Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1759150

Wyrok
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku
z dnia 12 maja 2015 r.
I SA/Gd 530/15
Prawo gminy do odliczenia wydatków inwestycyjnych.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.).

Sędziowie NSA: Sławomir Kozik, Ewa Kwarcińska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 maja 2015 r. sprawy ze skargi Gminy S.K. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 27 listopada 2014 r. nr (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług

1.

uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną;

2.

określa, że zaskarżona interpretacja indywidualna nie może być wykonana;

3.

zasądza od Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie faktyczne

W dniu 5 września 2014 r. Gmina złożyła wniosek do Ministra Finansów o udzielenie pisemnej interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w zakresie opodatkowania VAT usług odpłatnej rezerwacji miejsc targowych oraz prawa do odliczenia VAT naliczonego wykazanego na fakturach dotyczących przebudowy targowiska (wydatki inwestycyjne), jak i związanych z jego bieżącym utrzymaniem (wydatki bieżące) oraz sposobu realizacji tego prawa.

W złożonym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

Gmina jest zarejestrowanym podatnikiem VAT, jako podatnik czynny. Gmina od 2012 r. była w trakcie realizacji polegającej na przebudowie targowiska gminnego, parkingu oraz organizacji zaplecza sanitarno-higienicznego targowiska. Inwestycja obejmowała prace projektowe i budowlane, w tym m.in. całkowitą przebudowę placu targowego, straganów, sanitariatów z przyłączami wodno - kanalizacyjnymi, wykonanie instalacji elektrycznej, chodników, oświetlenia oraz parkingu. Wartość wytworzonych przez Gminę środków trwałych przekroczyła 15 tys. PLN. Zakończenie inwestycji i jej oddanie planowane było na wrzesień 2014 r.

Od momentu oddania targowiska do użytku, Gmina zamierzała nim samodzielnie administrować oraz ponosić koszty jego utrzymania, tj. koszty dostaw wody i prądu, wywozu odpadów, odprowadzania ścieków, itp.

W związku z korzystaniem z targowiska, Gmina zamierzała pobierać, zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 1991 r. Nr 95, poz. 613), opłatę targową. Gmina zdecydowała również o wprowadzeniu dodatkowej opłaty za udostępnianie miejsc i obiektów handlowych na terenie Targowiska - opłaty rezerwacyjnej.

Opłata rezerwacyjna stanowi formę odpłatności za korzystanie zarówno z odkrytych miejsc handlowych, jak i zadaszonych stałych obiektów handlowych (straganów). Miejsca i obiekty handlowe (stragany) miały być udostępniane zainteresowanym na podstawie umów cywilnoprawnych (zawieranych w formie ustnej zgodnie z regulaminem targowiska wywieszonym na tablicy ogłoszeń znajdującej się na jego terenie). W konsekwencji, wszyscy kupcy korzystający danego dnia z targowiska mieli być zobowiązani do uiszczenia opłaty targowej oraz mieli być dodatkowo zobowiązani do opłacenia opłaty rezerwacyjnej przed rozpoczęciem sprzedaży w danym dniu. Miała również istnieć możliwość uiszczenia opłaty za okresy dłuższe niż jednodniowe. Dokumentem potwierdzającym uiszczenie przedmiotowej opłaty miała być faktura VAT, zaś jej posiadanie miało być wymagane przez cały okres, na jaki udostępniono dane miejsce lub obiekt handlowy.

W sierpniu 2014 r. Rada Gminy podjęła stosowną uchwałę w sprawie zmiany regulaminu targowiska, w którym przewidziano istnienie tego rodzaju obciążenia (opłaty rezerwacyjnej) Pobieranego na opisanych wyżej zasadach od pierwszego dnia funkcjonowania targowiska po jego przebudowie. Przed oddaniem targowiska do użytkowania, Wójt Gminy w drodze zarządzenia określił wysokość stawek opłaty rezerwacyjnej. Jednocześnie, w dniu wydania zarządzenia Wójta w sprawie stawek opłaty rezerwacyjnej na Targowisku, Gmina przyjęła przedmiotową Inwestycję na stan swoich środków trwałych (OT). W tym samym czasie, po uprawomocnieniu się decyzji o pozwoleniu na użytkowanie targowiska, zostało ono udostępnione zainteresowanym podmiotom (handlującym).

W związku z wystawianiem na rzecz podmiotów handlujących faktur VAT przez Gminę z tytułu odpłatnego udostępniania miejsc i obiektów handlowych (straganów), Gmina odprowadza VAT należny według podstawowej stawki VAT. Gmina nie odliczyła dotąd podatku naliczonego od wydatków na inwestycję.

W związku z przedstawionym opisem sprawy, Gmina zwróciła się do organu z następującymi pytaniami:

1) Gmina prosiła o potwierdzenie, że w analizowanym przypadku odpłatne udostępnianie miejsc i obiektów handlowych (straganów) na targowisku w zamian za opłatę rezerwacyjną, będzie stanowiło czynność opodatkowaną VAT, niepodlegającą zwolnieniu.

2) W sytuacji, gdyby odpowiedź na pytanie nr 1 była pozytywna, Gmina prosiła o potwierdzenie, czy w związku z rozpoczęciem świadczenia przez Gminę odpłatnych usług, o których mowa pytaniu nr 1, niezwłocznie po oddaniu targowiska do użytkowania, Gmina uzyska prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur VAT dokumentujących wydatki na przebudowę oraz utrzymanie targowiska.

3) Gmina zapytała również, czy na podstawie art. 86 ust. 7b ustawy o VAT będzie zobowiązana określić udział procentowy, w jakim targowisko będzie wykorzystywane do celów działalności gospodarczej, aby ustalić część podatku naliczonego podlegającego odliczeniu od wydatków na przebudowę i utrzymanie targowiska.

4) Ostatnią kwestią wymagającą wyjaśnienia był sposób, w jaki Gmina będzie mogła realizować prawo do odliczenia VAT od wydatków poniesionych odpowiednio na przebudowę i utrzymanie targowiska.

We wniosku o wydanie interpretacji Gmina przedstawiła własne stanowisko w zakresie powyższych pytań. Wskazała, że odpłatne udostępnianie miejsc i obiektów handlowych na targowisku w zamian za opłatę rezerwacyjną, będzie stanowiło usługę opodatkowaną VAT, niepodlegającą zwolnieniu.

W związku z rozpoczęciem świadczenia usług udostępniania miejsc i obiektów handlowych, o których mowa w pytaniu nr 1, niezwłocznie po oddaniu targowiska do użytkowania, Gmina uzyska prawo od odliczenia VAT z faktur VAT dokumentujących wydatki na przebudowę oraz utrzymanie targowiska.

Ponadto Gmina nie będzie miała obowiązku zastosowania udziału procentowego, w jakim targowisko będzie wykorzystywane do działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 86 ust. 7b ustawy o VAT, gdyż przepis ten nie znajdzie zastosowania w przedmiotowej sprawie w zakresie wydatków na przebudowę i utrzymanie targowiska.

Wskazała też, że Gmina będzie mogła realizować prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z wydatków na przebudowę i utrzymanie targowiska w bieżącej deklaracji VAT, o ile nie upłyną dwa kolejne okresy rozliczeniowe licząc od końca okresu, w którym Gmina otrzyma (ła) fakturę i powstanie/powstał obowiązek podatkowy u sprzedawcy. Zaś po upływie tych okresów, Gmina będzie mogła dokonać korekty stosownych deklaracji VAT za okres, w którym powstało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, nie później jednak niż w ciągu 5 lat, licząc od początku roku, w którym powstało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego. Ponadto we wniosku zostało przedstawione uzasadnienie stanowiska Gminy.

Minister Finansów w interpretacji z 27 listopada 2014 r. uznał za nieprawidłowe przedstawione we wniosku stanowisko Gminy w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego od wydatków inwestycyjnych związanych z przebudową targowiska i jego bieżącym utrzymaniem, stwierdzając, że Gminie nie będzie przysługiwało prawo do pełnego obniżenia kwoty podatku VAT należnego o kwotę podatku VAT naliczonego od wskazanych wydatków.

Organ orzekł, że targowisko będzie używane zarówno na cele działalności gospodarczej, to jest pobierania opłaty rezerwacyjnej, jak również na cele pozostające poza zakresem VAT, to jest pobór opłaty targowej. Zdaniem organu, w takiej sytuacji Gmina będzie zobowiązana do zastosowania przepisu art. 86 ust. 7b ustawy o VAT, a zatem powinna ustalić udział procentowy, w jakim Targowisko będzie wykorzystywane do celów gospodarczych (czynności opodatkowanych VAT) i zgodnie z tym udziałem będzie jej przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego przy wydatkach na rozbudowę oraz bieżące utrzymanie targowiska.

W związku z powyższym, w ocenie organu, Gmina powinna także dokonywać korekty podatku naliczonego odliczonego w związku z wydatkami na rozbudowę targowiska w przypadku, gdy będzie dochodzić do zmiany udziału procentowego, o którym mowa w art. 86 ust. 7b ustawy o VAT, czyli zastosować przepis art. 90a ust. 1 ustawy o VAT.

Nie godząc się z powyższym stanowiskiem wyrażonym w interpretacji, skarżąca wezwała Dyrektora Izby Skarbowej do usunięcia naruszenia prawa jakie, zdaniem Gminy, miało miejsce w wydanej interpretacji. W treści wniesionego wezwania do usunięcia naruszenia prawa Gmina zarzuciła naruszenie art. 86 ust. 1 oraz ust. 7b ustawy o VAT.

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Dyrektor Izby Skarbowej działając w imieniu Ministra Finansów, stwierdził brak podstaw do zmiany wydanej Interpretacji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Gmina w zaskarżonej interpretacji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.: dalej: "ustawa o VAT"), poprzez jego błędną interpretację prowadzącą do wniosku, że Gminie nie przysługuje prawo do odliczenia w całości podatku naliczonego związanego z wydatkami inwestycyjnymi ponoszonymi przez Gminę w związku z modernizacją targowiska oraz wydatkami bieżącymi na jego utrzymanie.

- art. 86 ust. 7b ustawy o VAT, poprzez jego błędną interpretację prowadzącą do wniosku, że ma on zastosowanie w przedmiotowej sprawie.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 3 § 2 pkt 4a w związku z art. 146 § 1i § 2 p.p.s.a. wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji oraz o zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przypisanych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zwarzył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej jako "p.p.s.a."), w tym również interpretacji indywidualnych poddanych kontroli sądowej na podstawie art. 3 § 2 pkt 4a) p.p.s.a. sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem, z uwzględnieniem stanu prawnego, który miał zastosowanie w chwili orzekania w sprawie.

Podkreślenia wymaga, że specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega na ocenie, czy za podstawę udzielonej interpretacji podatkowej posłużył stan faktyczny przedstawiony przez podatnika we wniosku o interpretację, jeśli tak, to czy organ prawidłowo zinterpretował przepisy prawa.

Sąd uwzględniając skargę na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego uchyla taką interpretację (art. 146 § 1 p.p.s.a.). Przy czym sąd administracyjny nie jest władny dokonywać interpretacji, zastępując w ten sposób organ interpretacyjny, lecz jest obowiązany wytknąć błąd wykładni, który doprowadził do zajęcia stanowiska niezgodnego z prawem.

W ramach tak wyznaczonych kompetencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdza, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem stanowisko Ministra Finansów przedstawione w zaskarżonej interpretacji indywidualnej, nie jest prawidłowe.

Należy wskazać, że zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15 przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Stosownie zaś do treści art. 86 ust. 7b ustawy o VAT w przypadku nakładów ponoszonych na nabycie, w tym na nabycie praw wieczystego użytkowania gruntów, oraz wytworzenie nieruchomości, stanowiącej majątek przedsiębiorstwa danego podatnika, wykorzystywanej zarówno do celów prowadzonej przez tego podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych, w tym w szczególności do celów osobistych podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, których nie da się w całości przypisać działalności gospodarczej, podatek naliczony oblicza się według udziału procentowego, w jakim dana nieruchomość wykorzystywana jest do celów działalności gospodarczej. Przepis art. 86 ust. 7b ustawy dodany z dniem 1 stycznia 2011 r. na podstawie art. 1 pkt 11 lit. c ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. z 2010 r. Nr 247, poz. 1652).

Przepis art. 86 ust. 7b ustawy o VAT stanowi implementację art. 168a dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.Urz.UE z dnia 11 grudnia 2006 r. Nr L 347, s. 1 i nast.; dalej: dyrektywa 112). Zgodnie z ust. 1 powołanego artykułu dyrektywy w przypadku nieruchomości stanowiącej część majątku przedsiębiorstwa danego podatnika i wykorzystywanej zarówno do celów prowadzonej przez tego podatnika działalności, jak i do celów prywatnych podatnika lub jego pracowników, lub bardziej ogólnie, do celów innych niż prowadzona przez podatnika działalność, VAT od wydatków związanych z taką nieruchomością podlega odliczeniu zgodnie z zasadami, określonymi w art. 167, 168, 169 i 173 wyłącznie do wysokości udziału procentowego, w jakim dana nieruchomość została wykorzystana do celów działalności prowadzonej przez podatnika. W drodze odstępstwa od art. 26, zmiany w udziale procentowym wykorzystania nieruchomości, o której mowa w akapicie pierwszym, są uwzględniane zgodnie z zasadami przewidzianymi w art. 184-192 zgodnie z ich zastosowaniem w odnośnym państwie członkowskim. Państwa członkowskie mogą również stosować ust. 1 w odniesieniu do VAT od wydatków związanych z innymi określonymi rzeczami stanowiącymi część majątku przedsiębiorstwa (art. 168a ust. 2 dyrektywy 112).

Należy zauważyć, że polska wersja językowa dyrektywy 112 posługuje się w art. 168a ust. 1 dyrektywy 112 terminem "została wykorzystana do celów działalności prowadzonej przez podatnika". Wersja francuska dyrektywy 112 posługuje się zwrotem "son utilisition aux fins des activités de I'entreprise de I'assujetti" (jej (nieruchomości) użytkowanie dla celów przedsiębiorstwa podatnika"). Z kolei wersja językowa angielska używa zwrotu "use for purposes of the taxable person's business" (używana (nieruchomość) dla celów działalności prowadzonej przez podatnika). Mowa tutaj o rzeczywistym wykorzystaniu (użytkowaniu) określonej nieruchomości do celów działalności gospodarczej.

Powyższe potwierdza wykładnia systemowa i celowościowa albowiem przepis art. 168a dyrektywy 112 dodano na podstawie art. 1 pkt 12 dyrektywy Rady 2009/162/UE z dnia 22 grudnia 2009 r. zmieniającej niektóre przepisy dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.Urz.UE z dnia 15 stycznia 2010 r. Nr 10, s. 14 i nast.). W preambule do dyrektywy 2009/162/UE w motywie 9 wskazano, że w odniesieniu do prawa do odliczenia, podstawowa zasada stanowi, że prawo to powstaje tylko w przypadku, gdy towary i usługi są wykorzystywane przez podatnika do celów jego działalności zawodowej. Zasadę tę należy doprecyzować i wzmocnić w odniesieniu do dostawy nieruchomości i związanych z tym wydatków, tak aby zapewnić identyczne traktowanie podatników zawsze, gdy nieruchomości, które wykorzystują oni do celów działalności zawodowej, nie są wykorzystywane wyłącznie do celów związanych z tą działalnością (motyw 10). Chociaż nieruchomości i związane z nimi wydatki stanowią najistotniejsze przypadki, w których doprecyzowanie i wzmocnienie przedmiotowej zasady jest właściwe, z uwagi na wartość i czas gospodarczego wykorzystania takiego majątku oraz fakt, że wykorzystanie tego typu majątku do różnych celów jest szeroko rozpowszechnione, kwestia ta pojawia się również - choć w mniejszym stopniu i w sposób mniej jednolity - w odniesieniu do majątku ruchomego o charakterze trwałym. Zgodnie z zasadą pomocniczości państwom członkowskim należy zatem, w stosownych przypadkach, umożliwić podjęcie takich samych środków w odniesieniu do takiego majątku ruchomego, który stanowi część majątku przedsiębiorstwa (motyw 11). Z myślą o zapewnieniu sprawiedliwego systemu odliczeń dla podatników w kontekście nowych zasad należy przewidzieć system dostosowawczy zgodnie z innymi zasadami dotyczącymi dostosowania odliczeń; system ten uwzględnia zmiany w wykorzystaniu danego majątku do celów działalności zawodowej i do celów innych niż działalność zawodowa.

We wniosku dotyczącym dyrektywy 2009/162/UE (COM/2007/0677 wersja ostateczna - CNS 2007/0238) czytamy, że nowy przepis (art. 168a dyrektywy 112) ma na celu wyjaśnienie wykonywania prawa do odliczenia w odniesieniu do nieruchomości przeznaczonych jednocześnie do wykorzystania zawodowego i pozazawodowego. Tak jest w szczególności w przypadku VAT, który dotyczy nabycia nieruchomości, ale także niektórych świadczonych usług, takich jak usługi budowlane, remontowe albo istotne przekształcenie, które z gospodarczego punktu widzenia może być uznane za tożsame z nabyciem albo budową nieruchomości. Natomiast proste naprawy lub ulepszenia są wyłączone z zakresu stosowania proponowanego środka. (...) Podkreślono, że w przypadku zróżnicowanego wykorzystania nie będzie już możliwe natychmiastowe odliczenie całości zapłaconego VAT. Biorąc pod uwagę to ograniczenie podatnika w możliwości dokonania odliczenia ustanawia się system sprostowań w celu uwzględnienia zmian między wykorzystaniem zawodowym i pozazawodowym danych nieruchomości w okresie odpowiadającym istniejącemu okresowi korekty dla nieruchomości traktowanych jako dobra inwestycyjne. Nowy system będzie stosowany zarówno wobec zwiększonego, jak i zmniejszonego zawodowego wykorzystywania nieruchomości. Wskazano, że system ten z jednej strony zastąpi opodatkowanie pozazawodowego wykorzystywania (art. 26 dyrektywy 112) w okresie sprostowania, a z drugiej strony ustanowi system sprostowań na korzyść podatnika w przypadku zwiększonego zawodowego wykorzystywania nieruchomości dotyczącego transakcji przyznających prawo do odliczenia.

Zgodnie z opinią Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Rady zmieniającej niektóre przepisy dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej COM (2007) 677 wersja ostateczna (2008/C 204/24) (Dz.Urz.UE z dnia 9 sierpnia 2008 r. Nr C 204. s. 119 i nast.) odnajdujemy również stwierdzenie, że (ww.) wniosek wprowadza lub raczej wyjaśnia oczywistą zasadę, wynikającą z samych założeń, jakimi kierowano się przy wprowadzaniu VAT: jeżeli nieruchomości o zróżnicowanym wykorzystaniu są włączone do majątku przedsiębiorstwa, wstępne wykonywanie prawa do odliczenia jest ograniczone proporcjonalnie do rzeczywistego wykorzystania do celów zawodowych.

Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy należy zauważyć, że wybudowane przez gminę targowisko (rozumiane jako element majątku przedsiębiorstwa) jest w całości wykorzystywane do celów działalności gospodarczej. Powyższa nieruchomość nie służy do poboru opłaty targowej, lecz do czerpania dochodów z dzierżawy.

Pobór opłaty targowej nie następuje w związku z wydzierżawianiem nieruchomości, lecz w związku z prowadzeniem handlu na terenie gminy w miejscach innych niż budowle czy budynki, czyli w związku dokonywaniem sprzedaży na targowisku. Pod pojęciem targowiska, zgodnie z art. 15 ust. 2 i 2b u.p.o.l. należy rozumieć wszelkie miejsca, w których jest prowadzona sprzedaż z wyjątkiem sprzedaży dokonywanej w budynkach lub w ich częściach.

Należy zauważyć, że obowiązek płacenia opłaty targowej nie jest zależny od świadczeń wzajemnych ze strony gminy na rzecz kupców dokonujących sprzedaży na targowiskach. Na powyższe wskazuje również art. 15 ust. 3 u.p.o.l., z którego wynika, że pobieranie opłaty targowej jest niezależnie od należności za korzystanie z urządzeń targowych, czy też konieczności ponoszenia opłat za usługi świadczone przez prowadzącego targowisko.

Opłata targowa jest po prostu nieekwiwalentnym zobowiązaniem podatkowym powstającym z mocy prawa, z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania (art. 21 § 1 pkt 1 O.p.), tj. dokonywania sprzedaży na targowisku.

Przyjmując argumentację organu podatkowego doprowadzilibyśmy do sytuacji, w której każda nieruchomość gminna oddana w najem, dzierżawę lub użytkowanie wieczyste wiązałby się w części z działalnością niepodlegającą opodatkowaniu z uwagi na obciążenie tego składnika majątku podatkiem od nieruchomości. Takie stanowisko z oczywistych przyczyn jest nie do zaakceptowania.

Należy więc wskazać, że gmina ma pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur VAT dokumentujących wydatki inwestycyjne związane z budową targowiska. W tym względzie należy powołać się na zasadę ogólną wyrażoną w treści art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, zgodnie z którą prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych.

Nie można zgodzić się z twierdzeniem organu podatkowego, że przepis ten w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania. Należy podkreślić, że we wszystkich sprawach w których przedmiotem sporu jest prawo do odliczenia podatku naliczonego przepis ten powinien być punktem wyjścia do rozważań nad zakresem przysługującego podatnikowi prawa do odliczenia, również w sprawach w których zastosowanie ma art. 86 ust. 7b ustawy o VAT. Przepis ten bowiem doprecyzowuje wspomnianą zasadę ogólną w odniesieniu do sytuacji wykorzystywania majątku przedsiębiorstwa do celów działalności gospodarczej oraz do innych celów.

Mając na względzie powyższe, niewłaściwe jest także powołanie się przez organ w uzasadnieniu do interpretacji na przepis art. 90a ustawy o VAT, który odnosi się do regulacji art. 86 ust. 7b. Powyższa podstawa prawna nie znajdzie zastosowania z tych samych przyczyn co art. 86 ust. 7b, gdyż dotyczy zmiany w stopniu wykorzystywania nieruchomości do celów działalności gospodarczej. W konsekwencji braku zastosowania procentowego odliczenia podatku VAT zgodnie z art. 86 ust. 7b, tym bardziej nie znajdą zastosowania przepisy regulujące zmianę stopnia wykorzystywania nieruchomości.

Prawidłowe jest więc stanowisko, że będzie miała także prawo do pełnego odliczenia podatku naliczonego wykazanego na fakturach zakupowych dotyczących bieżącego utrzymania targowiska.

W związku z tym, iż art. 86 ust. 7b ustawy o VAT odnosi się wyłącznie do wydatków na nabycie lub wytworzenie nieruchomości, z oczywistych względów nie znajdzie on również zastosowania w stosunku do wydatków na utrzymanie targowiska.

Reasumując, skoro Gmina dokonywała inwestycji w targowisko w celu wykorzystania go do działalności opodatkowanej, powinno jej przysługiwać prawo do odliczenia podatku naliczonego wykazanego na fakturach zakupowych związanych z bieżącym utrzymaniem targowiska. Wydatki te są niezbędne dla wykonywania działalności opodatkowanej, gdyż bez zapewnienia niezbędnych mediów (prąd, woda, gaz itp.) i utrzymania targowiska w należytym stanie, udostępnianie miejsc targowych i pobieranie z tego tytułu opłaty rezerwacyjnej nie byłoby możliwe.

W takiej sytuacji nie znajdą zastosowania przepisy dotyczące odliczenia podatku naliczonego według udziału procentowego, w jakim nieruchomość jest wykorzystywana do celów działalności gospodarczej (tekst jedn.: art. 86 ust. 7b i art. 90a ustawy o VAT), w opinii Sądu powinna ona mieć prawo do odliczenia podatku naliczonego związanego z bieżącym utrzymaniem targowiska w pełnej wysokości. Odmienne stanowisko sprzeciwiałoby się zasadzie neutralności VAT.

Wobec powyższego Gmina ma prawo do odliczenia pełnej kwoty VAT od wydatków inwestycyjnych, jak również od wydatków związanych z bieżącym utrzymaniem targowiska.

Ponownie rozpoznając wniosek skarżącej o udzielenie interpretacji, organ winien wziąć pod uwagę zaprezentowane stanowisko sądu.

Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z dyspozycją art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, że zaskarżona interpretacja nie może być wykonana. Ponadto wyrok zawiera rozstrzygnięcie o kosztach postępowania, które sąd zgodnie z art. 200, zasądził na rzecz strony skarżącej od organu administracji.

DSz

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.