I SA/Gd 404/20 - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 3048058

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 czerwca 2020 r. I SA/Gd 404/20

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.).

Sędziowie WSA: Irena Wesołowska, Ewa Wojtynowska.

Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi A. Cz. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 12 marca 2020 r., nr (...) w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego oddala skargę.

Uzasadnienie faktyczne

Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął postępowanie egzekucyjne do majątku Pana A. C. na podstawie własnego tytułu wykonawczego z dnia 28 listopada 2019 r., obejmującego zaległość w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów z innych źródeł za rok 2013 w wysokości 19.610,00 zł.

Postępowanie egzekucyjne dotyczące podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r. poprzedzone zostało postępowaniem zabezpieczającym, które prowadzone było na podstawie zarządzenia zabezpieczenia z dnia 31 lipca 2019 r.

W postępowaniu tym organ egzekucyjny dokonał zajęcia zabezpieczającego wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Banku A. S.A. na podstawie zawiadomienia z dnia 4 września 2019 r. Odpis zarządzenia zabezpieczenia wraz z wydrukiem zawiadomienia o zabezpieczeniu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego doręczono zobowiązanemu w dniu 13 września 2019 r.

W dniu wystawienia tytułu wykonawczego, tj. w dniu 28 listopada 2019 r. zajęcie zabezpieczające przekształciło się w zajęcie egzekucyjne. Organ egzekucyjny w dniu 10 grudnia 2019 r. zaktualizował w Banku A. S.A. zawiadomienie z dnia 4 września 2019 r. Jego wydruk wraz z odpisem tytułu wykonawczego z dnia 28 listopada 2019 r. doręczono Panu A. C. w dniu 16 grudnia 2019 r.

Pismem z dnia 19 grudnia 2019 r. Pan A. C., reprezentowany przez pełnomocnika, w terminie przewidzianym prawem wniósł zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 28 listopada 2019 r., oparte na przesłankach:

- niedopuszczalności egzekucji administracyjnej określonej w art. 33 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019 r. poz. 1438 z późn. zm. - dalej jako "u.p.e.a.") oraz

- niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 § 1 pkt 3 w zw. z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a.

Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia 20 stycznia 2020 r. odmówił uznania za zasadne ww. zarzutów, W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik zobowiązanego, wnosząc o jego uchylenie, zarzucił:

- brak wypowiedzenia się organu egzekucyjnego co do zawartego w treści zarzutów wniesionych pismem z dnia 19 grudnia 2019 r. wniosku dotyczącego umorzenia postępowania egzekucyjnego;

- przedwczesne wszczęcie egzekucji zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 rok z uwagi na brak podstawy dla przyjęcia, że korzystając z ustawowego prawa do zwrócenia się o zastosowanie ulgi, zobowiązany uchyla się od wykonania zobowiązania,

- brak zaprezentowania w skarżonym postanowieniu organu egzekucyjnego sposobu wyliczenia kwoty odsetek uwidocznionej w tytule wykonawczym.

W konsekwencji wniósł o uznanie zarzutów za uzasadnione, jednocześnie wniósł o umorzenie prowadzonego postępowania egzekucyjnego w oparciu o ww. tytuł wykonawczy.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zwany dalej organem odwoławczym, utrzymując postanowieniem z dnia 12 marca 2020 r. zaskarżone postanowienie w mocy stwierdza, że w oparciu o art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej pełnomocnik strony wystąpienie tej przesłanki uzasadnia przedwczesnym wszczęciem w dniu 28 listopada 2019 r. postępowania egzekucyjnego z uwagi na brak podstaw dla przyjęcia, że Pan A. C. uchyla się od wykonania zobowiązania w sytuacji, gdy skorzystał z ustawowego prawa do uzyskania ulgi w spłacie zaległości podatkowej, składając w dniu 18 listopada 2019 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego wniosek o umorzenie odsetek za zwłokę i rozłożenie na raty zaległości w kwocie 19.610,00 zł w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości.

Odnosząc się do powyższego, organ odwoławczy zauważa, że art. 6 § 1 u.p.e.a. nie określa terminu podjęcia czynności przez wierzyciela bądź organ egzekucyjny będący jednocześnie wierzycielem, to jednak kierując się treścią przepisu art. 6 § 1a u.p.e.a., przyjąć należy, że podjęcie czynności powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki. W badanej sprawie strona w czternastym dniu (18 listopada 2019 r.) licząc od daty doręczenia decyzji wymiarowej (4 listopada 2019 r.) nie dokonała wpłaty jakiejkolwiek kwoty tytułem jej wykonania, lecz złożyła wniosek o umorzenie odsetek za zwłokę i rozłożenie na raty zaległości podatkowej. Ostatecznie pozytywna dla strony decyzja w tym przedmiocie wydana została dopiero w dniu 16 stycznia 2020 r.

W ocenie organu odwoławczego, zasadnym było więc wystawienie przez wierzyciela w dniu 28 listopada 2019 r. tytułu wykonawczego na przedmiotową zaległość. Uzasadnieniem powyższego niewątpliwie były również inne okoliczności, które powołuje organ egzekucyjny w zaskarżonym postanowieniu, a mianowicie wszczęcie wobec Pana A. C. postępowania zabezpieczającego poprzedzającego egzekucyjne. W decyzji zabezpieczającej z dnia 24 czerwca 2019 r. wierzyciel wykazał, jakie zaległości podatkowe ma podatnik jak i to, że Pan A. C. wyzbył się majątku ruchomego, jak i nieruchomości, natomiast w dniu 1 lutego 2018 r. zawiesił wykonywanie działalności gospodarczej.

W tej sytuacji, zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, wierzyciel prawidłowo zastosował się do dyspozycji art. 6 § 1 u.p.e.a., natomiast zarzut podniesiony w zażaleniu z dnia 3 lutego 2020 r., że "prawdziwą intencją tak pospiesznego wszczęcia egzekucji było naliczenie kosztów postępowania egzekucyjnego i obciążenie nimi zobowiązanego (...)" organ odwoławczy również uznał za nieuprawniony.

Jednocześnie organ odwoławczy zauważył, że kwestia kosztów egzekucyjnych może być przedmiotem badania, ale w innym postępowaniu.

Organ odwoławczy nie stwierdził również, aby naruszone zostały w sprawie inne formalne przyczyny, wynikającej z przepisów prawa, niedopuszczalności egzekucji jakim jest: ustalenie, czy obowiązek podlega egzekucji administracyjnej, czy tytuł wykonawczy został wystawiony przez uprawniony podmiot, czy konkretny organ egzekucyjny jest właściwy do egzekucji obowiązku określonego w tytule wykonawczym oraz czy osoba wskazana w tytule wykonawczym podlega orzecznictwu polskich organów administracyjnych.

W ocenie organu odwoławczego, Naczelnik Urzędu Skarbowego prawidłowo orzekł w przedmiocie zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, uznając zarzut za nieuzasadniony.

Zdaniem organu odwoławczego, nieuzasadniony jest również zarzut, zgłoszony na podstawie art. 33 § 1 pkt 10 w zw. z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a., tj. niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w tym przepisie, w zakresie nieistnienia obowiązku egzekucyjnego co do części odsetek w związku z niewskazaniem okresów i niewyłączeniem okresu naliczania odsetek za zwłokę. Zdaniem organu odwoławczego, tytuł wykonawczy z dnia 28 listopada 2019 r. nr spełnia wszystkie wymogi wynikające z art. 27 § 1 u.p.e.a. i został sporządzony zgodnie ze wzorem określonym w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 8 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (Dz. U. z 2018 r. poz. 850).

Organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowy tytuł wykonawczy w części E1 poz. 1-3 zawiera kwotę należności pieniężnej: 19.610,00 zł, datę od której nalicza się odsetki oraz kwotę odsetek na dzień wystawienia tytułu wykonawczego: 8.274,90 zł, którą pełnomocnik kwestionuje, twierdząc, że jest ona zawyżona w związku z nieuwzględnieniem przerw w naliczaniu odsetek. Odnosząc się do powyższego, organ odwoławczy zauważa, że w ramach zgłoszonego przez profesjonalnego pełnomocnika zarzutu z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. nie bada się kwestii dotyczącej nieistnienia obowiązku w zakresie odsetek za zwłokę. Przesłanka nieistnienia obowiązku stanowi podstawę zarzutu z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., którego pełnomocnik nie zgłosił w tym postępowaniu egzekucyjnym, jednoznacznie ograniczając przedmiot środka zaskarżenia do zarzutów z art. 33 § 1 pkt 6 i 10 u.p.e.a.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższe postanowienie, skarżący wnosząc o jej uchylenie, zarzucił:

1. naruszenie art. 33 § 1 pkt 6 w zw. z art. 6 § 1 u.p.e.a., poprzez uznanie, iż zobowiązany uchyla się od wykonania obowiązku,

2. naruszenie art. 6 § 1 w zw. z art. 160 § 1 u.p.e.a., poprzez uznanie, iż wydanie decyzji zabezpieczającej ma wpływ na ocenę uchylania się od wykonania obowiązku,

3. naruszenie art. 33 § 1 pkt 1, 6 u.p.e.a., poprzez niedokonanie oceny zarzutu w zakresie nieistnienia obowiązku egzekucyjnego w zakresie części odsetek w związku z niewskazaniem okresów i niewyłączeniem okresu naliczania odsetek za zwłokę,

4. naruszenie art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 18, art. 33 § 1 u.p.e.a., poprzez brak wezwania do sprecyzowania zarzutów w przypadku posiadanych przez organ wątpliwości,

5. naruszenie art. 27 § 1 pkt 3 w zw. z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a., poprzez zaniechanie dokonania analizy prawidłowości tytułu wykonawczego w oparciu o spełnienie wymogów z art. 27 u.p.e.a. w całości.

W uzasadnieniu skargi podkreśla się, że organ egzekucyjny w skarżonym postanowieniu odmówił uznania zarzutów za zasadne, jednakże nie wypowiedział się co do części wniosku, dotyczącego umorzenia postępowania egzekucyjnego.

W ocenie skarżącego, postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte przedwcześnie, gdy zobowiązanie nie było jeszcze wymagalne wystąpił z wnioskiem o układ ratalny oraz umorzenie odsetek. Organ egzekucyjny nie wykazał, że skarżący jako zobowiązany uchyla się od wykonania obowiązku objętego przedmiotowym tytułem wykonawczym. W zakresie wskazanym w tytule wykonawczym odsetek w wysokości 8.274, 90 zł skarżący zarzuca, że brak zaprezentowania w tytule wykonawczym sposobu wyliczenia kwoty odsetek nie pozwala ustalić, czy odsetki zostały ustalone w sposób prawidłowy i czy w tym zakresie istniał obowiązek egzekucyjny. Postępowanie zabezpieczające, na które powołuje się organ odwoławczy, dotyczyło innego zobowiązania podatkowego.

Zdaniem skarżącego, oceniając natomiast zarzut niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 (art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a.) organ nadzoru winien każdorazowo dokonać analizy prawidłowości tytułu wykonawczego w oparciu o spełnienie wymogów z art. 27 u.p.e.a. w całości, a nie jedynie odnosząc się do powołanych przez stronę argumentów-czego nie uczyniono w zażalonym postanowieniu.

Treść skarżonego postanowienia nie wskazuje, które elementy tytułu wykonawczego i w jaki sposób zostały ocenione i jaki był rezultat tej oceny. Nie wypowiedziano się choćby, w jaki sposób ustalono kwotę odsetek przy zastosowaniu jakiej stawki odsetek (wskazana w TW stawka 8% obowiązuje od dnia 9 października 2014 r. - a wskazane w TW zobowiązanie dotyczy roku 2013, z terminem płatności do 30 kwietnia 2014 r.). Ponadto organ nadzoru bagatelizuje brak wskazania podstawy prawnej braku obowiązku doręczenia upomnienia-w tytule wykonawczym nie wskazano konkretnej jednostki redakcyjnej (przepisu). Nie wskazano, czy dokonano weryfikacji uprawień/pełnomocnictw osób podpisanych na tytule wykonawczym.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżone do Sądu postanowienie odpowiada prawu.

W oparciu o art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. zarzut niedopuszczalności egzekucji administracyjnej pełnomocnik strony wystąpienie tej przesłanki uzasadnia przedwczesnym wszczęciem w dniu 28 listopada 2019 r. postępowania egzekucyjnego z uwagi na brak podstaw dla przyjęcia, że Pan A. C. uchyla się od wykonania zobowiązania w sytuacji, gdy skorzystał z ustawowego prawa do uzyskania ulgi w spłacie zaległości podatkowej, składając w dniu 18 listopada 2019 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego wniosek o umorzenie odsetek za zwłokę i rozłożenie na raty zaległości w kwocie 19.610,00 zł w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości.

Jak trafnie zauważa organ odwoławczy, w literaturze podkreśla się, że przepis art. 6 § 1 u.p.e.a. nie określa terminu podjęcia czynności przez wierzyciela bądź organ egzekucyjny będący jednocześnie wierzycielem, to jednak kierując się treścią przepisu art. 6 § 1a u.p.e.a., przyjąć należy, że podjęcie czynności powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki. Zastosowany w art. 6 § 1 u.p.e.a. zwrot "powinien" oznacza "ma obowiązek", a uchylanie się od wykonania obowiązku, to brak podjęcia przez zobowiązanego działań zmierzających do jego wykonania, w przypadku obowiązku o charakterze pieniężnym - niewywiązanie się z niego w terminie płatności.

W badanej sprawie strona w czternastym dniu (18 listopada 2019 r.) licząc od daty doręczenia decyzji wymiarowej (4 listopada 2019 r.) nie dokonała wpłaty jakiejkolwiek kwoty tytułem jej wykonania, lecz złożyła wniosek o umorzenie odsetek za zwłokę i rozłożenie na raty zaległości podatkowej. Do wniosku zobowiązany nie załączył dokumentów potwierdzających okoliczność, na którą się powołał, tj. sytuację finansową uniemożliwiającą uregulowanie jednorazowo kwoty zobowiązania określonej decyzją. Koniecznym było więc wezwanie strony, pismem z dnia 25 listopada 2019 r. do uzupełnienia materiału dowodowego. Na tym etapie postępowania podatkowego nie sposób było określić ani terminu jego zakończenia, ani tym bardziej rodzaju rozstrzygnięcia. Ostatecznie pozytywna dla strony decyzja w tym przedmiocie wydana została dopiero w dniu 16 stycznia 2020 r.

W świetle powyższego zgodzić się należy z organem, iż zasadnym było wystawienie przez wierzyciela w dniu 28 listopada 2019 r. tytułu wykonawczego na przedmiotową zaległość. Uzasadnieniem powyższego niewątpliwie były również inne okoliczności, które powołuje organ egzekucyjny w zaskarżonym postanowieniu, a mianowicie wszczęcie wobec Pana A. C. postępowania zabezpieczającego poprzedzającego egzekucyjne. Podstawę wydania decyzji zabezpieczającej z dnia 24 czerwca 2019 r. stanowiła uzasadniona obawa Naczelnika Urzędu Skarbowego, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane. W decyzji tej wierzyciel stwierdził, że na dzień 12 czerwca 2019 r. Pan A. C. posiadał zaległości podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych PPL za 2017 rok w łącznej wysokości 20.387,00 zł. Na dzień 19 czerwca 2019 r. ustalono, iż w wyniku prowadzonej egzekucji pobrano kwotę w wysokości 9.000,00 zł. Podatnik posiada również zaległości z tytułu nieopłaconych składek, których wierzycielem jest Zakład Ubezpieczeń Społecznych w łącznej kwocie 4.317, 26 zł należności głównej (12 czerwca 2019 r.).

W stosunku do opisanych zaległości prowadzone jest postępowanie egzekucyjne. Na podstawie analizy wpłat należności z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych jako płatnika ustalono, że strona nie regulowała, w terminie płatności, należnych zaliczek. Opóźnienia odnotowano już w 2015, 2016 i 2017 r. Nieterminowe regulowanie należnego podatku od towarów i usług odnotowano już w latach 2010, 2011, 2012, 2017 i w styczniu 2019 r. W zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych nieterminowe wpłaty odnotowano za lata: 2015, 2016 oraz 2017.

W toku kontroli podatkowej (upoważnienie do kontroli z dnia 20 marca 2017 r.) stwierdzono, iż podatnik nieprawidłowo rozliczał przychody i koszty uzyskania przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej, gdyż przyjął do rozliczenia faktury, które nie dokumentowały rzeczywistych transakcji gospodarczych. Natomiast w zakresie rozliczenia podatku od towarów i usług stwierdzono, iż podatnik wprowadził do obrotu prawnego, tzw. "puste faktury", które rodzą obowiązek zapłaty podatku należnego w świetle art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. W trakcie prowadzonej kontroli podatkowej Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał w dniu 12 lipca 2017 r. dwie decyzje zabezpieczające:

określającą przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok podatkowy 2015 w kwocie 419.372,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę naliczonymi do dnia wydania decyzji w kwocie 40.076,00 zł;

określającą przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące: 3,5,7,8,9,10,11,12/2015 w kwocie 297.207,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę naliczonymi do dnia wydania decyzji w kwocie 36.192,00 zł.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzją z dnia 8 grudnia 2017 r. utrzymał w mocy decyzje organu I instancji, zaś skargi wniesione do WSA w Gdańsku na te decyzje Sąd oddalił, zgodnie z wyrokami z dnia 28 marca 2018 r. sygn. akt I SA/Gd 170/18 oraz I SA/Gd 171/18.

W decyzji zabezpieczającej z dnia 24 czerwca 2019 r. wierzyciel wykazał również, że Pan A. C. wyzbył się majątku ruchomego, jak i nieruchomości, natomiast w dniu 1 lutego 2018 r. zawiesił wykonywanie działalności gospodarczej.

W tej sytuacji, w ocenie Sądu, wierzyciel prawidłowo zastosował się do dyspozycji art. 6 § 1 u.p.e.a., a tym samym zarzut, że prawdziwą intencją tak pospiesznego wszczęcia egzekucji było naliczenie kosztów postępowania egzekucyjnego i obciążenie nimi zobowiązanego jest nieuprawniony. Kwestia kosztów egzekucyjnych może być przedmiotem badania, ale w innym postępowaniu, którego tryb określony został w art. 64c § 7 u.p.e.a.

Wbrew zarzutom skargi, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zasadnie dokonał oceny przesłanki uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku w kontekście tego konkretnego zobowiązania, przytaczając okoliczności wynikające z innych postępowań. Należy bowiem zauważyć, że dla oceny przedmiotowej przesłanki istotne znaczenie ma dotychczasowa postawa podatnika w zakresie wywiązywania się z zobowiązań podatkowych wobec Skarbu Państwa oraz innych wierzycieli publicznoprawnych. Przedstawione przez organ okoliczności jakkolwiek wynikają z innych postępowań podatkowych, zabezpieczających, kontrolnych i sądowoadministracyjnych, to jednak potwierdzają, że Pan A. C. w rozliczeniach z budżetem miał i nadal posiada poważne problemy. Historia podatnika widziana przez wierzyciela w kontekście tej konkretnej zaległości podatkowej uprawniała, zdaniem Sądu, do wystawienia w dniu 28 listopada 2019 r. przez Naczelnika Urzędu Skarbowego tytułu wykonawczego.

Wbrew twierdzeniom pełnomocnika, organ odwoławczy w zaskarżonym postanowieniu nie uczynił zarzutu stronie, że nie dopełniła obowiązku załączenia odpowiednich dokumentów do wniosku o udzielenie ulgi w spłacie. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej-argumentując zasadność wystawienia tytułu wykonawczego - dowodził, że na tym etapie postępowania podatkowego nie sposób było określić ani terminu jego zakończenia, ani tym bardziej rodzaju rozstrzygnięcia.

Prawidłowe jest również stanowisko organów, że w sprawie nie wystąpiły inne formalne przyczyny, wynikającej z przepisów prawa, niedopuszczalności egzekucji jakim jest: ustalenie, czy obowiązek podlega egzekucji administracyjnej, czy tytuł wykonawczy został wystawiony przez uprawniony podmiot, czy konkretny organ egzekucyjny jest właściwy do egzekucji obowiązku określonego w tytule wykonawczym oraz czy osoba wskazana w tytule wykonawczym podlega orzecznictwu polskich organów administracyjnych.

Zdaniem Sądu, nieuzasadniony jest również zarzut, zgłoszony na podstawie art. 33 § 1 pkt 10 w zw. z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a., tj. niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w tym przepisie, w zakresie nieistnienia obowiązku egzekucyjnego co do części odsetek w związku z niewskazaniem okresów i niewyłączeniem okresu naliczania odsetek za zwłokę.

Zgodnie z przepisami art. 26 § 5 pkt 1 i art. 32 u.p.e.a., wszczęcie egzekucji następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Tytuł wykonawczy musi spełniać wymogi określone w art. 27 § 1 u.p.e.a. i być sporządzony według ustalonego wzoru, jak stanowi z kolei art. 26 § 1 u.p.e.a. Tytuł wykonawczy jest zatem dokumentem urzędowym, który musi spełniać określone wymogi treściowe, ponieważ warunkuje wszczęcie egzekucji. W niniejszej sprawie tytuł wykonawczy z dnia 28 listopada 2019 r. spełnia wszystkie wymogi wynikające z art. 27 § 1 u.p.e.a. i został sporządzony zgodnie ze wzorem określonym w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 8 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej (Dz. U. z 2018 r. poz. 850).

W szczególności przedmiotowy tytuł wykonawczy w części E1 poz. 1-3 zawiera kwotę należności pieniężnej: 19.610,00 zł, datę od której nalicza się odsetki: 1 maja 2014 r. oraz kwotę odsetek na dzień wystawienia tytułu wykonawczego: 8.274,90 zł, którą pełnomocnik kwestionuje, twierdząc, że jest ona zawyżona w związku z nieuwzględnieniem przerw w naliczaniu odsetek.

Odnośnie tej ostatniej kwestii zasadne jest stanowisko Dyrektora Izby Administracji Skarbowej przedstawione w zaskarżonym postanowieniu, że w ramach zgłoszonego przez profesjonalnego pełnomocnika zarzutu z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. nie bada się kwestii dotyczącej nieistnienia obowiązku w zakresie odsetek za zwłokę. Przesłanka nieistnienia obowiązku stanowi podstawę zarzutu z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., którego pełnomocnik nie zgłosił w tym postępowaniu egzekucyjnym, jednoznacznie ograniczając przedmiot środka zaskarżenia do zarzutów z art. 33 § 1 pkt 6 i 10 u.p.e.a. Z treści pisma z dnia 19 grudnia 2019 r. oraz zażalenia z dnia 3 lutego 2020 r. wynika jednoznacznie na jakich przesłankach pełnomocnik oparł zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 28 listopada 2019 r.Wobec faktu, że w sprawie skarżący reprezentowany jest przez zawodowego pełnomocnika Naczelnik Urzędu Skarbowego nie miał podstaw do wzywania strony do sprecyzowania treści zarzutu, tym bardziej, że jego treść była jasna. Tytuł wykonawczy z dnia 28 listopada 2019 r. został zatem prawidłowo wystawiony przez wierzyciela, co skutkowało zaopatrzeniem go przez organ egzekucyjny klauzulą o skierowaniu do egzekucji administracyjnej.

Należy nadto zauważyć, że-jak wynika z treści zaskarżonego postanowienia, organ odwoławczy poddał badaniu ten dokument, nie tylko w aspekcie podniesionej przez pełnomocnika jego wady wyrażającej się w naruszeniu pkt 3 § 1 art. 27 u.p.e.a., ale również wszystkich pozostałych wymogów określonych w § 1 tego artykułu. Zatem twierdzenie skarżącego, że nie dokonano analizy prawidłowości tytułu wykonawczego w oparciu o spełnienie wymogów z art. 27 u.p.e.a. w całości jest nieuprawnione. Należy zauważyć, że pełnomocnik dopiero na etapie skargi do Sądu podnosi szczegółowe kwestie dotyczące treści przedmiotowego tytułu wykonawczego, tj.: stawki odsetek, wskazania konkretnej jednostki redakcyjnej podstawy prawnej braku obowiązku doręczenia upomnienia, czy też weryfikacji uprawnień/pełnomocnictw osób podpisanych na tytule wykonawczym. Powyższe nie zmienia faktu, że organ zbadał treść tytułu wykonawczego, a odnosząc się do powyższego należy stwierdzić, że stawka odsetek obowiązująca w dniu wystawienia tytułu wykonawczego (8%) została wskazana w tytule, podobnie podstawa prawna braku obowiązku doręczenia upomnienia, tj. rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 30 października 2014 r. (Dz. U. z 2017 r. poz. 131, § 2 pkt 1-9).

Natomiast upoważnienia osób podpisanych na tytule wykonawczych są dostępne Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej jako pracodawcy tych osób.

Wobec uznania za nieuzasadnione zgłoszonych przez pełnomocnika zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 28 listopada 2019 r., nie ziściła się przesłanka do umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 34 § 4 u.p.e.a. Organ egzekucyjny w postanowieniu nie wypowiedział się co do wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego, jednakże, w ocenie Sądu, nieprawidłowość ta nie stanowi naruszenia prawa w stopniu powodującym wyeliminowanie z obrotu prawnego tego postanowienia.

Z tych przyczyn, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) orzeczono jak w wyroku.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów administracyjnych.