Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1790464

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku
z dnia 8 lipca 2015 r.
I SA/Gd 619/15

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska (spr.).

Sędziowie: NSA Elżbieta Rischka, WSA Irena Wesołowska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 lipca 2015 r. sprawy ze skargi A-B C. O Sp.j. na interpretację indywidualną Prezydenta Miasta z dnia 15 stycznia 2015 r., nr (...) w przedmiocie podatku od nieruchomości

1.

uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną;

2.

określa, że zaskarżona interpretacja indywidualna nie może być wykonana;

3.

zasądza od Prezydenta Miasta na rzecz strony skarżącej kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

"A" Spółka jawna z siedzibą w W. (dalej: Spółka, skarżąca), złożyła w dniu 3 listopada 2014 r. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej wliczenia powierzchni pomostu magazynowego (antresoli) do powierzchni użytkowej budynku w świetle przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 z późn. zm.), zwanej dalej u.p.o.l.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

Spółka zakupiła pomost magazynowy (antresolę) z firmy "B", który został zamontowany w budynku przy ul. (...) 34a na poziomie parteru. Pomost z jednej strony będzie otwarty, a jego powierzchnia jest mniejsza od powierzchni parteru. Powierzchnia parteru wynosi 272,60 m2, a pomostu magazynowego około 245 m2. Pomost ten został uznany za element wyposażenia, zaliczony do grupy 8 środków trwałych. Nie zwiększył wartości budynku, gdyż nie jest elementem stałym budynku, może być w każdej chwili zdemontowany.

Zdaniem wnioskodawcy powierzchnia antresoli nie stanowi powierzchni użytkowej budynku w rozumieniu u.p.o.l. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. podstawę opodatkowania dla budynków i ich części stanowi powierzchnia użytkowa. Powierzchnia użytkowa została zdefiniowana w art. 1a ust. 1 pkt 5 tejże ustawy jako powierzchnia mierzona po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych. Za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe. Z definicji tej wynika, iż ustawodawca nie wymienia antresoli obok piwnic, garaży podziemnych, sutereny i poddaszy jako kondygnacji, a tym samym nie uznaje antresoli za odrębną kondygnację.

Pojęcie antresoli zostało zdefiniowane na gruncie prawa budowlanego. Zgodnie z § 3 pkt 19 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), zwanego dalej Rozporządzeniem, przez antresolę należy rozumieć górną część kondygnacji lub pomieszczenia znajdującego się nad przedzielającym je stropem pośrednim, o powierzchni mniejszej od powierzchni tej kondygnacji lub pomieszczenia, niezamkniętą przegrodami budowlanymi od strony wnętrza, z której jest wydzielona.

W wydanej w dniu 15 stycznia 2015 r. interpretacji indywidualnej Prezydent Miasta uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe.

W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają: grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Natomiast stosownie do treści art. 1a ust. 1 pkt 1 tejże ustawy, budynek jest to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Stosownie do treści art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. podstawę opodatkowania dla budynków lub ich części stanowi powierzchnia użytkowa. Natomiast z treści art. 1a ust. 1 pkt 5 cytowanej ustawy wynika, iż powierzchnia użytkowa budynku lub jego części, to powierzchnia mierzona po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych; za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe.

Definicja powierzchni użytkowej budynku zawarta w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych wyłącza z tej powierzchni jedynie powierzchnie klatek schodowych i szybów dźwigowych. Jest więc to katalog zamknięty, zawierający wyliczenie wszystkich i zarazem jedynie dopuszczalnych wyłączeń. Zatem intencją ustawodawcy było, aby pozostała powierzchnia użytkowa budynku lub jego części stanowiła podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Powyższe rozumowanie jest zgodne z powszechnie ugruntowaną zasadą, że wszystkiego rodzaju wyłączenia czy też zwolnienia, przewidziane w prawie podatkowym należy interpretować ściśle, a co za tym idzie niedopuszczalne jest stosowanie w tym zakresie wykładni rozszerzonej.

Potwierdzeniem intencji ustawodawcy, aby pozostała powierzchnia użytkowa budynku lub jego części, poza powierzchnią klatek schodowych oraz szybów dźwigowych była opodatkowana, jest art. 4 ust. 2 u.p.o.l., który stanowi, że powierzchnie pomieszczeń lub ich części oraz części kondygnacji zalicza się do powierzchni użytkowej budynku. Zatem ustawodawca wyraźnie nakazuje zaliczać do powierzchni użytkowej budynku części kondygnacji niebędące pomieszczeniem lub jego częścią.

Według "Słownika języka polskiego" pod pojęciem "kondygnacja" należy rozumieć "część budynku znajdująca się między sąsiednimi stropami lub między podłożem a najniższym stropem, każde piętro lub parter budynku, także piętra budynku znajdujące się pod parterem budynku (poniżej poziomu ziemi)" (Uniwersalny słownik języka polskiego Wydawnictwo Naukowe PWN pod redakcją prof. S. Dobisza Warszawa 2008 r., t. 2 str. 199).

Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie definiuje pojęcia "kondygnacja". Pojęciem "kondygnacja" posłużono się dopiero na gruncie przepisów wykonawczych do ustawy Prawo budowlane. W § 3 pkt 16 Rozporządzenia wskazano, że pod pojęciem kondygnacji należy rozumieć poziomą nadziemną lub podziemną część budynku, zawartą pomiędzy powierzchnią posadzki na stropie lub najwyżej położonej warstwy podłogowej na gruncie, a powierzchnią posadzki na stropie bądź warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu, znajdującego się nad tą częścią budynku, przy czym za kondygnację uważa się także poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą średnią wysokość w świetle większą niż 2 m; za kondygnację nie uznaje się nadbudówek ponad dachem, takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, klimatyzacyjna lub kotłownia. Natomiast przez antresolę zgodnie z § 3 pkt 19 powołanego Rozporządzenia należy rozumieć górną część kondygnacji lub pomieszczenia znajdującego się nad przedzielającym je stropem pośrednim, o powierzchni mniejszej od powierzchni tej kondygnacji lub pomieszczenia, niezamkniętą przegrodami budowlanymi od strony wnętrza, z której jest wydzielona.

Z powyższego wynika, że za kondygnację należy uznać każdą część budynku znajdującą się między sąsiednimi stropami, natomiast antresola to górna część kondygnacji.

Przyjęte przez Wnioskodawcę stanowisko, iż powierzchnia antresoli nie stanowi powierzchni użytkowej budynku jest błędne. Organ podatkowy stwierdził, że użyty w art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. zapis, że za powierzchnię użytkową budynku lub jego części uważa się powierzchnię mierzoną po wewnętrznej długości ścian oznacza jedynie, że z powierzchni użytkowej wyłącza się grubość ścian, zarówno wewnętrznych jak i zewnętrznych, która podlegałaby wliczeniu, gdyby pomiarów dokonywano po zewnętrznej stronie ścian. Przedmiotowy zapis nie warunkuje konieczności ograniczenia powierzchni użytkowej ścianami. W przeciwieństwie do powyższego artykułu, warunek "wydzielenia z przestrzeni" został jedynie zawarty w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., zgodnie z którymi budynek jest to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundament i dach. W związku z tym należy przyjąć, że instytucja "wydzielenia z przestrzeni" jest znana ustawodawcy i zastosowana została jedynie do definiowania pojęcia budynku, a nie powierzchni użytkowej.

W ocenie organu podatkowego do powierzchni użytkowej budynku lub jego części należy zaliczyć powierzchnię użytkową każdej kondygnacji w budynku. Natomiast poprzez kondygnację lub jej część należy rozumieć część budynku znajdującą się między sąsiednimi stropami. Ustawodawca nie wymaga, aby przez powierzchnię użytkową budynku rozumieć wyłącznie powierzchnię pomieszczeń znajdujących się na danej kondygnacji. Ustawodawca z powierzchni użytkowej budynku lub jego części wyłączył jedynie powierzchnię klatek schodowych i szybów dźwigowych. Zatem należy stwierdzić, iż powyższe wyłączenia mają charakter zamknięty i nie należy dokonywać ich rozszerzającej wykładni.

Mając na uwadze powyższe Prezydent Miasta uznał, że powierzchnię antresoli wlicza się do powierzchni użytkowej budynku dla opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, Spółka zaskarżyła opisaną interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zarzucając jej naruszenie:

- przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 14b § 2 i § 3 w zw. z art. 120 oraz z art. 14c § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.), zwanej dalej O.p., poprzez oparcie wydanego rozstrzygnięcia (interpretacji indywidualnej) na błędnie zrozumianym stanie faktycznym, że demontowalny pomost magazynowy opisany przez skarżącą to antresola, mimo tego, że skarżąca przedstawiła we wniosku stan faktyczny w sposób, który umożliwiał nieuznanie ww. demontowalnego pomostu magazynowego za antresolę;

- przepisów prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przepisu § 3 pkt 18 Rozporządzenia w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. poprzez oparcie interpretacji na przepisach prawa budowlanego w sytuacji, gdy przepisy te nie znajdują zastosowania w stanie faktycznym sprawy.

W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej wskazała, dlaczego legalna definicja antresoli nie dotyczy pomostu magazynowego (antresoli) szczegółowo opisanej we wniosku i poprosiła o potwierdzenie tego stanu rzeczy w kontekście regulacji podatkowej. Tymczasem organ wyrwał z kontekstu pytanie skarżącej i pomijając osnowę wniosku, przedstawił wywód dotyczący niekwestionowanej reguły, że powierzchnię części budynku będącej antresolą, wlicza się do powierzchni użytkowej stanowiącej podstawę naliczania podatku od nieruchomości. W obszernym uzasadnieniu organ przytoczył szereg definicji legalnych oraz wyjaśnił szereg pojęć w oparciu o definicje słownikowe. Nie poruszył jednak kwestii najistotniejszej. Organ zaniechał uzasadnić dlaczego pomost magazynowy opisany we wniosku stanowi jego zdaniem część budynku. Organ przyjął takie założenie pomijając wskazane przez skarżącą fakty, iż pomost (i) nie jest trwale z budynkiem związany, (ii) jego montaż nie wymaga pozwolenia budowlanego ani zgłoszenia, (iii) jest elementem wyposażenia zaliczanym do grupy 8 środków trwałych i (iv) jest demontowalny.

Organ przemilczał istotne kwestie poprzestając na spostrzeżeniu, iż definicji budynku należy szukać w przepisach prawa budowlanego. Organ przyjął a priori, iż opisany przez stronę pomost bez wątpienia wpisuje się w treść definicji. To nieuprawnione przemilczenie wypaczyło dalszą treść uzasadnienia, bowiem organ skupił się drobiazgowo na zakresie pojęciowym terminu "antresola" w kontekście definicji "powierzchni użytkowej", "kondygnacji" oraz samej "antresoli" wg § 3 pkt 18 Rozporządzenia, odbiegając od faktów powołanych we wniosku. Tym samym, organ w sposób nieuprawniony dokonał wykładni rozszerzającej. Uzasadnienie interpretacji, z pominięciem słownika pojęć ustawy Prawo budowlane zdaje się bowiem wykluczyć istnienie innych antresol niż definiowane w prawie budowalnym, nawet gdy mowa o ruchomości w postaci pomostu magazynowego. Argumentacja organu prowadzi jednak do absurdu, gdyż obejmuje wskazaną definicją każdą rzecz, w tym ruchomość, niefrasobliwie nazwaną "antresola".

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Kognicję sądu administracyjnego wyznaczają przepisy art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), stanowiąc, że sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.

Sąd uwzględniając skargę na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego uchyla taką interpretację (art. 146 § 1 p.p.s.a.). Przy czym sąd administracyjny nie jest władny dokonywać interpretacji, zastępując w ten sposób organ interpretacyjny, lecz jest obowiązany wytknąć błąd wykładni, który doprowadził do zajęcia stanowiska niezgodnego z prawem.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 14b § 3 O.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Zgodnie z art. 14c O.p. interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie (§ 1). W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (§ 2).

Specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej polega między innymi na tym, że organ wydający interpretację może "poruszać się" tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę, zadanego przez niego pytania oraz wyrażonej oceny prawnej - zajętego stanowiska (wyrok NSA z dnia 20 czerwca 2011 r., sygn. akt I FSK 897/10, dostępny w internetowej bazie orzeczeń na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, zwanej dalej CBOSA).

Na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej organy podatkowe nie są uprawnione do ustalania i dowodowego weryfikowania stanu faktycznego ani też do udzielania interpretacji w obszarze regulacji prawnych nieprzedstawionych w stanowisku wnioskodawcy odnośnie podatkowej kwalifikacji danego stanu faktycznego (wyrok NSA z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. akt II FSK 1523/10, dostępny: CBOSA).

Interpretację indywidualną wydaje się wyłącznie na wniosek zainteresowanego, a treść wniosku, tj. opis stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego zawartego we wniosku determinuje treść interpretacji. Interpretacja winna składać się z dwóch zasadniczych elementów, oceny stanowiska wnioskodawcy oraz uzasadnienia prawnego tej oceny. Wskazana w sentencji ocena stanowiska, poprzez stwierdzenie "stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe" bądź "stanowisko wnioskodawcy jest nieprawidłowe", a następnie uzasadnienie stanowiska wyrażonego w interpretacji musi być ściśle związane z pytaniem wnioskodawcy oraz stanowiskiem wyrażonym we wniosku, przy czym uzasadnienie prawne jest obligatoryjne jedynie wówczas, gdy organ dokonuje negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy.

We wniosku o wydanie pisemnej interpretacji indywidualnej strona przedstawiła stan faktyczny, z którego wynika, że zakupiła pomost magazynowy (antresolę), który został zamontowany w budynku na poziomie parteru, będący elementem wyposażenia zaliczanym do grupy 8 środków trwałych, niezwiązany trwale z budynkiem (możliwość demontażu i przearanżowania).

Na gruncie tak opisanego stanu faktycznego Spółka zadała pytanie, czy prawidłowe jest jej stanowisko, że na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. "powierzchnia antresoli nie stanowi powierzchni użytkowej w rozumieniu tej ustawy". Wprawdzie w zadanym pytaniu strona użyła pojęcia "antresola", niemniej jednak pytanie to związane jest ściśle z przedstawionym we wniosku stanem faktycznym, z którego wynika, że chodzi o niezwiązany trwale z budynkiem pomost magazynowy. Wbrew zatem temu, co przyjął organ, zamiarem strony nie było uzyskanie odpowiedzi na pytanie, czy antresola w rozumieniu prawa budowlanego stanowi powierzchnię użytkową opodatkowaną podatkiem od nieruchomości, ale czy opisany przez nią element wyposażenia posiadający określone cechy, bez względu na nazwę, jaką temu elementowi nadano we wniosku, stanowi powierzchnię użytkową w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Odpowiedzi na to pytanie zaskarżona interpretacja nie zawiera. W obszernym uzasadnieniu organ przytoczył szereg definicji legalnych oraz wyjaśnił szereg pojęć w oparciu o definicje słownikowe. Jest to w istocie akademicki wywód dotyczący niekwestionowanej przez stronę reguły, że powierzchnię części budynku będącej antresolą w rozumieniu przepisów prawa budowlanego wlicza się do powierzchni użytkowej stanowiącej podstawę naliczania podatku od nieruchomości. Organ nie odniósł się natomiast do kwestii najistotniejszej, to jest jakie cechy opisanego we wniosku elementu (pomostu magazynowego) przesądzają, że w jego ocenie element ten jest antresolą w rozumieniu § 3 pkt 19 Rozporządzenia. Przypomnieć należy, że zgodnie z tym przepisem przez antresolę należy rozumieć górną część kondygnacji lub pomieszczenia znajdującego się nad przedzielającym je stropem pośrednim, o powierzchni mniejszej od powierzchni tej kondygnacji lub pomieszczenia, niezamkniętą przegrodami budowlanymi od strony wnętrza, z której jest wydzielona. Zgodnie zaś z § 3 pkt 16 ww. Rozporządzenia, pod pojęciem kondygnacji należy rozumieć poziomą nadziemną lub podziemną część budynku, zawartą pomiędzy powierzchnią posadzki na stropie lub najwyżej położonej warstwy podłogowej na gruncie, a powierzchnią posadzki na stropie bądź warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu, znajdującego się nad tą częścią budynku, przy czym za kondygnację uważa się także poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą średnią wysokość w świetle większą niż 2 m; za kondygnację nie uznaje się nadbudówek ponad dachem, takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, klimatyzacyjna lub kotłownia.

Organ nie wyjaśnił, czy powyższe warunki odnoszą się do opisanego we wniosku elementu, którego jedną z zasadniczych cech jest brak trwałego związania z gruntem i demontowalność. Zamiast tego organ przyjął a priori, iż opisany przez skarżącą pomost wpisuje się w treść powyższej definicji antresoli, mimo że z treści wniosku wcale to nie wynika. To nieuprawnione założenie wypaczyło dalszą treść uzasadnienia, bowiem organ skupił się drobiazgowo na zakresie pojęciowym terminu "antresola" w kontekście definicji "powierzchni użytkowej", "kondygnacji" oraz samej "antresoli" wg § 3 pkt 18 Rozporządzenia, nie odnosząc się do opisu stanu faktycznego powołanego we wniosku.

Wobec powyższego stwierdzić należy, że przy wydaniu zaskarżonej interpretacji doszło do naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 14c § 1 i art. 14c § 2 oraz art. 121 § 1 O.p. Pomimo bowiem negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy, interpretacja indywidualna nie zawiera kompletnego uzasadnienia prawnego tej oceny odnoszącego się do stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o interpretację. Nie ulega wątpliwości, że naruszenie w opisany wyżej sposób przepisów Ordynacji podatkowej, mogło w istotnym stopniu wpłynąć na wynik sprawy, gdyż pominięta przy wydaniu interpretacji ocena prawna miała dotyczyć właśnie tych okoliczności, które zostały wskazane w stanie faktycznym przedstawionym we wniosku o interpretację.

Ponownie zatem rozpatrując wniosek skarżącej, Prezydent Miasta zobowiązany będzie udzielić odpowiedzi na zadane przez stronę pytanie uwzględniając stan faktyczny opisany we wniosku. Przedmiotem pytania jest uzyskanie odpowiedzi, czy element opisany we wniosku o udzielenie interpretacji, posiadający określone cechy, stanowi część powierzchni użytkowej budynku w rozumieniu przepisów u.p.o.l. Zastąpić organu w tym zakresie nie może sąd administracyjny, gdyż naruszałoby to konstytucyjną zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.

Mając na uwadze wskazane okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną, zaś na mocy art. 152 p.p.s.a. orzekł, że zaskarżona interpretacja nie może być wykonana.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Na ich wysokość składa się kwota 200 zł tytułem uiszczonego wpisu od skargi, 17 zł tytułem uiszczonej opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa oraz wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 240 zł ustalone zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 wrześnie 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 490).

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.