobec budowy legalnej przy zawiadomieniu organu nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy (art. 57 prawa budowlanego). Ponadto uznał, iż obiekt powinien być w takim stanie, by mógł zostać przeprowadzony jego odbiór i można byłoby przekazać go do normalnej eksploatacji i użytkowania. W przypadku wątpliwości co do możliwości przeprowadzenia odbioru budynku pomocne może być sięgnięcie do zapisów dziennika budowy. W art. 22 prawa budowlanego, w którym wymieniono podstawowe obowiązki kierownika budowy, mowa jest m.in. o tym, że powinien on zgłosić obiekt budowlany do odbioru odpowiednim wpisem do dziennika budowy (por.: L. Etel, S. Presnarowicz, G. Dudar, Podatki i opłaty lokalne. Podatek rolny. Podatek leśny. Komentarz, ABC 2008).

Odnosząc się zatem do określenia momentu zakończenia budowy w kontekście art. 6 ust. 2 u.p.o.l., należy wskazać, że w przepisie tym chodzi o faktyczne zakończenie budowy. Złożenie zawiadomienia o zakończeniu budowy, o którym mowa w art. 56 i 57 ustawy Prawo budowlane, nie jest konieczne dla stwierdzenia zakończenia budowy w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.p.o.l. Przepisy prawa podatkowego uzależniają opodatkowanie budynków od określonego stanu faktycznego zakończenia budowy lub rozpoczęcia użytkowania przed ostatecznym wykończeniem budynków, a nie stanu technicznego. Wynika to wprost z art. 6 ust. 2 u.p.o.l., który w zakresie określenia momentu powstania obowiązku podatkowego odwołuje się do zakończenia budowy oraz rozpoczęcia użytkowania budynku lub budowli (lub ich części) przed ich ostatecznym wykończeniem bez względu na to, czy zostały spełnione przesłanki budowy i użytkowania tych obiektów przewidziane w przepisach prawa budowlanego. Ratio legis ust. 2 art. 6 u.p.o.l. dotyczy zatem właściwości budynków i budowli, jaką jest ich powstanie - zaistnienie, czy też mówiąc językiem przepisu - "istnienie" (por. wyrok NSA z 25 kwietnia 2014 r. sygn. akt II FSK 1025/12). W uzasadnieniu wyroku w sprawie o sygn. akt II FSK 1522/06, Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że do uznania, że budowa budynku została zakończona nie jest niezbędne dopełnienie wymogów przewidzianych w prawie budowlanym. Również w wyroku z dnia 8 maja 2014 r. sygn. akt II FSK 1228/12 Sąd ten stwierdził, że zgodnie z art. 6 ust. 2 u.p.o.l. powstanie obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości uzależnione jest od faktu zakończenia prac związanych ze wznoszeniem obiektu budowlanego lub od rozpoczęcia jego użytkowania przed ostatecznym zakończeniem robót, a więc powstanie obowiązku podatkowego nie jest uwarunkowane uzyskaniem prawa do użytkowania budynku po spełnieniu warunków wskazanych w art. 54 i art. 55 prawa budowlanego. Artykuł 6 ust. 2 u.p.o.l. stanowiąc o okolicznościach, od których uzależniony jest obowiązek podatkowy, używa określenia zakończenie budowy oraz rozpoczęcie użytkowania obiektu budowlanego, ale chodzi wyłącznie o stan faktyczny powodujący moment rozpoczęcia obowiązku podatkowego. Należy podkreślić, że prawo podatkowe może w sposób samoistny określać podmiot i przedmiot opodatkowania i nawet jeżeli prawo budowlane w tym zakresie reguluje kwestię zakończenia budowy w sposób odmienny nie ma to żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy podatkowej.

Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy, powtórzenia wymaga, że w opisanym we wniosku zdarzeniu przyszłym, skarżąca wskazała, iż zakończenie wszystkich robót na całym zadaniu potwierdzone jest wpisem w dzienniku budowy o zakończeniu wszystkich robót i podpisaniem protokołu końcowego. W tym momencie Wnioskodawca ma wystąpić do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z wnioskiem o pozwolenie na użytkowanie. Wnioskodawca wskazał ponadto, iż celem dokonania tzw. rozruchu na mokro jest sprawdzenie prawidłowości działania poszczególnych urządzeń, sprawdzenie ich parametrów i wydajności oraz porównanie ich z paramentami projektowymi. Rozruch technologiczny na mokro może być dokonany dopiero po uzyskaniu przez Wnioskodawcę decyzji o pozwoleniu na użytkowanie poszczególnych obiektów Terminala. Uzyskanie tego pozwolenia ma być poprzedzone tzw. rozruchem na sucho, mającym na celu sprawdzenie parametrów technicznych urządzeń i materiałów, konstrukcji i instalacji oraz czy urządzenia, materiały, instalacje oraz konstrukcje wykonane zostały w sposób dokładny i bezpieczny, zgodnie z określonymi warunkami ich montażu i użytkowania. Zdaniem Wnioskodawcy dopiero prawidłowo przeprowadzony tzw. rozruch na mokro ma skutkować "zakończeniem budowy".

Z tak przedstawionym stanowiskiem strony nie sposób się zgodzić w świetle przedstawionego wyżej rozumienia wyrażenia "zakończenie budowy" i opisanego zdarzenia przyszłego.

Skoro, jak wynika z cytowanych wyżej przepisów i orzeczeń sądów, które skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni akceptuje i przyjmuje za swoje, wystarczającą przesłanką do przyjęcia, że budowa została zakończona, jest spełnienie warunków upoważniających do złożenia zawiadomienia o jej zakończeniu lub spełnienia warunków do uzyskania pozwolenia na użytkowanie, tym bardziej uznać należy, że jej zakończenie nastąpi z momentem potwierdzenia wpisem w dzienniku budowy, podpisaniem protokołu końcowego i wystąpieniem do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z wnioskiem o pozwolenie na użytkowanie.

W związku z powyższym organ słusznie ocenił, że obowiązek podatkowy od przedmiotów opodatkowania wchodzących w skład Terminala powstanie, zgodnie z art. 6 ust. 2 u.p.o.l. od 1 stycznia roku następnego po zakończeniu ich budowy. Przy czym momentem "zakończenie budowy" Terminala będzie faktyczne zakończenie prac związanych ze wznoszeniem obiektów budowlanych oraz urządzeń służących do magazynowania i przeładunku ropy naftowej i paliw płynnych. Bez znaczenia dla daty powstania obowiązku podatkowego pozostaje przy tym okoliczność dokonywania przez Wnioskodawcę czynności potwierdzających prawidłowość funkcjonowania obiektów Terminala poprzez przeprowadzenie prób technologicznych.

W zaskarżonej interpretacji trafnie również wskazano, że bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostaje kwestia ustalania wartości budowli na podstawie przepisów dotyczących podatku dochodowego czy też treść i ukształtowanie przez strony umowy cywilnoprawnej o wybudowanie Terminala.

Reasumując, zdaniem Sądu dokonana przez Prezydenta Miasta ocena zdarzenia przyszłego przedstawionego przez stronę skarżącą we wniosku o udzielenie interpretacji była prawidłowa.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił jako pozbawioną uzasadnionych podstaw.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.